Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα adventure. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα adventure. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 8 Ιουλίου 2013

The Lone Ranger

Η συμμορία του Butch Cavendish σπέρνει τον τρόμο και τον φόβο και γι’ αυτό το λόγο πέντε αστυνομικοί προσπαθούν να την πιάσουν. Ωστόσο, αντί για αυτό η ομάδα των αστυνομικών σκοτώνεται από την «παρέα» του αρχιληστή εκτός από έναν μονάχα, τον John Reid, εξαιτίας του Tonto ενός Ινδιάνου που τον σώζει. Έκτοτε, ο επιζώντας θα βάλει ως στόχο την σύλληψη και την τιμωρία της συμμορίας παρέα με το άσπρο άλογό του, την μαύρη μάσκα του πάντα στο πρόσωπό του και φυσικά τον Ινδιάνο.
Ο Silver, το άλογο του «μοναχικού καβαλάρη», πηδάει γκρεμούς, τρέχει πάνω σε τρένα, πηδάει ανάμεσα σε βαγόνια. Αυτά θα παρακολουθήσεις στο πολυαναμενόμενο “Lone Ranger”. Όχι, όμως, μόνο αυτά καθώς η ταινία έχει περιπέτεια και το κυριότερο γέλιο. Από εκείνα τα γέλια που δεν εκβιάζουν το χαμόγελο από το πρόσωπό σου αλλά είναι υπεύθυνα για να σωθεί μια φαινομενικά (χαμένη) παρτίδα. Και αυτό, διότι το “Lone Ranger” πλατιάζει, κουράζει, το τραβάει από τα μαλλιά. Βέβαια το χιούμορ και ο τύπος κινούμενου σχεδίου που έχει το φιλμ σε κρατάνε αν και οι δυομιση ώρες είναι υπερβολή.
Για τον «μοναχικό καβαλάρη» δεν θα μπορούσαν άλλοι να βρίσκονταν από πίσω. Η τριάδα των Ted Elliott, Terry Rossio και Gore Verbinski είναι η καταλληλότερη, πράγμα που φυσικά έχει αποδειχθεί πολλάκις λόγω των «Πειρατών της Καραϊβικής». Πίσω αυτοί οι άνθρωποι και μπροστά στον φακό ο Johnny Depp (Dark Shadows, The Rum Diary) που για μια ακόμη φορά είναι καταπληκτικός, φοβερός, κάνει την διαφορά και συνέχισε εσύ τα υπόλοιπα κοσμικά επίθετα. Ο Armie Hammer στον πρωταγωνιστικό ρόλο του τελευταίου ranger είναι άκυρος και δεν κολλάει με το υπόλοιπο cast, το οποίο απαρτίζεται από τον πολύ καλό William Fichtner (Drive Angry), την «κινούμαι σε ρηχά νερά» Ruth Wilson και την απλώς καλή Helena Bonham Carter (Dark Shadows).
Από το “Lone Ranger” κρατάμε την εκπληκτική φωτογραφία και το γέλιο που προσφέρει, αν και η αλήθεια είναι πως σε αρκετές σκηνές είναι πλεονασμός οι αστείες ατάκες. Θα δεις ένα καλό γουέστερν με όλα εκείνα τα στοιχεία που πρέπει να έχει ένα γουέστερν. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στις τελευταίες σκηνές της περιπέτειας οι οποίες είναι ντυμένες με το μουσικό θέμα του lone ranger από τον Gioachino Rossini. Σε γενικές γραμμές, ο «μονχαικός καβαλάρης» δεν ενθουσιάζει με δυομιση ώρες να περνούν κάπως αργά.

Δευτέρα 1 Ιουλίου 2013

World War Z

Ο Gerry Lane είναι ένας πρώην υπάλληλος των Ηνωμένων Εθνών που παράτησε την δουλειά του για να ζήσει κοντά στην οικογένειά του. Φαίνεται χαρούμενος με την ροή της ζωής του, μέχρι που ένα πρωί μια θανατηφόρα πανδημία ξεκινάει και μεταμορφώνει τους ανθρώπους σε ζόμπι. Για να βρεθεί έστω και μια μικρή ελπίδα αποφυγής του αφανισμού της ανθρωπότητας, αλλά και για να προστατέψει την οικογένειά του, ο Gerry πρέπει να επιστρέψει στην παλιά του δουλειά και να ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο.
Το ομότιτλο βιβλίο στο οποίο βασίζεται η ταινία είναι γραμμένο από τον Max Brooks, ο οποίος έχει επίσης γράψει ένα υπεραναλυτικό εγχειρίδιο επιβίωσης για την επικείμενη αποκάλυψη των ζόμπι, οπότε μπορεί να θεωρηθεί κάτι σαν ειδικός. Η μαγεία του βιβλίου, η οποία είναι και το μόνο πράγμα που πέρασε στην ταινία, εκτός του ονόματος φυσικά, είναι πως ασχολείται με την αποκάλυψη από μια παγκόσμια οπτική, και όχι όπως συνηθίζεται μέσα από τα γεγονότα ενός οικισμού ή το πολύ μιας πόλης. Ο σκηνοθέτης Marc Forster (Machine Gun Preacher , Quantum of Solace ) μαζί με τους σεναριογράφους Drew Goddard (The Cabin in the Woods , Cloverfield ) και Matthew Michael Carnahan (State of Play ) δημιουργούν μία φρενήρη περιπέτεια που μεταφέρει πρωταγωνιστή και θεατή από χώρα σε χώρα και από καταστροφή σε καταστροφή.
Η ταινία θα μπορούσε να χωριστεί σε τρία διακριτά μέρη, στο πρώτο και καλύτερο, συγκλονιστικό ξέσπασμα του ιού στην Φιλαδέλφεια και στην προσπάθεια του Gerry Lane και της οικογένειάς του για επιβίωση, στο δεύτερο όπου ο Gerry περνάει από καταστροφή σε καταστροφή με την δράση να μην σταματάει ούτε για ένα λεπτό και, στο τρίτο κομμάτι στο οποίο ο ρυθμός πέφτει απότομα και η ταινία αλλάζει ολοκληρωτικά στυλ, μέχρι το, τουλάχιστον απότομο και εμφανώς κουτσουρεμένο φινάλε. Αυτό είναι και το μεγάλο μειονέκτημα της ταινίας, καθώς ενώ επί μιάμιση ώρα έχει δημιουργηθεί ένα σκηνικό ασταμάτητης δράσης και ατελείωτης αδρεναλίνης, ξαφνικά η τελευταία μισή ώρα προσπαθεί να δημιουργήσει έναν πιο αργό ρυθμό ενώ μέχρι και το σκηνικό περνάει στους κλειστούς χώρους ενός εργαστηρίου. Η σκηνή αυτή δεν είναι κακή, αλλά σίγουρα δεν κολλάει με την υπόλοιπη ταινία. Επίσης, το τέλος έρχεται πολύ απότομα, χωρίς να υπάρξει κάποια κλιμάκωση την οποία και αναγκαστικά περιμένεις, με τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν στα γυρίσματα να φαίνονται έντονα, καθώς το τελευταίο κομμάτι της ταινίας γυρίστηκε δύο φορές μέχρι να επιτευχθεί ένα επιθυμητό αποτέλεσμα.
Το cast ξεκινάει και τελειώνει στον Brad Pitt (Moneyball), ο οποίος είναι και παραγωγός της ταινίας και, ανταποκρίνεται αρκετά καλά, όπως μας έχει συνηθίσει, στον ρόλο του Gerry Lane. Αυτό είναι το δεύτερο μειονέκτημα της ταινίας, καθώς κανένας από τους υπόλοιπους χαρακτήρες δεν αποκτά το κατάλληλο ενδιαφέρον. Μέχρι και η γυναίκα του Gerry, την οποία υποδύεται η Mireille Enos, μετά το πρώτο κομμάτι της ταινίας ουσιαστικά ξεχνιέται. Εκεί που η ταινία όμως ξεχωρίζει, είναι στο ύψος της παραγωγής καθώς όλη η ταινία είναι πολύ καλοφτιαγμένη ενώ και το 3D κομμάτι κρίνεται τουλάχιστον όμορφο.
Το World War Z σαν βιβλίο είναι δύσκολο, έτσι αναγκαστικά θα ήταν δύσκολο να περαστεί και στην μεγάλη οθόνη. Το αποτέλεσμα δεν είναι κακό, αλλά σίγουρα είναι πολύ μακριά από το πρωτότυπο ενώ η, αναγκαία βέβαια, εμμονή στο PG13 θα ξενίσει πολλούς λάτρεις του είδους. Παρόλα τα μειονεκτήματά του όμως, η ταινία ανταποκρίνεται πλήρως στον όρο blockbuster και προσφέρει αρκετές καλές στιγμές που σίγουρα αποκλείεται να αφήσουν τον θεατή να μετανιώσει για την επιλογή του. Με την εμπορική επιτυχία ήδη εξασφαλισμένη, το sequel του φυσικά έχει ήδη ανακοινωθεί.

