Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα alternative pop. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα alternative pop. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 13 Ιουλίου 2013

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης. Το “The Brothel” ήταν το δεύτερο άλμπουμ της και κυκλοφόρησε το 2010 με το οποίο απέκτησε διεθνή φήμη και πήγε την Νορβηγίδα ένα επίπεδο παραπάνω. Πριν λίγους μήνες επέστρεψε με τον καινούριο της δίσκο, “The Silicone Veil”, και μια επιτυχημένη guest εμφάνιση στο soundtrack που έφτιαξαν οι Μ83 για την ταινία “Oblivion”. Η Susanne Sundfor μπορεί πλέον να θεωρείται μια κλασική αξία για ένα διαφορετικό είδος της σκηνής της Νορβηγίας.
Ο δίσκος περιλαμβάνει «εύκολα» και «δύσκολα» τραγούδια. Τα πρώτα είναι συνήθως τα singles τα οποία δε αγγίζουν πιο γρήγορα και σου μένουν πιο εύκολα. Τα δεύτερα είναι τα (ακόμα πιο) «μυστήρια» κομμάτια του άλμπουμ. Και στις δυο περιπτώσεις, όμως, παραδέχεσαι την στιχουργική και την ενορχήστρωση της Susanne Sundfor ενώ το μόνο πράγμα που γίνεται είναι να ακολουθούμε πιστά τη Νορβηγίδα σε όσα μας παρουσιάζει. Η pop που συνθέτει έχει πολλά παρακλάδια. Dream pop, alternative pop είναι μερικά από τα «σίγουρα» πράγματα που θα ακούσεις. Ωστόσο, η 27χρονη τραγουδοποιός προσθέτει στα τραγούδια της και μια σειρά από έγχορδα, όπως βιολιά και βιόλες, τα οποία σε συνδυασμό με τα ηλεκτρονικά που χρησιμοποιεί δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που κατά κύριο λόγο θα συναντήσεις στις βόρειες χώρες της Ευρώπης. Η Susanne Sundfor έφτασε με το “The Silicone Veil” στο Νο1 της χώρας της και δείχνει να ανεβαίνει θέσεις γενικότερα στην Ευρώπη και δικαίως καθώς με τον δίσκο της θα ενθουσιαστείς.

Πέμπτη 20 Ιουνίου 2013

Imagine Dragons – Night Visions

Επιτυχημένο ντεμπούτο για τους Imagine Dragons ο πρώτος δίσκος που κυκλοφόρησαν με τον τίτλο “Night Visions”. Ένα μιξ από rock, pop, dubstep κάνει αισθητή την παρουσία του με το συγκρότημα από το Λας Βέγκας να πραγματοποιεί εκπληκτική είσοδο στην δισκογραφία. Ο δίσκος χτιζόταν από το 2009 με διάφορα singles να κυκλοφορούν σταδιακά μέχρι που το άλμπουμ βγήκε πριν κάμποσους μήνες έτοιμο να ενθουσιάσει. Οι τέσσερις τύποι με το όνομα Imagine Dragons έχουν ήδη ταρακουνήσει τα νερά της μουσικής βιομηχανίας με τις μουσικές τους.
Η αλήθεια είναι πως οι ήχοι που θα ακούσεις στο “Night Visions” δεν είναι σπάνιοι. Κλασική alternative rock με ηλεκτρονικά στοιχεία να πηγαινοέρχονται συνθέτουν το παζλ του δίσκου. Όμως, τα τραγούδια είναι πολύ πιασάρικα και κολλητικά. Αυτό το διαπιστώνεις από την αρχή και το “Radioactive” που πολύ απλά δεν γίνεται να μην το ακούσεις πάνω πέντε φορές συνεχόμενα. Ίδιας αισθητικής είναι και τα επόμενα κομμάτια με τα ρεφρέν να είναι εκείνα που σου μένουν. Το άλμπουμ διαθέτει μια πλήρως ανεβαστική διάθεση ωστόσο δεν υπάρχει αυτό το κάτι που θα σπρώξει τους Imagine Dragons παραπέρα. Ότι κάποιες στιγμές είναι δυνατές και θα σε κολλήσουν δεν σημαίνει πως το συνολικό αποτέλεσμα του δίσκου κινείται σε υψηλά επίπεδα. Ανάμεσα στα 13 τραγούδια θα βρεις δυο, τρεις αφορμές για να πατήσεις το repeat αλλά μέχρι εκεί. Το “Night Visions” έχει ένα μεγάλο κενό που δεν καλύπτεται με τίποτα όσο και αν τα τρία singles του άλμπουμ καταβάλλουν προσπάθεια.

