Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα indie pop. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα indie pop. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 9 Ιουλίου 2013

Haim – Forever

Τρεις αδερφές από το Los Angeles έχουν εντυπωσιάσει με τις μουσικές τους τα τελευταία δυο χρόνια. Πέρσυ κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους δίσκο, ένα ΕΡ ενθουσιάζοντας όλους τους οπαδούς της indie pop σκηνής. Οι Haim, όπως ονομάζεται το σχήμα των τριών γυναικών, συνθέτουν κάτι μεταξύ pop και r&b προσθέτοντας indie και folk στοιχεία τα οποία θεωρούνται πλέον απαραίτητα για να αρέσει ένα τραγούδι τώρα. Η πρώτη, μικρή δισκογραφική δουλειά τους είχε τον τίτλο “Forever” ενώ φέτος οι Αμερικανίδες επιστρέφουν με ένα καινούριο single το οποίο κυκλοφορούν στην μορφή ενός ακόμα ΕΡ.
Συνολικά, λοιπόν, οι Haim έχουν βγάλει 6 τραγούδια χωρίς να έχουν ακόμα έναν ολοκληρωμένο δίσκο. Η μουσική τους δεν είναι εντυπωσιακή, δεν είναι ξεχωριστή. Έχει, όμως, κάτι που μπορείς να το πεις κολλητικό. Αυτό το indie που θα σε κρατήσει, θα σε κάνει να θέλεις να ακούσεις και παρακάτω, να δεις που το πάνε αυτές οι τρεις αδερφές. Ακούγοντας τα δυο ΕΡ που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής δεν είμαι και πολύ σίγουρος για το πού θέλουν οι τύπισσες να το πάνε το θέμα. Οι συνεχείς λούπες των beats δεν ηχούν και πολύ ευχάριστα αν και κάποιες στιγμές κάνουν την εισαγωγή τους όμορφοι ήχοι από συνθεσάϊζερ και κάπως γλυκαίνει το όλο πράγμα. Στην Αμερική οι Haim θεωρούνται το “next big thing” και πιστεύω πως όχι αδίκως διότι οι μουσικές αυτού του γυναικείου συγκροτήματος παραπέμπουν σε εκείνες των 80’s που όπως φαίνεται αρχίζουν να γίνονται πάλι της μόδας.

Σάββατο 8 Ιουνίου 2013

She & Him – Volume 3

Κάπου στα μέσα του 2006 και κάπου ανάμεσα στα γυρίσματα της ταινίας “The Go – Getter” Zooey Deschanel και Matthew Ward γνωρίστηκαν. Το επόμενο βήμα ήταν ο σχηματισμός ενός μουσικού σχήματος με το όνομα She & Him και οι κυκλοφορίες τριών δίσκων. Ήδη από το ντεμπούτο τους, “Volume One”, είχαν ενθουσιάσει με τις μουσικές τους με αποτέλεσμα η συνέχεια της δισκογραφικής πορείας του συγκροτήματος να θεωρείται μονόδρομος. Στη συνέχεια, ήρθε το “Volume Two” που συνέχισε την καλή, μουσική παρουσία του ντουέτου ενώ πέρσυ κυκλοφόρησε και μια χριστουγεννιάτικη συλλογή. Φέτος την άνοιξη έφτασε η στιγμή για τον τρίτο δίσκο των She & Him που κατά πάσα πιθανότητα θα κλείσει την σειρά της μουσικής τριλογίας ενώ ο τίτλος του είναι πολύ απλά ”Volume 3”.
Όσο απλοί είναι οι τίτλοι των δίσκων τόσο εξαιρετική είναι η μουσική που παρουσιάζουν Deschanel και Ward. Οι δυο τους δείχνουν ένα πολύ δεμένο ζευγάρι καθώς η πρώτη διαθέτει πολύ γλυκιά φωνή και ιδανική για indie, folk και pop μελωδίες ενώ ο δεύτερος είναι ένας καλός μουσικός παραγωγός, πράγμα που μπορείς να συμπαιράνεις από το πάνθεόν του. Η χημεία, λοιπόν, αυτών των δυο ανθρώπων είναι καλή και αυτό φαίνεται και από το ολοκαίνουριο άλμπουμ που μόλις κυκλοφορήσαν. Το θαυματουργικό αποτέλεσμα της ακρόασης του συγκεκριμένου δίσκου είναι η ηρεμία και η ξεκούραση. Μια ηρεμία που έρχεται από τις πολύ γλυκές μελωδίες και τα απαλά φωνητικά της Zooey Deschanel.

Οι στίχοι κινούνται σε συνηθισμένες ιστορίες έρωτα, αγάπης και χωρισμού. Μουσικά, όμως, το νούμερο 3 των She & Him είναι εξαιρετικό. Ναι, δεν αποτελεί κάποια επανάσταση ή κάτι το ιδιαίτερο συγκριτικά με το “Volume Two” αλλά το ντουέτο παρουσιάζει έναν πολύ καλά ενορχηστρωμένο δίσκο με τόση indie δόση όση δεν είχες πάρει ποτέ. Ό,τι θες από indie αισθητική θα το βρεις στα 14 κομμάτια του άλμπουμ από τα οποία τα τρία είναι διασκευές. Μια αισθητική που θα σε γυρίσει σε παλαιότερη εποχή - εκείνη των 60's - και έχει την ικανότητα να σε μυήσει σε μια καθαρά pop κουλτούρα. Αυτά που κρατάω από το “Volume 3” είναι τα “I Could’ve Been Your Girl”, “I’ve Got Your Number, Son” και “Snow Queen” και φυσικά την γλυκιά – εξαιρετική φωνή της Zooey Deschanel.

Πέμπτη 6 Ιουνίου 2013

Camera Obscura – Desire Lines

Δεν τους γνωρίζεις, ακούς τραγούδια τους τώρα και αυτό που ακούς είναι μια indie pop μουσική, τους ψάχνεις στο διαδίκτυο, μαθαίνεις για αυτούς και εκπλήσσεσαι με το ότι φέτος οι Camera Obscura κλείνουν 17 χρόνια ζωής. Από τις αρχές των 00’s ξεκίνησε η δισκογραφική πορεία τους φτάνοντας αισίως στον πέμπτο δίσκο και χτίζοντας μια εξαιρετική indie σκηνή γύρω από το όνομά τους. Η μπάντα από την Γλασκώβη επέστρεψε. Και επέστρεψε με το “Desire Lines” το οποίο κυκλοφορεί την καλύτερη χρονικά στιγμή που θα μπορούσε. Camera Obscura και καλοκαίρι πάνε μαζί και εσύ δεν έχεις παρά να αφεθείς στις γλυκές μελωδίες του 6μελούς συγκροτήματος.
Τί είναι αυτό που θα ακούσεις; Μόνο indie μελωδίες, μόνο pop ήχους, μόνο «ήρεμες» κιθάρες να συνοδεύουν την γλυκιά φωνή της Tracyanne Campbell. Όλα αυτά τα «μόνο» μην σε τρομαζουν. Οι Camera Obscura δεν θα σου βάλουν όρια, θα σου παρουσιάσουν έναν ολοκληρωμένο δίσκο με διαθέση ό,τι πρέπει για το επερχόμενο καλοκαίρι. Δεν θα βρεις κορυφές στο άλμπουμ γιατί πολύ απλά τα τραγούδια έχουν μια συνεχή ροή το ένα μετά το άλλο δημιουργώντας μια εξαιρετική συνολική εικόνα. Δεν θα σε χαλάσει μεν, δεν θα σε ενθουσιάσει δε. Με βαθιές επιρροές από τα συγκροτήματα της δεκαετίας του ’60 οι Camera Obscura τείνουν να γίνουν μια από τις αγαπημένες μπάντες για το επόμενο διάστημα. Τραγούδια όπως το “Do It Again” ή το “This Is Love” θα σε συνοδεύουν στις καλοκαιρινές σου περιπλανήσεις ενώ η indie αισθητική που διατηρείς μέσα σου διογκώνεται συνεχώς. Με το “Desire Lines” οι Camera Obscura παίρνουν άνετα τα ηνία της indie μουσικής σκηνής της Σκωτίας ενώ εμείς δεν έχουμε παρά να τους ακολουθήσουμε.