Παρασκευή 28 Ιουνίου 2013

Iron Man 3

Αμέσως μετά τα γεγονότα που παρακολουθήσαμε στην ταινία των Avengers, ο Iron Man ή κατά κόσμο Tony Stark, έχει αλλάξει πολύ και έχει χάσει μεγάλο κομμάτι του εαυτού του. Παράλληλα, ένας νέος τρομοκράτης, ο Mandarin, εμφανίζεται αποφασισμένος να καταστρέψει τις ΗΠΑ, πράγμα όμως που θα κάνει τον Tony Stark, έστω και στην κατάστασή του, να τον προκαλέσει ανοιχτά. Ο Mandarin καταφέρνει μία τρομερή επίθεση στον Iron Man, στην οποία ο Stark χάνει κυριολεκτικά τα πάντα. Έτσι, θα πρέπει να ξεκινήσει από το μηδέν, για να ξαναβρεί τον εαυτό του και να νικήσει τον Mandarin πριν ολοκληρώσει το σχέδιό του.
Αναγκαστικά, μετά την τεράστια επιτυχία των Avengers, το βάρος που θα έφερνε η επόμενη ταινία της Marvel θα ήταν τεράστιο. Αυτό, σωστά, πέφτει στους ώμους του Tony Stark, της στολής του και του μοναδικού του χαρακτήρα. Βέβαια, η νέα ταινία Iron Man δεν είχε μόνο το βάρος των Avengers, αλλά και την σκιά της πολύ μέτριας, εντελώς διαδικαστικής προηγούμενης ταινίας της σειράς. Με σχετικό ρίσκο, η καρέκλα του σκηνοθέτη δόθηκε στον Shane Black ενώ το σενάριο γράφτηκε από τον Drew Pearce, βασισμένο σε ένα από τα καλύτερα story arc του ήρωα. Ευτυχώς, η δουλειά τους κρίνεται επιτυχημένη, αφού το Iron Man 3 προσπαθεί να προσεγγίσει περισσότερο την μαγεία του πρώτου μέρους και κρατά το ενδιαφέρον του θεατή αμείωτο.
Η ταινία φυσικά βασίζεται τόσο στην αστείρευτη δράση της, όσο και στο ιδιαίτερο και πιασάρικο χιούμορ της. Όσον αφορά την δράση, η δουλειά που έχει γίνει είναι πολύ υψηλού επιπέδου και χαρίζει πολλές και πολύ θεαματικές σκηνές, με αποκορύφωμα το, ίσως λίγο υπερβολικό, φινάλε. Όσον αφορά το κωμικό κομμάτι της ταινίας, εκεί λαμβάνει δράση ο μοναδικός Robert Downey Jr. (Sherlock Holmes: A Game of Shadows) , ο οποίος ενσαρκώνει με τέτοιον τρόπο τον ήρωα που δεν θα μπορούσε κανένας άλλος. Δίπλα του, η πάντα δυναμική Gwyneth Paltrow (Contagion), ο γνωστός Don Cheadle και φυσικά, ο τρομερός σε κάθε ρόλο, Ben Kingsley (The Dictator, Shutter Island).
Το Iron Man 3 δεν έφτασε τα στάνταρτ του πρώτου μέρους, ενώ μια ανατροπή του σεναρίου θα κρίνει για πολλούς αν τελικά η ταινία αξίζει ή όχι. Είναι όμως μία άξια συνέχεια της σειράς, τόσο του Iron Man όσο και του γενικότερου σύμπαντος της Marvel και για αυτό δεν πρέπει να την χάσει κανείς.

