Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση
Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.
Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.
Έχεις συμπληρώσει τα 16 σου χρόνια και το μοναδικό νόημα της ζωής σου είναι η αγορά ενός εξαιρετικού metal δίσκου που θα τον λιώσεις στις ακροάσεις και φυσικά θα σε πάει ένα βήμα παραπέρα στο συγκεκριμένο είδος μουσικής που τόσο αγαπάς και λατρεύεις. Τυχαίνει και ακούς ένα άλμπουμ ονόματι “White Pony” και συνειδητοποιείς ότι κάτι συμβαίνει εδώ χάμω. Σου αρέσουν τα δυνατά ντραμς, οι φωτισμένες από ενέργεια και πώρωση κιθάρες και τα φωνητικά που δεν παραπέμπουν στο πιο «σκληρό» και «σκοτεινό» metal, με το οποίο δεν τα πας και πολύ καλά. Αρχίζεις και ψάχνεις για το συγκρότημα που σε ενθουσίασε και μαθαίνεις πως βραβεύτηκε το 2001 με Grammy – στην κατηγορία metal – για το τραγούδι “Elite” που συμπεριλαμβάνεται σε αυτό τον δίσκο. Μέχρι να γίνεις 23 έχεις ακούσει όλες τις δισκογραφικές δουλειές τους που σε τρελαίνουν όπως σε τρέλαιναν μικρό. Με μια διαφορά, όμως, ότι τώρα σκέφτεσαι πολύ σοβαρά να ακούσεις ένα καινούριο πόνημά τους διότι πολύ απλά έχεις μεγαλώσει και όλα αυτά δεν ηχούν με ευκολία στα αυτιά σου.
Οι Deftones όμως δεν έχουν κοινό με συγκεκριμένη ηλικία. Οι Deftones παίζουν για τον 16χρονο, για τον φοιτητή, για τον 25αρη που παλεύει να κρατηθεί στην metal ζωή, για τον ξεχασμένο 30αρη ροκά. Οι Deftones επιστρέφουν για να αποδείξουν ότι είναι ένα μεγάλο alternative metal συγκρότημα, το οποίο από το 1995 κυκλοφορεί με συχνότητα 3 χρόνων περίπου το στούντιο άλμπουμ του. Το 2012, λοιπόν, η καλιφορνέζικη μπάντα κυκλοφόρησε τον έβδομο δίσκο της με τον τίτλο “Koi No Yokan”, όπου σημαίνει στα ιαπωνικά «κεραυνοβόλος έρωτας». Κατά την πρώτη ακρόαση ακούς αυτό που θέλεις (και πρέπει) να ακούσεις από τους Deftones, δηλαδή δυνατές μελωδίες και συναίσθημα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα το εναρκτήριο “Swerve City”, το συναισθηματικά φορτισμένο “Leathers” και το “What Happened to You?” που κλείνει τον δίσκο με τον καλύτερο τρόπο, δηλαδή έναν επίλογο – μουσικό ξέσπασμα.
Το “Koi No Yokan” θα σου έρθει σαν «κεραυνοβόλος έρωτας» και θα λατρεύεις να το ακούς. Σε αυτό, φυσικά βοηθάει και το προηγούμενο άλμπουμ, “Diamonds Eyes”, το οποίο δεν αποτέλεσε και τομή στην πορεία του συγκροτήματος. Η αμερικανική μπάντα επέστρεψε, λοιπόν, με τον καλύτερο τρόπο και καταφέρνει πολύ καλά να μας πωρώσει με τις alternative metal μελωδίες της.
Τρεις τύποι από την Θεσσαλονίκη συναντήθηκαν κάπου στα μέσα του 2008 και αποφάσισαν να σχηματίσουν μια μπάντα. Λίγους μήνες αργότερα κυκλοφόρησαν ένα demo ΕΡ με τέσσερα τραγούδια, το οποίο δέχθηκε καλές κριτικές με αποτέλεσμα να ανοίγουν δρόμοι σιγά σιγά για το συγκρότημα. Έτσι, οι Nervisequin προχωρούν με τέρμα τα γκάζια και ηχογραφούν τον πρώτο τους ολοκληρωμένο δίσκο με τον τίτλο “Astronauts”.