Δευτέρα 29 Απριλίου 2013

Tango With Lions – A Long Walk

Το project που είχε ξεκινήσει το 2007 ήταν μια μουσική κολλεκτίβα ή οποία θα είναι μεταβαλλόμενη με εναλλαγές στα μουσικά όργανα. Εγκέφαλος του συγκεκριμένου εγχειρήματος είναι η Κατερίνα Παπαχρήστου – ή αλλιώς Kat – και το όνομα της μπάντας της είναι Tango With Lions. Τους γνωρίσαμε πριν δύο χρόνια με το ντεμπούτο άλμπουμ, “Verba Time”, που απέσπασε διθυραμβικά σχόλια. Οι Tango With Lions έμειναν τελικώς σταθεροί στα πρόσωπα και συνέχισαν στην ηχογράφηση και δεύτερου δίσκου, ο οποίος μόλις κυκλοφόρησε. Έτσι, το “A Long Walk” συνεχίζει την ανοδική πορεία του ελληνικού συγκροτήματος που πολλοί φίλοι της εγχώριας alternative μουσικής λάτρεψαν μετά το πρώτο άλμπουμ.
Όσοι έχουν ακούσει την πρώτη δισκογραφική απόπειρα της Κατερίνας Παπαχρήστου είναι ψιλιασμένοι ότι και τα καινούρια τραγούδια της κυμαίνονται στο γνωστό ύφος της indie και folk μουσικής. Μόνο που τώρα ακούμε τους Tango With Lions αρκετά πιο δεμένους και με πιο μεστές ενορχηστρώσεις. Ακόμα, αν προσέξει κανείς τους (αγγλικούς) στίχους θα ακούσει αυτοτελείς ιστορίες που σχετίζονται με την αγάπη, τον αποχωρισμό και τα ταξίδια. Και όντως, τα 10 κομμάτια του άλμπουμ σε ταξιδεύουν άλλοτε σε ονειρικές πεδιάδες και άλλοτε στα πιο σκοτεινά μονοπάτια. Αξίζει να σημειωθεί πως η φωνή της Κατερίνας Παπαχρήστου ταιριάζει απίστευτα με το ατμοσφαιρικό φόντο που δημιουργούν οι μελωδίες.
Ωστόσο, τα μελανά σημεία δεν λείπουν από το σύνολο του δίσκου. Ενώ ξεκινάει με τις καλύτερες περγαμηνές και εκπληκτικά τραγούδια στη συνέχεια οι μουσικοί τόνοι δείχνουν να επαναλαμβάνονται ενώ υπάρχει το ενδέχομενο να χαθεί και το ενδιαφέρον κάπου στην πορεία. Όπως και να έχει, η Κατερίνα Παπαχρήστου και η μουσική παρέα της παρουσιάζουν έναν άρτιο και αρκετά προσεγμένο δίσκο με εμπνευσμένα και «φανταζί» κομμάτια. Μετά το ελπιδοφόρο “Verba Time” οι Tango With Lions επιστρέφουν με ένα ακόμα καλύτερο άλμπουμ και μπαίνουν δικαίως στα ελληνικά συγκροτήματα με το μουσικό μέλλον να είναι όλο μπροστά τους.

Τετάρτη 24 Απριλίου 2013

Charli XCX – True Romance

Σκάει στα μέσα του 2008 με το ντεμπούτο της άλμπουμ και καταφέρνει να ταρακουνήσει τα νερά της pop και όλων το παρακλαδίων της στην Αγγλία. Με έναν αέρα και μια άνεση που θα ζήλευαν αρκετές μεγάλες καλλιτέχνιδες παρουσιάσε μια new wave και synthpop μουσική που ενθουσίασε. Έκτοτε, δεν εμφανίστηκε δισκογραφικά ξανά για να έρθει φέτος με τον δεύτερο δίσκο της και να κάνει περιοδία με την Marina and the Diamonds (The Family Jewels, Electra Heart) αλλά και τους Coldplay (Mylo Xyloto). Το όνομά της είναι Charlotte Aitchison, όμως έχει επικρατήσει το καλλιτεχνικό της Charli XCX. Αν η Marina and the Diamonds είναι του γούστου σου, τότε αυτά που θα ακούσεις από την Charli θα σου φανούν εξαιρετικά.
Φέτος, λοιπόν, η μόλις 20χρονη καλλιτέχνις κυκλοφορεί την δεύτερη δισκογραφική της δουλειά με τον τίτλο “True Romance”. Το κυριότερο επιχείρημα για το ότι ο δίσκος μπορεί να θεωρηθεί αριστούργημα είναι πως από πρόπερσυ τον Μάϊο ξεπηδούν συνεχώς singles και τα οποία σχημάτισαν το άλμπουμ φτάνοντας αισίως στα πέντε. Φυσικά, αυτό το συνειδητοποιείς ακούγοντας τα τραγούδια. Ήχοι ηλεκτρονικοί, με φρεσκάδα και πολλές εκδοχές της pop κουλτούρας. Από πού να αρχίσεις και πού να σταματήσεις. Το εναρκτήριο “Nuclear Seasons” με την ψαρωτική εισαγωγή του δείχνει το δρόμο για τον ηλεκτρονικό χορό που έχει στήσει η Charli XCX. Με το επόμενο, “You (Ha Ha Ha)”, η Αγγλίδα μπαίνει σε κάπως πιο ηλεκτρονική hip hop, αν μπορούμε να το πούμε έτσι. Χαρακτηριστικό των κομματιών είναι πως δύσκολα θα βρεις ρεφρέν από το οποίο να κρατηθείς. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ολόκληρα τα τραγούδια είναι πιασάρικα και χωρίς να έχουν ένα δυνατό ρεφρέν.
Το “What I Like” είναι ένα από τα 13 τραγούδια που θα σου μείνουν αμέσως με τον ρυθμό του. Επίσης, υπάρχουν τα καθαρά pop κομμάτια, όπως το “You’re The One”, που δίνουν ένα πιο εμπορικό τόνο στον ήχο. Από την άλλη, ακούμε και dark wave μελωδίες στο πολύ καλό “How Can I” διαφοροποιώντας έτσι η Charli την μουσική της από ένα κλασικό pop μοτίβο. Το “True Romance” είναι ένας καταπληκτικός δίσκος, τον οποίο μπορείς να ακούς και να ξανακούς ασταμάτητα. Περιλαμβάνει ένα πανέμορφο συνοθύλευμα από beats προσθέτοντας και άλλες διάφορες pop πινελιές. Σίγουρα με το φετινό της πόνημαη Charli XCX θα μας απασχολήσει φέτος αρκετά και μακάρι το ίδιο να κάνει και τα επόμενα χρόνια.