Δευτέρα 24 Ιουνίου 2013

Man of Steel

Ο μικρός Clark ανακαλύπτει σιγά σιγά πως έχει υπερφυσικές δυνάμεις και ότι προέρχεται από κάποιον άλλον πλανήτη. Σκοπός του είναι να βρει τις ρίζες του και το αληθινό πεπρωμένο του. Ένας μεγάλος κίνδυνος για τον πλανήτη Γή και όλους του τους κατοίκους, θα τον αναγκάσει να ξεφύγει από την αφάνεια που χαρακτηρίζει όλη του την ζωή και να αποδεχθεί πια τον αληθινό του εαυτό.
Μετά την τεράστια επιτυχία του κινηματογραφικού universe της Marvel και φυσικά το αποκορύφωμα αυτού, τους Avengers, η DC έπρεπε να κάνει μια εξίσου, αν όχι θεαματικότερη, αρχή για την δημιουργία του δικού της αντίστοιχου εγχειρήματος. Το Man of Steel είναι η ταινία που σηματοδοτεί την αρχή της Justice League και συνάμα το πολυαναμενόμενο reboot του διάσημου ήρωα, μετά από το αμφιλεγόμενο Superman Returns του 2006. Στο τιμόνι αυτού του project κάθονται ο Zack Snyder από την καρέκλα του σκηνοθέτη και φυσικά ο Christopher Nolan από την θέση του παραγωγού. Η συμμετοχή του Nolan στην ταινία είναι εύκολα αντιληπτή καθώς αυτός ο Superman ξεχωρίζει από τους προηγούμενους αφού είναι πιο σκοτεινός, όπως συνηθίζει να εμφανίζει τους χαρακτήρες του ο Nolan, και μακριά από το κλασσικό πρότυπο του αγαθού χωριατόπαιδου. Η δουλειά του Zack Snyder πραγματικά χαρακτηρίζει την ταινία, καθώς εδώ ο σκηνοθέτης των 300, Watchmen και Sucker Punch κάνει αυτό στο οποίο έχει αποδείξει ότι είναι πολύ καλός, δηλαδή δημιουργεί θεαματικές σκηνές που θα “χορτάσουν” και το πιο απαιτητικό μάτι. Φυσικά, το πακέτο δένει αρμονικά με την ηχητική επένδυση του μοναδικού Hans Zimmer, ο οποίος κάθε φορά ανταγωνίζεται μονάχα με τον εαυτό του.
Εδώ είναι σημαντικός ο χωρισμός της ταινίας σε τρία κεφάλαια, τα οποία καταλαμβάνουν σχεδόν ίσο χρονικό κομμάτι από τα 143 λεπτά του φιλμ. Αυτά είναι, η θεαματική έναρξη-πρόλογος που διαδραματίζεται στον πραγματικό πλανήτη του Clark, τον Krypton, το τεράστιο φινάλε το οποίο ουσιαστικά ήταν ίσως η μεγαλύτερη σκηνή δράσης, και το υπόλοιπο ενδιάμεσο κομμάτι το οποίο περιελάμβανε flashbacks με την νεαρή ζωή του ήρωα. Απευθείας γίνεται εμφανές πως η ταινία έχει χάνει αρκετά από το επίπεδο σενάριο της, αφού δεν υπάρχει, η μάλλον δεν χωράει, καμία ανάπτυξη χαρακτήρα, τόσο των δεύτερων ρόλων όσο και του πρωταγωνιστικού. Εκτός αυτού, η πλοκή της ταινίας κάνει τεράστια άλματα το story του comic και αναφέρεται ελάχιστα στα πρώτα χρόνια του ήρωα, πράγμα που δείχνει την βιασύνη της DC.
Φυσικά το cast ξεκινάει από τον Henry Cavill, ο οποίος καταφέρνει και πείθει ως νέος Superman, καθώς το παρουσιαστικό του κολλάει ακριβώς στο νέο λουκ του ήρωα. Δίπλα του βρίσκεται η Amy Adams στον ρόλο της μαχητικής Lois Lane, η οποία αρχικά δεν φάνηκε ιδιαίτερα σωστή επιλογή αλλά θα κριθεί καλύτερα στην, ήδη, αναμενόμενη συνέχεια. Από τους υπόλοιπους χαρακτήρες ξεχωρίζει ιδιαιτέρως ο Russell Crowe στον ρόλο του Jor-El ενώ το cast συμπληρώνετε από τους Michael Shannon στον ρόλο του General Zod, Kevin Costner ως ο ανθρώπινος πατέρας του Clark και Harry Lennix στον ρόλο του Στρατηγού Swanwick.
Το Man of Steel ακολουθεί μια ταινία που χαρακτηρίζεται από το προσωπικό στίγμα του δημιουργού της. Όσοι περιμένουν έμφαση στο σενάριο και στους χαρακτήρες προφανώς δεν γνωρίζουν τις προηγούμενες δουλειές του Zack Snyder. Οι υπόλοιποι θα ευχαριστηθούν σκηνές ασταμάτητης δράσης και απανωτές σκηνές καταστροφής που διαφημίζουν την τελευταία τεχνολογία των εφέ. Αυτός ο νέος Superman ο οποίος, όπως έδειξε και το ανατρεπτικό για την ιστορία των comic φινάλε, είναι πολύ διαφορετικός από αυτό που γνωρίζαμε έως τώρα, είναι σίγουρα ποιο σημερινός αλλά μάλλον δεν θα αρέσει στους φανατικούς της σειράς. Η συνέχεια του φυσικά, είναι ήδη προγραμματισμένη, με τον Snyder και τον Nolan να ηγούνται για άλλη μια φορά του project.

Δευτέρα 27 Μαΐου 2013

Oz : The Great and Powerful

O Oscar είναι ταχυδακτυλουργός και γυρίζει μαζί με ένα θίασο πόλεις μαγεύοντας το κοινό με τα κόλπα του. Οι ηθικές αξίες του δεν είναι και οι καλύτερες και γι’ αυτό το λόγο η μοίρα του επιφυλάσσει μια έκπληξη. Βρίσκεται ξαφνικά στην χώρα του Oz, όπου τα πάντα είναι μαγικά. Εκεί οι κάτοικοι πείθουν τον Oscar να πολεμήσει την Κακιά Μάγισσα για να ξανα έρθει η ειρήνη στην χώρα. Έτσι, θα έχει την ευκαιρία να γίνει ένας ειλικρινής μάγος μακριά από τα ψέμματα που συνήθιζε να λέει παλαιότερα.
Η Disney παρουσιάζει μια ταινία για όλες τις ηλικίες. Οι μεγαλύτεροι, βέβαια, θα βρουν τον «Μεγάλο και Παντοδύναμο Οζ» κάπως βαρετό συγκριτικά με άλλες ταινίες της μεγάλης κινηματογραφικής βιομηχανίας. Η ιστορία βασίζεται στο μυθιστόρημα του 1900 “The Wonderful Wizard of Oz” και ο Sam Raimi στήνει μια αρκετά γλυκιά ταινία. Σεναριακά δεν μπορείς να αξιολογήσεις το φιλμ ψηλά και γι’ αυτό το λόγο στέκεσαι στην σκηνοθεσία και στην εκπληκτική φωτογραφία. Δεν θα δεις κάτι διαφορετικό ενώ αν είσαι πιστός οπαδός του Tim Burton (Dark Shadows, Frankenweenie) ίσως να απογοητευτείς από το τελικό αποτέλεσμα.
Η παραγωγή είναι υψηλή και έτσι δεν βουλιάζει τόσο η ταινία. Επίσης, τα πολύ καλά και μεγάλα ονόματα που παρελαύνουν είναι ένα ακόμη θετικό στοιχείο. James Franco, Michelle Williams (Take This Waltz, My Week With Marilyn), Mila Kunis (Ted) και Rachel Weisz (Dream House, The Whistleblower) ανεβάζουν τον πήχη αλλά μέχρι εκεί. Στο τέλος αυτό που κατά πάσα πιθανότητα θα σου μείνει είναι μια γλυκιά – συνηθισμένη όμως – ιστορία και τα πολύ καλά εφέ της ταινίας. Η αλήθεια είναι πως ένα χασμουριτό μάλλον δεν θα το γλυτώσεις κατά την διάρκεια του “Oz”. 

