Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση
Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.
Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.
Εδώ και πέντε χρόνια χτίζουν για τα καλά ένα πολύ καλό όνομα στην βρετανική μουσική σκηνή. Το 2008 με το “Antidotes” προκάλεσαν εντύπωση για να έρθει το δεύτερο άλμπουμ δύο χρόνια αργότερα και να εδραιώσει ακόμη περισσότερο το όνομά τους στην indie και alternative rock. Τα τραγούδια τους σε τραβούν αμέσως με την δυναμική που έχουν και ταυτόχρονα την χορευτική διάθεσή τους. Οι Foals, λοιπόν, έχοντας στην πλάτη τους δύο αρκετά καλούς δίσκους και με πολύ υψηλές θέσεις στα charts, επιστρέφουν φέτος με την τρίτη δισκογραφική τους δουλειά, με τον τίτλο “Holy Fire”.
Το ενδιαφέρον για τους Foals γίνεται μεγαλύτερο καθώς ο frontman της μπάντας είναι ελληνικής καταγωγής. Ο Γιάννης Φιλιππάκης είναι η ψυχή του βρετανικού συγκροτήματος, το οποίο φέτος θέλει να πραγματοποιήσει το επόμενο βήμα που θα το πάει ακόμα πιο ψηλά σε μουσικό επίπεδο. Το “Holy Fire” ξεκινάει πολύ δυνατά με τις ηλεκτρικές κιθάρες να παίρνουν φωτιά και τα κρουστά να βουϊζουν ακόμα στα αυτιά σου. Το ορχηστρικό “Prelude” και το “Inhaler” ανοίγουν την αυλαία με απίστευτο δυναμισμό και γενικά εξαιρετικό τρόπο αφού είναι ένα καλό σημάδι για την συνέχεια. Εκεί, όπου συναντάμε το “My Number”, το οποίο αλλάζει άρδην το μουσικό ύφος των πρώτων λεπτών του άλμπουμ. Μπαίνουμε σε καθαρά πιο χορευτικά μονοπάτια δικαιολογώντας τον όρο dance που χαρακτηρίζει τα κομμάτια του συγκροτήματος.
Στο ίδιο μήκος κύματος κυμαίνεται και η συνέχεια του δίσκου. Δηλαδή pop rock μελωδίες και πιο «ήρεμες» κιθάρες. Οι Foals γνωρίζουν πολύ καλά πώς να σε εντυπωσιάσουν με τέτοιες μουσικές. Απλώς γύρισε λίγα χρόνια πίσω και άκου τους προηγούμενους δίσκους τους για να καταλάβεις πως οι τύποι το έχουν. Τραγούδια όπως το “Everytime” και “Milk & Black Spiders” είναι τουλάχιστον κολλητικά. Ωστόσο, είναι απορίας άξιον πώς το 5μελές γκρουπ διάλεξε να ανοίξει και να κλείσει τον δίσκο του με κάτι διαφορετικό από ότι το έχουμε συνηθίσει. Στο κλείσιμο του άλμπουμ επιστρέφουμε στην αρχή, δηλαδή βαριές κιθάρες και δυνατά φωνητικά, με εξαίρεση το “Stepson”. Το “Holy Fire” είναι ένας πολύ καλός δίσκος με κομμάτια που μένουν. Αν βγάλουμε στην άκρη την ακατανόητη κίνηση αλλαγής μουσικού ύφους σε αρχή και τέλος, τότε μιλάμε για μια αρκετά άρτια δισκογραφική δουλειά που αξίζει πολλές ακροάσεις.
Πήραν το όνομά τους από το Δ, το σύμβολο που παρουσιάζεται στους υπολογιστές Mac όταν πατήσεις Alt-J. Άρα, το ολοκληρωμένο όνομα είναι Alt-J (Δ) και έρχονται από το Cambridge. Όταν ακούς για συγκρότημα από πόλη της Μεγάλης Βρετανίας το μυαλό πηγαίνει αμέσως σε indie rock και pop μελωδίες. Που να ακούσεις κιόλας τα τραγούδια των Alt-J (Δ). Όλη η indieλα μαζεμένη σε τέσσερις τύπους, οι οποίοι φέτος πραγματοποίησαν το δισκογραφικό ντεμπούτο τους με το άλμπουμ "An Awesome Wave". Αμέσως "ταρακούνησαν" την βρετανική μουσική σκηνή, ήρθαν οι καλές κριτικές ενώ η αποκορύφωση ήταν όταν έφτασε και το βραβείο Mercury Prize, το οποίο διόλου τυχαίο βραβείο δεν είναι.
Από τις πρώτες μελωδίες δύο πράγματα παίζουν. Ή να βαρεθείς αμέσως τα τραγούδια ή να κολλήσεις. Φυσικά αυτό εξαρτάται και από το πόσο indie - alternative μουσική γουστάρεις. Όπως και να έχει, οι Alt-J (Δ) παρουσιάζουν έναν πολύ καλό δίσκο για πρώτη απόπειρα. Μπορεί κάλλιστα οι τέσσερίς τους να χαρακτηριστούν ως οι νέοι Radiohead (The King of Limbs) αφού οι μουσικές των δύο συγκροτημάτων μοιάζουν αρκετά. Ωστόσο, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πιο ευρύ μουσικό μοτίβο. Οι Alt-J (Δ) εκτός από folk και indie βάζουν στα κομμάτια τους και ambient στοιχεία, με το αποτέλεσμα να είναι ένα ευχάριστο indie rock ταξίδι από την μία και μια άκρως ψυχεδελική "εξόρμηση" από την άλλη. Βέβαια η σύγκριση στην φωνή του frontman, Joe Newman, με αυτή του Thom Yorke (Eraser) είναι αναπόφευκτη αλλά δεν στεκόμαστε εκεί.
