Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Κυριακή 3 Μαΐου 2009

Death Race


Λίγο πριν το πολυαναμενόμενο Transporter 3, ο Jason Statham πρωταγωνιστεί στο Death Race ή αλλιώς Κούρσα Θανάτου. Κάποιες ταινίες βασίζονται σε αληθινά γεγονότα, άλλες σε μυθιστορήματα, άλλες σε τίποτα συγκεκριμένο. Στη περίπτωση του Death Race πάντως είμαι σίγουρος πως ο σεναριογράφος πρέπει να είχε στο μυαλό του κάποιο βιντεοπαιχνίδι, καθώς το σενάριο αλλά και όλη η σκηνοθεσία θυμίζει υπερβολικά διάφορα βιντεοπαιχνίδια με αμάξια (θυμάται κανείς το Carmagedon? αλλά και το παλιό Death Race 2000 στο οποίο αναφέρετε ότι βασίζετε η ταινία αν και πιστεύω πως απέχουν αρκετά οι δύο ταινίες).

Σκηνοθέτης, παραγωγός αλλά και σεναριογράφος (του όποιου σεναρίου) είναι ο Paul Anderson, γνωστός από τη σειρά Resident Evil αλλά και το Aliens VS Predator, ο οποίος απότι φαίνεται συνεχίζει με τις φουτουριστικές ταινίες αλλά έκανε ένα μικρό διάλειμμα από τα ζόμπι και τα τέρατα για να μας δείξει τα υπεραμάξια του Death Race, και μετά να γυρίσει στα γνώριμα μονοπάτια του, αφού περιμένουμε από αυτόν το Castlevania, άλλη μια ταινία για τον κόμη Δράκουλα, αλλά και το νέο Resident Evil, αν και αυτό θα αργήσει λίγο.

Αμάξια λίγο διαφορετικά από αυτά που βλέπουμε στο δρόμο, με πυραύλους, με πολυβόλα, με πτυσσόμενα καθίσματα και με άλλα πολλά που ο κάθε κατάδικος οδηγός χρησιμοποιεί ώστε να αποδεκατίσει τους υπόλοιπους, και να κερδίσει την κούρσα, η οποία μπορεί να του χαρίσει και την ελευθερία του. Φυσικά όλα αυτά βασισμένα σε διάφορους “κανόνες” αλλά και με ζωντανή κάλυψη, γιατί μετά από μερικά χρόνια ο κόσμος βαρέθηκε το big brother και το fame story και θέλει να βλέπει ποιο “εξελιγμένα” πράγματα.

Ο Statham βρίσκεται μπλεγμένος χωρίς να φταίει και παίρνει μέρος σε αυτή τη κούρσα θανάτου με αντάλλαγμα την παλιά του ζωή. Βέβαια η συμφωνία δεν θα κρατηθεί όπως του είχανε πει αλλά ο Statham θα βρει τον τρόπο ως συνήθως να φέρει τα πάνω κάτω, φυσικά με την απαραίτητη βοήθεια από την όμορφη κοπέλα που κατάφερε να “ρίξει”.
Ο Statham αν και ξεκίνησε την καριέρα του με κάποιες καταπληκτικές ταινίες τείνει με τις τελευταίες του επιλογές να καταντήσει ένας βελτιωμένος Steven Seagal, και είναι κρίμα γιατί στα πολύ καλά Transporter I&II αλλά και στα Lock, Stock and Two Smoking Barrels και The Italian Job μας έχει δείξει ότι αξίζει κάτι παραπάνω.
Στο ρόλο της κακιάς διευθύντριας της φυλακής η Joan Allen, γνωστή από την συμμετοχή της στις δύο τελευταίες ταινίες από την τριλογία του Burne. Μπορώ να πω πως απέδωσε αρκετά καλά την “σκύλα” Warden Hennessey. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί μπορώ να πω πως περάσανε λίγο πολύ απαρατήρητοι. Η ταινία πιστεύω ότι θα αρέσει μόνο στους λάτρεις των videogames που θα συνδέσουν τις σκηνές με τα παιχνίδια, αλλά από εκεί και πέρα νομίζω ότι οι περισσότεροι θα την θεωρήσουν πολύ πρόχειρη και προπάντων ανούσια. Οπότε καλύτερα να περιμένουμε λίγο για το Transporter 3, που ο Statham, αν η ταινία ακολουθήσει επάξια τις προηγούμενες, θα μας δώσει κάτι καλύτερο.

Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2008

Διάφανα Κρίνα - Κι η Αγάπη Πάλι Θα Καλεί

Kάτι που μπορεί να επιδείξει η ελληνική ροκ σκηνή ακούγεται στο όνομα "Διάφανα Κρίνα". Το συγκρότημα βρίσκεται εν ενεργεία από το 1994 και έκανε την μεγάλη δισκογραφική επιστροφή με τον δίσκο "κι η αγάπη πάλι θα καλεί". Μετά το επιτυχημένο instrumental "Ο Γύρος Της Μέρας Σε Ογδόντα Κόσμους", το γκρουπ είναι έτοιμο να μας προσφέρει τραγούδια-αριστουργήματα και εμείς να καθόμαστε ώρες να τα ακούμε. Με στίχους από τον Θάνο Ανεστόπουλο (φωνητικά) και τον Παντελή Ροδοστόγλου (μπάσο) αλλά και την εκρηκτική και ταυτόχρονα μελωδική μουσική των Τάσο Μάχα (κρουστά), Παναγιώτη Μπερλή (πιάνο), Κυριάκο Τσουκαλά (κιθάρες) και Νίκο Μπάρδη (κιθάρες), υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας πόσο ωραία μπορεί να γίνει η μουσική και ειδικά η ελληνική.

Το "κι η αγάπη πάλι θα καλεί" αποτελεί ένα δείγμα δισκογραφικής δουλειάς, όπου δείχνει πως τα "Διάφανα Κρίνα" μετά από 18 χρόνια παρουσίας στην ροκ σκηνή, δεν ξέχασαν τι θα πει <<αληθινή>> ροκ μουσική. Ο δίσκος ξεκινάει με το κομμάτι "Κι αν έσβησε σαν ίσκιος...", από το ποίημα του Καρυωτάκη από την συλλογή του "Νηπενθή". Η κυρίαρχη παρουσία των ηλεκτρικών κιθαρών δίνουν ένα δυνατό και γρήγορο τόνο στο τραγούδι. Ομολογώ, πάντως, πως μου άρεσε πολύ η μελοποίηση αυτή του ποιήματος. Ίσως, ένα από τα ωραιότερα κομμάτια του δίσκου είναι το "Σε μια γη που ανατέλλει". Από τη μία η αργή και μελωδική εισαγωγή και στη συνέχεια η εκρηκτική μουσική σε συνδυασμό με τους στίχους που σε αφήνουν να τους σκέφτεσαι επί ώρα, εξηγούν γιατί τα "Διάφανα Κρίνα" λατρεύονται όλο και περισσότερο. Με το πρώτο άκουσμα του τραγουδιού "Με ρωτούν οι χειμώνες", όπου αποτελεί και το πρώτο video clip από τον δίσκο, το πρώτο πρόσωπο που μου ήρθε στο μυαλό ήταν ο Γιάννης Αγγελάκας. Ο Θάνος Ανεστόπουλος προσθέτει στα φωνητικά του υπέροχες κραυγές, θυμίζοντας έτσι τον τραγουδιστή από τις "Τρύπες". Πολλοί θα λέγανε πως ότι και μόνο ότι η ελληνική ροκ σκηνή δεν έχει να επιδείξει κάτι σημαντικό, τα "Διάφανα Κρίνα" είναι ένας καλός λόγος να τα ακούμε. Σαφώς και δεν είναι έτσι. Το γκρουπ από την Θεσσαλονίκη έχει αποδείξει εδώ και χρόνια πως αποτελεί μία από τις καλύτερες ροκ μπάντες της χώρας μας και δικαίως μετά τις "Τρύπες" βρίσκονται στην κορυφή της ελληνικής ροκ μουσικής.

Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου 2008

Monika - Avatar

Η Μόνικα Χριστοδούλου αποτελεί μία από τις Ελληνίδες (κι όμως Ελληνίδες) καλλιτέχνιδες όπου έχει μεγάλες προσδοκίες για την πορεία που ακολουθεί και που θα ακολουθήσει στο μουσικό στερέωμα. Εδώ και 2 χρόνια <<κυκλοφορούσε>>, όχι πολύ έντονα, το ταλέντο της στο αθηναϊκό κοινό. Με περιοδικές ζωντανές εμφανίσεις σε μουσικές σκηνές της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, η μεταλλική και καθαρή φωνή της έφηβης Μόνικα δεν πέρασε απαρατήρητη από κανέναν που την άκουσε. Αν και φοιτήτρια στο Μαθηματικό του Πανεπιστημίου Αθηνών, η Μονικα κατάφερε μέσα από τους αριθμούς να συνθέσει μουσική στηριζόμενη στην κιθάρα με υπέροχους στίχους. Παίζει κιθάρα, φυσαρμόνικα, τύμπανα και σαξόφωνο. Πλέον, στα 21 της χρόνια κυκλοφόρησε τον ντεμπούτο της δίσκο με τον τίτλο "Avatar". Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το single "Over The Hill", το οποίο είναι ένα καταπληκτικό τραγούδι και ήδη παίζεται στο ραδιόφωνο. Το αγγλόφωνο άλμπουμ της δείχνει ότι η πολλά υποσχόμενη μουσικός, έχει και αυτή τις επιρροές της. Ακούγοντας τα τραγούδια της διακρίνεις πως οι επιρροές αυτές αγγίζουν από Beatles μέχρι και Χατζιδάκι. Τα <<ταξιδιάρικα>> κομμάτια με το πέρασμα από την δεκαετίας 90's ποπ, τα στοιχεία folk με την εισαγωγή βιολιού και δυνατής μουσικής, ενίοτε, μας φέρνουν στο νου παρουσίες όπως η PJ Harvey. Εντάξει, η σύγκριση μεταξύ των δύο καλλιτεχνών μπορεί να μην είναι επιτυχής, αλλά γιατί να μην αποτελέσει η Monika σε λίγα χρόνια μία κυρίαρχη παρουσία στην underground μουσική σκηνή; Αν κάποιος άκουγε τον δίσκο της χωρίς να γνωρίζει πως είναι Ελληνίδα, θα στοιχημάτιζε πως η φωνή που αναδύεται από τα κομμάτια είναι κάποιας νέας τραγουδίστριας του εξωτερικού.
Στο άλμπουμ υπάρχουν τραγούδια τα οποία αντιπροσωπεύουν την αυθεντικότητα της Monika και την αγνότητα στους στίχους τους. Δύσκολα θα τα ξεχάσεις ενώ όσο περισσότερο τα ακούς τόσο πιο πολύ αναρωτιέσαι αν τα φωνητικά είναι Ελληνίδας τραγουδίστριας. Το "Bloody Sth" σε συνεπαίρνει με το βιολί του αλλά και με την καταπληκτική φωνή της Monika. Το "Avatar" αποτελεί το πιο δυνατό κομμάτι του δίσκου χωρίς, όμως, να χάνει την μελωδικότητά του. Το "Babe" απλώς είναι τρομερό τραγούδι και ένα από τα καλύτερα του άλμπουμ. Το "Avatar" αποτελεί εξαιρετική δουλειά, ειδικά για ένα ταλαντούχο κορίτσι που μόλις τώρα ξεκινάει να μπαίνει στους εμπορικούς δρόμους της μουσικής βιομηχανίας. Αυτό, βέβαια, κρύβει και <<κινδύνους>> γιατί κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί πως η επιτυχία της θα συνεχιστεί στο μέλλον και πως η εμπορικότητα του πρώτου της δίσκου της δεν θα επηρεάσει αρνητικά τα επόμενα βήματά της. Ελπίζουμε πως η επόμενη δισκογραφική δουλειά θα μας εκπλήξει ευχάριστα, όπως και η πρώτη. Η Monika θα εμφανιστεί ζωντανά στο Gagarin 205 στις 11 Δεκεμβρίου (22:00).