Τετάρτη 6 Μαρτίου 2013

Kon-Tiki

Ο Thor Heyerdahl έχει αφιερώσει δέκα χρόνια από την ζωή του στην θεωρία πως οι κάτοικοι της νοτίου Αμερικής είχαν κατοικήσει πρώτοι στην Πολυνησία, πριν φτάσει εκεί ο Κολόμβος. Το εγχείρημά του για να αποδείξει αυτή την θεωρία είναι το ταξίδι από το Περού στην Πολυνησία με ξύλινη σχεδία, δηλαδή όπως ταξίδευαν πριν 1500 χρόνια. Για αυτό το τολμηρό ταξίδι, ο Thor χτυπάει την πόρτα πολλών εκδοτών για να χρηματοδοτήσουν την αποστολή και να γραφτεί ένα βιβλίο σχετικά με την θεωρία που ο ίδιος υποστηρίζει. Μετά από αρκετές προσπάθειες η χρηματοδότηση γίνεται πραγματικότητα και το μεγάλο ταξίδι του Νορβηγού και άλλων πέντε μελών είναι γεγονός.
Το “Kon-Tiki” ήταν η φετινή πρόταση της Νορβηγίας για τα Όσκαρ στην κατηγορία της καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Πήγε αρκετά καλά, μιας και μπήκε στη χρυσή πεντάδα των υποψηφίων, ωστόσο δεν μπορούσε να συναγωνιστεί το τρομερό “Amour” του Haneke. Παρόλο αυτά, αποτελεί την ακριβότερη παραγωγή που έχει γίνει στο νορβηγικό κινηματογράφο. Η σκηνοθεσία είναι καταπληκτική με την ταινία να σε κρατάει με την δράση της αλλά και το συναίσθημα. Φυσικά, η φωτογραφία δεν γινόταν να μην είναι φανταστική αφού είναι από τα κυριότερα πράγματα που χρειάζεται ένα τέτοιο φιλμ.
Οι δόσεις δράσης που έχει το “Kon-Tiki” είναι ιδανικές αφού σε συνδυασμό με την εξέλιξη των σχέσεων μεταξύ των μελών του πληρώματος, δεν σε κάνουν να βαρεθείς. Ίσως χρειαζόταν να δοθεί λίγη περισσότερη ώρα σε αυτό το ταξίδι παρουσιάζοντας και άλλες σκηνές αδρεναλίνης. Η ταινία αφήνει στο τέλος την ανθρώπινη θέληση που είναι ανίκητη και φυσικά την δικαίωση του Thor Heyerdahl, αφού μιλάμε για πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν το 1947 και κατά πάσα πιθανότητα αν δεν γυριζόταν το συγκεκριμένο φιλμ, οι περισσότεροι θα είχαμε άγνοια για αυτό το εγχείρημα.
Το “Kon-Tiki” δικαίως απέσπασε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ καθώς έιναι μια πολύ καλά στημένη ταινία, που σε τραβάει και δεν κάνει πουθενά κοιλιά. Κατά καιρούς έχουν βγει ταινίες με παρόμοια ταξίδια αλά Κολόμβος, η φετινή έκπληξη όμως από τη Νορβηγία είναι καταπληκτική και αξίζει.

Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2013

Life of Pi

Ο Pi είναι ένα 16χρονο αγόρι, παιδί ενός ιδιοκτήτη ζωολογικού κήπου στην Ινδία. Μεγαλώνοντας έψαξε, έμαθε και τελικά αποδέχτηκε πολλές και διαφορετικές θρησκείες, βρίσκοντας σε κάθε μια από ένα κομμάτι που τον βοηθούσε να καταλαβαίνει τον κόσμο καλύτερα. Κάποια στιγμή οι γονείς του αποφασίζουν να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό και ξεκινάνε ένα υπερατλαντικό ταξίδι με όλα τα ζώα του κήπου τους μέσα στο καράβι. Μια καταιγίδα θα βυθίσει το καράβι και θα αφήσει μοναδικό επιζώντα πάνω σε μια βάρκα τον Pi και μερικά ζώα. Για να καταφέρει να επιζήσει, ο Pi θα στραφεί στην αστείρευτη εσωτερική του δύναμη.
Το ομότιτλο βιβλίο του Yann Martel εκδόθηκε το 2001 και έγινε γρήγορα best seller. Το project για την μεταφορά του στην μεγάλη οθόνη πέρασε από πολλούς σκηνοθέτες, για να καταλήξει τελικά στον Ang Lee, τον σκηνοθέτη του Brokeback Mountain, του "Τίγρης και Δράκος" αλλά και του Hulk. Η επιλογή αυτή, εκ του αποτελέσματος, κρίνεται εξαιρετικά επιτυχημένη, καθώς η δουλειά του ταλαντούχου Ιάπωνα είναι μοναδική. Με την βοήθεια της σωστής μεταφοράς του σεναρίου, ο Lee περνάει αυτούσια την φιλοσοφία και την συμπαντικότητα που χαρακτηρίζει το ύφος του βιβλίου, μαγεύοντας με αυτή τον θεατή. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στην φοβερή φωτογραφία της ταινίας, καθώς με την βοήθεια της τελευταίας τεχνολογίας του CGI, ο Lee έχει ουσιαστικά δημιουργήσει μια συνεχόμενη ροή εικόνων που μαγεύουν το ανθρώπινο μάτι και που σχεδόν σίγουρα, θα του δώσουν και το αντίστοιχο Όσκαρ. Φυσικά, ξεχωρίζει και η απίστευτη δουλειά που έχει γίνει στην 3D έκδοση της ταινίας, αφού μάλλον είναι η καλύτερη του είδους μέχρι στιγμής.
Το Life of Pi είναι μια περιπέτεια επιβίωσης αλλά και φαντασίας που προσπαθεί αλλά και καταφέρνει να σε μαγέψει τόσο με την φιλοσοφία του όσο και με την εικόνα του. Η δουλειά της παραγωγής τρομερού επιπέδου και ο Ang Lee αποδεικνύει για άλλη μια φορά το ταλέντο του. Ο ανταγωνισμός είναι σίγουρα πολύ σκληρός, αλλά αν τελικά ο Pi και η τίγρη του καταφέρουν να κερδίσουν το Όσκαρ καλύτερης ταινίας, δύσκολα θα παραπονεθεί κανείς.