Αρχικά, το "An Awesome Wave" φεύγει χωρίς να το έχεις καταλάβει. Στο συνολική του διάρκεια, το άλμπουμ κυμαίνεται σε ήρεμες - ψυχεδελικές μελωδίες με μία εξάιρεση. Αυτή η εξαίρεση είναι το πρώτο single του δίσκου, "Breezeblocks", που δίνει μια πιο "ευχάριστη" νότα στο όλο μουντό τοπίο των Alt-J (Δ). Αν δεν υπήρχαν ορισμένες νοχελικές στιγμές, θα μιλούσαμε τώρα για έναν αριστουργηματικό δίσκο, ωστόσο το "An Awesome Wave" δεν λέει να σταματήσει να ηχεί στα αυτιά μου. Το repeat είναι μάλλον αναπόφευκτο και απλώς αφήνεσαι στα μακρινά μουσικά ταξίδια που σχεδιάζει το γκρουπ από το Cambridge. Κάπου στην μέση συναντάμε και το "Matilda" το οποίο αναφέρεται στην Mathilda, τον ρόλο που ενσαρκώνει η Natalie Portman (Thor) στο "Leon The Professional", μια από τις αγαπημένες ταινίες του συγκροτήματος.
Ο δίσκος κινείται σε πολύ υψηλά επίπεδα, με την ενορχήστρωση να είναι εξαιρετική και τα τραγούδια να σου μένουν με την πρώτη ακρόαση. Οι Alt-J (Δ) έχουν όλα τα φόντα μετά από το επιτυχημένο ντεμπούτο τους για ένα άλμπουμ ακόμα καλύτερο που θα τους εκτοξεύσει στην κορυφή.
Για το Νίκο που βρίσκεται στο Άμστερνταμ...
Αδιαμφισβήτητα είναι από τα πρόσωπα της χρονιάς και που έχει τραβήξει τα περισσότερα βλέμματα φέτος. Η Lana del Rey είναι η νέα ντίβα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής ενώ ό,τι και να κάνει, την ακολουθούν όλοι, από ένα καινούριο τραγούδι ή ένα video clip μέχρι μια φωτογράφιση. Το "Born to Die" έχει πουλήσει πάρα πολλά αντίτυπα, τα κομμάτια της παίζουν ασταμάτητα την στιγμή που πολλοί μιλούν και για το στυλ που ακολουθεί. Δέκα μήνες, λοιπόν, μετά την κυκλοφορία του επιτυχημένου και πλέον πολυπλατινένιου δίσκου της, η στυλάτη Elizabeth Grant επιστρέφει με 9 ολοκαίνουρια τραγούδια και το ΕΡ με τον τίτλο "Paradise".
Το “Paradise” εκτός του ότι διατίθεται ως ένα ΕΡ, αποτελεί και μια (από τις πολλές) editions του “Born to Die”. Στο μουσικό κομμάτι, η Lana del Rey συνεχίζει στο γνωστό της μοτίβο, εκείνο της indie pop και baroque ερμηνείας. Ενώ τα κομμάτια αναβλύζουν μια μελαγχολία και γενικά μια μαυρίλα, όταν τα ακούς μόνο μελαγχολία δεν αισθάνεσαι. Το “Ride” που κάνει την αρχή για τα 9 τραγούδια είναι το πρώτο single από το “Paradise” και συνολικά το έκτο για την Αμερικανίδα μέσα στο 2012. Το συγκεκριμένο κομμάτι αποτελεί την κορυφή για τον δίσκο, με ρυθμικό ρεφρέν να σου κολλάει απευθείας. Με το “Cola” η 26χρονη καλλιτέχνιδα μας οδηγεί στα χαρακτηριστικά της στιχουργικά μονοπάτια, όπως για παράδειγμα το “My pussy tastes like Pepsi Cola”.
Στην συνέχεια, το “Body Electric” κάνει την μικρή διαφορά σε σχέση με τα υπόλοιπα καθώς το επόμενο, διασκευασμένο “Blue Velvet” του 1950 είναι η πιο ανιαρή στιγμή μέσα στα 35 λεπτά του δίσκου. Προς το τέλος, αυτό που μένει είναι σίγουρα το “Burning Desire” με το χαμηλό beat του ενώ προηγουμένως τα “Bel Air” και “Yago” δεν αφήνουν κάτι.
Με το “Born to Die” η Lana del Rey εκτοξεύθηκε στην κορυφή της μουσικής βιομηχανίας. Με το καινούριο ΕΡ συνεχίζει την ανοδική πορεία της. Το “Paradise” από μόνο του μπορεί να χαρακτηριστεί πολύ καλό. Η συνολική έκδοση του “Born to Die: The Paradise Edition” μπορεί να θεωρηθεί απλώς αριστουργηματική.