Πέμπτη 30 Μαΐου 2013

Primal Scream – More Light

Έφτασαν αισίως τους δέκα δίσκους, αρκετές επιτυχίες και ένα όνομα σημαντικό πλέον για την βρετανική μουσική σκηνή. Οι Primal Scream διανύουν την τέταρτη δεκαετία τους και συνεχίζουν ακάθεκτα να συνθέτουν μουσικές. Στις αρχές των 90’s το “Screamadelica” ήταν ένα από τα καλύτερα άλμπουμ εκείνης της εποχής και το συγκρότημα από την Σκωτία αποκτούσε παγκόσμια αναγνώριση. Η alternative rock που έπαιζε ήταν ενθουσιώδης και σκέτη επιρροή για μετέπειτα ενώ οι καλές κυκλοφορίες συνεχίστηκαν και αργότερα για να φτάσουμε μετά από πολλά χρόνια στην δέκατη δισκογραφική δουλειά των Primal Scream. Με μεγάλη μας χαρά πριν λίγους μήνες έγινε γνωστό πως καινούριος δίσκος τους θα κυκλοφορήσει και ότι ο τίτλος του θα είναι “More Light”.
Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία χρόνια οι Primal Scream δεν έχουν ενθουσίασει πολύ με κάποιο άλμπουμ με αποτέλεσμα οι προσδοκίες που υπάρχουν για το φετινό πόνημα να μην ξεφεύγουν και πολύ. Αυτά, όμως, τα ξεχνάς μόλις βάλεις να ακούσεις τον δίσκο διότι το “2013” ανοίγει με εκπληκτικό τρόπο την σειρά των 13 τραγουδιών. 9 ολόκληρα λεπτά γεμάτα από χορευτικές μελωδίες ντυμένες πλήρως στα πνευστά. Η συνέχεια είναι εξίσου καλή καθώς τα “River of Pain” και “Culturecide” ανεβάζουν τον ρυθμό. Από την μέση και μετά μπαίνουμε σε περισσότερο ηλεκτρικά μονοπάτια με τα “Sideman” και “Turn Each Other Inside Out” να διατηρούν τις ήδη γρήγορες ταχύτητες.
Φυσικά, υπάρχουν οι εξαιρέσεις, όπως το “Goodbye Johnny” με το σαξόφωνό του το οποίο είναι λίγο άσχετο με το όλο κλίμα των υπολοίπων κομματιών που είναι δημιουργημένο. Το “More Light” είναι ένας καλός δίσκος. Έχει τα πιασάρικα τραγούδια του αλλά το μειονέκτημά του είναι η διάρκεια. Μεγάλης διάρκειας κομμάτια και αυτό σε κουράζει. Για να γίνει το αντίθετο τα τραγούδια θα έπρεπε να είναι πραγματικά αριστουργήματα, πράγμα δύσκολο όπως φαίνεται για τους Primal Scream.

Τετάρτη 24 Απριλίου 2013

Charli XCX – True Romance

Σκάει στα μέσα του 2008 με το ντεμπούτο της άλμπουμ και καταφέρνει να ταρακουνήσει τα νερά της pop και όλων το παρακλαδίων της στην Αγγλία. Με έναν αέρα και μια άνεση που θα ζήλευαν αρκετές μεγάλες καλλιτέχνιδες παρουσιάσε μια new wave και synthpop μουσική που ενθουσίασε. Έκτοτε, δεν εμφανίστηκε δισκογραφικά ξανά για να έρθει φέτος με τον δεύτερο δίσκο της και να κάνει περιοδία με την Marina and the Diamonds (The Family Jewels, Electra Heart) αλλά και τους Coldplay (Mylo Xyloto). Το όνομά της είναι Charlotte Aitchison, όμως έχει επικρατήσει το καλλιτεχνικό της Charli XCX. Αν η Marina and the Diamonds είναι του γούστου σου, τότε αυτά που θα ακούσεις από την Charli θα σου φανούν εξαιρετικά.
Φέτος, λοιπόν, η μόλις 20χρονη καλλιτέχνις κυκλοφορεί την δεύτερη δισκογραφική της δουλειά με τον τίτλο “True Romance”. Το κυριότερο επιχείρημα για το ότι ο δίσκος μπορεί να θεωρηθεί αριστούργημα είναι πως από πρόπερσυ τον Μάϊο ξεπηδούν συνεχώς singles και τα οποία σχημάτισαν το άλμπουμ φτάνοντας αισίως στα πέντε. Φυσικά, αυτό το συνειδητοποιείς ακούγοντας τα τραγούδια. Ήχοι ηλεκτρονικοί, με φρεσκάδα και πολλές εκδοχές της pop κουλτούρας. Από πού να αρχίσεις και πού να σταματήσεις. Το εναρκτήριο “Nuclear Seasons” με την ψαρωτική εισαγωγή του δείχνει το δρόμο για τον ηλεκτρονικό χορό που έχει στήσει η Charli XCX. Με το επόμενο, “You (Ha Ha Ha)”, η Αγγλίδα μπαίνει σε κάπως πιο ηλεκτρονική hip hop, αν μπορούμε να το πούμε έτσι. Χαρακτηριστικό των κομματιών είναι πως δύσκολα θα βρεις ρεφρέν από το οποίο να κρατηθείς. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ολόκληρα τα τραγούδια είναι πιασάρικα και χωρίς να έχουν ένα δυνατό ρεφρέν.
Το “What I Like” είναι ένα από τα 13 τραγούδια που θα σου μείνουν αμέσως με τον ρυθμό του. Επίσης, υπάρχουν τα καθαρά pop κομμάτια, όπως το “You’re The One”, που δίνουν ένα πιο εμπορικό τόνο στον ήχο. Από την άλλη, ακούμε και dark wave μελωδίες στο πολύ καλό “How Can I” διαφοροποιώντας έτσι η Charli την μουσική της από ένα κλασικό pop μοτίβο. Το “True Romance” είναι ένας καταπληκτικός δίσκος, τον οποίο μπορείς να ακούς και να ξανακούς ασταμάτητα. Περιλαμβάνει ένα πανέμορφο συνοθύλευμα από beats προσθέτοντας και άλλες διάφορες pop πινελιές. Σίγουρα με το φετινό της πόνημαη Charli XCX θα μας απασχολήσει φέτος αρκετά και μακάρι το ίδιο να κάνει και τα επόμενα χρόνια.