Δευτέρα 7 Ιανουαρίου 2013

The Hobbit: An Unexpected Journey

Ο Bilbo ζει μια ήρεμη φυσιολογική ζωή, για Hobbit, στο χωριό του, το Shire. Μια μέρα, ένας παλιός του φίλος, ο μάγος Gandalf, εμφανίζεται στο σπίτι του και μαζί του φέρνει δεκατρείς νάνους. Οι ομάδα των νάνων έχουν βάλει σκοπό την επανάκτηση του παλιού τους βασιλείου, του Erebor, το οποίο έχει καταληφθεί από έναν δράκο αρκετά χρόνια πριν. Ο Gandalf πιστεύει πως η ομάδα δεν είναι πλήρης και πως, ο Bilbo είναι ο κρίκος που της λείπει. Αφού τον πείθουν να κάνει κάτι που ξεφεύγει πολύ από την κουλτούρα των συνηθισμένων Hobbit, να αφήσει την ηρεμία του σπιτιού του, ξεκινάνε όλοι μαζί για ένα ταξίδι που περιλαμβάνει πολλούς κινδύνους αλλά και αναπάντεχες συναντήσεις.
Μετά την κυκλοφορία του τελευταίου μέρους της τριλογίας του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών το 2003, όλοι περιμέναμε πότε θα μας δοθεί η ευκαιρία να ξαναταξιδέψουμε στον μαγικό κόσμο της Middle Earth. Σχεδόν δέκα χρόνια μετά και ύστερα από πολλά προβλήματα και συνεχείς αναποδιές, ο Peter Jackson μας ξανασυστήνει την μυθολογία του J.R.R. Tolkien, αυτή τη φορά με το Hobbit, ένα βιβλίο που εξιστορεί την ζωή του νεαρού Bilbo Baggins και την εύρεση του δαχτυλιδιού, την ιστορία του οποίου βλέπουμε στην τριλογία του Άρχοντα. Η πλοκή και η αισθητική αυτού του prequel είναι ελαφρώς ποιο παιδική από αυτή του Άρχοντα, αλλά αυτό ισχύει κυρίως για το βιβλίο. Η δουλειά του Peter Jackson ξεχωρίζει για την απαράμιλλη ποιότητα και εμμονή στην λεπτομέρεια, αποτέλεσμα της οποίας είναι η δημιουργία μερικών θεαματικών πλάνων και σκηνικών που ξεπερνάνε κάθε φαντασία, φτάνοντας το επίπεδο παραγωγής στα όρια του. Αυτό όμως ο Jackson το έχει ξανακάνει και γι' αυτό αυτή τη φορά βάζει στόχο την κατάρριψη ενός κινηματογραφικού καθεστώτος που κρατάει πάρα πολλά χρόνια, και αυτό είναι ο ρυθμός με τον οποίο εμφανίζονται μπροστά στα μάτια του θεατή οι εικόνες που αποτελούν το κινούμενο βίντεο. Τα συνηθισμένα 24fps γίνονται για πρώτη φορά στην μεγάλη οθόνη 48fps, μια τεχνική που επαναπροσδιορίζει το 3D και βάζει τον θεατή κυριολεκτικά μέσα στον κόσμο της ταινίας, κάνοντας την θέαση της πολύ πιο φυσιολογική.
Η ταινία όμως δεν περιορίζεται στα τεχνικά της χαρακτηριστικά, καθώς η τρομερή δουλειά επεκτείνεται και στο cast των ηθοποιών, το οποίο περιλαμβάνει κάποιους παλιούς γνώριμους και κάποιους νέους. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βλέπουμε τον Ian McKellen να επιστρέφει στον ρόλο του Gandalf, τον Richard Armitage στον ρόλο του Thorin και τον μοναδικό και, τώρα πια, ιδεατό για τον ρόλο, Martin Freeman ως Bilbo, με την ερμηνεία του τελευταίου να ξεπερνάει κάθε προσδοκία. Φυσικά το cast περιλαμβάνει ακόμα μια πλειάδα ηθοποιών, μερικοί από τους οποίους είναι ο Hugo Weaving, η Cate Blanchett και ο Andy Serkis. Φυσικά, δεν γίνετε να παραβλέψουμε την μουσική επένδυση της ταινίας, με τον Howard Shore να υπογράφει άλλη μια δουλειά που μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο ως αριστούργημα.
Το Hobbit όμως, δυστυχώς, έχει και ελαττώματα τα οποία προέρχονται από την υπερπροσπάθεια του Peter Jackson να φέρει στην μεγάλη οθόνη όσο περισσότερο από το μεγαλείο της Μέσης Γης μπορεί. Στην προσπάθειά του αυτή, ξεχειλώνει μια ιστορία που δεν είναι το ίδιο επική με αυτή του Άρχοντα και προσθέτει κομμάτια από παράλληλες ιστορίες που δημιουργούν ένα αποτέλεσμα με αρκετά σημεία που θα φανούν αδιάφορα και διάρκεια που σίγουρα θα κουράσει τους λιγότερο φανατικούς. Σίγουρα η σύγκριση με την προηγούμενη τριλογία είναι άδικη, αλλά ταυτοχρόνως είναι και αναπόφευκτη, ειδικά μετά την επιλογή του Peter Jackson να γυρίσει και το Hobbit, χωρίς τελικά να χρειάζεται, σε τρία μέρη. Τα προβλήματα συνεχίζονται, αυτή τη φορά σχεδόν δικαιολογημένα, καθώς μεγάλη μερίδα του κοινού δεν έμεινε απόλυτα ευχαριστημένο από την νέα τεχνολογία του 48FPS, αλλά αυτό είναι αναμενόμενο μετά από μια τόσο νέα, επαναστατική τεχνική.
Η δουλειά του Peter Jackson αντιστοιχεί σε αυτή ενός πραγματικού φανατικού του μύθου και της φαντασίας των έργων του Tolkien, και αυτό αποτυπώνεται στο τελικό αποτέλεσμα. Μπορεί αυτό να απέχει πολύ από την ταινία που κέρδισε 11 Oscar πριν από σχεδόν μια δεκαετία, αλλά δεν γίνεται να μην μείνεις έκθαμβος από την ποιότητα της παραγωγής και της εμμονής στην πιστότητα και τελειότητα. Το Hobbit μπορεί να μην είναι το αριστούργημα που αναζητούσαμε, αλλά σίγουρα, μαζί με τις 2 επόμενες συνέχειές του, θα καλύψει την ανάγκη, των fans τουλάχιστον, για περισσότερη Μέση Γη.

