Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τετάρτη 30 Νοεμβρίου 2011

Kate Bush - 50 Words For Snow

Μια φωνή θρύλος της παγκόσμιας μουσικής σκηνής επιστρέφει φέτος το φθινόπωρο με ολοκαίνουρια δισκογραφική δουλειά. Η Kate Bush μας προετοιμάζει για το φετινό χειμώνα, με «50 λέξεις για το χιόνι». Το καινούριο άλμπουμ αποτελεί το δέκατο στούντιο άλμπουμ της 53χρονης ερμηνεύτριας, 6 χρόνια αργότερα το “Aerial”. Το “50 Words for Snow” αποτελείται από 7 κομμάτια. Αμέσως πιστεύεις πως πρόκειται για ένα δίσκο μικρής διάρκειας, ωστόσο το καθένα κομμάτι διαρκεί το λιγότερο 7 λεπτά, με τη συνολική διάρκεια του άλμπουμ να ξεπερνά την ώρα. Με τη πρώτη ακρόαση παθαίνεις αυτό που παθαίνεις κάθε φορά που ακούς την Kate Bush. Δηλαδή κολλάς με τη βελούδινη φωνή της που απογειώνει τα τραγούδια.
 Ξεκίνημα με το καταπληκτικό “Snowflake”, το οποίο μας βάζει στο καλύτερο σκηνικό του χειμώνα. Στο δίσκο συναντούμε ιστορίες ανθρώπων και καταστάσεω, που πάνω απ’ όλα συμβαδίζουν με τη χειμερινή περίοδο. Στο “Snowed in at Wheeler Street” υπάρχει και μια συνεργασία κορυφής, ανάμεσα στην Αγγλίδα καλλιτέχνιδα και τον Elton John. Το υπέροχο του “50 Words for Snow” είναι ότι χάνεσαι στη μουσική του. Χάνεσαι στις απλές μεν, αλλά υπέροχες δε, μελωδίες χωρίς να καταλάβεις πώς πέρασε τόσο γρήγορα η ώρα. Μια μεγάλη επιστροφή από μια μεγάλη ερμηνεύτρια, σε ένα δίσκο που θα αποτελέσει ένα από τα ομορφότερα της χρονιάς.

Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2011

King of Devil's Island - Βασιλιάς σε μια Κόλαση

Στις αρχές του 20ου αιώνα η Νορβηγία θέτει σε λειτουργία ένα νέο σωφρονιστικό ίδρυμα για παιδιά με προβλήματα κοινωνικοποίησης, ώστε να προλαμβάνει πιθανές παραβατικές συμπεριφορές και να “δημιουργεί” νέους με σωστούς τρόπους και καλούς χριστιανούς. Οι μέθοδοι “διαπαιδαγώγησης” που χρησιμοποιούνται μέσα στο ίδρυμα όμως περιλαμβάνουν σκληρές εργασίες και αυστηρές τιμωρίες που κρατούν τα παιδιά υποταγμένα στους φύλακες τους. Βρισκόμαστε στο 1915, όταν στο εν λόγω ίδρυμα, το Bastoy, φέρνουν τον 17χρονο Erling. Ο Erling όμως θα κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να αποδράσει από το Bastoy, και αυτό θα βοηθήσει τα υπόλοιπα παιδιά να σηκώσουν κεφάλι απέναντι στους τύραννους τους.
Σκηνοθέτης του Βασιλιάς σε μια κόλαση είναι ο Marius Holst, ο οποίος, όπως ο ίδιος λέει, ένιωθε προσωπικό του χρέος να γυρίσει αυτή την ταινία από όταν κάποιος γνωστός του, του διηγήθηκε τις προσωπικές του εμπειρίες από το ίδρυμα αυτό. Η κύρια ιδέα του σεναρίου είναι η αντίσταση των παιδιών που αποζητούν την ελευθερία τους απέναντι στους αυταρχικούς αρχηγούς του Bastoy. Η ταινία δεν ξεφεύγει από τα διάφορα κλισέ που έχουμε δει ξανά σε έργα με αντίστοιχη θεματολογία, αλλά ξεδιπλώνει την πλοκή της με μία φρέσκια ματιά που την κάνει να φαίνεται ξεχωριστή. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξαν οι πολύ καλές ερμηνείες, παρότι εκτός του πολύ καλού Stellan Skarsgar, του οποίου είναι η τρίτη πολύ κοντινή ταινία μετά τα Melancholia και The Girl with the Dragon Tattoo, οι περισσότεροι ηθοποιοί είναι σχετικώς άγνωστοι. Επίσης, τρομερή δουλειά έχει γίνει και στην φωτογραφία της ταινίας, με την αίσθηση του ατέλειωτου χειμώνα και του απέραντου λευκού να βγαίνει από τα περισσότερα πλάνα της ταινίας.
Το Βασιλιάς σε μια κόλαση είναι ένα αρκετά καλό δράμα που περιέχει και στοιχεία περιπέτειας επιβίωσης. Το τρομερό τέλος (που είναι και πραγματικό γεγονός) απογειώνει την ταινία και κάνει την ιστορία του νεαρού Erling να μοιάζει με θέμα αρχαίας τραγωδίας.

Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2011

Keep Shelly in Athens – Our Own Dream

Έγιναν γνωστοί σε παγκόσμιο μουσικό επίπεδο, με αναφορές από διεθνή ραδιόφωνα, με διθυραμβικές κριτικές από το εξωτερικό και άλλες παρόμοιες καταστάσεις που φαντάζουν όνειρο. Όλα αυτά διότι ο λόγος γίνεται και ένα ελληνικό συγκρότημα που φαίνεται να έχει ξεκινήσει ήδη να χαράζει την φανταστική του μουσική πορεία, χωρίς να έχει κυκλοφορήσει ακόμη το πρώτο του ολοκληρωμένο άλμπουμ. Πέρσι κυκλοφορούν το πρώτο ΕΡ με τίτλο “In Love With Dusk”, ενώ φέτος ήρθε η σειρά για το δεύτερο ΕΡ, το οποίο τιτλοφορείται με το όνομα “Our Own Dream”.
 Στο “Our Own Dream”, η μπάντα μας παρουσιάζει 6 κομμάτια, με τα οποία μας συστήνεται ακόμη καλύτερα. Μπαίνουμε περισσότερο στη μουσική χώρα του συγκροτήματος, μια χώρα αρκετά διαφορετική από τα συνηθισμένα. Ο ήχος είναι πιο ώριμος από το πρώτο ΕΡ. Σε αυτό βοήθησε ο ερχομός νέων μελών στο γκρουπ, προσθέτοντας ντραμς και κιθάρα στα πλήκτρα του RΠR και στα φωνητικά της Sarah Ρ. Το ΕΡ ανοίγει με θαλάσσια κύματα και το “Lazy Noon”, τα οποία σε μεταφέρουν σε μια ακτή ένα αυγουστιάτικο απόγευμα. Στη συνέχεια, έρχεται το ομώνυμο κομμάτι του ΕΡ, όπου αποτελεί και την κορυφή των 6 κομματιών. Σειρά έχει το “California Birds” με τα όμορφα beats να στολίζουν τα πλήκτρα. Προς το τέλος του τραγουδιού, προς στιγμήν, αναρωτιέσαι μήπως κόλλησε ο δίσκος, αλλά μετά θα καταλάβεις πως είναι μια όμορφη μουσική παρέμβαση. Τα “DIY” και “Fairytale” συμπληρώνουν τη πεντάδα των τραγουδιών, αφήνοντας τελευταία για να κλείσουν την αυλαία, δύο τραγούδια ενωμένα σε ένα, δηλαδή το “A) The Rogue Superhero B) Ready To Pay The Price”.
Αν βγάλεις την ταμπέλα «ελληνικό συγκρότημα», ο δίσκος που ακούμε κάλλιστα θα μπορούσε να είχε βγει από μια αμερικανική μπάντα. Όμως, η χαρά είναι διπλή, διότι εκτός του ότι ακούς μια εξαιρετική δισκογραφική δουλειά, αυτή η δουλειά είναι ελληνική. Με το “Our Own Dream”, οι Keep Shelly in Athens χαράζουν την αρχή της καταπληκτικής τους πορεία. Γιατί αδιαμφισβήτητα θα είναι καταπληκτική.