Το επόμενο μεγάλο όνομα στην μουσική βιομηχανία ακούει στο όνομα Kimbra Johnson, η οποία έρχεται με φόρα για να κατακλύσει την παγκόσμια μουσική σκηνή από τη Νέα Ζηλανδία. Η πρώτη της εμφάνιση αποτελεί η συνεργασία της με τον Gotye στο τραγούδι “Somebody I Used To Know”. Έκτοτε, η 21χρονη Kimbra απασχολεί τον παγκόσμιο χώρο της μουσικής, καθώς αποφασίζει να ηχογραφήσει και να κυκλοφορήσει τον ντεμπούτο της δίσκο. Τα πρώτα singles που βγήκαν από το συγκεκριμένο άλμπουμ απογείωσαν τη νεαρή τραγουδοποιό, αφού αποτελούν τον καλύτερο οιωνό για αυτή την δισκογραφική της δουλειά. Το “Vows”, όπως είναι ο τίτλος, κυκλοφόρησε τέλη Αυγούστου στη Νέα Ζηλανδία και την Αυστραλία, δημιουργώντας κύμα αποθεώσεων για την χαριτωμένη – κατά τ’ άλλα – Νεοζηλανδέζα.
Το “Vows” αποτελείται από 12 κομμάτια, όπου στίχοι και μουσική οφείλονται εξ ολοκλήρου στην ίδια την Kimbra (πλην ενός τραγουδιού). Δεν δείχνει να είναι μία απλά καλή φωνή ακόμη που ερμηνεύει κάποια όμορφα τραγούδια κάποιου συνθέτη. Φαίνεται να γνωρίζει πολύ καλά τί θέλει να βγάλει προς τα έξω με τα τραγούδια της, τραγούδια που, αν πάρει την απόφαση η νεαρή τραγουδοποιός να μετακινηθεί προς αμερικανικά μέρη, θα αποκτήσουν τεράστια απήχηση παγκοσμίως (όχι ότι τώρα που βρίσκεται στην ήπειρο της Ωκεανίας δεν θα έχει όλο το μέλλον της μπροστά αλλά όπως και να το κάνουμε άλλο Αμερική). Από τις πρώτες κιόλας μελωδίες ξαφνιάζεσαι ευχάριστα. Είναι κάτι περίεργο, κάτι που σπάνια το έχεις ξανακούσει, ένα μίγμα από soul, pop και πολύ αλτερνατίβα. Το “Settle Down” που ανοίγει τον δίσκο και που αποτελεί το πρώτο single αποτελεί εξαιρετικό άνοιγμα, δίνοντας με τον καλύτερο τρόπο τη σκυτάλη στο αμέσως επόμενο και εξίσου όμορφο κομμάτι, “Cameo Lover”. Το τέμπο που επικρατεί είναι συμπαθητικό, δίνοντας στην ποπ της Kimbra μια όμορφη ζωντάνια χωρίς τις υπερβολές που θα μπορούσαν να «βαρύνουν» τα κομμάτια. Τα jazz ψίγματα που ξεπετάγονται κάνουν ακόμη πιο funky την όλη κατάσταση του “Vows”.
Όμορφη στιγμή του δίσκου αποτελεί το “Good Intent” που αρχίζει να αποκτά την δική του αναγνωρισιμότητα ενώ το “Call Me” – το μοναδικό που στίχοι και μουσική δεν είναι της Kimbra – αποτελεί την κορυφή του άλμπουμ με το μπάσσο να απογειώνει το κομμάτι αλλά και τα εκπληκτικά soul φωνητικά της τραγουδοποιού από τη Νέα Ζηλανδία. Η φωνή της Kimbra μπορεί να χαρακτηριστεί το λιγότερο καταπληκτική. Μονάχα με τα φωνητικά της δίνει το κάτι παραπάνω στα τραγούδια, με αυτά τα απαλά και συγχρόνως ανεβαστικά φωνητικά. Στο κλείσιμο του δίσκου υπάρχει και ένα κρυφό κομμάτι μετά το “Somebody Please”, με το οποίο η Kimbra μας αποχαιρετάει αφήνοντάς μας με τις μεγαλύτερες ελπίδες για το επόμενο δισκογραφικό της βήμα. Το “Vows” μπορεί να έχει κυκλοφορήσει εδώ και 6 μήνες στο νοτιοανατολικό μέρος της υφηλίου, ωστόσο το πλήρωμα του χρόνου ήρθε να δείξει σε παγκόσμιο επίπεδο πως ο συγκεκριμένος δίσκος είναι απλά καταπληκτικός.
Η St. Vincent έκανε το ντεμπούτο της στη δισκογραφία το 2007 με τη πρώτη της δισκογραφική δουλειά “Marry Me” και έκανε αισθητή τη παρουσία της στο αμερικανικό μουσικό στερέωμα. Δύο χρόνια αργότερα ακολούθησε ο δεύτερος δίσκος της, με τίτλο “Actor”, όπου την έφτασε στη κορυφή με τρομερές κριτικές. Φέτος ήρθε η σειρά του τρίτου άλμπουμ της που τιτλοφορείται με το όνομα “Strange Mercy”. Οι προσδοκίες μεγάλες, καθώς ο πήχης με το αριστουργηματικό “Actor” είναι ηδη ψηλά για την Αμερικανίδα τραγουδοποιό. Όλα αυτά αφορούν τη solo πορεία που διαγράφει τα τελευταία χρόνια. Υπήρξε μέλος του συγκροτήματος The Polyphonic Spree από το 2000, μέχρι που αποφάσισε να πορευθεί μόνη της μουσικά.