Σάββατο 23 Μαρτίου 2013

Depeche Mode – Delta Machine

Είχε ανακοινωθεί η ημερομηνία κυκλοφορίας ενώ μαζί ανακοινώθηκε και η συναυλία στη χώρα μας, με αφορμή το νέο άλμπουμ. Η αναμονή πολύ μεγάλη για την καινούρια κυκλοφορία αφού οι συγκεκριμένοι ανήκουν στην λίστα με τους πιο αγαπημένους καλλιτέχνες, όσον αφορά τους Έλληνες μουσικόφιλους. Το 2009 φάγαμε δύο ξενέρες από αυτούς. Η πρώτη ήταν ο δίσκος τους, “Sounds of the Universe”, ο οποίος δεν στάθηκε στο ύψος των προσδοκιών, συγκριτικά με όλα τα προηγούμενα που μας είχαν συνηθίσει. Η δεύτερη ήταν η ακύρωση της συναυλίας τους μισή ώρα πριν την έναρξή της (εδώ δικαιολογούνται λόγω σοβαρής αρρώστιας του τραγουδιστή). Όλα αυτά, όμως, ανήκουν στο παρελθόν και οι Depeche Mode επιστρέφουν για 13η φορά έχοντας συμπληρώσει τρεις γεμάτες δεκαετίες στην δισκογραφία και συνεχίζουν ακάθεκτοι. Έτσι, το “Delta Machine”, που μόλις κυκλοφόρησε, είναι έτοιμο να μας συνεπάρει με τις alternative ηλεκτρονικές μελωδίες του.
Κατά πόσο, όμως, οι Depeche Mode είναι «διατεθειμένοι» να μας εκπλήξουν; Τα τελευταία χρόνια, η αλήθεια είναι πως, οι Άγγλοι δεν έχουν κυκλοφορήσει κάτι αξιόλογο που να μπορεί να συγκριθεί με προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές τους, με αποτέλεσμα πολλοί φαν να αρχίζουν να απομακρύνονται από τις νέες μουσικές της μπάντας. Ο δίσκος ανοίγει με το “Welcome to my World”, το οποίο δίνει μια ήρεμη techno αισθητική με ένα αρκετά πιασάρικο ρεφρέν. Η συνέχεια ανήκει στο πολύ καλό “Angel” που θυμίζει κάτι από τους παλιούς Depeche Mode. Γρήγορο τέμπο και αρκετή παραμόρφωση συνθέτουν ένα από τα ωραιότερα κομμάτια του άλμπουμ. Σειρά έχει το γνωστό, πλέον, “Heaven” που αποτελεί το πρώτο single και ακούγεται στο ραδιοφώνο με μεγάλη συχνότητα. Στην αρχή δεν το δέχεσαι με άνεση, ωστόσο μετά την δεύτερη ακρόαση αρχίζεις να λατρεύεις το συναίσθημα που βγάζει. Βέβαια, δεν σημαίνει πως είναι αυτό που περίμενες από την τριμελή μπάντα και γι’ αυτό συμβιβάζεσαι με το ίσως καλύτερο τραγούδι του “Delta Machine”.
Στην συνέχεια, το ηλεκτρονικό τέμπο ανεβαίνει πάλι καθώς το “Secret to the End” έχει ένα δυνατό ρεφρέν και ξεσηκωτικό φινάλε με τα αλλεπάλληλα φωνητικά του κιθαρίστα Martin Gore να χτίζουν μια δυναμική ατμόσφαιρα στην ερμηνεία του Dave Gahan. Η κιθάρα του πρώτου, μετά από τα συνεχή χτυπήματα του συνθεσάϊζερ, δίνει τον ηλεκτρικό τόνο ενός blues κομματιού στο αρκετά καλό “Slow” ενώ το αμέσως επόμενο “Broken” επαναφέρει την ισορροπία στα ηλεκτρονικά στοιχεία των Depeche Mode, χωρίς ωστόσο να σου μένει. Σε αντίθεση με το “Soft Touch / Raw Nerve” που εκρήγνυται με τα ηλεκτρονικά του πυροτεχνήματα, θυμίζει κάτι από παλιούς DM και σίγουρα ανήκει στα ωραιότερα τραγούδια του δίσκου. Επιπροσθέτως, πολύ καλή σύνθεση αποτελεί και το “Should Be Higher”, το οποίο συνεχίζει στο κλασικό φόντο του συγκροτήματος που μας αρέσει. Η βρετανική μπάντα μας επιφύλασσε το καλό για το τέλος αφού το κλείσιμο του άλμπουμ είναι αρκετά όμορφο. “Alone” και “Soothe My Soul” ανεβάζουν κατά πολύ τον δίσκο διότι είναι κομμάτια με εκρηκτική και χορευτική μελωδία, με τον τρόπο που οι Mode γνωρίζουν να μας πορώνουν. Το τελευταίο δε, σου καρφώνει στο μυαλό αμέσως το ρεφρέν του που επαναλαμβάνεται ασταμάτητα, για να μας αποχαιρετήσει το τρίο τραγουδώντας μας “Goodbye” και να μας αφήσει μια γλυκιά αίσθηση στο τέλος της ακρόασης.