Σάββατο 26 Νοεμβρίου 2011

Super 8

Βρισκόμαστε στο 1979, όπου οι ταινίες με τα ζόμπι έχουν την τιμητική τους και το 8αρι φιλμ είναι ακόμα από τα πιο διαδεδομένα μέσα κινηματογράφησης. Μια παρέα πιτσιρικάδων από το Ohio με αγάπη για τον κινηματογράφο προσπαθούν να γυρίσουν την δικιά τους ταινία με ζόμπι, αλλά κατά την διάρκεια των γυρισμάτων τους θα γίνει ένα πολύ περίεργο σιδηροδρομικό δυστύχημα, το οποίο και θα καταγράψουν. Στη συνέχεια, πολλά περίεργα πράγματα θα γίνουν στην πόλη τους, με τον στρατό να έχει εγκατασταθεί στη γύρω περιοχή και ανθρώπους να εξαφανίζονται μυστηριωδώς. Μέσα από το φιλμ τους όμως θα ανακαλύψουν ότι η αλήθεια είναι πέρα από κάθε φαντασία.
Όταν το δίδυμο σκηνοθέτη-παραγωγού περιλαμβάνει αντίστοιχα τα ονόματα των JJ Abrams και Steven Spielberg είναι αναμενόμενο να δημιουργηθούν τεράστιες προσδοκίες. Ο ένας έχει στο βιογραφικό του τρεις σειρές (Alias, Lost, Fringe) και δύο ταινίες (Cloverfield, Star Trek) που τον έχουν καταστήσει έναν σύγχρονο μάστερ του sci-fi, ο άλλος, με ένα βιογραφικό που τρομάζει, πραγματικός δάσκαλος του sci-fi αλλά με διαπιστευτήρια σχεδόν σε όλα τα είδη του κινηματογράφου. Στο Super8 ο μαθητής Abrams χρησιμοποιεί την τελευταία τεχνολογία των ειδικών εφέ αλλά δεν ξεχνάει την αθωότητα που χαρακτηρίζει τα περισσότερα έργα του δασκάλου Spielberg, ειδικά εκείνης της περιόδου.
Το σενάριο, γραμμένο εξολοκλήρου από τον Abrams, στηρίζετε περισσότερο στις σχέσεις των παιδιών παρά στο sci-fi κομμάτι του. Το τέρας της ταινίας μένει κρυμμένο όσο χρειάζεται στο περισσότερο κομμάτι της ταινίας ώστε απλά να δημιουργήσει το έδαφος για να εξελιχθούν οι συναισθηματικοί δεσμοί των χαρακτήρων, είτε αυτοί είναι μεταξύ του πατέρα και του γιού, είτε μεταξύ των δύο φίλων της παρέας που θέλουν την ίδια κοπέλα. Το cast περιλαμβάνει κυρίως άγνωστα παιδιά αλλά και ένα διαμάντι ανάμεσα τους, την Elle Fanning στον ρόλο της μικρής Alice, ίσως ως μιας ακόμα αντιστοιχίας του Abrams με τον Steven (όπως έκανε και ο ίδιος με την αδερφή της Elle, Dakota Fanning, στα έργα του). Την υπόλοιπη παρέα συμπληρώνουν οι Joel Courtney, Riley Griffiths, Ryan Lee, Gabriel Basso και Zach Mills. Το cast συμπληρώνουν οι Kyle Chandler και Ron Eldard στους ρόλους των πατεράδων.
 Το Super8 είναι μια ταινία αφιερωμένη σε παλιότερες εποχές και είδη κινηματογράφου που δυστυχώς δεν ευδοκιμούν πια. Χωρίς να προσφέρει κάτι καινούργιο, δημιουργεί μια νοσταλγία για ένα cinema που έχουμε ξεχάσει τα τελευταία χρόνια και μας αφήνει με ένα χαμόγελο λόγω και του περιεχομένου του αλλά και των αναμνήσεων που ξυπνά.