Ένας εξαιρετικός δίσκος, το “Strange Mercy”, ανοίγει όμορφα με το “Cloe in The Afternoon” και ταυτόχρονα, η ηλεκτρική κιθάρα να κάνει την εμφάνισή της. Τα όμορφα beat στολίζουν τα τραγούδια της 29χρονης καλλιτέχνιδος, με τη συνέχεια να είναι ακόμη καλύτερη. Ένα από τα ομορφότερα τραγούδια του άλμπουμ είναι το “Cruel”, με τον υπέροχο ρυθμό που δίνει η κιθάρα. Να σημειωθεί πως ηλεκτρική κιθαρα παίζει η ίδια η St. Vincent, όπως και στις ζωντανές της εμφανίσεις. Σε ορισμένα σημεία θυμίζει λίγο PJ Harvey, όπως στο “Cheerleader”. Ένα από τα ομροφότερα σημεία του δίσκου αποτελεί το ομώνυμο τραγούδι. «Δανείζεται» λίγο από τα συνηθισμένα beat της Bjork και δημιουργεί το “Hysterical Strength”. Ένας αρκετά όμορφος δίσκος από την Annie Erin Clark, όπως είναι το πραγματικό της όνομα. Υπέροχη φωνή, όμορφα ηλεκτρικά στοιχεία με τη κιθάρα και ρυθμικά beat συνθέτουν το πανέμορφο πορτρέτο του άλμπουμ. Ένα μουσικό διαμάντι από εκείνα που δεν διαφημίζονται πολύ, και όμως είναι εξαίρετα.
Βρισκόμαστε στο 1986, όπου ένας νεαρός κιθαρίστας ενσωματώνεται στα Μωρά στη Φωτιά για να ροκάρει μαζί με τον Στέλιο «Σαλβαδόρ» Παπαϊωάννου και την παρέα του, μέχρι το 1988. Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή, καθώς ξεκινάει η μεγάλη περίοδος των Ξύλινων Σπαθιών και ο Παύλος Παυλίδης γίνεται ευρέως γνωστός, ενώ το γκρουπ απο τη Θεσσαλονίκη κατακτά τη ροκ σκηνή. Το ταξίδι κράτησε μέχρι το 2003. Από κει και πέρα πορεύεται μόνος του, έχοντας μια μπάντα να τον ακολουθεί, τους B-Movies. Το 2010 κυκλοφορεί ο τρίτος προσωπικός δίσκος, με τίτλο «Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει».
Γνωστός για τα «ταξιδιάρικα» τραγούδια του, έτσι και αυτό το άλμπουμ σε πηγαίνει σε πολλούς διαφορετικούς τόπους της φαντασίας σου. Δυνατό ξεκίνημα με το «Αυτό» και την «Ανάμνηση της ευτυχίας», ενώ η συνέχεια γίνεται καλύτερη με την «Λευκή καταιγίδα», όπου παίζει αρκετά στο ραδιόφωνο. Το «Ράδιο lollipop» δεν θα το ξεχάσεις λόγω της υπέροχης μελωδίας του και το «Αντικαταπληκτικά» λόγω των στίχων του. Κορυφή αποτελεί το «Νοσφερατού» προς το κλείσιμο του δίσκου, ενώ αν θέλεις να μάθεις τους λόγους της διάλυσης των Ξύλινων Σπαθιών, άκουσε το «Όλα όσα αγάπησα», όπως έχει πει ο ίδιος ο τραγουδοποιός απο τη Βέροια.
Με παρεϊστικη διάθεση, ο Παύλος Παυλίδης μας χαρίζει εικόνες από καλοκαίρι. Ένας αρκετά πιο φωτεινός δίσκος χωρίς τις παλαιότερες μελαγχολίες, με περισσότερα ποπ στοιχεία και εύκολος στην ακρόαση. Ο Παύλος συνεχίζει να κρατάει τις δισκογραφικές του δουλειές σε υψηλό επίπεδο, γι’ αυτό το λόγο συμπεριλαμβάνεται στη λίστα με τους καλύτερους ροκ τραγουδοποιούς της γενιάς του.
Δεν χρειάζεται κάποιος μακροσκελής πρόλογος για τους Radiohead. Όλοι οι φίλοι της παγκόσμιας μουσικής, γνωρίζουν «τι εστί» Radiohead. Η είδηση ειναι, όμως, ότι οι «Ραδιοκεφαλή» κυκλοφόρησαν πριν περίπου 2 μήνες το όγδοο στούντιο άλμπουμ τους,κρατώντας «σιγή ιχθύος». Το “The king of limbs” είναι ηχογραφημένο στην Ιαπωνία και κυκλοφορεί χωρίς καν, να ανακοινωθεί η κυκλοφορία του, σε ψηφιακή μορφή. Μη ξεχάσουμε πως στην προηγούμενη δουλειά τους (“In Rainbows”) ανέβασαν ολόκληρο το άλμπουμ για δωρεάν κατέβασμα, δίνοντας την δυνατότητα σε όποιον το κατεβάσει, να δώσει όσα χρήματα θελήσει ο ίδιος.
Ο Thom Yorke και η παρέα του πειραματίζονται και σε αυτό τον δίσκο,με ήχους πολύ διαφορετικούς και ένα “The king of limbs” να διαφέρει κατά πολύ από τους προηγούμενους δίσκους. Με την πρώτη ακρόαση νομίζεις ότι άκουσες το ½ του δίσκου, μιας και η διάρκεια ολόκληρου του άλμπουμ ειναι 37:24’. Γι αυτό το λόγο κυκλοφορούν και οι φήμες περί κυκλοφορίας δεύτερου δίσκου, συνέχειας του πρωτου. “Ο βασιλιάς των άκρων”, εντελώς διαφορετικής μουσικής φιλοσοφίας απο τα προηγούμενα άλμπουμ, παραμελεί τις ηλεκτρικές κιθάρες και πιάνει τα keyboards. Η φωνή του Thom είναι ανατριχιαστική όπως πάντα, απογειώνοντας τα κομμάτια. Πιστεύω πως τέτοια φωνητικά, δυσκολα θα ξανακούσουμε στο μέλλον απο άλλο καλλιτέχνη. Παρόλ’ αυτά, το άλμπουμ δεν συγκινει. Και αυτό, γιατί δεν σε κάνει να πατήσεις το repeat, για μια δεύτερη ακρόαση. Τα 8 κομμάτια του δίσκου φεύγουν γρηγορα το ένα μετά το άλλο, χωρίς να σε «κρατήσει» κάποιο. Η αρχή είναι πολύ καλή με το “Bloom” να σε βάζει στο ρυθμό των Radiohead. Το “Lotus Flower”, όπου αποτελεί και το πρώτο single, είναι η αποκορύφωση του δίσκου, με το γρήγορο τέμπο και την όμορφη μελωδία. Το άλμπουμ κλείνει με το “Separator”, το οποίο δίνει και αυτό ένα γρήγορο και όμορφο ρυθμό στον επίλογο.