Πέμπτη 11 Απριλίου 2013

Κατερίνα Μακαβού – Άλλη Μια Ώρα

Βέρα θεσσαλονικιά ασχολιόταν από πολύ μικρή με την μουσική και την στιχουργική ενώ αργότερα βρέθηκαν εξαιρετικοί μουσικοί στον δρόμο της, πράγμα που την βοήθησε πάρα πολύ. Μάλαμας (Πέρασμα), Σαββόπουλος, Παπακωνσταντίνου, Λουδοβίκος των Ανωγείων, Παυλίδης (Αυτό το Πλοίο που όλο Φτάνει) είναι μερικά από τα σημαντικά ονόματα που την πήγαν παρά πέρα. Τώρα η Κατερίνα Μακαβού αρχίζει να χτίζει το όνομά της στην εγχώρια μουσική σκηνή καθώς πραγματοποιεί πλέον και τις δικές της συναυλίες. Μετά το ντεμπούτο της, «Μικρά Μυστικά», επιστρέφει φέτος με μια δική της παραγωγή με τον τίτλο «Άλλη Μια Ώρα».
Ο δίσκος περιλαμβάνει εννιά τραγούδια, τα οποία ακολουθούν μια ρετρό αισθητική. Στίχοι, μουσική προέρχονται από τα μουσικά μυαλά της ίδιας της Μακαβού, του Θανάση Dzingovic, του Κίμωνα Χαραλάμπους και του Οδυσσέα Ιωάννου. Επίσης, αξίζει να (ξανα)σημειωθεί πως η παραγωγή είναι εξ ολοκλήρου της νεαρής τραγουδοποιού. Με την πρώτη ακρόαση του άλμπουμ σε συνεπαίρνει η ταξιδιάρικη φωνή της Κατερίνας και οι πολύ γλυκοί στίχοι. Ο μελαγχολικός ήχος κατευνάζει τις εσωτερικές σου διαταραχές ενώ η θεσσαλονικιά καλλιτέχνις φαντάζει ως μια σύγχρονη Αρλέτα. Τα κομμάτια του δίσκου είναι δεμένα μεταξύ τους και έτσι το άκουσμα από το πρώτο ως το ένατο τραγούδι ρέει τόσο φυσιολογικά και όμορφα.
Το «Άλλη Μια Ώρα» χαρακτηρίζεται από απλότητα (όχι απλοϊκότητα) ενώ τραγούδια, όπως τα «Άλλη Μια Ώρα», «Πόσα Παράπονα» και «Ο Τρελός», «πιέζουν» για πολλαπλές ακροάσεις. Με τον πρώτο της δίσκο, η Κατερινά Μακαβού ενθουσιάσε. Με τον δεύτερο ανεβαίνει αρκετά σκαλοπάτια και ανεβάζει τον πήχη για το μέλλον. Αν συνεχίσει – προσγειωμένα – να συνθέτει κομμάτια ακολουθώντας την δική της χαρακτηριστική έμπνευση τότε είναι σίγουρο πως θα ακούσουμε αργότερα κάτι ακόμα καλύτερο. Προς το παρόν, απολαμβάνουμε τις ρετρό μελωδίες της από την σύγχρονη σκοπιά της.

Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 2013

The Courteeners – Anna

Η πρώτη κρούση έγινε το 2008 με το δισκογραφικό ντεμπούτο τους, “St. Jude”, από το οποίο κυκλοφόρησαν πέντε singles. Εξαιρετικό ξεκίνημα για μια μπάντα που συνέχισε ακάθεκτη και δύο χρόνια αργότερα έβγαλε τον δεύτερο δίσκο τους που και αυτός πήγε πολύ καλά και εντυπωσίασε. Αναπόφευκτο, λοιπόν, το μέλλον του συγκροτήματος να θεωρείται λαμπρό. Οι Courteeners έρχονται από το Μάντσεστερ και μαζί τους φέρνουν τις ομολογουμένως πολύ καλές indie rock μελωδίες τους. Φέτος, επιστρέφουν με τρίτο δίσκο για τον οποίο επικρατούν μεγάλες προσδοκίες αφού οι Βρετανοί «υπόσχονται» μεγάλα πράγματα. Το “Anna” είναι ένας καθαρά βρετανικός indie ήχος. Οι πιασάρικες μελωδίες και η πολλή ηλεκτρισμένη κιθάρα σίγουρα δεν σε αφήνουν ασυγκίνητο.
Η χορευτική διάθεση επικρατεί καθ’ όλη την διάρκεια του δίσκου και τα 11 κομμάτια κρατούν σφιχτά το χέρι σου και δεν σε αφήνουν έτσι εύκολα. Αμέσως σε βάζει στο κλίμα το “Are You in Love With a Notion” με το γρήγορο και ανεβαστικό τέμπο του. Σίγουρα πολύ καλή αρχή για τον δίσκο ενώ η συνέχεια είναι ακόμη καλύτερη. Και αυτό, διότι έρχεται στα καπάκια το “Lose Control” που αποτελεί μία από τις ωραιότερες στιγμές του άλμπουμ. Επόμενη στάση που αξίζει να κάνουμε είναι στο “Push Yourself”, το οποίο είναι ιδανικό κομμάτι για πάρτυ. Στην συνέχεια, περνάμε από το ήρεμο “When You Want Something You Can’t Have” και φτάνουμε στο απογειωτικό “Welcome to the Rave”. Γίνεται γραφικό να μιλάμε για ανεβαστικές μελωδίες και γρήγορους ρυθμούς, καθώς όλος ο δίσκος κυμαίνεται σε αυτό το ύφος με ελάχιστες διαφορές, όπως το “Marquee” στο οποίο οι Courteeners αποδεικνύουν το μουσικό μεγάλειο τους και σε διαφορετικά στυλ. Δύσκολα θα βρεις τραγούδια που να κάνουν την διαφορά αλλά θα διασκεδάσεις τόσο ακούγοντας το συγκεκριμένο άλμπουμ που θα βάλεις 5-6 τουλάχιστον κομμάτια να ξανακούσεις.
Οι Courteeners μπορεί για πολλούς να φέρουν τον βαρύ τίτλο του «απογόνου» προηγούμενων μεγάλων βρατανικών συγκροτημάτων, ωστόσο για να φτάσουν σε αυτό το σημείο θέλουν πολύ δρόμο ακόμα. Εξάλλου, η 4μελής μπάντα δεν πιστεύω πως ενδιφέρεται για κάτι τέτοιο παρά να κυκλοφορεί δίσκους μεστούς, όπως ο φετινός και οι προηγούμενοι. Το “Anna” αποτελεί ό,τι καλύτερο indie pop-rock έχει κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής μέσα στο 2013 και οι Courteeners βάζουν το όνομά τους πλέον αρκετά ψηλά στην σχετική λίστα της βρετανικής indie σκηνής.

Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2013

Foxygen – We Are the 21st Century Ambassadors of Peace and Magic

Είσαι λάτρης της pop των δεκαετιών ’60 και ’70; Τότε που η ηλεκτρική κιθάρα έδινε με τον παραμορφωτικό της ήχο την απαραίτητη και πανέμορφη ψυχεδέλεια στα τραγούδια; Προφανώς οι Foxygen είναι το συγκρότημά σου. Το ντουέτο από την Καλιφόρνια παρουσιάζει όλα τα μουσικά στοιχεία από τις εποχές των Beatles μέχρι και τις πιο πρόσφατες μέρες που ο ηλεκτρονικός ήχος έχει εισβάλει περισσότερο στα τραγούδια. Οι Sam France και Jonathan Rado είναι φίλοι από το σχολείο και μετά από αρκετές προσπάθειες κατάφεραν να φτάσει το πρώτο τους demo στα χέρια του παραγωγού και μουσικού, Richard Swift. Εκείνος ενθουσιάστηκε, ο πρώτος δίσκος ήταν ήδη γεγονός ενώ φέτος ήρθε η σειρά του δεύτερου άλμπουμ, το οποίο αναμένεται με μεγάλες προσδοκίες.
Το “We Are the 21st Century Ambassadors of Peace and Magic” αποτελεί μια ωδή στις μουσικές παλιών δεκαετιών. Pop, rock ‘n’ roll, πιο σύγχρονοι ήχοι με ηλεκτρονικά στοιχεία. Όλα αυτά πέφτουν ανακατεμένα πάνω στον indie καμβά και συνθέτουν τον καινούριο δίσκο του ντουέτου. Στο άλμπουμ συναντάς ήχους από πολλούς καλλιτέχνες, όπως τους Beatles, τους Rolling Stones και νεότερα μουσικά σχήματα, συνδυάζοντας έτσι εποχές μαζί. Το “No Destruction” θυμίζει αρκετά τον Bob Dylan (Tempest) ενώ πολύ δύσκολα δεν θα κολλήσεις από τις πρώτες μελωδίες. Ο δίσκος δεν είναι μονοεπίπεδος καθώς κάθε τραγούδι φέρνει και από μία αλλαγή στο όλο μουσικό σκηνικό των Foxygen. Με το “On Blue Mountain” το δίδυμο δείχνει την συνθετική του ευφυία αφού στα 5 και κάτι λεπτά που διαρκεί το κομμάτι περνάει από πολλά διαφορετικά μουσικά μονοπάτια. Και έρχεται ένα εκ των – μέχρι τώρα – δυο singles, το εξαιρετικό “San Francisco”, το οποίο αναπληρώνει το indie που μέχρι στιγμής έλειπε από τον δίσκο.