Άλλη μια μεγάλη μουσική κυκλοφορία για το 2013 είναι γεγονός. Καινούριο υλικό από τους Depeche Mode είναι από μόνο του σημαντικό συμβάν για τα μουσικά δρώμενα. Ωστόσο, οι Dave Gahan, Martin Gore και Andy Fletcher έχουν πάρει την κατιούσα τα τελευταία χρόνια. Το “Delta Machine” είναι ανώτερο από το προηγούμενο “Sounds of Universe” αλλά δεν φτάνει σε ουδεμία περίπτωση τους δίσκους που αγαπήσαμε την δεκαετία του ’90. Στο άλμπουμ θα βρεις κάποιες καλές στιγμές, τις οποίες θα ξαναβάλεις να ακούσεις. Το συνολικό αποτέλεσμα, όμως, δεν σε χαροποιεί αφού δεν υπάρχει αυτό το κάτι που θα σε ξεσηκώσει, με εξαίρεση τα τελευταία κομμάτια. Πάντως αν δώσεις αρκετές ευκαιρίες στο “Delta Machine”, ίσως να σε εκπλήξει σε ορισμένα σημεία.

Τρίτη 12 Μαρτίου 2013

Dido – Girl Who Got Away

Τέλη της δεκαετίας του ’90 κάνει την εμφάνισή της στα δισκογραφικά δρώμενα. Με το ντεμπούτο της άλμπουμ είχε ενθουσιάσει ενώ το όνομά της έγινε πασίγνωστο με τη συνεργασία της με τον Eminem (τότε που ο γνωστός ράπερ ήταν στα καλύτερά του). Πολλές οι επιτυχίες για την ερμηνεύτρια, η οποία τρία χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε το εξαιρετικό “Life for Rent” και πλέον αποτελούσε ένα πολύ «καυτό» όνομα στην παγκόσμια pop κοινότητα. Ωστόσο, η συνέχεια δεν ήταν και η καλύτερη καθώς χρειάστηκαν πέντε ολόκληρα χρόνια για την επόμενη δισκογραφική δουλειά της, η οποία πέρασε απαρατήρητη. Ο λόγος για την Dido, που φέτος πραγματοποιεί το δισκογραφικό της comeback με τον τέταρτο δίσκο της.
Κατά πόσο μπορεί κάποιος να στοιχηματίζει στην Dido; Δε γνωρίζω αλλά η Αγγλίδα ερμηνεύτρια με το προηγούμενο πόνημά της δεν δείχνει πως μπορεί να γυρίσει στις παλιές καλές εποχές, όπου κυκλοφορούσε ραδιοφωνικά pop hitακια. Παρόλο αυτά, η συχνότητα με την οποία η Dido επανέρχεται στην δισκογραφία δεν είναι μεγάλη και αυτό κάνει την κυκλοφορία πιο «ενδιαφέρουσα». Τα δύο πρώτα singles που έχουν βγει ήδη κάνουν την αρχή για τον δίσκο, με το πρώτο “No Freedom” να μην σου λέει και πολλά ενώ αντιθέτως το “Let Us Move On” διαθέτει το κατιτίς του που θα σε τραβήξει (ίσως να είναι και το hip hop στοιχείο που περιλαμβάνει). Επόμενη στάση που κεντρίζει το ενδιαφέρον είναι το “Blackbird” με το χαμηλό πλην όμως γρήγορο beat του που προς το τέλος ξεσπάει σε ολοένα και πιο γρήγορο.
Στη συνέχεια, η πολύ γλυκιά φωνή της Dido σε συνδυασμό με την μοναχική παρουσία του πιάνου συνθέτουν το “Sitting on the Roof of the World” ενώ αργότερα ξαναμπαίνει το beat στα τραγούδια. Το “End of Night” ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα με τον ελαφρύ χορευτικό ρυθμό όπως και το “Loveless Heart”. Με το ίδιο ύφος κινούνται και τα επόμενα κομμάτια με μοναδική διαφορά το “Sex Tonight” με τα πνευστά να δίνουν μια groovy διάθεση. Το “Girl Who Got Away” είναι σίγουρα καλύτερο από τον προηγούμενο δίσκο και αυτό είναι ένα σημάδι πως η Dido μπορεί να επιστρέψει σε υψηλό επίπεδο. Ωστόσο, δεν είναι αρκετό για να επιστρέψουμε σε εποχές του “Life for Rent”, εκεί όπου η Βρετανίδα έβγαζε εξαιρετικά τραγούδια.