Το “The king o limbs” δεν ενθουσίασε. Αν ήταν ο πρώτος «σκοτεινός» δίσκος του συγκροτήματος, θα σκεφτόμουν πως οι Βρετανοί κάνουν αλλαγή πλεύσης. Αλλά επειδή η αλλαγή έγινε το 2007 με το “In Rainbows”, το οποίο ήταν κάτι πολύ διαφορετικό απο αυτό που είχαμε συνηθίσει να παίρνουμε απο το γκρουπ, το “TKOL” δεν ανταποκρίνεται. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι οι Radiohead παίρνουν την κατιούσα. Δεν θα σταματήσουν να πειραματίζονται και να μας χαρίζουν δυνατούς στίχους και φρέσκους ήχους από άλλο πλανήτη...τον δικό τους.
Η Polly Jean Harvey ξαναχτυπά μετα απο 2 χρόνια με τον δέκατο δίσκο της, με τίτλο “Let England Shake”. Η Βρετανίδα τραγουδοποιός γνωρίζει πολύ καλά τα ροκ μονοπάτια και πώς να μας ξεσηκώνει με τις περίεργα όμορφες μελωδίες της. Εξάλλου, αυτό το έχει αποδείξει εδώ και 19 χρόνια που βρίσκεται στην δισκογραφία, απο το “Dry”(1992) και το αριστουργηματικό “Bring me to life”(1994) ως το “A woman a man walked by”, με δεκάδες μεγάλες επιτυχίες και αμέτρητες εμφανίσεις στα μεγαλύτερα φεστιβαλ της Ευρώπης. Το “Let England shake” αποτελεί την καλύτερη εισαγωγή για τον δίσκο. Ρυθμικό κομμάτι που σε κάνει να χαλαρώσεις και να κουνάς ρυθμικά και εσυ τα πόδια σου. Συνεχίζεις με το “The glorious land”, το οποίο σου προκαλεί μια σύγχυση αρχικά, καθώς ξεκινάει με πολεμικό εμβατήριο και συνεχίζει με τις ψιλές νότες της PJ σε συνδυασμό με τις άναρχες μελωδίες. Θα συναντήσουμε και ανατολίτικους ήχους στο “England” με τη μουσική να παραπμεπει σε μάχη. Γενικά, ο συγκεκρίμενος δίσκος σου δίνει την εντύπωση ότι ηχογραφήθηκε μετά από περίοδο πολέμου. Ωστόσο, η Harvey δεν «παραμελεί» την βρετανική ροκ και στα “Bitter branches” και “Written on the forehead” συναντούμε τα ηλεκτρικά στοιχεία και τα κρουστα που έλειπαν απο τα προηγουμενα τραγούδια. Για επίλογο του δίσκου, η PJ ενώνει τη φωνή της, με εκείνη του Mick Harvey και το αποτέλεσμα είναι το “The colour of the earth”, το οποίο αποτελεί και την κορύφωση του άλμπουμ. Η PJ Harvey συνεχίζει να ενθουσιάζει με τις δισκογραφικές της δουλειές, έχοντας ως απόδειξη τις κορυφες που έχει κατακτήσει όλα αυτα τα χρόνια. Το “Let England Shake” αποτελεί αδιαμφισβήτητα έναν απο τους 3 καλύτερους διεθνείς δίσκους του πρώτου εξαμήνου του 2011. Και όπως φαινεται, και στο τέλος της χρονιας θα βρίσκεται στη λίστα των καλύτερων δίσκων για φέτος.
Aρχές καλοκαιριού και το βρετανικό συγκρότημα κυκλοφορεί τον 6ο του δίσκο με τον τίτλο "Battle For The Sun". Οι Placebo επιστρέφουν με τον ίδιο ήχο, ωστόσο πολύ πιο δυνατό. Στα τραγούδια κυριαρχεί η παραμόρφωση κιθάρας που μας στέλνει προς την grunge. Ο νέος ντράμμερ της μπάντας Steve Forrest μας δίνει μια γεύση από τις χάρες του και αυτό φαίνεται αρκετά στο "Battle For The Sun" και στο "Devil In The Details". Δυνατό σημείο του άλμπουμ (όπως και των προηγούμενων) αποτελεί η φωνή του Brian Molko. Δίνει χαρακτηριστικό συναίσθημα σε κάθε κομμάτι του δίσκου, ενώ ταυτόχρονα παραθέτει τις φωνητικές του δυνατότητες σε μελωδικότητα και δυνατό ροκ. Ωστόσο, οι Placebo δεν ξεφεύγουν από τον μουσικό τους δρόμο, πράγμα που έχει κάνει πολλούς οπαδούς τους να μην τους ακολουθούν πλέον. Στην πρώτη ακρόασή του, το "Battle For The Sun" με παραξένεψε, ωστόσο μετά την τρίτη κατάλαβα γιατί ακόμα συμπαθώ τους Placebo. Ο δίσκος κυκλοφορεί και με DVD, στο οποίο υπάρχουν οι εκτελέσεις διάφορων τραγουδιών από τη συναυλία του συγκροτήματος στο Angor Wat και το making of του "Battle For The Sun". Τέλος, οι Placebo θα εμφανιστούν ζωντανά στην Αθήνα, στα πλαίσια του Rockwave Festival στις 27 Ιουνίου.