Ακριβώς στην μέση του άλμπουμ αλλάζουμε εποχή πάλι και γυρνάμε κάπου μεταξύ 60’s και 70’s με το γρήγορο τέμπο των κρουστών, την παραμόρφωση της κιθάρας και την ψυχεδελική μελωδία. Στην συνέχεια, συναντάμε το πρώτο single, “Shuggie”, με το εκπληκτικό ρεφρέν που σε μπερδεύει με τις συνεχείς εναλλαγές στις μελωδίες του. Οι Foxygen καταφέρνουν κάτι που λίγα συγκροτήματα μπορούν να κάνουν. Να συνδυάσουν με εκπληκτικό τρόπο μουσικές εποχές διαφορετικές μεταξύ τους και φυσικά να σε πορώνουν. Από τα φωνητικά μέχρι την κιθάρα και τα κρουστά, κάθε μελωδία αντικατοπτρίζει μια παλαιότερη εποχή υπό την σύγχρονη σκοπιά του ντουέτου. Με αυτά τα 9 κομμάτια το συγκρότημα από το Λος Άντζελες ανοίγει τον δρόμο για πολύ μεγάλα μελλοντικά σχέδια. Το “We Are the 21st Century Ambassadors of Peace and Magic” αποτελεί ίσως το ομορφότερο άλμπουμ που έχει κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής μέσα στο 2013 και, αν και είναι νωρίς ακόμα, δεν βλέπω τον λόγο να μην βρίσκεται στις υψηλές θέσεις των προτιμήσεων και στο τέλος της χρονιάς.

Τρίτη 5 Φεβρουαρίου 2013

My Bloody Valentine – m b v

Από χθες το βράδυ η ιστοσελίδα ενός πολύ αγαπημένου συγκροτήματος έχει πέσει από την τεράστια επισκεψιμότητα που έχει δεχθεί μέσα λίγες ώρες. Λογικό, καθώς οι My Bloody Valentine ανακοίνωσαν πριν κάμποσες ώρες μέσω του site τους την ολοκαίνουρια δισκογραφική κυκλοφορία μετά από 22 χρόνια (!!!) και το τελευταίο άλμπουμ τους, “Loveless”. Ο Kevin Shields είχε προετοιμάσει τους οπαδούς της μπάντας την περασμένη Δευτέρα σε μια συναυλία, λέγοντας πως ο νέος δίσκος θα κυκλοφορήσει άμεσα. Ωστόσο, κανείς δεν περίμενε τόσο άμεσα και φυσικά ουδείς θα περίμενε ότι το άλμπουμ θα βγει χωρίς καμία προώθηση ή την κυκλοφορία ενός single πρώτα. Έτσι, βράδυ Σαββάτου προκλήθηκε ένας ιντερνετικός πανικός και όλοι οι οπαδοί του ιρλανδικού συγκροτήματος έσπευσαν να ακούσουν και να αγοράσουν τον ολοκαίνουριο δίσκο.
Το νέο πόνημα της τετραμελής μπάντας φέρει τον τίτλο “m b v” και αποτελείται από εννιά τραγούδια. Γνωστοί για τα περάσματα από πολλά μουσικά μονοπάτια οι My Bloody Valentine με αυτό το άλμπουμ αποδεικνύουν ότι δίκαια ανήκουν στην εναλλακτική σκηνή της Βρετανίας. Το εναρκτήριο “She Found Now” σε προϊδεάζει για το τί πρόκειται να ακολουθήσει. Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να αράξεις αναπαυτικά και να πνιγείς στις παραμορφωμένες pop μελωδίες και την αλτερνατίλα ροκιά που σου προσφέρει η μπάντα. Οι shoegaze μουσικές πέφτουν σύννεφο και στο “Only Tomorrow” με τον συνδυασμό των γυναικείων φωνητικών και της παραμορφωμένης ηλεκτρικής κιθάρας να δίνουν έναν τέλειο τόνο ψυχεδέλειας. Στο ίδιο μήκος κύματος βρίσκεται και το “Who Sees You” στο οποίο τα γεμίσματα των κρουστών και το ηλεκτρικό σόλο ανεβάζουν κάπως το τέμπο.
Στην συνέχεια έρχεται το “Is This and Yes” που αλλάζει την ατμόσφαιρα καθώς το ηλεκτρονικό στοιχείο κάνει την εμφάνισή του μοναχό του. Πάλι ακούμε γυναικεία φωνητικά και απαλά τύμπανα, πράγμα που μας πηγαίνει σε πιο ψυχεδελικά μονοπάτια. Το συγκεκριμένο κομμάτι μπορεί να αποτελέσει πρόλογο για το ακριβώς επόμενο “If I Am” όπου εισχωρούν ηλεκτρική κιθάρα και ντραμς. Μετά από αυτά τα δύο τραγούδια, συναντάμε κάτι πιο ροκ (αν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο) στο “New You” και στο πολύ καλό “In Another Way”. Το τελευταίο, μάλιστα, μπορεί να θεωρηθεί και το πιο «εξωστρεφές» κομμάτι από τα συνολικά εννιά του δίσκου. Όσο πορχωρούμε προς το κλείσιμο του άλμπουμ, τόσο ο ήχος των My Bloody Valentine γίνεται πιο σκληρός. Το “Nothing Is” πατάει τέρμα το γκάζι, όπως το ίδιο κάνει το τελευταίο “wonder 2”, κλείνοντας έτσι πολύ δυνατά και με τον καλύτερο τρόπο ένα σύνολο τραγουδιών που είχαμε πολύ καιρό να ακούσουμε κάτι ανάλογό του.

Αξίζει να σημειωθεί πως αν παρατηρήσεις όλους τους τίτλους των τραγουδιών του δίσκου θα καταλάβεις και την ευρηματικότητα της μπάντας. Οι My Bloody Valentine έχουν οπαδούς όλων των ηλικιών. Οι νεότεροι χαίρονται που ακούν ένα συγκρότημα με ένδοξο παρελθόν και οι μεγαλύτεροι που μεγάλωσαν με τα τραγούδια του χαίρονται που το συγκεκριμένο γκρουπ επέστρεψε δισκογραφικά με έναν δίσκο με απίστευτη έμπνευση. Το “m b v” είναι σίγουρα η μεγαλύτερη κυκλοφορία των τελευταίων μηνών και άνετα μπορεί να αντέξει στον χρόνο, όπως άντεξαν τόσα χρόνια και οι δύο προηγούμενοι δίσκοι των My Bloody Valentine. Τελευταία υποσημείωση, μη νομίζεις πως με μία ακρόαση θα αρκεστείς.

Τρίτη 27 Νοεμβρίου 2012

Nalyssa Green – The Seed

Θα μπορούσε να είχε γεννηθεί σε άλλη χώρα και να είχε το ονοματεπώνυμο Nalyssa Green. Όμως, η Βιολέτα είναι θρέμα των δυτικών προαστίων του λεκανοπεδίου ενώ το Nalyssa είναι το πολλών χρόνων ψευδώνυμό της και το Green απλώς προέρχεται από το αγαπημένο χρώμα της που δεν είναι άλλο από το πράσινο. Έκανε την έπληξη με το δισκογραφικό ντεμπούτο της, “Barock”, το οποίο ενθουσίασε και έκανε πολλούς να γίνουν φανατικοί φαν της Green. Έτσι, η Nalyssa ορμόμενη από την αγάπη που της δείχνει ο κόσμος και φυσικά την έμπνευσή της, κυκλοφορεί φέτος τον πλέον πολυαναμενόμενο δεύτερο δίσκο της με τον τίτλο “The Seed”.
Από τους πρώτους στίχους καταλαβαίνεις ότι η Nalyssa νιώθει πολύ καλά αυτό που κάνει και πως αυτά που λέει βγαίνουν από το κατώτερο στρώμα της εσωτερικότηττάς της. Το κόλλημα έρχεται από το εναρκτήριο “The Island” με τις folk μελωδίες της Ελληνίδας τραγουδοποιού ενώ η συνέχεια είναι ακόμη καλύτερη. Με το “A Seed” κάνουν την είσοδό τους τα ηλεκτρικά στοιχεία με την κιθάρα και τα κρουστά να δίνουν ένα δυνατό ρεφρέν. Μία από τις κορυφές του δίσκου είναι το “Windy” που θα μπορούσε κάλλιστα να προέρχεται από άλμπουμ της PJ Harvey (Let England Shake, A Woman A Man Walked By). Στην συνέχεια, το τέμπο ανεβαίνει πολύ με το γρήγορο “Eat Me Up” ενώ αργότερα πέφτουμε ξανά σε «ψυχεδελικό ύπνο».
Αναμφισβήτητα η Nalyssa Green με τον δεύτερο δίσκο της εδραιώνεται στην indie μουσική σκηνή της Ελλάδας. Το “Barock” ήταν ευχάριστη έκπληξη, το “The Seed” είναι απλώς ένας εξαιρετικός δίσκος και ναι, προέρχεται από Ελληνίδα καλλιτέχνιδα.

Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2012

Alt-J (Δ) - An Awesome Wave

Πήραν το όνομά τους από το Δ, το σύμβολο που παρουσιάζεται στους υπολογιστές Mac όταν πατήσεις Alt-J. Άρα, το ολοκληρωμένο όνομα είναι Alt-J (Δ) και έρχονται από το Cambridge. Όταν ακούς για συγκρότημα από πόλη της Μεγάλης Βρετανίας το μυαλό πηγαίνει αμέσως σε indie rock και pop μελωδίες. Που να ακούσεις κιόλας τα τραγούδια των Alt-J (Δ). Όλη η indieλα μαζεμένη σε τέσσερις τύπους, οι οποίοι φέτος πραγματοποίησαν το δισκογραφικό ντεμπούτο τους με το άλμπουμ "An Awesome Wave". Αμέσως "ταρακούνησαν" την βρετανική μουσική σκηνή, ήρθαν οι καλές κριτικές ενώ η αποκορύφωση ήταν όταν έφτασε και το βραβείο Mercury Prize, το οποίο διόλου τυχαίο βραβείο δεν είναι.
Από τις πρώτες μελωδίες δύο πράγματα παίζουν. Ή να βαρεθείς αμέσως τα τραγούδια ή να κολλήσεις. Φυσικά αυτό εξαρτάται και από το πόσο indie - alternative μουσική γουστάρεις. Όπως και να έχει, οι Alt-J (Δ) παρουσιάζουν έναν πολύ καλό δίσκο για πρώτη απόπειρα. Μπορεί κάλλιστα οι τέσσερίς τους να χαρακτηριστούν ως οι νέοι Radiohead (The King of Limbs) αφού οι μουσικές των δύο συγκροτημάτων μοιάζουν αρκετά. Ωστόσο, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πιο ευρύ μουσικό μοτίβο. Οι Alt-J (Δ) εκτός από folk και indie βάζουν στα κομμάτια τους και ambient στοιχεία, με το αποτέλεσμα να είναι ένα ευχάριστο indie rock ταξίδι από την μία και μια άκρως ψυχεδελική "εξόρμηση" από την άλλη. Βέβαια η σύγκριση στην φωνή του frontman, Joe Newman, με αυτή του Thom Yorke (Eraser) είναι αναπόφευκτη αλλά δεν στεκόμαστε εκεί.
 
Αρχικά, το "An Awesome Wave" φεύγει χωρίς να το έχεις καταλάβει. Στο συνολική του διάρκεια, το άλμπουμ κυμαίνεται σε ήρεμες - ψυχεδελικές μελωδίες με μία εξάιρεση. Αυτή η εξαίρεση είναι το πρώτο single του δίσκου, "Breezeblocks", που δίνει μια πιο "ευχάριστη" νότα στο όλο μουντό τοπίο των Alt-J (Δ). Αν δεν υπήρχαν ορισμένες νοχελικές στιγμές, θα μιλούσαμε τώρα για έναν αριστουργηματικό δίσκο, ωστόσο το "An Awesome Wave" δεν λέει να σταματήσει να ηχεί στα αυτιά μου. Το repeat είναι μάλλον αναπόφευκτο και απλώς αφήνεσαι στα μακρινά μουσικά ταξίδια που σχεδιάζει το γκρουπ από το Cambridge. Κάπου στην μέση συναντάμε και το "Matilda" το οποίο αναφέρεται στην Mathilda, τον ρόλο που ενσαρκώνει η Natalie Portman (Thor) στο "Leon The Professional", μια από τις αγαπημένες ταινίες του συγκροτήματος.
Ο δίσκος κινείται σε πολύ υψηλά επίπεδα, με την ενορχήστρωση να είναι εξαιρετική και τα τραγούδια να σου μένουν με την πρώτη ακρόαση. Οι Alt-J (Δ) έχουν όλα τα φόντα μετά από το επιτυχημένο ντεμπούτο τους για ένα άλμπουμ ακόμα καλύτερο που θα τους εκτοξεύσει στην κορυφή.
Για το Νίκο που βρίσκεται στο Άμστερνταμ...

Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2012

Foxes - Warrior

Ξεκίνησε από το Σαουθάμπτον με προορισμό το Λονδίνο για να ακολουθήσει το ταλέντο της στην σύνθεση. Η 22χρονη Louisa Rose Allen κυκλοφόρησε πέρσυ το πρώτο της ΕΡ με το όνομα "Youth" και οι καλές κριτικές για τα τραγούδια της δεν άργησαν να εμφανιστούν. Επόμενο ήταν, λοιπόν, να αποτελεί θέμα χρόνου η επόμενη δισκογραφική δουλειά της Foxes (όπως είναι το καλλιτεχνικό της όνομα). Έτσι, πριν λίγους μήνες βγήκε ένα δεύτερο ΕΡ με το οποίο το όνομα της Foxes έγινε γνωστό όχι μόνο στο βρετανικό κοινό αλλά πήρε διάσταση και εκτός βρετανικών συνόρων. Το "Warrior" έχει δεχθεί διθυραμβικά σχόλια ενώ η νεαρή τραγουδοποιός αποτελεί σιγά σιγά το επόμενο μεγάλο όνομα στην indie και pop σκηνή.
Το "Warrior" φτάνει μόλις τα 20 λεπτά συνολικής διάρκειας αλλά είναι ικανό να σε συνεπάρει. Ήδη από το ομώνυμο τραγούδι που κάνει την αρχή καταλαβαίνεις πως κάτι καλό υπάρχει σε αυτό το ΕΡ. Ο ηλεκτρονικός παλμός, το δυνατό τέμπο στο ρεφρέν και η "κολλητική" φωνή της Foxes ενθουσιάζουν σε μεγάλο βαθμό. Δεν έχεις συνέλθει καλά καλά από το πρώτο εξαιρετικό κομμάτι και έρχεται με φόρα το "White Coats" το οποίο έχει πάει ένα βήμα παραπέρα την Βρετανή καλλιτέχνιδα. Τα τραγούδια του ΕΡ βγάζουν χαρά, μελαγχολία, φόβο αλλά και αισιοδοξία.

Δεν γίνεται να μην παρασυρθείς από αυτή την "σοβαρή" γλυκύτητα που έχουν τα τραγούδια της Foxes. Στην μέση του δίσκου βρίσκεται μια απαλή παράνοια που βγαίνει από το "In Her Arms" με το οποίο ο ήχος της νεαρής τραγουδοποιού μεταφέρεται και σε μονοπάτια της ambient. Στην συνέχεια, το "Let Go For Tonight" θα μπορούσε κάλλιστα να τραγουδιέται από την Florence Welch (Ceremonials) αφού τα δυνατά φωνητικά της Foxes μας την θυμίζουν αρκετά.
Αυτές τις μέρες κυκλοφορεί το καινούριο single της η Foxes με τον τίτλο "Echo". Το "Warrior" αποτελεί ένα απίστευτο ΕΡ ενώ από ότι φαίνεται έχει έρθει η στιγμή για την 22χρονη να ηχογραφήσει και ένα ολοκληρώμενο άλμπουμ, αφού τα δύο προηγούμενα ΕΡ της είναι καταπληκτικά.

Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2012

Lana del Rey - Paradise

Αδιαμφισβήτητα είναι από τα πρόσωπα της χρονιάς και που έχει τραβήξει τα περισσότερα βλέμματα φέτος. Η Lana del Rey είναι η νέα ντίβα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής ενώ ό,τι και να κάνει, την ακολουθούν όλοι, από ένα καινούριο τραγούδι ή ένα video clip μέχρι μια φωτογράφιση. Το "Born to Die" έχει πουλήσει πάρα πολλά αντίτυπα, τα κομμάτια της παίζουν ασταμάτητα την στιγμή που πολλοί μιλούν και για το στυλ που ακολουθεί. Δέκα μήνες, λοιπόν, μετά την κυκλοφορία του επιτυχημένου και πλέον πολυπλατινένιου δίσκου της, η στυλάτη Elizabeth Grant επιστρέφει με 9 ολοκαίνουρια τραγούδια και το ΕΡ με τον τίτλο "Paradise".
Το “Paradise” εκτός του ότι διατίθεται ως ένα ΕΡ, αποτελεί και μια (από τις πολλές) editions του “Born to Die”. Στο μουσικό κομμάτι, η Lana del Rey συνεχίζει στο γνωστό της μοτίβο, εκείνο της indie pop και baroque ερμηνείας. Ενώ τα κομμάτια αναβλύζουν μια μελαγχολία και γενικά μια μαυρίλα, όταν τα ακούς μόνο μελαγχολία δεν αισθάνεσαι. Το “Ride” που κάνει την αρχή για τα 9 τραγούδια είναι το πρώτο single από το “Paradise” και συνολικά το έκτο για την Αμερικανίδα μέσα στο 2012. Το συγκεκριμένο κομμάτι αποτελεί την κορυφή για τον δίσκο, με ρυθμικό ρεφρέν να σου κολλάει απευθείας. Με το “Cola” η 26χρονη καλλιτέχνιδα μας οδηγεί στα χαρακτηριστικά της στιχουργικά μονοπάτια, όπως για παράδειγμα το “My pussy tastes like Pepsi Cola”.
Στην συνέχεια, το “Body Electric” κάνει την μικρή διαφορά σε σχέση με τα υπόλοιπα καθώς το επόμενο, διασκευασμένο “Blue Velvet” του 1950 είναι η πιο ανιαρή στιγμή μέσα στα 35 λεπτά του δίσκου. Προς το τέλος, αυτό που μένει είναι σίγουρα το “Burning Desire” με το χαμηλό beat του ενώ προηγουμένως τα “Bel Air” και “Yago” δεν αφήνουν κάτι.
Με το “Born to Die” η Lana del Rey εκτοξεύθηκε στην κορυφή της μουσικής βιομηχανίας. Με το καινούριο ΕΡ συνεχίζει την ανοδική πορεία της. Το “Paradise” από μόνο του μπορεί να χαρακτηριστεί πολύ καλό. Η συνολική έκδοση του “Born to Die: The Paradise Edition” μπορεί να θεωρηθεί απλώς αριστουργηματική.

Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2012

Bat for Lashes – The Haunted Man

Η συγκεκριμένη κυκλοφορία άλμπουμ είναι ίσως η μεγαλύτερη για το μήνα του Οκτωβρίου, καθώς μια αγαπημένη καλλιτέχνις της indie σκηνής επιστρέφει δισκογραφικά. Η Natasha Khan κυκλοφορεί τον τρίτο της δίσκο μετά από απουσία τριών χρόνων. Ωστόσο, το ονοματεπώνυμο της Αγγλίδας είναι παντελώς άγνωστο αφού είναι γνωστή με το (καλλιτεχνικό) ψευδώνυμο Bat for Lashes. Η Bat for Lashes, λοιπόν, έχει προταθεί δις για το βραβείο Mercury Prize, το 2007 για το ντεμπούτο της “Fur and Gold” και δυο χρόνια μετά για το “Two Suns”, πράγμα που έχουν καταφέρει μέχρι στιγμής μονάχα οι Arctic Monkeys (Suck It and See). Το “The Haunted Man” μόλις κυκλοφόρησε και οι απανταχού indie οπαδοί μπορούν πλέον να χαρούν.
Βασικό χαρακτηριστικό των τραγουδιών της Bat for Lashes είναι ότι πολύ απλά περιλαμβάνουν μελωδίες που θα τραβήξουν μονομιάς το ενδιαφέρον σου. Σίγουρα δεν είναι απλές, σίγουρα δεν είναι συνηθισμένες, σίγουρα δεν είναι βαρετές. Τα κομμάτια της δεν χαρακτηρίζονται από μεγάλο αριθμό οργάνων αλλά αυτό δεν έχει καμία απολύτως σημασία, διότι αυτό το ξεχνάς αμέσως μόλις ακούσεις τις ανατριχιαστικές εκτελέσεις με μόνο πιάνο, όπως το “Laura”. Από την άλλη, το ”Winter Fields” αποδεικνύει περίτρανα πως η Bat for Lashes μπορεί να θεωρηθεί μια μουσική ιδιοφυϊα. Η έμπνευσή της που αποτυπώνεται ξεκάθαρα στα τραγούδια είναι αστείρευτη. Συνθεσάϊζερ, άρπα, ξυλόφωνο είναι μερικοί από τους συνοδηγούς της 32χρονης συνθέτριας, με τους οποίους δημιουργεί μια φανταστική μουσική, λιτή και ουσιώδη. Επιπλέον, το καθαρά pop στοιχείο δεν λείπει από τον δίσκο, με τα (ήρεμα) beat-άκια να ξεπετάγονται που και που δίνοντας στο γενικό πλαίσιο του άλμπουμ ένα πιο ηλεκτρονικό τόνο.
Πολλοί μουσικόφιλοι μπορεί να μην γνωρίζουν καν την Natasha Khan. Αρκετοί φίλοι της indie σκηνής περίμεναν πως και πως αυτή την κυκλοφορία. Όπως και να έχει, είναι μια μεγάλης τάξεως ευκαιρία να γνωρίσουν πολλοί την Bat for Lashes γιατί πολύ απλά έκανε το μουσικό της θαύμα. Το “ The Haunted Man” είναι ένας δίσκος αποτελούμενος από ολοκληρωμένες, μεστές και τραβηχτικές μελωδίες. Με τις δύο προηγούμενες δουλειές της είχε ενθουσιάσει πολύ. Με το φετινό της άλμπουμ η Bat for Lashes μπαίνει για τα καλά στον χάρτη της παγκόσμιας indie pop, baroque σκηνής και προφανώς δικαίως.