Τρίτη 5 Μαρτίου 2013

Waxahatchee – Cerulean Salt

Ξεκίνησε την δισκογραφική της πορεία με τους P.S Eliot, ένα συγκρότημα που έπαιζε κάτι μεταξύ punk και pop μουσικών. Η εν λόγω μπάντα πραγματοποιεί διάλειμμα και η μία εκ των δίδυμων αδερφών, που συμμετείχαν στην μπάντα, αποφασίζει να ακολουθήσει σόλο πορεία στο μουσικό στερέωμα. Έτσι, η Waxahatchee κλείνεται στο παιδικό της δωμάτιο και ηχογραφεί το “American Weekend”, το οποίο αποτέλεσε και τον πρώτο της δίσκο στις αρχές του 2012. Φυσικά, οι πωλήσεις από ένα άλμπουμ που ηχογραφήθηκε εντελώς ανεξάρτητα δεν εκτοξεύθηκαν στα ύψη, ωστόσο η καλλιτέχνις από το Brooklyn εντυπωσίασε αρκετούς και σταδιακά το όνομά της αποκτούσε ένα «βάρος». Για να φτάσουμε ένα χρόνο και ένα μήνα αργότερα για να ξανατρακάρουμε πάνω στην Waxahatchee και την δεύτερη δισκογραφική τους δουλειά, με τον τίτλο “Cerulean Salt”.
Το Waxahatchee (πραγματικά δεν γράφεται ούτε προφέρεται εύκολα) είναι το καλλιτεχνικό όνομα της Katie Crutchfield, η οποία δείχνει αρκετά ώριμη μουσικά, ήδη από τον δεύτερο δίσκο της. Στην ουσία ακολουθεί παρόμοια πορεία με την μπάντα της. Δηλαδή στο “Cerulean Salt” θα ακούσεις ένα κράμα από punk μελωδίες με χοντροκομμένες pop πινελιές, μπαλάντες αποτελούμενες από γλυκά φωνητικά αλλά και μουσικές στραμμένες προς το folk. Το άλμπουμ περιλαμβάνει 12 τραγούδια με την συνολική διάρκειά του όμως να είναι κάτι παραπάνω από το μισάωρο. Επομένως, η πρώτη ακρόαση του δίσκου περνάει χωρίς να το καταλάβεις καν αλλά με πολύ καλές εντυπώσεις, με αποτέλεσμα η δεύτερη φορά να είναι αναπόφευκτη.
Η αρχή του δίσκου είναι πολύ καλή με το “Hollow Bedroom” να πραγματοποιεί εισαγωγή με την παρέα της μοναχικής κιθάρας και στο τέλος να κάνει την εμφάνισή της η παραμορφωμένη ηλεκτρική, δίνοντας τον απαραίτητο δυναμισμό. Όπως κλείνει το εναρκτήριο κομμάτι έτσι συνεχίζει το δεύτερο, “Dixie Cups and Jars”, με το σχετικά γρήγορο και μονότονο τέμπο που ακολουθεί η ηλεκτρική κιθάρα. Η «ηλεκτρική» pop συνεχίζεται και στο “Lips and Limbs” ενώ με το “Brother Bryan” η νεαρή τραγουδοποιός ηρεμεί κάπως τα μουσικά κύματα. Το ίδιο πράγμα συμβαίνει και με το “Tangled Envisioning” μέχρι να έρθει το παραμορφωμένο “Misery Over Dispute” με τον εκπληκτικό ρυθμό του. Στο ίδιο ύφος κυμαίνονται και τα επόμενα κομμάτια που οδηγούν προς το κλείσιμο του δίσκου. Έτσι, τα “Waiting” και “Peace and Quiet”, που εντυπωσίαζουν με την δυναμική τους, φέρνουν το τελευταίο “You’re Damaged”, το οποίο κλείνει το άλμπουμ με την παρουσία μιας ακουστικής κιθάρας μόνο.
Η Waxahatchee ηχογράφησε έναν αρκετά καλό δίσκο. Το μοναδικό άσχημο σημείο είναι πως τα περισσότερα κομμάτια διατηρούν τον ίδιο ρυθμό, χωρίς να είναι πολυεπίπεδα. Πολύ καλός ρυθμός αλλά μονότονος. Παρόλο αυτά, το “Cerulean Salt” είναι ένα άλμπουμ που ακούγεται ευχάριστα, χωρίς να κουράζει και δείχνει πως η Waxahatchee διαθέτει όλα τα φόντα για να συνεχίσει και εξελίξει τις μουσικές της, προσφέροντας κάτι ακόμα παραπάνω από τις μέχρι στιγμής δισκογραφικές της δουλειές.