Παρασκευή 9 Νοεμβρίου 2012

Skyfall

Μετά από μία ανεπιτυχή αποστολή στην Τουρκία, ένας σκληρός με πληροφορίες για όλους τους ενεργούς μυστικούς πράκτορες του κόσμου καταλήγει στα χέρια ενός παρανοϊκού τρομοκράτη, του Silva. Η αφοσίωση του Bond στην M κλονίζεται όμως, μετά από μια βομβιστική επίθεση στα γραφεία της MI6, επιλέγει να επιστρέψει και να κυνηγήσει τον μυστήριο Silva, ο οποίος φαίνεται πως έχει παρελθόν με την M. Στην μάχη του αυτή ο Bond θα επιστρέψει στο παρελθόν του για να δώσει εκεί την τελική μάχη με έναν ισότιμο εχθρό.
Είναι καταπληκτικό πως ένα franchise με 50 χρόνια ιστορία στον κινηματογράφο, συνεχίζει να αποδίδει τόσο καλά και να μας προσφέρει τόσο δυνατές ταινίες. Στην 23η ταινία της σειράς ο θρυλικός χαρακτήρας του Bond επαναπροσδιορίζεται και αλλάζει πολλά από τα στοιχεία που τον έχουν κάνει τόσο χαρακτηριστικό. Ο σκηνοθέτης Sam Mendes, μαζί φυσικά με την ομάδα των σεναριογράφων της ταινίας, επιλέγει να δώσει στον Bond ένα νέο, πιο ανθρώπινο απ' όσο είχαμε συνηθίσει, προφίλ, σύμφωνα με το οποίο ο Bond μπορεί να “τσαλακωθεί”. Μέχρι και τα περίφημα gadgets του 007 στο Skyfall λάμπουν δια της απουσίας τους ενώ το σημαντικότερο μηχανοκίνητο της ταινίας δεν είναι άλλο από μία κλασική Άστον Μάρτιν. Με το Skyfall δεν αλλάζει μόνο ο ίδιος ο Bond, αλλά και ο κόσμος του, καθώς η δράση μεταφέρεται σε μια πιο σύγχρονη εποχή, την εποχή των υπολογιστών και του internet. Αυτή η μεταφορά φαίνεται μέχρι και από την επιλογή του Ben Whishaw στον ρόλο του, wannabe hipster/geek, Q.
Ο Daniel Craig (The Girl with the Dragon Tattoo , Dream House) μετά από τρεις ταινίες ως James Bond μπορεί να χαρακτηριστεί ίσως ο καλύτερος στην ιστορία του χαρακτήρα, μετά φυσικά από τον, τρομερό αλλά και πολύ διαφορετικό, Sean Connery. Συγκινητική και η Judi Dench ως M, με την τρομερή σχέση που έχει αναπτύξει με τον μυστικό πράκτορα, που άλλωστε είναι και στο επίκεντρο του Skyfall. Αποκάλυψη της ταινίας όμως ήταν ο Javier Bardem (Biutiful) στον ρόλο του Silva, ενός χαρακτήρα, ίσως του καλύτερου κακού στην ιστορία του franchise, που κατέχει την ιστορία ενός πράκτορα 00 αλλά και την τρέλα που θυμίζει πολύ τον Joker του Nolan. Το Skyfall κάνει μια επιστροφή στα παλιά, για να ξεκινήσει κάτι καινούριο. Έτσι, για πρώτη φορά βλέπουμε την Naomie Harris στον ρόλο της, πολύ πιο sexy, Eve Moneypenny και τον Ralph Fiennes (The Reader, Harry Potter, Coriolanus) ως Gareth Mallory. Οι σκηνές δράσεις της ταινίας δεν είναι πάρα πολλές αλλά αρκούν καθώς η ένταση μένει αναλλοίωτη καθ' όλη την διάρκειά της, μέχρι την κλιμάκωση στην τεράστια τελική αναμέτρηση στο πατρικό του Bond στην Σκωτία.
Ακόμα και οι φανταστικοί τίτλοι αρχής σου δίνουν να καταλαβαίνεις πως ο Sam Mendes (American Beauty) έχει κάνει πραγματικά πολύ καλή δουλειά. Δίπλα του, με εξίσου σημαντική συμβολή στο θέαμα που αποδίδει η ταινία, βρίσκεται ο Roger Deakins των 9 προτάσεων για Oscar, αναλαμβάνοντας την διεύθυνση φωτογραφίας. Το Skyfall είναι μια ταινία που δεν θα δυσαρεστήσει κανέναν, μάλιστα, θα αρέσει μέχρι και σε αυτούς που απεχθάνονταν την “ψευτιά” που χαρακτήριζε τις παλιότερες ταινίες. Η αληθοφάνεια που βγάζει ο νέος James Bond φέρνει νέο αέρα στο franchise και φυσικά περιμένουμε από τώρα την επόμενη περιπέτεια του διάσημου ήρωα.