Τρίτη 16 Οκτωβρίου 2012

Cat Power – Sun

Από το 1995 η Cat Power κυκλοφορεί ασταμάτητα τους δίσκους της τοποθετώντας το όνομά της στις βασίλισσες της indie rock και γενικώς της alternative μουσικής. Τέσσερα χρόνια έφτιαχνε τα τραγούδια της για να τα ηχογραφήσει μόνη της σχεδόν και εν τέλει να παρουσιάσει 11 κομμάτια υπό τον τίτλο “Sun”. Το άλμπουμ αυτό αποτελεί το ένατο για την Charlyn Marshall η οποία είναι από τις ελάχιστες τραγουδοποιούς που ξεφεύγουν από το κλασικό καλούπι της indie ατμόσφαιρας.
Από δω και πέρα η μουσική της Cat Power θα συγκαταλέγεται και στην pop. Αν έχεις ακούσεις προηγούμενες δουλειές της θα σου φανεί αμέσως η διαφορά. Το ηλεκτρονικό έχει εισβάλλει για τα καλά στα τραγούδια συγκριτικά με τα παλαιότερα όπου υπήρχε πιάνο και αρκετή κιθάρα. Αυτό δεν το καθιστά αυτομάτως και άσχημο άλμπουμ. Το αντίθετο, καθώς οι 11 συνθέσεις της 40χρονης όχι μόνο ακούγονται αλλά έχουν την ικανότητα να καρφωθούν από μόνες τους πάνω σου και να μην μπορείς να ξεκολλήσεις. Προς αποφυγή παρεξήγησης, αυτό θα συμβεί μετά κόπων και βασάνων. Δηλαδή με την μία ακρόαση οι μελωδίες φαίνονται κάπως «δύσκολες» για το αυτί σου. Αν, όμως, δώσεις χρόνο στον δίσκο και επαναληφθεί τουλάχιστον 2 φορές, τότε να είσαι σίγουρος ότι θα βρεις καταπληκτικά διαμάντια.
Χωρίς τα τρανταχτά σημεία που θα σε κολλήσουν στον τοίχο αμέσως, το “Sun” καταφέρνει σταδιακά να σε κερδίσει. Όσον αφορά την Cat Power, μας έχει κερδίσει εδώ και καιρό με τις μουσικές της δημιουργίες. Ο φετινός δίσκος της πιστεύω πως μπορεί να ενθουσιάσει από την μία και να «ξενερώσει» από την άλλη.

Πέμπτη 11 Οκτωβρίου 2012

Sillyboy – Nature of Things

Μας συστήθηκε πριν δυο χρόνια με το πρώτο του άλμπουμ, “Played”, και ενθουσίασε με τα τραγούδια του. Από τότε αποτελεί ένα ισχυρό όνομα για τους «νεοσύστατους» της ελληνικής μουσικής σκηνής, με αποτέλεσμα η κυκλοφορία της δεύτερης δισκογραφικής δουλειάς του να θεωρείται πολυαναμενόμενη. Είναι ο μπασίστας του συγκροτήματος Expert Medicine και ταυτόχρονα ακολουθεί μια προσωπική πορεία στην δισκογραφία. Έτσι, ο Sillyboy, ή ο Μπάμπης Κουρτάρας όπως είναι το ονοματεπώνυμό του, επιστρέφει με το “Nature of Things”. Το ψευδώνυμό του το πήρε από το τραγούδι του David Bowie, “Silly Boy Blue”.
Σε ένα από τα πρώτα πράγματα που στεκόμαστε είναι πως το mastering του δίσκου πραγματοποιήθηκε από τον Stuart Hawkes, ο οποίος έχει συνεργαστεί με Amy Winehouse, These New Puritans, Prodigy και πως η παραγωγή είναι του ίδιου του Sillyboy. Με το πρώτο άκουσμα των 10 τραγουδιών του άλμπουμ καταλαβαίνεις ότι και αυτός ο καλλιτέχνης βάζει το δικό του πολύτιμο λιθαράκι στην εγχώρια μουσική σκηνή, η οποία τα τελευταία χρόνια ανθίζει για τα καλά τόσο σε αγγλόφωνο όσο και σε ελληνόφωνο επίπεδο. Ο δίσκος έχει τις γρήγορες, έχει και τις ήρεμες στιγμές του, ωστόσο στο κάτι παραπάνω από μισή ώρα που διαρκεί ολόκληρο το άλμπουμ, ο ήχος διέπεται από μια σχετική σταθερότητα. Παραμένει στην ίδια γραμμή, δηλαδή σε αυτό το pop-rock ύφος. Στον προηγούμενο δίσκο, συναντήσαμε περισσότερο ηλεκτρονική μουσική ενώ τώρα ο Sillyboy έχει βάλει στην άκρη τα ηλεκτρονικά του όργανα και δίνει βήμα στην κιθάρα και τα κρουστά.
Ο νέος δίσκος του Sillyboy δεν αποτελεί κάτι το τρομερό ή κάτι που θα σου καρφωθεί στο μυαλό αμέσως. Όμως, το καταπληκτικό είναι πως όσες φορές και να παίξει, δεν θα βαρεθείς καθόλου εύκολα τις μελωδίες των τραγουδιών. Αρκετοί μπορεί να ενθουσιαστούν με το “Nature of Things” μόνο και μόνο επειδή είναι δημιούργημα ελληνικό. Διαφορετικά, είναι ενα άλμπουμ που ακούγεται ευχάριστα και που μπορείς να βρεις αρκετά σημεία μέσα που θα σου αρέσουν.

Δευτέρα 20 Αυγούστου 2012

Blue Foundation – In My Mind I Am Free

Ξεκίνησαν το 2000 και μέχρι τώρα έχουν περάσει από το συγκρότημα πάνω από δέκα άτομα για να φτάσουμε στο σημερινό σχήμα των δύο ατόμων. Η μουσική που παίζουν δεν είναι και τόσο διαδεδομένη αλλά όλα αυτά τα χρόνια και με τα τρία, πολύ καλά, άλμπουμ που έχουν στο ενεργητικό τους έχουν χτίσει ένα σημαντικό όνομα στον κόσμο της ηλεκτρονικής μουσικής. Οι Blue Foundation έγιναν ευρέως γνωστοί από το τραγούδι “Eyes On Fire”, το οποίο αποτέλεσε μέρος του soundtrack της ταινίας “Twilight Saga”. Φέτος, ήρθε η στιγμή για τον τέταρτο δίσκο της μπάντας που τιτλοφορείται “In My Mind I Am Free” και όπως και οι προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές, έτσι και αυτή μας οδηγεί σε ένα μεγάλο μείγμα ηλεκτρονικής μουσικής, θορυβώδης ποπ και κάποιων indie στοιχείων.
Οι Tobias Wilner και Bo Rande, λοιπόν, παρουσιάζουν το “In My Mind I Am Free”, το οποίο περιλαμβάνει 11 κομμάτια. Το ξεκίνημα γίνεται με αρκετά ατμοσφαιρικό τρόπο καθώς το “Just A Hand” ανοίγει τον δίσκο με ήρεμο τρόπο ενώ το επόμενο “Dressed In Black” εισάγει τα beat αλλά και το βιολί που κάνει την πρεμιέρα του στην αρχή του τραγουδιού. Στα περισσότερα κομμάτια συναντάμε φωνητικά να μπαινοβγαίνουν στις μελωδίες ενώ άλλα είναι ορχηστρικά. Δυστυχώς, κάποια τραγούδια μοιάζουν κάπως μεταξύ τους ή πολύ απλά ο δίσκος σε κάνει να βαριέσαι. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, όπως εκείνες των “Fundamental” και “Ground Control” όπου το τέμπο είναι ανεβαστικό, στην υπόλοιπη διάρκεια του άλμπουμ δεν θα βρεις κάτι που να σου τραβήξει την προσοχή. Όχι πως τα τραγούδια των Blue Foundation που κρατούν μια πιο ήρεμη νότα είναι και άσχημα αλλά στην προκειμένη περίπτωση δεν ισχύει κάτι τέτοιο.
Με τους προηγούμενους δίσκους το συγκρότημα από την Δανία είχε προετοιμάσει το έδαφος και τους θαυμαστές του για το μέλλον. Κάποιος που θεωρείται φανατικός φαν της μπάντας, ,με λίγη ελαστικότητα μπορεί να πει πως ο καινούριος δίσκος δεν είναι κακός. Για κάποιον που έχει ακούσει και που του αρέσουν οι Blue Foundation, πιστεύω πως βλέπει το συγκεκριμένο άλμπουμ κάτω του μετρίου. Όπως και να ‘χει, το “In My Mind I Am Free” δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες.