Παρασκευή 25 Νοεμβρίου 2011

Μάρθα Φριντζήλα – Η Μάρθα Φριντζήλα Τραγουδά Θέμο Σκανδάμη

Δύο νέοι και άξιοι εκπρόσωποι του λαϊκού τραγουδιού ενώνουν τις δυνάμεις τους φέτος και κυκλοφορούν μια καινούρια δισκογραφική δουλειά. Ο λόγος για τον συνθέτη Θέμο Σκανδάμη και την ερμηνέυτρια Μάρθα Φριντζήλα. Ο πρώτος συνθέτει 10 ολοκαίνουρια κομμάτια και η δεύτερη επιλέγει να τα ερμηνεύσει, όπως εκείνη γνωρίζει καλύτερα. Η συνεργάσια τους ξεκίνησε το 2008, στο πρώτο άλμπουμ του Θέμου, «Μακροβούτι», στο οποίο η ερμηνεύτρια από την Ελευσίνα τραγούδησε τρία από τα 15 κομμάτια που περιελάμβανε ο δίσκος. Έτσι, η καλλιτεχνική τους συνεργασία συνεχίζεται φέτος με το «Η Μάρθα Φριντζήλα Τραγουδά Θέμο Σκανδάμη».
 Ο Θέμος Σκανδάμης αποτελεί μέρος της σύγχρονης λαϊκής κουλτούρας, με τις όμορφες παραδοσιακές μελωδίες και τους στίχους που σου δημιουργούν εικόνες και φωτογραφίες στο μυαλό σου. Από την άλλη, η Μάρθα Φριντζήλα απογειώνει τα τραγούδια με την καταπληκτική ερμηνεία της. Στο δίσκο θα συναντήσουμε λαϊκά κομμάτια χρωματισμένα από εικόνες της Αθήνας, όπως στο «Αύγουστος στην Αθήνα» αλλά και πιο κοινωνικο-πολιτικοποιημένα κομμάτια, όπως το «Πόλεμος Χαρακωμάτων».
Τα τραγούδια του δίσκου είναι δεμένα μεταξύ τους και κατά τη διάρκεια της αρκόασης δεν υπάρχει κάποια κοιλιά που να κουράζει. Την ενορχήστρωση του άλμπουμ έκανε ο Βασίλης Μαντζούκης, ενώ πληθώρα μουσικών έβαλε το χεράκι του για να βγει αυτό το όμορφο ακουστικό αποτέλεσμα. Η νέα, λαϊκή, ελληνική μουσική σκηνή έχει ανάγκη από τέτοιους δίσκους και συνθέτες που βγάζουν την αυθεντικότητα του συγκεκριμένου τραγουδιού.

Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2011

The Help – Υπηρέτριες

Ήταν πάντα δούλες, ήταν πάντα κατώτερες από τις υπόλοιπες, θεωρούνταν «βρώμικες». Στον Μισισιπή της δεκαετίας του ’60, οι υψηλόβαθμες οικογένειες διέθεταν από μια μαύρη υπηρέτρια. Ωστόσο, ήταν «άνω ποταμών» να ανταλάσσουν απόψεις ακόμη και να χρησιμοποιούν την ίδια τουαλέτα. Ο ρατσισμός στο μεγαλείο του συνεχώς μεγάλωνε με πράξεις απάνθρωπες, όπως το κάψιμο σπιτιών των μαύρων και το λιντσάρισμα από τους λευκούς, ειδικά της ΚΚΚ (Κου Κλουξ Κλαν), οργάνωση που υποστήριζαν τον ρατσισμό με φανατικό και βίαιο τρόπο.
 Η Aibileen (Viola Davis) είναι υπηρέτρια και κάποια στιγμή προσεγγίζεται από την καλύτερη φίλη της αφεντικίνας της, Skeeter (Emma Stone). Η Skeeter ανήκει στη μειονότητα που πιστεύει στα ίσα δικαιώματα μεταξύ των ανθρώπων, ανεξαρτήτως της φυλής τους. Αυτό οφείλεται στο ότι η ίδια μεγάλωσε από αφροαμερικανή υπηρέτρια, με την μητέρα της να αδιαφορεί παντελώς για την ίδια τη κόρη της. Είναι δημοσιογράφος και σκέφτεται να γράψει ένα βιβλίο για τον άθλιο τρόπο συμπεριφοράς των λευκών αφεντικών προς τις μαύρες υπηρέτριες. Έτσι, μετά από πολλές προσπάθειες πείθει την Aibileen να μιλήσει για όλη αυτή τη κατάσταση. Βέβαια, ο φόβος υπήρχε πάντα μεγάλος, διότι αν τολμούσε κάποια έγχρωμη να μιλήσει ανοιχτά, θα υπήρχε ακόμη και το ενδεχόμενο στυγνής δολοφονίας. Ωστόσο, η υπηρέτρια δεν φοβήθηκε και μίλησε ελεύθερα.
Σταδιακά έρχονταν και άλλες μαύρες υπηρέτριες στην δημοσιογράφο για να πουν τις δικές τους εμπειρίες. Το βιβλίο κυκλοφόρησε και άρχισε να ταράζει τα κύματα στην μικρή κοινωνία του Τζάκσον του Μισισιπή. Με αυτό τον τρόπο η Skeeter κατάφερε να βγάλει στην επιφάνεια το συγκεκριμένο κοινωνικό πρόβλημα, το οποίο αναδείχθηκε στην ουσία από τις τρεις θαρραλέες υπηρέτριες, παρά τον αρχικό φόβο. Όπως λέει και το σλόγκαν της ταινίας, «η αλλαγή ξεκινά από ένα ψίθυρο».
 Ο Tate Taylor καταφέρνει να συγκινήσει και να αγγίξει. Φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά που θίγεται το θέμα του ρατσισμού, ωστόσο οι «Υπηρέτριες» έχουν χιούμορ, εκφράζουν αισιοδοξία και σε καθηλώνουν, παρά τις 2,5 ώρες προβολής. Η ταινία θα κάνει πρεμιέρα στους ελληνικούς κινηματογράφους στις 24 Νοεμβρίου, ενώ προβλήθηκε στο 24ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου.

Τετάρτη 23 Νοεμβρίου 2011

Amy LaVere – Stranger Me

Κατάφερε να προκαλέσει αίσθηση με τη μουσική της, με τον ντεμπούτο της κιόλας δίσκο. Το “This World Is Not My Home” είχε αρκετά καλές κριτικές, δικαίως φυσικά αφού αποτέλεσε μία από τις μουσικές εκπλήξεις του 2006. Ο λόγος για την Amy LaVere και το κοντραμπάσο της, η οποία δεν επαναπαύθηκε στην καλή αρχή της, κυκλοφορώντας τον αμέσως επόμενο χρόνο το δέυτερο άλμπουμ, με τίτλο “Anchors And Anvils”. Το 2009 επιστρέφει το ΕΡ “Died Of Love” και έφτασε η τέταρτη δισκογραφική στάση της φέτος με το “Stranger Me”.
 Το “Stranger Me” περνάει από μονοπάτια της indie rock, λίγο από εκείνα της country ενώ πατάει και κάτι από jazz. Όπως και να έχει, αυτό που προσέχεις αμέσως είναι η βελούδινη φωνή της Αμερικάνας, όπου σε πολλά σημεία μεταμορφώνεται με όμορφο τρόπο σε άγρια. Πολύ καλό το άνοιγμα του δίσκου με το “Damn Love Song”, όπου η ηλεκτρική κιθάρα έχει τον πρωταρχικό ρόλο μαζί με το ελκυστικό τέμπο των κρουστών. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και το επόμενο κομμάτι, που τιτλοφορείται “You Can’t Keep Me”, στο οποίο συναντούμε πνευστά που δίνουν μια όμορφη νότα.
Όμορφη στιγμή του “Stranger Me” αποτελεί το “A Great Divide” που κινείται σε πιο soul καταστάσεις. Στη συνέχεια συναντούμε τρια μπαλαντοειδή κομμάτια (“Often Happens”, “Lucky Boy”, “Tricky Heart”) για να φτάσουμε στο ομώνυμο τραγούδι του δίσκου. Η ποιότηα της Amy LaVere φαίνεται στο καταπληκτικό “Cry My Eyes Out”, κομμάτι που κάνει αίσθηση από την πρώτη ακρόαση. Ο δίσκος κλείνει με το “Let Yourself Go (Come On)” με την τραγουδοποιό να μας αφήνει ακόμα μεγαλύτερες ελπίδες για το μέλλον.
 Το “Stranger Me” μπορεί να μην έχει το τραγούδι single ή εκείνο το κομμάτι που θα μείνει και θα χαρακτηρίζει τον δίσκο, ωστόσο ως σύνολο αποτελεί μια πολύ όμορφη δισκογραφική δουλειά. Δεν κουράζει, με κάτι λιγότερο από μια ώρα μουσικής ακούγεται με μεγάλη ευχαρίστηση. Την Amy LaVere θα τη συναντήσετε και στο ρόλο της ηθοποιού στα “Walk The Line”, “Black Snake Moan”, “The Romance Of Loneliness” αλλά και σε άλλες.

Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2011

Tyrannosaur - Τυραννόσαυρος

Ο Joseph είναι ένας τύπος με πάρα πολλά συσσωρευμένα νεύρα που ξεσπάει πότε στο ποτό και πότε όπου βρει. Νιώθει μόνος στον κόσμο και αυτό του προσθέτει ακόμα περισσότερη ένταση, ενώ φτάνει σε σημείο να χτυπήσει τόσο δυνατά τον αγαπημένο του σκύλο που μετά από λίγο πέθανε. Η Hannah, είναι μια εθελόντρια σε ένα κατάστημα που προσφέρει ρούχα σε ανθρώπους με ανάγκη, ζει στην πλούσια περιοχή της πόλης και υποδέχεται τους πάντες με χαμόγελο. Πίσω όμως από την εικόνα που δείχνει προς τα έξω, κρύβει ένα τρομαχτικό μυστικό. Η συνάντηση αυτών των δύο τρομερά αντίθετων ανθρώπων θα βοηθήσει διαφορετικά τον καθένα και θα τους αλλάξει για πάντα τη ζωή.
Ο Τυραννόσαυρος είναι το σκηνοθετικό ντεμπούτο του βρετανού ηθοποιού Paddy Considine, με το σενάριο να είναι επίσης δικό του, βασισμένο στο βραβευμένο μικρού μήκους φιλμ του “Dog Altogether” που είχε γυρίσει το 2007. Πρόκειται για ένα οδυνηρό δράμα βασισμένο πάνω σε δύο τρομαχτικά ρεαλιστικούς χαρακτήρες, με κύριο γνώμονα την βία και τους τρόπους με τους οποίους αυτή εμφανίζεται στον καθένα, είτε είναι θήτης είτε είναι το θύμα. Ο θεατής δένεται ολοκληρωτικά με τους ήρωες του έργου και, μαζί με τους ήρωες τις ταινίας, επιζητά την τελική κάθαρση η οποία έρχεται μόνο μετά το απόλυτο σοκ. Πραγματική αποκάλυψη οι ερμηνείες του Peter Mullan στον ρόλο του αυτοκαταστροφικού Joseph και ειδικά της καταπληκτικής Olivia Colman στον ρόλο της καταπιεσμένης Hannah.
Ο Paddy Considine με τον Τυραννόσαυρο κάνει ένα μεγάλο σκηνοθετικό ντεμπούτο και αφήνει πολλές ελπίδες για το μέλλον του στο χώρο αυτό. Η ταινία του τιμήθηκε στο φεστιβάλ του Sundance με το ειδικό βραβείο της επιτροπής για ερμηνείες για τους καταπληκτικούς Peter Mullan και Olivia Colman, ενώ στο ίδιο φεστιβάλ κέρδισε αντίστοιχο βραβείο και ο ίδιος ο Considine για την σκηνοθεσία της ταινίας. Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης η ταινία απέσπασε το βραβείο κοινού. Η ταινία δεν διστάζει να σοκάρει και γιαυτό χαρακτηρίζεται ως σκληρή, αλλά το τελικό αποτέλεσμα κρίνεται άκρως επιτυχημένο.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More