Δευτέρα 8 Οκτωβρίου 2012

Snow White and the Huntsman

Η Ravenna εξαπατά με την τρομερή ομορφιά της τον βασιλιά Magnus και του παίρνει την θέση. Με την δυνατή της μαγεία, διατηρεί την απαράμιλλη ομορφιά της και κυβερνά βάναυσα τον τόπο. Ο μαγικός καθρέφτης της την συμβουλεύει να προσέξει ιδιαίτερα την Χιονάτη, κόρη του βασιλιά Magnus, καθώς είναι η μόνη που μπορεί να την καταστρέψει. Όταν αυτή καταφέρει να αποδράσει από το κάστρο, η Ravenna θα στείλει έναν έμπειρο κυνηγό για να την αιχμαλωτίσει. Στο πρόσωπο του κυνηγού όμως, η Χιονάτη θα βρει την βοήθεια που χρειάζεται, για να ξεκινήσει την μάχη που θα φέρει την εκθρόνιση της Ravenna.
Ο πρωτάρης Rupert Sanders δημιουργεί στην πρώτη του σκηνοθετική προσπάθεια μια περιπέτεια φαντασίας με επικές μάχες και σκοτεινή μαγεία. Το σενάριο είναι βασισμένο μεν στο παραμύθι των αδερφών Grimm, αλλά όπως καταλαβαίνει κανείς είναι πολύ αλλαγμένο, δοσμένο σε ένα dark/epic fantasy σκηνικό. Οι μάχες είναι όμορφα σκηνοθετημένες ενώ η παραγωγή είναι υψηλού επιπέδου, όπως φαίνεται και από τα ειδικά εφέ της ταινίας, τα σκηνικά και τα κουστούμια. Ο ρόλος της Χιονάτης που με την ομορφιά της θα καταφέρει να ενώσει τον κόσμο για να νικήσει την Ravenna, ανήκει στην Kristen Stewart, η οποία δεν είναι κακή, αλλά θα χρειαστεί πολύ προσπάθεια για να αποβάλει από πάνω της το βλέμμα της Bella του Twilight. Αυτή που ανεβάζει πολύ την ταινία με την παρουσία της, δεν είναι άλλη προφανώς από την Charlize Theron (Prometheus), στον ρόλο της Ravenna. Εξίσου καλός ήταν και ο Chris Hemsworth (Thor, Avengers) ως κυνηγός, σε έναν ρόλο που του πάει αρκετά.
Το Snow White and the Huntsman δεν έχει κάποιο δυνατό μειονέκτημα, πέρα από το ένα και σημαντικό, την έλλειψη πρωτοτυπίας. Τα δάνεια του Sanders από τις μεγάλες ταινίες του είδους είναι πολλά και το τελικό αποτέλεσμά του δεν μπορεί να συγκριθεί προφανώς μαζί τους. Η ταινία αποτελείται από ένα καλό δίωρο με δράση, φαντασία αλλά και χιούμορ, φαινομενικά στοιχεία μιας επιτυχημένης συνταγής, μόνο που αφήνει έντονα της αίσθηση πως όλα τα έχουμε ξαναδεί κάπου και μάλιστα καλύτερα.

Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου 2012

Total Recall

Ο Douglas Quaid είναι ένας απλός εργάτης σε ένα εργοστάσιο που συναρμολογεί ρομπότ και είναι παντρεμένος με τη Lori, μια πανέμορφη γυναίκα που κάνει μια εξίσου απλή ζωή. Στον ύπνο του όμως, βλέπει ένα επαναλαμβανόμενο όνειρο πως είναι κάποιος άλλος, ένας πράκτορας, και στο πλευρό του δεν έχει την Lori αλλά μια άλλη γυναίκα. Μια εταιρεία, η Rekall, εμφυτεύει στους πελάτες της αναμνήσεις κατά παραγγελία, δίνοντάς τους την ευκαιρία να ζήσουν κάτι που δεν μπορούν. Όταν ο Douglas θα επισκεφτεί αυτή την εταιρεία, κάτι θα πάει πολύ στραβά και από εκεί θα ξεκινήσει ένα μεγάλο κυνηγητό, καθώς όλοι θα προσπαθούν να τον πιάσουν, εκτός από την γυναίκα που έβλεπε στο όνειρό του. Μπερδεμένος για το τί είναι αληθινό και τί όχι, ο Douglas θα προσπαθήσει να ξεφύγει από αυτούς που τον κυνηγάνε αλλά και να ανακαλύψει τον πραγματικό του εαυτό, ενώ παράλληλα καλείται να σταματήσει τα σχέδια ενός δυνάστη.
Ο Len Wiseman επιστρέφει στον κινηματογράφο ως σκηνοθέτης μετά από το Die Hard 4 και τα δύο πρώτα μέρη της σειράς Underworld, με ένα remake μιας cult ταινίας του 90’, της Ολικής Επαναφοράς. Το σενάριο της ταινίας είναι, όπως και στην παλιά ταινία, βασισμένο στο διήγημα του Philip K. Dick, “ We Can Remember It for You Wholesale”, με κάποιες αλλαγές που φέρνουν την ιστορία σε ποιο σύγχρονα μοτίβα. Η πλοκή, πέρα από την τρομερή δυνατότητα αγοράς αναμνήσεων, περιλαμβάνει και ένα δυστοπικό μέλλον στο οποίο μόνο δύο μέρη πάνω στον πλανήτη είναι ακόμα κατοικήσιμα, η Αγγλία και η Αυστραλία, με την πρώτη να προσπαθεί να υποδουλώσει την δεύτερη. Το σκηνικό θυμίζει έντονα Bladerunner ενώ η φωτογραφία στην πλευρά της Αυστραλίας είναι καταπληκτική. Ο Wiseman έχει στην διάθεσή του μία ωραία ιστορία που μπορεί να αποκτήσει δυνατό βάθος ειδικά με την διαμάχη των δύο χωρών και τις κοινωνικές προεκτάσεις της, αλλά αποφασίζει να μην την εκμεταλλευτεί. Επικεντρώνεται αποκλειστικά στην δράση και δημιουργεί ένα ξέφρενο κυνηγητό που ξεκινάει κοντά στην αρχή της ταινίας και τελειώνει λίγο πριν τους τίτλους τέλους, χωρίς να αφήσει τον θεατή να πάρει ανάσα, αλλά ούτε και να σκεφτεί πολύ αυτό που βλέπει. Η κάμερα του Wiseman κινείται πολύ γρήγορα και περνά το συναίσθημα της καταδίωξης και στον θεατή, ενώ δεν λείπουν οι μάχες σώμα με σώμα, τα όπλα αλλά και οι εκρήξεις. Η παραγωγή άλλωστε είναι υψηλού επιπέδου, με μοναδικό ίσως μειονέκτημα την έλλειψη ενός, αντίστοιχου με την ποιότητα της εικόνας, μουσικού score.
Στον ρόλο του Douglas Quaid, τον ρόλο που στην παλιά ταινία είχε υποδυθεί ο Arnold Schwarzenegger, βλέπουμε τον Colin Farrell (Fright Night), σε μια πιο “καθημερινή” έκδοση του ήρωα, καθώς ο Colin Farrell δεν μπορεί να βγάλει την τρέλα που είχε ο Arnold. Δίπλα του, η Kate Beckinsale (Underworld) εμφανίζεται στον ρόλο της γυναίκας του Douglas, ένας ρόλος πολύ αλλαγμένος και πολύ πιο ενεργός, καθώς βρίσκεται μέσα στις περισσότερες μάχες, και η εντελώς άχρωμη Jessica Biel στον ρόλο της γυναίκας που έβλεπε στο όνειρό του ο Douglas. Δυστυχώς η παντελής έλλειψη χημείας μεταξύ του cast είναι εύκολα εμφανής, ειδικά στους διαλόγους που προσπαθούν να δώσουν λίγο χιούμορ στην ταινία αλλά τελικά περνάνε εντελώς απαρατήρητοι.
Το Total Recall θα μπορούσε στα χέρια άλλου σκηνοθέτη να γίνει ένα πολύ επιτυχημένο remake, αλλά επιλέγοντας τον Len Wiseman η παραγωγή αποφάσισε να γυρίσει μια εύκολη αλλά όμορφη ταινία. Με ένα πιο δεμένο cast το αποτέλεσμα θα ήταν πολύ καλύτερο, αλλά ακόμα και με τα ελαττώματά της, η ταινία παραμένει μια δυνατή περιπέτεια που όμως δεν θα αργήσεις να ξεχάσεις.