Τετάρτη 18 Ιουλίου 2012

Passion Pit – Gossamer

Το 2009 το debut άλμπουμ τους έφτασε μέχρι και στην 8η θέση των αμερικανικών charts ενώ βρέθηκε σε πολύ αξιόλογες θέσεις στα charts αρκετών χωρών. Το “Manners”, όπως είναι ο τίτλος του, έβγαλε τρία singles και ακούστηκε πολύ ενώ κατάφερε να χτίσει γερά τα θεμέλια για το τότε νεοσύστατο συγκρότημα. Ο λόγος για τους Passion Pit, οι οποίοι φέτος το καλοκαίρι επιστρέφουν δυναμικά με τον δεύτερο δίσκο τους, ο οποίος αναμένεται με τον πρώτο. Ήδη από τις αρχές του Μαϊου έχει ξεκινήσει η κυκλοφορία των singles του άλμπουμ, όπου αμέσως έφτασαν τα τρία και αποτελούν τον καλύτερο πρόλογο για την ακρόαση ολόκληρου του δίσκου.
Ο δίσκος ανοίγει με τα τρία singles, πράγμα που σημαίνει ότι το ξεκίνημα είναι σίγουρα δυνατό. Το “Take A Walk” σε βάζει αμέσως στον κόσμο της ηλεκτρονικής ποπ και του συνθεσάϊζερ. Η πιασάρικη μελωδία του σου μένει, μια μελωδία η οποία χαρακτηρίζεται και από πολλά indie στοιχεία. Η ανεβαστική διάθεση παραμένει και με το επόμενο “I’ll Be Alright”, το οποίο κρατάει ένα γρήγορο και χορευτικό τέμπο, με σημεία που θυμίζουν πολύ τους Βρετανούς MGMT. Στη συνέχεια, με το “Constant Conversations” πέφτει κάπως ο ρυθμός, πράγμα που συμβαίνει και μέχρι το τέλος του άλμπουμ. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως τα επόμενα κομμάτια δεν αξίζουν. Το αντίθετο, μάλιστα, αφού τα “Hideaway” και “It’s Not My Fault, I’m Happy” κλέβουν την παράσταση.
Το “Gossamer” κινείται λίγο πιο πάνω του μετρίου. Κάποια τραγούδια σίγουρα θα σου μείνουν για το χορευτικό ύφος που έχουν, ωστόσο από το σύνολο του δίσκου δεν κρατάς κάτι σημαντικό. Οι Passion Pit – με τον ελληνικής καταγωγής τραγουδιστή Michael Angelakos – αρχίζουν σιγά σιγά να αποτελούν ένα ελπιδοφόρο γκρουπ για την σκηνή της ηλεκτρονικής ποπ μουσικής

Σάββατο 14 Ιουλίου 2012

The Maccabees – Given to the Wild

Πήραν το όνομά τους μέσα από την Αγία Γραφή χωρίς καν να ενδιαφερθούν για την προέλευση της λέξης. Το 2007 κυκλοφορούν τον πρώτο τους δίσκο, βγάζοντας τρία single από το άλμπουμ και χτίζοντας ένα όνομα και παραέξω από το νότιο Λονδίνο, στο οποίο δραστηριοποιούνταν. Δύο χρόνια αργότερα έρχεται η στιγμή του δεύτερου πονήματος, “Wall Of Arms” με το οποίο γίνονται αρκετά γνωστοί σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι Maccabees επέστρεψαν το 2012 μαζί με τον τρίτο τους στούντιο δίσκο, με τον τίτλο “Given to The Wild”.
Μπορεί ακούγοντας το “Feel to Follow”, ενός εκ των τριών singles του δίσκου, να μιλήσεις για «εξέλιξη» στην μουσική των Maccabees. Μετά, όμως, την συνολική ακρόαση του άλμπουμ είσαι πλέον πεπεισμένος πως το βρετανικό γκρουπ περπατάει σε μονοπάτια που το ίδιο χάραξε τα προηγούμενα χρόνια της δισκογραφίας του. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει αυτόματα και κάτι άσχημο μουσικά, καθώς η 5μελής μπάντα δείχνει να γνωρίζει πολύ καλά αυτό που εξωτερικεύει προς το κοινό του. Το “Pelican” από τη μία είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για το ανεβαστικό indie που παρουσιάζει το συγκρότημα ενώ κομμάτια, όπως τα “Child”, “Glimmer” και “Slowly One” μας πηγαίνουν σε πιο μελωδικούς δρόμους.
Ο φετινός δίσκος τους είναι αρκετά πιο μεστός και ώριμος, ωστόσο δεν αποτελεί το «μπαμ» που – κατά τη γνώμη μου – χρειάζονται οι Maccabees. Το “Given to The Wild” κυμαίνεται σε αρκετά καλά επίπεδα και περισσότερο μελωδικά αλλά όχι κάτι παραπάνω. Με λίγα λόγια ένα πολύ καλό indie άλμπουμ.

Σάββατο 23 Ιουνίου 2012

Of Monsters and Men – My Head is an Animal

Η Ισλανδία εδώ και χρόνια βγάζει εξαιρετικά συγκροτήματα, τα οποία με την μουσική τους καταφέρνουν έυκολα να καταπλήξουν Ευρώπη και Αμερική. Βλέπε Sigur Ros(Valtari) και Rokkuro(I Annan Heim) που εκπροσωπούν επάξια την χώρα τους ενώ από πέρσι στην ίδια κατηγορία συγκαταλέγονται και οι Of Monsters and Men, οι οποίοι αποτελούν πιο εύκολο πόλο έλξης για τις ξένες χώρες, λόγω του ότι οι στίχοι τους είναι στα Αγγλικά και όχι στα Ισλανδικά. Η 6μελής μπάντα κατάφερε, με το τραγούδι “Little Talks, πέρσι το Φεβρουάριο να εντυπωσιάσει τους πάντες και επομένως η πρώτη δισκογραφική δουλειά βρισκόταν αυτόματα στα σκαριά. Έτσι, το “My Head is an Animal” κυκλοφόρησε πριν έναν μήνα και είναι έτοιμο να μας κατασπαράξει με τις εξαιρετικές – όπως αποδείχθηκαν μετά τις ακροάσεις – indie pop μελωδίες του.
Το “Dirty Paws” που κάνει την αρχή για τον δίσκο σε βάζει στο κλίμα του συγκροτήματος που δεν είναι άλλο από το folk. Στην συνέχεια, έρχεται το υπέροχο κομμάτι με τον τίτλο “King and Lionheart”. Από την πρώτη ακρόαση κολλάς με την πορωτική μελωδία, με τα κρουστά που μπαίνουν στην μέση του τραγουδιού και την χάρη που έχουν τα φωνητικά της τραγουδίστριας Nanna Bryndis Hilmarsdottir. Γενικά, η φωνή της ερμηνεύτριας δίνει μια φανταστική «χαρά» στα κομμάτια που ταιριάζει πολύ. Το “Little Talks”, όπου είναι και το πρώτο single του άλμπουμ, σε βάζει σε πιο χορευτικούς ρυθμούς με τα δυνατά πνευστά του ενώ με το “Six Weeks” μπαίνεις σε ροκ διάθεση για να έρθει πάλι η ηρεμία με το “Love Love Love”.
Στο “Your Bones” συναντάμε τον κιθαρίστα - τραγουδιστή Ragnar Porhallsson να ερμηνεύει τη στιγμή που στο “Lakehouse” κυριαρχούν τα πολυφωνικά φωνητικά που κάνουν το κομμάτι κάπως πιο «βασιλικό». Ο δίσκος κλείνει με ατμοσφαιρικό τρόπο που ακούει στο όνομα “Yellow Light” αφήνοντάς μας μια πολύ γλυκιά γεύση. Συνολικά το άλμπουμ είναι ένα εξαιρετικό πόνημα, στο οποίο υπάρχουν τραγούδια που θες να ακούς και να ξανακούς. Μελωδίες που μένουν στο μυαλό σου και μάλλον η συγκεκριμένη μπάντα θα μας «υπενθυμίσει» στο μέλλον πως σχηματίστηκε για ακόμα πιο μεγάλα μουσικά πράγματα. Οι Of Monsters and Men έρχονται από τα ψηλά της Ισλανδίας για να μας παρασύρουν με την υπέροχη μουσική τους και εμείς δεν μπορούμε παρά να τους ακολουθήσουμε.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More