Πέμπτη 28 Φεβρουαρίου 2013

Veronica Falls – Waiting for Something to Happen

Το 2011 είχαν εντυπωσιάσει με το ομώνυμο άλμπουμ τους και την χαρακτηριστική pop – indie μουσική, ορμόμενη από το Λονδίνο. Η μπάντα απέκτησε πάρα πολλούς οπαδούς αμέσως ενώ αρκετά τραγούδια από τον ντεμπούτο της δίσκο έχουν γίνει επιτυχίες. Πριν φτάσουμε στην δεύτερη δισκογραφική δουλειά, οι Veronica Falls μας χτύπησαν την πόρτα αρκετές φορές με διάφορα singles που κυκλοφορούσαν κατά καιρούς, μην αφήνοντάς μας σε κάποια ησυχία. Μέχρι που φέτος τον Φεβρουάριο το βρετανικό συγκρότημα επιστρέφει δυναμικά, με έναν ολοκληρωμένο δίσκο.
Το “Waiting for Something to Happen” έχει όλα εκείνα που ένας alternative/indie pop δίσκος είναι υποχρεωμένος να έχει. Και εξηγούμαι, αρχικά τα κιθαριστικά riffακια τα οποία δεν σου λένε κάτι από άποψη πρωτοτυπίας αλλά ειναι άκρως εθιστικά. Η πολύ γλυκιά φωνή της Roxanne Clifford που δίνει το δικό της σημαντικό λιθαράκι στο συνολικό μουσικό αποτέλεσμα. Ο καθαρά pop ρυθμός που δεν σε αφήνει στιγμή και στις πιο ήρεμες στιγμές του άλμπουμ είναι ακόμα πιο κολλητικός. Ακούγοντας τα 13 τραγούδια καταλαβαίνεις πως οι Veronica Falls δεν αναμασούν βρετανικές μελωδίες και γενικά την κουλτούρα από το ένδοξο μουσικό παρελθόν. Παρουσιάζουν μια φρεσκάδα στα κομμάτια τους, κάτι το καινούριο, κάτι που θα σε ενθουσιάσει.
Αν ψαχνεις την κορυφή στο συγκεκριμένο άλμπουμ, πιστεύω πως δεν θα την βρεις. Από την αρχή μέχρι το τέλος πηγαίνεις σε ένα καλό τέμπο. Το “Waiting for Something to Happen” σίγουρα δεν θα σου μείνει στο μυαλό για το υπόλοιπο του 2013, ωστόσο δεν θα απογοητευθείς αν τον ακούσεις.

Σάββατο 3 Νοεμβρίου 2012

Amanda Palmer & The Grant Theft Orchestra – Theatre is Evil

Στα 36 της χρόνια τα έχει κάνει (σχεδόν) όλα. Εδώ και δέκα χρόνια ασχολείται με τρία διαφορετικά μουσικά projects και το μόνο που δείχνει να την ενδιαφέρει είναι να δημιουργεί μουσική. Με τον Brian Viglione συνθέτουν τους Dresden Dolls ενώ από το 2007 έχει σχηματίσει το ντουέτο των Evelyn Evelyn μαζί με τον Jason Webley. Εκτός από όλα αυτά, η Αμερικανίδα καλλιτέχνις ακολουθεί ταυτόχρονα και μια σόλο πορεία, η οποία χαρακτηρίζεται ήδη από δύο άλμπουμ και ένα ΕΡ. Ε λοιπόν, φέτος έφτασε η στιγμή για την κυκλοφορία του τρίτου προσωπικού δίσκου της Amanda Palmer που τιτλοφορείται “Theatre is Evil”.
Σε αυτή την δισκογραφική δουλειά η Amanda Palmer συνεργάζεται με τρεις τύπους όπου μαζί με την ίδια αποτελούν τους The Grant Theft Orchestra. Η Νεοϋορκέζα έχει προκαλέσει με τους στίχους της ουκ ολίγες φορές, όπως και σε αυτό τον δίσκο (αν δώσεις βάση στα λόγια θα βρεις αρκετά που «προκαλούν»). Η Amanda Fucking Palmer, όπως είναι γνωστή, συνδυάζει διαφορετικούς κόσμους με εξαιρετικό τρόπο. Από την μία, η μουσική της αγγίζει την pop των Marina & the Diamonds (“Electra Heart”, “The Family Jewels”) και από την άλλη παρουσιάζει μια πιο rock πλευρά ή και ακόμα μελωδίες βγαλμένες από την baroque εποχή. Από τα προηγούμενα άλμπουμ της η 36χρονη τραγουδοποιός είχε δείξει ότι δεν φοβάται να εκφραστεί και να τραγουδίσει κομμάτια που θεωρεί η ίδια σωστό να τα πει, χωρίς να δίνει σημασία στο αν θα προκαλέσει.
Όσον αφορά το “Theatre is Evil” είναι δισκάρα. Το μόνο μελανό σημείο του είναι ότι χωρίζεται σε δύο μέρη. Ίσως αυτό να μην είναι και τόσο άσχημο αλλά ο δίσκος θα μπορούσε κάλλιστα να κυκλοφορήσει σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος κάνει ελεύθερη πτώση σε μια καθαρόαιμη pop και αυτό μπορεί να ξενίσει τον ακροατή, ιδιαίτερα εκείνον που έχει ακούσει προηγούμενες δουλειές της Amanda Palmer. Κάπου από τη μέση και μετά, συγκεκριμένα από το συγκλονιστικό “Trout Heart Replica” και μετά, το σκηνικό αλλάζει. Εισάγονται όργανα όπως πιάνο, βιολί, πνευστά που σε μεταφέρουν σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο συγκριτικά με τα πρώτα τραγούδια που άκουγες.
Με κομμάτια όπως τα “The Bed Song” και “Berlin” η Amanda Palmer αποδεικνύει γιατί είναι και μεγάλη ερμηνεύτρια. Ταυτόχρονα, όμως, με τραγούδια σαν τα “Massachusetts Avenue” και “Melody Dean” κάνει τον ρυθμό πολύ ανεβαστικό και χορευτικό. Το “Theatre Evil” απευθύνεται σε διαφορετικούς ακροατές. Περιλαμβάνει ήχους που μπορούν να ικανοποιήσουν αρκετές, δαφορετικές απόψεις και τελικά να κερδίσει τις εντυπώσεις από όλους.