Το tracklist του "Battle For The Sun" : Kitty Litter
Ashtray Heart
Battle For The Sun
For What It’s Worth
Devil In The Details
Bright Lights
Speak In Tongues
The Never-Ending Why
Julien
Happy You're Gone
Breathe Underwater
Come Undone
Kings Of Medicin
H Αγγλίδα Polly Jean Harvey αναμφισβήτητα ανήκει στις πιο επιτυχημένες καλλιτέχνιδες σε παγκόσμιο επίπεδο. Από τις αρχές της δεκαετίας του '90 και μέχρι τώρα προσφέρει τραγούδια που έχουν αφήσει εποχή και συνεργασίες με καλλιτέχνες, όπως οι Nick Cave, Josh Homme, Marianne Faithfull. Το Μάρτιο του 2009 κυκλοφόρησε το δέκατο άλμπουμ της με τίτλο "A Woman A Man Walked By". Η PJ επέστρεψε στον παλιό, θορυβώδη ήχο της μετά την <<παρένθεσή>> της με τον δίσκο "White Chalk", o οποίος περιελάμβανε κομμάτια με κύριο όργανο το πιάνο. Με την καινούρια δισκογραφική της δουλειά, μας υπενθύμισε πως δεν έχει ξεχάσει τι θα πει ροκ. Τα κομμάτια του δίσκου, εκτός από τον κυρίαρχο τόνο της ηλεκτρικής κιθάρας, εμπεριέχουν και στοιχεία folk. Η Βρετανίδα μουσικός - στιχουργός - ερμηνεύτρια δεν ξεφεύγει από τα μουσικά μονοπάτια που μας έχει συνηθίσει, δηλαδή διατηρεί τον σκληρό ήχο αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν και ήρεμα κομμάτια. To άλμπουμ ξεκινάει με τον καλύτερο τρόπο, ο οποίος ονομάζεται "Black Hearted Love". Το τραγούδι αποτελεί αν όχι το ομορφότερο, ένα από τα ομορφότερα κομμάτια του δίσκου. Επίσης, το "Chair" μπορεί να θεωρηθεί η συνέχεια των <<επιτυχιών>> του άλμπουμ. Από την άλλη, τραγούδια, όπως το April και το Pointless μόνο μια φορά μπορεί να αντέξει κάποιος να τα ακούσει. Η PJ επιδυκνύει το μουσικό της χάρισμα και μας θυμίζει το αριστουργηματικό "Τo Bring You Μy Love" του 1995, που μέχρι και σήμερα ακούγονται τα τραγούδια του και ανήκει στους καλύτερους δίσκους της δεκαετίας του '90. Το "A Woman A Man Walked By" αποτελεί ένα από τους καλούς (τουλάχιστον) δίσκους της χρονιάς, όχι όμως ότι είναι και αυτό που περίμεναν οι φαν της Polly Jean Harvey.
Εμφανώς με περισσότερα ροκ στοιχεία στα τραγούδια τους, οι Depeche Mode επιστρέφουν μετά το 2005 και τον δίσκο "Playing the Angel". Οι Dave Gahan, Martin Gore και Andrew Fletcher συνεχίζουν να πειραματίζονται πάνω στη ηλεκτρονική μουσική και να συνδυάζουν ροκ-ποπ-electro καταστάσεις. Το "Sounds of the Universe" αποδεικνύει πως το συγκρότημα από το Έσσεξ δεν έχασε τη μουσική του φαντασία, ωστόσο δεν είναι πλέον σε θέση να εκπλήξει και τον πιο φανατικό οπαδό του. Ο δίσκος αυτός είναι ο 12ος για τους Depeche και κάθε φαν του γκρουπ θα κάτσει να τον ακούσει με ευχαρίστηση. Δεν μπορεί να συγκριθεί με το αριστουργηματικό Violator του 1990, όπως και κανένας άλλος δίσκος δεν μπορεί. Ο ήχος του άλμπουμ είναι σκοτεινά ατμοσφαιρικός και πολλές φορές σκληρός, μπορεί, βέβαια, να θεωρηθεί ξεπερασμένος για την εποχή. Αυτό όμως δεν μας πειράζει γιατί η ταυτότητα του συγκροτήματος έχει οριστεί εδώ και δεκαετίες. Το "Sounds of the Universe" ακούστηκε το 2009 αλλά το 2010 δεν θα το θυμόμαστε καν. Ίσως αποτελέσει την αρχή της παρακμής των DM γιατί πολλές φορές μαζί με την ηλικία γερνάει και η μουσική. Ωστόσο, μας χαροποιεί η επιστροφή των Depeche Mode (και φυσικά όχι η συναυλία τους που ακυρώθηκε τελευταία στιγμή) γιατί η παρουσία μιας μπάντας στο προσκήνιο για 3 δεκαετίες είναι πολύ δύσκολο πράγμα.