Οι πρώτες μελωδίες δεν σου φέρνουν κάτι το ελληνικό καθώς πιστεύεις ότι αυτό που ακούς προέρχεται από κάποιο συγκρότημα της αμερικανικής δύσης. Alternative metal, με πορωτικά riff-άκια της ηλεκτρικής κιθάρας και αρκετές διακυμάνσεις στα φωνητικά. Όταν ακούσεις όλα αυτά θα σου έρθει στο μυαλό η μουσική ενός μεγάλου συγκρότηματος που πλέον δεν υφίσταται (μακάρι, βέβαια, να κυκλοφορήσουν κάποτε κάτι καινούριο πάλι). Το “Astronauts” ακούγεται με μεγάλη ευχαρίστηση ενώ δεν μπορείς να βρεις κάποια μεγάλη κοιλιά να γίνεται κατά την διάρκειά του. Επίσης, οι στίχοι είναι πολύ έξυπνοι και δείχνουν πως οι Nervisequin γνωρίζουν πολύ καλά το τί παίζουν και ηχογραφούν.
Στον δίσκο θα βρεις αρκετά διαμαντάκια, τα οποία δεν δύσκολα θα βαρεθείς να ακούς. Συγκεκριμένα στέκομαι στο εναρκτήριο “Tender”, το απίστευτα κιθαριστικό “Clint” και το δυνατό ομώνυμο κομμάτι. Φυσικά, η μπάντα από την Θεσσαλονίκη κουβαλάει αρκετή τρέλα και θα το καταλάβεις στο παλαβό – πλην όμως φοβερό – “Geraldo”. Αν το όνειρο τους είναι να γίνουν αστροναύτες, τότε οι Nervisequin μπορούν να το πετύχουν (μουσικά πάντα) αν συνεχίσουν με αυτό τον τρόπο. Ναι, με τους System of a Down τους παρομοίωσα.
Το Fallen τους είχε κάνει αυτομάτως παγκοσμίως γνωστούς. Με το δεύτερο τους άλμπουμ, The Open Door, γνώρισε τεράστια οικονομική επιτυχία. Οι Evanescence είχαν καταφέρει να φτιάξουν απίστευτα γρήγορα μια μεγάλη fan base στις αρχές των 00’ και ουσιαστικά να πρωτοστατήσουν σε ένα ρεύμα με rock-ish female fronted σχήματα. Παρόλη την τεράστια επιτυχία τους όμως, χρειάστηκαν να περάσουν άλλα πέντε χρόνια για να δούμε, επιτέλους, την τρίτη δουλειά του συγκροτήματος.
Το νέο, ομότιτλο άλμπουμ των Evanescence είναι μια προσπάθεια του συγκροτήματος από την μία να ξανακερδίσει ένα κοινό που τώρα πια έχει χαθεί, και από την άλλη να επαναπροσδιορίσει τον ήχο του, με τα καινούργια κομμάτια να κειμένοντε σε πιο δυνατά μονοπάτια, με τον ήχο να μοιάζει περισσότερο στο Fallen παρά στο The Open Door. Η παραγωγή του δίσκου είναι υψηλού επιπέδου, υπεύθυνος της οποίας είναι ο Nick Raskulinecz, άλλες δουλειές του οποίου περιλαμβάνουν άλμπουμ των Foo Fighters, Trivium και Stone Sour.
Ο δίσκος περιλαμβάνει κάποια πολύ δυνατά κομμάτια, όπως το πρώτο single, What you want, το Made of Stone και το Sick αλλά και άλλα που έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Γενικά όμως ο δίσκος δίνει την εντύπωση μιας ολοκληρωμένης δουλειάς. Οι Evanescence κάνουν ένα δυναμικό comeback, αλλά μένει να δούμε αν υπάρχει ακόμα το κοινό στο οποίο απευθύνονταν.
Tracklist
01. What You Want
02. Made of Stone
03. The Change
04. My Heart is Broken
05. The Other Side
06. Erase This
07. Lost In Paradise
08. Sick
09. End of the Dream
10. Oceans
11. Never Go Back
12. Swimming Home