Πέμπτη 11 Οκτωβρίου 2012

Sillyboy – Nature of Things

Μας συστήθηκε πριν δυο χρόνια με το πρώτο του άλμπουμ, “Played”, και ενθουσίασε με τα τραγούδια του. Από τότε αποτελεί ένα ισχυρό όνομα για τους «νεοσύστατους» της ελληνικής μουσικής σκηνής, με αποτέλεσμα η κυκλοφορία της δεύτερης δισκογραφικής δουλειάς του να θεωρείται πολυαναμενόμενη. Είναι ο μπασίστας του συγκροτήματος Expert Medicine και ταυτόχρονα ακολουθεί μια προσωπική πορεία στην δισκογραφία. Έτσι, ο Sillyboy, ή ο Μπάμπης Κουρτάρας όπως είναι το ονοματεπώνυμό του, επιστρέφει με το “Nature of Things”. Το ψευδώνυμό του το πήρε από το τραγούδι του David Bowie, “Silly Boy Blue”.
Σε ένα από τα πρώτα πράγματα που στεκόμαστε είναι πως το mastering του δίσκου πραγματοποιήθηκε από τον Stuart Hawkes, ο οποίος έχει συνεργαστεί με Amy Winehouse, These New Puritans, Prodigy και πως η παραγωγή είναι του ίδιου του Sillyboy. Με το πρώτο άκουσμα των 10 τραγουδιών του άλμπουμ καταλαβαίνεις ότι και αυτός ο καλλιτέχνης βάζει το δικό του πολύτιμο λιθαράκι στην εγχώρια μουσική σκηνή, η οποία τα τελευταία χρόνια ανθίζει για τα καλά τόσο σε αγγλόφωνο όσο και σε ελληνόφωνο επίπεδο. Ο δίσκος έχει τις γρήγορες, έχει και τις ήρεμες στιγμές του, ωστόσο στο κάτι παραπάνω από μισή ώρα που διαρκεί ολόκληρο το άλμπουμ, ο ήχος διέπεται από μια σχετική σταθερότητα. Παραμένει στην ίδια γραμμή, δηλαδή σε αυτό το pop-rock ύφος. Στον προηγούμενο δίσκο, συναντήσαμε περισσότερο ηλεκτρονική μουσική ενώ τώρα ο Sillyboy έχει βάλει στην άκρη τα ηλεκτρονικά του όργανα και δίνει βήμα στην κιθάρα και τα κρουστά.
Ο νέος δίσκος του Sillyboy δεν αποτελεί κάτι το τρομερό ή κάτι που θα σου καρφωθεί στο μυαλό αμέσως. Όμως, το καταπληκτικό είναι πως όσες φορές και να παίξει, δεν θα βαρεθείς καθόλου εύκολα τις μελωδίες των τραγουδιών. Αρκετοί μπορεί να ενθουσιαστούν με το “Nature of Things” μόνο και μόνο επειδή είναι δημιούργημα ελληνικό. Διαφορετικά, είναι ενα άλμπουμ που ακούγεται ευχάριστα και που μπορείς να βρεις αρκετά σημεία μέσα που θα σου αρέσουν.