Το tracklist του "Sounds of the Universe":
"In Chains"
"Hole to Feed"
"Wrong"
"Fragile Tension"
"Little Soul"
"In Sympathy"
"Peace"
"Come Back"
"Spacewalker"
"Perfect"
"Miles Away/The Truth Is"
"Jezebel"
"Corrupt"
Μετά τη τεράστια επιτυχία του 2006 με τον δίσκο "Sam's Town" οι Killers επιστρέφουν με νέα δουλειά που μπορεί να ξεπεράσει και το μεγαλειώδες αριστούργημα του 2006. Το "Day And Age" αποτελεί κλασικό ήχο του συγκροτήματος με την προσθήκη του σαξόφωνου σε ορισμένα τραγούδια. Οι Killers είναι μία νέα μπάντα σχετικά, με 3 δίσκους στο ενεργητικό της. Το ερώτημα είναι πώς μπορούν να κυκλοφορήσουν ένα πολύ επιτυχημένο άλμπουμ μετά την επιτυχία και τις τεράστιες πωλήσεις που είχε το προηγούμενο. Πόσο θα μπορέσει να αντέξει στον ήχο των Killers και να μην ξεφύγει από αυτόν όπου πολλοί άνθρωποι αγάπησαν και έγιναν και οπαδοί της. Αυτό, βέβαια, θα το δούμε στα επόμενα βήματα του γκρουπ. Ο Brandon Flowers και η παρέα του παρουσιάζουν ένα ποπ έργο προσθέτοντας στοιχεία συνθεσάιζερ και New Wave rock. Ο ήχος του "Day And Age" δεν διαφέρει από αυτόν του "Sam's Town" και εκείνοι που λάτρεψαν τον δίσκο του 2006, μαζικά θα λατρέψουν και αυτόν. Η μπάντα από το Las Vegas συνεχίζει τη μουσική στυλ 80's χωρίς να είναι οπισθοδρομικοί, <<χρησιμοποιώντας>> τη μουσική με ένα πιο σύγχρονο τρόπο. Ωστόσο, η καταπληκτική φωνή του Flowers έχει χρησιμοποιηθεί αρκετά. Δηλαδή, ήταν γνωστό πως τα φωνητικά του έκαναν και τους πιο απαιτητικούς ακροατές να τον παραδεχτούν, αλλά φαίνεται πως ήθελαν και τα ίδια τα μέλη της μπάντας να στηριχτούν σε αυτή την φωνή.
Ο δίσκος είναι, σαφώς, αρκετά εμπορικός αλλά αυτό δεν με κάνει να μην τον λατρέψω. Ένα από τα καλύτερά τους τραγούδια, το "Human", ήδη ακούγεται πολύ σε όλες τις χώρες. Είναι καταπληκτικός ο συνδυασμός της disco μουσικής με τις κιθάρες. Οι στίχοι είναι ωραίοι με το ερώτημα "Are we human \ are we dancer" να τονίζει το τρόπο που βιώνουμε στον κόσμο αυτόν. Κομμάτια, όπως το "Losing Touch" και το "Spaceman" θα μείνουν σε μια γωνιά του μυαλού μας για τον απλό λόγο ότι είναι τρομερά. Από τη μία, το πρώτο κομμάτι με τo δυναμικό solo που ροκάρει και από την άλλη, το δεύτερο που θυμίζει κατά πολύ τους "Pet Shop Boys" και μας αρέσει αυτός ο συνδυασμός. Αν όχι το καλύτερο, ένα από τα ωραιότερα τραγούδια στον δίσκο είναι το "Joyride". Ρεφρέν ποπ ενώ jazz, disco, συνθεσάιζερ, σαξόφωνο και ηλεκτρική κιθάρα γίνονται ένα μείγμα το οποίο καταλήγει σε ένα φοβερό τελείωμα του τραγουδιού. Το "Day And Age" μπορεί να χαρακτηριστεί ως αριστούργημα με τους Killers να καθιερώνονται ως ένα από τα καλύτερα ποπ-ροκ γκρουπ. Βέβαια, είναι αρχή για να πει κάποιος πως αυτή η μπάντα θα αφήσει εποχή, αν και έχει δείξει δείγματα πως είναι ικανή να το κάνει.
