Ο Ward είναι δημοσιογράφος στην εφημερίδα Miami Times και αποφασίζει να ερευνήσει την υπόθεση ενός καταδικασμένου σε θάνατο φυλακισμένου, ο οποίος κατηγορείται πως δολοφόνησε τον πρόεδρο της γενέτειρας του δημοσιογράφου. Έτσι, ο Ward επιστρέφει στην μικρή πόλη της Φλόριντα για να λύσει το κουβάρι της υπόθεσης. Σε αυτή την δουλειά μπαίνει και ο μικρός του αδερφός, Jack, που ζει στην επαρχιακή πόλη αλλά μπλέκει και η Charlotte, η οποία διατηρούσε επαφές με τον φυλακισμένο μέσω αλληλογραφίας. Κάπου εκεί οι σχέσεις μεταξύ των τριών θα μπλεχτούν και ανάμεσα στα μυστικά που κρύβει ο ένοχος σε θάνατο, θα αναδυθούν και τα μυστικά των τριών.
Ο Lee Daniels μετά το οσκαρικό και πολύ δυνατό “Precious” επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη με την διασκευή του μυθιστορήματος “The Paperboy” του Pete Dexter όπου κυκλοφόρησε το 1995, κερδίζοντας αρκετά βραβεία. Ωστόσο, η ταινία κάπου το χάνει το πράγμα. Ένα συνοθύλευμα κιτς και σεξουαλικών χαρακτήρων κάνει παρέλαση από την οθόνη, την στιγμή που η υπόθεση για τον φυλακισμένο και η προσπάθεια αθώωσής του έχει πάει περίπατο. Ενώ περιμένεις μια τροπή στην όλη υπόθεση με το απαραίτητο σασπένς, παρακολουθείς τις επιφανειακές διαπροσωπικές σχέσεις ενός επαγγελματία δημοσιογράφου, ενός γόη και μιας πουτάνας.
Από την άλλη, δεν μπορείς να προσάψεις κάτι στην Nicole Kidman, η οποία εκτελεί τον χαρακτήρα της πόρνης με τρόπο γλαφυρό και ταυτοχρόνως δίνει μια «αγαπισιάρικη» εικόνα στο πρόσωπό της. Ο Matthew McConaughey (
Bernie) στα γνωστά του επίπεδα χωρίς να εντυπωσιάζει ενώ ο μικρός Zac Efron φαίνεται να μεταμορφώνεται σε χολιγουντιανό είδωλο (περισσότερο για το καλοδιατηρημένο σώμα του). Επομένως, την παρτίδα σώζει η – κι όμως – πολύ καλή Kidman και φυσικά ο John Cusack (
The Raven) στον ρόλο του φυλακισμένου, η παρουσία του οποίου πάντα προσδίδει ένα κύρος στην ταινία.
Αν θες να δεις μια Kidman να σκίζει το καλσόν της και να παίζει το αιδοίο της, τότε μην χάσεις. Αν, από την άλλη, περιμένεις μια καλογυρισμένη ταινία με συνεχείς τροπές στο θέμα του κατηγορουμένου, έχεις χάσει. Το “Paperboy” δεν σου δίνει αυτό που περιμένεις στην ουσία και αναλώνεται σε κιτς καταστάσεις χωρίς κάποιο ιδιαίτερο νόημα.