Δευτέρα 7 Μαΐου 2012

The Grey

Ο Ottway εργάζεται σε μία εταιρεία εξόρυξης πετρελαίου. Κατά την διάρκεια ενός επαγγελματικού ταξιδιού, το αεροπλάνο του πέφτει πάνω από την Αλάσκα. Όσοι επιζήσουν από την συντριβή του αεροπλάνου, θα βρεθούν σε ένα πολύ αφιλόξενο περιβάλλον και γρήγορα θα καταλάβουν πως πρέπει να παλέψουν για την σωτηρία τους. Τα προβλήματά τους θα πολλαπλασιαστούν, όταν ανακαλύψουν πως εκτός από το περιβάλλον, έχουν να αντιμετωπισουν και μια ομάδα λύκων.
Ο Joe Carnahan (The A-Team, Smokin' Aces) επιστρέφει με την νέα του ταινία, ξανά από την θέση του σκηνοθέτη και σεναριογράφου, πολύ διαφορετικός απ' ότι μας είχε συνηθίσει. Στην καινούργια, πιο “σοβαρή” δουλειά του, δημιουργεί μία περιπέτεια επιβίωσης, με αρκετά στοιχεία θρίλερ, με πιο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό της την αληθοφάνεια του τρομερού και τρομακτικού τοπίου. Η σκηνοθεσία του Carnahan εστιάζει στο κατάλευκο τοπίο και μεταφέρει τον τρόμο που αυτό δημιουργεί στους θεατές. Σημαντικό μερίδιο της επαφής του θεατή με την ταινία κατέχει ο καταπληκτικός για άλλη μια φορά Liam Neeson (Battleship, Unknown), στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Ottway, έναν άντρα ο οποίος αν και έχει χάσει την θέληση για ζωή, όταν βρεθεί μέσα στην μάχη της επιβίωσης θα κάνει τα πάντα για να κρατήσει τον εαυτό του και τους φίλους του ζωντανούς.
Το The Grey χρησιμοποιεί την φανταστική φωτογραφία του για να κρύψει την έλλειψη στο χτίσιμο των δεύτερων χαρακτήρων, καθώς όλοι εκτός του Ottway φαντάζουν τρομερά αναλώσιμοι. Αυτό δεν ενοχλεί ιδιαίτερα καθώς η ιδέα του σεναρίου βασίζεται στην απλότητα και ρεαλιστικότητά της κατάστασης στην οποία βρίσκεται αυτή η ομάδα. Ο Liam προσθέτει άλλη μια πολύ καλή εμφάνιση στην καριέρα του, ενώ ο Joe Carnahan μας δείχνει πτυχές του ταλέντου του που δεν γνωρίζαμε.

Παρασκευή 27 Απριλίου 2012

Sherlock Holmes: A Game of Shadows

O Sherlock Holmes φημίζεται για την οξυδέρκεια του, την τρομακτική ταχύτητα που έχει στην λήψη αποφάσεων. Στην νέα του περιπέτεια όμως, θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει τον καθηγητή Moriarty, έναν άνθρωπο που μπορεί να συναγωνιστεί τον Holmes σε πνευματικό επίπεδο, που χρησιμοποιεί όμως το μυαλό του για εντελώς διαφορετικούς σκοπούς. Ο Sherlock, μαζί με τον συνεργάτη του John Watson, θα πρέπει να βρει έναν τρόπο να σταματήσει τα σχέδια του Moriarty που μπορούν να φέρουν τον Παγκόσμιο Πόλεμο πιο κοντά από ποτέ.
Ο Guy Ritchie (Snatch., RocknRolla) επιστρέφει δύο χρόνια μετά το πρώτο Sherlock Holmes με το sequel του, το οποίο κινείται στα γνώριμα μονοπάτια που μας έχει συνηθίσει ο σκηνοθέτης, με πολύ και γρήγορη δράση και φυσικά, ανατινάξεις! Στο A Game of Shadows, αν και ο Guy Ritchie προσθέτει τον γνωστό, στους fans, κακό Moriarty, ο Sherlock συνεχίζει να έχει ελάχιστη σχέση με τον αυθεντικό χαρακτήρα την λογοτεχνίας. Επίσης, το μυστήριο που χαρακτηρίζει τις αποστολές του χαρακτήρα δεν υπάρχει στο σενάριο της ταινίας, καθώς αυτό είναι γραμμένο με καθαρό γνώμονα την περιπέτεια και τις σκηνές δράσης.
Η ταινία βασίζεται κατά πολύ, όπως είναι και φυσικό, στον Robert Downey Jr.(Iron Man, The Avengers), ο οποίος είναι για ακόμη μια φορά καταπληκτικός στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ακριβώς όπως τον είχαμε θαυμάσει και στην πρώτη ταινία. Μαζί του, πολύ καλός είναι και ο Jude Law (Contagion, Hugo) στο ρόλο του άλλου μισού του bromance, Dr. John Watson. Στο cast έγιναν και δύο πολύ καλές προσθήκες, αυτή του Stephen Fry (V for Vendetta ) στον ρόλο του αδερφού στου Sherlock, Mycroft Holmes, και φυσικά του Jared Harris (Mad Men, Fringe) στον ρόλο του δαιμόνιου Moriarty, και οι δύο απόλυτα ταιριαστοί για τους ρόλους τους. Από την άλλη, η Noomi Rapace (The Girl with the Dragon Tattoo) δεν ενθουσίασε καθόλου με τον, ούτως ή άλλως κακογραμμένο, ρόλο της Madam Simza Heron.
Το Sherlock Holmes: A Game of Shadows είναι μια ταινία που χαρακτηρίζεται από τον σκηνοθέτη της. Οι λάτρεις του κινηματογράφου που δημιουργεί ο Guy Ritchie θα ευχαριστηθούν την ταινία, ενώ όσοι περιμένουν μια, πιστότερη, μεταφορά του αγαπημένου τους μυθιστορηματικού ήρωα, θα απογοητευτούν για άλλη μια φορά.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More