Παρασκευή 28 Νοεμβρίου 2008

Saw V

saw5poster
Η πτωτική πορεία στα sequels γενικά είναι σχεδόν πάντα σίγουρη. Στην περίπτωση του Saw όμως προσπαθούν να γίνουν το τρανταχτό παράδειγμα για αυτόν τον κανόνα. Η πέμπτη συνέχεια του Saw, και η δεύτερη μετά το θάνατο του Jigsaw, βγήκε στις αίθουσες πριν λίγες μέρες. Το πρώτο ήταν αριστουργιματικό λόγω της προτωτηπίας του και της τεράστιας διαφοράς budget που είχε σε συνδυασμό με την επυτιχία του. Το δεύτερο προσπάθησε και βγήκε μέτριο, το τρίτο κακό και το τέταρτο έφτανε στα όρια της αηδίας.
2008_saw_v_001
Το πέμπτο δυστυχώς, εκεί που περιμένεις πως θα τα ξεπεράσει αυτά τα όρια, και θα μας δείξει ότι πιο αιδιαστικό υπάρχει μαζί με κάπιες έξυπνες παγίδες, δεν μας δείχνει τίποτα από αυτά. Δεν ξέρω αν θέλανε να κάνουνε στροφή στην ποιότητα, όπως μια γνωστή “τραγουδίστρια”, αλλά δεν είχε τίποτα που να θυμίζει τα παλιότερα Saw. Στην πραγματικότητα ήταν ένα μέτριο αστυνομικό θρίλερ, το οποίο όμως επειδή δεν ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις που δημιούργησαν τα προηγούμενα Saw χαρακτηρίζεται πολύ άσχημο και εντελώς “κενό”.
2008_saw_v_010

Το σενάριο προσπαθεί να κλείσει τρύπες από τα προηγούμενα Saw και με πολλά flashback προσπαθεί να ενώσει το πριν με το τώρα. Φυσικά, έχει ήδη ανακοινωθεί και η έκτη συνέχεια η οποία κατά πάσα πιθανότητα θα είναι και η πρώτη που δεν θα δω στην μεγάλη οθόνη, αν και βέβαια τα ίδια είχα πει και πριν ένα χρόνο ακριβώς, και πριν 2 χρόνια ακριβώς και κάτι μου λέει ότι το ίδιο θα πω και σε ένα χρόνο από τώρα…

Πέμπτη 27 Νοεμβρίου 2008

The Happening

the-happening-poster
Τα περισσότερα έργα του M. Night Shyamalan συγκαταλέγονται στα αγαπημένα μου. Γενικά πιστεύω ότι είναι πολύ ταλαντούχος και μπορεί να μας δώσει πολύ ωραία πράγματα. Δυστυχώς, μετά τα καταπληκτικά 6η Αίσθηση, Ο Άφθαρτος και τα πολύ καλά Ο Οιωνός και Το Χωριό, η πορεία του είναι πολύ άσχημη και μετά από το άσχημο Lady in the water, ήρθε και το πολύ μέτριο εώς πολύ κακό Το Συμβάν.

happening10

Ο Shyamalan προσπάθησε να θίξει το περιβαλλοντολογικό πρόβλημα αλλά και την τρομοκρατιοφοβία των Αμερικανών όμως τον πρόδωσε το φτωχό σενάριο με τους χαζούς διαλόγους αλλά και διάφορες χαζές σκηνοθετικές επιλογές (πόσα ραδιόφωνα μπορεί να βρεθούν μέσα στη μέση του πουθενά?). Μακάρι αυτή να είναι η τελευταία άσχημη ταινία του γιατί πραγματικά πιστεύω πως οι δυνατότητες του είναι μεγάλες και το έχει αποδείξει στο παρελθόν. Βέβαια, η μόνη νέα του δουλειά που έχει ανακοινωθεί είναι η μεταφορά του αμερικάνικου anime AVATAR στην μεγάλη οθόνη, πράγμα που τουλάχιστον εμένα δεν με χαροποίησε καθόλου.
happening4