Δυναμικά επιστρέφουν οι oasis με τη νέα τους δουλειά Dig Out Your Soul. Επρόκειτο για ένα δίσκο με αρκετές ψυχεδελικές επιρροές, ξεφεύγοντας από τον σύγχρονο Βρετανικό pop ήχο. Η ηχογράφησή του πραγματοποιήθηκε στα Abbey Road Studios, πράγμα που απ’ ότι φαίνεται τους κίνησε τη περιέργεια για νέους ήχους όπως προσθήκη διάφορων ειδών τυμπάνων, keyboards, ακόμα και sitar. Κατά τη γνώμη μου τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου είναι το “The Turning” , που είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα του ήχου των oasis, το “To Be Where There’s Life”, ένα κομμάτι που βασίζεται στα μπάσο, drums και sitar, στο οποίο μάλιστα δεν υπάρχει ίχνος κιθάρας. Τέλος ξεχώρισα το “The Nature Of Reality” ένα ψυχεδελικό rock κομμάτι με riff που θυμίζει Helter Skelter από Beatles. Το μόνο που με χάλασε σε αυτό το άλμπουμ είναι η μονοτονία του (Get Of Your) High Horse Lady, καθώς και η εισαγωγή της μπαλάντας “I’m Outta Time”. Πάντως συνοψίζοντας επρόκειτο για ένα αρκετά ενδιαφέρον δίσκο, που αξίζει να ακούσετε…
Το tracklist: 1. "Bag It Up" – 4:39 2. "The Turning" – 5:05 3. "Waiting for the Rapture" – 3:03 4. "The Shock of the Lightning" – 5:02 5. "I'm Outta Time" (Liam Gallagher) – 4:10 6. "(Get Off Your) High Horse Lady" – 4:07 7. "Falling Down" – 4:20 8. "To Be Where There's Life" (Gem Archer) – 4:35 9. "Ain't Got Nothin'" (L. Gallagher) – 2:15 10. "The Nature of Reality" (Andy Bell) – 3:48 11. "Soldier On" (L. Gallagher) – 4:49
Το 9-μελές συγκρότημα από την Iowa έχει κυκλοφορήσει εδώ και 4 εβδομάδες τον καινούριο τους δίσκο. Την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του πήγα και τον αγόρασα. Με το πρώτο άκουσμα του δίσκου έγινε εμφανής ο κλασικός ήχος των Slipknot. Και σε αυτόν το δίσκο πρωταγωνιστούν τα τρομερά ντραμς και τα solo με τις κιθάρες. Το drumming του Jordison συνεχίζει να εκπλήσσει δίσκο με δίσκο, μένοντας το drum solo του στο τύμπανο των αυτιών μας και να χτυπάει συνεχώς. Οι στίχοι του Corey είναι έξυπνοι, αλλά και περισσότερο προσωπικοί. Η φωνή του οδεύει σε μονοπάτια με περισσότερες μελωδικές διακλαδώσεις και γενικά ολόκληρη η δουλειά του πλησιάζει πιο πολύ την μπαλάντα, απ' ότι στις προηγούμενες δουλειές του. Ακούγοντας το κομμάτι "Snuff" καταλαβαίνεις ιδιαίτερα την αξία της μπαλάντας και σε κάνει να κάθεσαι και να το ακούς επί ώρες. Μπορεί να μην έχει την μεγάλη εκρηκτικότητα των προηγούμενων δίσκων αλλά δεν παύει να αποτελεί μια πολύ καλή στημένη και προετοιμασμένη δουλειά. Αυτό το καταλαβαίνεις και με την παρουσία των τραγουδιών "Gemantria", "Psychosocial", "Gehemma". Δεν μπορεί να πει κάποιος ότι η μουσική τους ανεβαίνει επίπεδο. Το "All Hope Is Gone" είναι μια εξαιρετική δουλειά, περιέχοντας την εμπορική επιτυχία των Slipknot αλλά χωρίς οι ίδιοι να ξεφτιλίζονται.
Το elect the dead ειναι η πρωτη solo αποπειρα του τραγουδιστη των System Of A Down, Serj Tankian. Αυτο το αλμπουμ ειναι μια πραγματικα καταδικη του δημιουργού αφου περα απο τα φωνητικα εχει κανει τη παραγωγη και εχει ηχογραφησει και ολα τα οργανα μονος του.Το αποτελεσμα αυτης της σκληρης δουλειας ηταν ενας πολυ καλος δισκος,με τα υπερ του και τα κατα του.Καταρχας,ενας φαν των SOAD θα καταλαβει αμεσως ποσο πολυ μοιαζει ο ηχος αυτου του δισκου με τον ηχο του συγκροτήματος. Παρολα αυτα, αν και οντως δεν διαφοροποιειται πολυ μουσικα, η φωνη του Serj πια δεν ειναι τοσο αγρια οσο ηταν στους δισκους των SOAD αλλα πιο χαμηλη, πραγμα καθολου κακο καθως αποδεικνυει οτι και εκει αποδιδει τρομερα. Η συγκριση μπορει να ειναι αναποφεκτη αλλα μαλλον αυτο το ειχε καταλαβει και ο Serj γι'αυτο και δεν προσπαθησε να αλλαξει κατι ωστε να μην δημιουργησει συγκρισεις, παρα προσπαθησε να δημιουργησει οσο καλυτερα κομματια μπορουσε με τον ηδη γνωριμο ηχο, ελαφρως(ισως αρκετα) πιο mainstream και πιο radio-friendly.
Το tracklist ειναι :
01. Empty Walls
02. The Unthinking Majority
03. Money
04. Feed Us
05. Saving Us
06. Sky Is Over
07. Baby
08. Honking Antelope
09. Lie Lie Lie
10. Praise The Lord And Pass The Ammunition
11. Beethoven's Cunt
12. Elect The Dead
H συγκριση ομως αυτη δε σταματαει μονο στον ηχο,αλλα και στην ποιοτητα και στην εθιστικοτητα της μουσικης που ηχαν οι SOAD, καθως και εδω παρατηρείται το φαινομενο να μη μπορεις να σταματησεις να ακους το δισκο ξανα και ξανα. Τα empty walls, money, feed ys, saving us, sky is over και lie lie lie ειναι απο κομματια αυτα που ακους μια φορα και αμεσως μετα σιγοτραγουδας το ρεφρεν, ενω με τη δευτερη ακροαση περνας και στα κουπλε και καταλαβαινεις οτι δεν ειναι απλα radio-hit. Σιγουρα η δουλεια αυτη θα αρεσει σε ολους τους φαν των SOAD. Οι υπολοιποι το μονο που εχουν να κανουν ειναι να ακουσουν τον αξιολογο αυτο δισκο απο τον Serj Tankian χωρις να τον "κρινουν" ως τον πρωην τραγουδιστη αλλα ως εναν αξιολογο δημιουργο.
To video clip ειναι απο το 6ο κομματι του δισκου,sky is over