Τετάρτη 3 Οκτωβρίου 2012

Baby Guru – Pieces

Οι Baby Guru συγκαταλέγονται στην λίστα με τα πιο ελπιδοφόρα συγκροτήματα της ελληνικής μουσικής σκηνής. Με έναν άκρως ψυχεδελικό δίσκο, το τρίο από την Αθήνα μας συστήθηκε πριν ενάμιση χρόνο με τον ομορφότερο τρόπο που θα μπορούσε. Το ομώνυμο άλμπουμ τους αποτέλεσε ένα από τα καλύτερα ελληνικά άλμπουμ του 2011 και όλοι (όσοι άκουσαν αμέτρητες φορές τα τραγούδια τους) περίμεναν πως και πως το επόμενο δισκογραφικό βήμα της μπάντας. Αυτό συνέβη και ο δεύτερος δίσκος των Prins Obi, King Elephant και Sir Kosmiche (τα ψευδώνυμά τους είναι) μόλις κυκλοφόρησε και φέρει τον τίτλο “Pieces”.
Η ψυχεδελική τάση υπάρχει και σε αυτό τον δίσκο, ωστόσο όχι τόσο πολύ όσο στο προηγούμενο άλμπουμ. Εδώ συναντάμε αρκετή κιθάρα – πράγμα που έλειπε εντελώς πριν – και μια πιο ποπ προσέγγιση των τραγουδιών. Αυτό που ακούμε από τα 13 τραγούδια του άλμπουμ είναι σίγουρα η υψηλή παραγωγή που υπάρχει (ειδικά για ελληνικό σχήμα) και το «θάρρος» των Baby Guru να γυρίζουν την πλάτη τους στον πολύ επιτυχημένο πρώτο δίσκο τους και να ψάχνονται σε νέα μουσικά μονοπάτια. Βέβαια, η αλήθεια είναι πως πολύ πειραματισμό δεν ακούμε στα κομμάτια. Η δημιουργικότητα, όμως, και η έμπνευση υπάρχουν. Πιο πολύ τα φωνητικά θυμίζουν κάτι από Jim Morrison ενώ το ηλεκτρονικό στοιχείο έχει μπει για τα καλά στο παιχνίδι. Πολύ δύσκολα ξεχωρίζεις κάποια τραγούδια καθώς τα 36 λεπτά που διαρκεί ο δίσκος ξεκινούν και τελειώνουν με μια αρκετά καλή ροή, χωρίς να χαλιέσαι σε κάποιο σημείο. Από την άλλη, λείπει αυτό το «ξέσπασμα» που χρειάζεται ένα άλμπουμ για να κάνει την διαφορά.
Δεν εντυπωσιάζεσαι, δεν βαριέσαι. Κάπου στη μέση βρίσκεσαι και παλεύεις με το να βρεις αν ο δίσκος είναι καλός ή κακός. Το “Pieces” κλίνει προς το «καλό» χωρίς, όμως, να σε ενθουσιάζει κιόλας. Σίγουρα το καλό της υπόθεσης είναι πως οι Baby Guru δεν δείχνουν να επαναπαύονται στην προηγούμενη επιτυχία τους και συνεχίζουν ακάθεκτοι να ψάχνονται μουσικά.

Τρίτη 28 Φεβρουαρίου 2012

Tindersticks – The Something Rain

Μία από τις πιο λατρεμένες μπάντες του πλανήτη – και ιδιαίτερα στην χώρα μας – επιστρέφει δισκογραφικά με ολοκαίνουριο άλμπουμ και νέες, ψαγμένες, τρομερές μελωδίες. Οι Tindersticks φτάνουν αισίως στον ένατο δίσκο τους, μετά από 2 χρόνια από το “Falling Down a Mountain”, όπου σημείωσε τεράστια επιτυχία στην Ελλάδα. Το 3μελές συγκρότημα από το Nottingham σε κάθε δισκογραφικό του βήμα καταφέρνει να εντυπωσιάσει με τις μουσικές του δημιουργίες και όπως είναι αναμενόμενο, έτσι και τώρα μας προσφέρει μια ολοκληρωμένη και καλοδουλεμένη δισκογραφική δουλειά.
Το “The Something Rain”, λοιπόν, ανοίγει με το “Chocolate”, που θεωρείται η συνέχεια του κομματιού “My Sister” από το άλμπουμ του 1995 “This Way Up”. Πανέμορφο άνοιγμα για τον δίσκο με μια απαγγελία στην ουσία να συνοδεύεται από ένα εξαίσιο τέμπο κορυστών και να αναδύεται σταδιακά προς το τέλος η τρομπέτα. Αμέσως οι ήχοι των Tindersticks σε κατακλύζουν ενώ προχωράς στο “Show Me Everything” και εκεί συνειδητοποιείς την ευτυχία που ακόμα υπάρχουν τέτοιες μπάντες να ηχογραφούν τέτοια τραγούδια. Στη συνέχεια, το τέμπο ανεβαίνει λίγο με το “This Fire of Autumn” ενώ η μελαγχολία σε συνδυασμό με την ήρεμη δύναμη που δίνει η φωνή του Stuart Staples είναι το κάτι άλλο. Περίπου στα μέσα του άλμπουμ συναντάμε το πρώτο single και video clip με τίτλο “Medicine”. Προς το κλείσιμο βρίσκεται το “Goodbye Joe”, το οποίο είναι ορχηστρικό και φαντάζει έναν εξαιρετικό πρόλογο για τον επόμενο δίσκο του συγκροτήματος.
Ήχοι με ωριμότητα, τρομερές συνθέσεις και ερωτικά κομμάτια συνθέτουν το παζλ του “The Something Rain”, ενός δίσκου αντάξιου των προσδοκιών των φαν των Tindersticks. Αξίζει πολλών ακροάσεων ενώ το κόλλημα μετά από λίγο ειναι αναπόφευκτο. 

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More