The Killers - Day And Age

Μετά τη τεράστια επιτυχία του 2006 με τον δίσκο "Sam's Town" οι Killers επιστρέφουν με νέα δουλειά που μπορεί να ξεπεράσει και το μεγαλειώδες αριστούργημα του 2006. Το "Day And Age" αποτελεί κλασικό ήχο του συγκροτήματος με την προσθήκη του σαξόφωνου σε ορισμένα τραγούδια. Οι Killers είναι μία νέα μπάντα σχετικά, με 3 δίσκους στο ενεργητικό της. Το ερώτημα είναι πώς μπορούν να κυκλοφορήσουν ένα πολύ επιτυχημένο άλμπουμ μετά την επιτυχία και τις τεράστιες πωλήσεις που είχε το προηγούμενο. Πόσο θα μπορέσει να αντέξει στον ήχο των Killers και να μην ξεφύγει από αυτόν όπου πολλοί άνθρωποι αγάπησαν και έγιναν και οπαδοί της. Αυτό, βέβαια, θα το δούμε στα επόμενα βήματα του γκρουπ. Ο Brandon Flowers και η παρέα του παρουσιάζουν ένα ποπ έργο προσθέτοντας στοιχεία συνθεσάιζερ και New Wave rock. Ο ήχος του "Day And Age" δεν διαφέρει από αυτόν του "Sam's Town" και εκείνοι που λάτρεψαν τον δίσκο του 2006, μαζικά θα λατρέψουν και αυτόν. Η μπάντα από το Las Vegas συνεχίζει τη μουσική στυλ 80's χωρίς να είναι οπισθοδρομικοί, <<χρησιμοποιώντας>> τη μουσική με ένα πιο σύγχρονο τρόπο. Ωστόσο, η καταπληκτική φωνή του Flowers έχει χρησιμοποιηθεί αρκετά. Δηλαδή, ήταν γνωστό πως τα φωνητικά του έκαναν και τους πιο απαιτητικούς ακροατές να τον παραδεχτούν, αλλά φαίνεται πως ήθελαν και τα ίδια τα μέλη της μπάντας να στηριχτούν σε αυτή την φωνή.

Ο δίσκος είναι, σαφώς, αρκετά εμπορικός αλλά αυτό δεν με κάνει να μην τον λατρέψω. Ένα από τα καλύτερά τους τραγούδια, το "Human", ήδη ακούγεται πολύ σε όλες τις χώρες. Είναι καταπληκτικός ο συνδυασμός της disco μουσικής με τις κιθάρες. Οι στίχοι είναι ωραίοι με το ερώτημα "Are we human \ are we dancer" να τονίζει το τρόπο που βιώνουμε στον κόσμο αυτόν. Κομμάτια, όπως το "Losing Touch" και το "Spaceman" θα μείνουν σε μια γωνιά του μυαλού μας για τον απλό λόγο ότι είναι τρομερά. Από τη μία, το πρώτο κομμάτι με τo δυναμικό solo που ροκάρει και από την άλλη, το δεύτερο που θυμίζει κατά πολύ τους "Pet Shop Boys" και μας αρέσει αυτός ο συνδυασμός. Αν όχι το καλύτερο, ένα από τα ωραιότερα τραγούδια στον δίσκο είναι το "Joyride". Ρεφρέν ποπ ενώ jazz, disco, συνθεσάιζερ, σαξόφωνο και ηλεκτρική κιθάρα γίνονται ένα μείγμα το οποίο καταλήγει σε ένα φοβερό τελείωμα του τραγουδιού. Το "Day And Age" μπορεί να χαρακτηριστεί ως αριστούργημα με τους Killers να καθιερώνονται ως ένα από τα καλύτερα ποπ-ροκ γκρουπ. Βέβαια, είναι αρχή για να πει κάποιος πως αυτή η μπάντα θα αφήσει εποχή, αν και έχει δείξει δείγματα πως είναι ικανή να το κάνει.

Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2008

Guns 'n' Roses - Chinese Democracy

18 χρόνια αναμονής και επιτέλους κυκλοφόρησε το "Chinese Democracy". Τελικά άξιζαν τόσα χρόνια για τον συγκεκριμένο δίσκο; Η λογική λέει πως ναι, γιατί όσο να 'ναι, τόσος χρόνος για ένα άλμπουμ δεν είναι κάτι λίγο. Το μόνο σίγουρο είναι πως οι Guns 'n' Roses (δηλαδή ο Axl Rose) είναι πάλι εδώ για να ροκάρουν. Και όλοι οι οπαδοί του θρυλικού συγκροτήματος παγκοσμίως, έχουν κάθε λόγο να χαίρονται. Τα 14 τραγούδια που περιέχονται στον δίσκο αποτελούν σαφώς ένα ηχηρό χτύπημα. Ο Axl έχει πετύχει κάτι καλό και αυτό είναι σίγουρα το εμπορικό κομμάτι της κυκλοφορίας του άλμπουμ. Μπαλάντες, όπως το "There Was A Time", είναι καταπληκτικές εξαιτίας του δυναμισμού των φωνητικών του και αμέσως έρχεται στο μυαλό το εξαίσιο "November Rain". Ο ήχος είναι κλασικός Guns 'n' Roses hard rock με πολλά στυλ μουσικής μέσα στα τραγούδια, όπως blues και βιομηχανική metal. Μπορεί τα κομμάτια και οι μπαλάντες να είναι δυναμικά τραγούδια, ωστόσο η φωνή του Axl φαίνεται πως έχει <<φύγει>>. Σαφώς και δεν είναι η φωνή των "Appetite For Destruction" και "Use Your Illusion I & II". Εχει χαθεί η έμπνευση αν και με την πρώτη ακρόαση του δίσκου σε <<αγγίζουν>> τα πιασάρικα φωνητικά και τα τραγούδια φαίνονται συμπαθητικά. Στην πραγματικότητα, δεν μπορείς να περιμένεις κάτι πολύ καλό από ένα δίσκο ο οποίος αναβάλλεται συνεχώς για αρκετά χρόνια.

Βέβαια, τραγούδια που θα λατρέψεις (εγώ τουλάχιστον όσο τα ακούω, τόσο τα λατρεύω περισσότερο) υπάρχουν στο "Chinese Democracy". Το "Τhere Was A Time" σου τραβάει το ενδιαφέρον με τα καλούτσικα φωνητικά και τις όμορφες μελωδίες. Το "Chinese Democracy" είναι δυναμικό με metal στοιχεία στη μουσική και ωραία εισαγωγή. Το "Madagascar" κρατάει ένα πολύ ωραίο ρυθμό και αποτελεί από τα ωραιότερα κομμάτια του δίσκου. Το άλμπουμ μπορεί να θεωρηθεί γενικά μέτριο, σε άλλους ακόμα και αδιάφορο. Πάντως η πλειοψηφία των κριτικών και των σχολίων που συγκεντρώνει δεν φτάνει το <<καλή>>. Αυτό σε βάζει σε σκέψεις για το τι πρέπει να αναμένουμε στα επόμενα βήματα της μπάντας και δικαιολογημένα να ανησυχούμε (αν βέβαια υπάρξουν επόμενα βήματα).

Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 2008

Max Payne

max_payne_poster

Το trailer της ταινίας μου είχε δώσει την εντύπωση πως το σενάριο της ταινίας θα διαφοροποιηθεί πολύ από το σενάριο της σειράς παιχνιδιών, πράγμα που με είχε κάνει να είμαι πολύ αρνητικά προδιάθετος από πριν μπω στην αίθουσα. Τελικά οι συντελεστές της ταινίας κατάφεραν να δώσουν μια ωραία τροπή και να εξηγήσουν πολύ καλά τα όποια υπερφυσικά στοιχεία είχαν αφήσει να εννοηθούν από το trailer. Παρόλαυτα, η ταινία δεν μου άφησε και τις καλύτερες εντυπώσεις αφού μου φάνηκε απίστευτα μεγάλη, χωρίς να είναι.
max-payne-movie-03

Είχε κάποιες, αρκετές, σκηνές που ήταν απίστευτα αχρείαστες και κουράσανε πολύ. Βασικό μειονέκτημα της ταινίας, για το οποίο ευθύνεται ο σκηνοθέτης, είναι ότι δεν αξιοποίησε όπως έπρεπε τον noir χαρακτήρα που είχε ο πρωταγωνιστής στα παιχνίδια, αλλά και ελάχιστη χρησιμοποίηση της Kurylenko, αλλά για αυτό θα αποζημιωθούμε σε καμιά βδομάδα με το νέο James Bond. Γενικά η ταινία δεν ήταν πολύ κακή, απλά ο συνδυασμός της μετριότητας της με την προϊστορία των παιχνιδιών αφήνει πολύ άσχημη εντύπωση στους λάτρεις των video games.
MPKS-001

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More