Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2012

Birdy – Birdy

Συνήθως οι καλοί δίσκοι έρχονται από μουσικά ώριμους καλλιτέχνες που βρίσκονται χρόνια στο μουσικό στερέωμα και έχοντας ένα δισκογραφικό παρελθόν. Η Jasmine Van den Bogaerde, ή αλλιώς Birdy όπως είναι γνωστή, έρχεται να καταρρίψει αυτή τη θεωρία, κυκλοφορώντας το ντεμπούτο της δίσκο από διασκευές στα 15 της χρόνια κιόλας. Ακούγοντας το “Birdy” ακούς ένα καλοδουλεμένο και δεμένο σύνολο από διάφορες μουσικές επιλογές – παλιές και νέες - , το οποίο σε συνδυασμό με την μελωδική φωνή της μικρής Βρετανίδας, κάνει το δίσκο το λιγότερο εξαιρετικό.
 Στις αρχές του “Birdy” συναντούμε το “1901” των Phoenix σε μια πολύ όμορφη διασκευή. Δικαίως το συγκεκριμένο κομμάτι (αν και διασκευή) αποτελεί το πρώτο single του δίσκου, όπως δικαίως αποτελεί single και το αμέσως επόμενο τραγούδι, “People Help the People”. Το τελευταίο ανήκει στο βρετανικό συγκρότημα Cherry Ghost. Οι διασκευές από τη 15χρονη Birdy συνεχίζουν, με τη σειρά να έχει το “White Winter Hymnal” των Fleet Foxes από το Seattle. Επιπλέον, τη τιμητική του έχει και το ντουέτο των “The Postal Service” με το “The District Sleeps Alone Tonight” να διασκευάζεται από τη πανέμορφη φωνή της Birdy παρέα με το πιάνο της. “I’ll Never Forget You” για τη συνέχεια σε μια αρκετά διαφορετική διασκευή του τραγουδιού των Francis and The Lights. Στον δίσκο θα συναντήσουμε και τους Νεοζηλανδούς “The Naked and Famous” μέσω από το τραγούδι τους “Young Blood”, εκτελεσμένο πάντα από την μικρη βρετανίδα ερμηνεύτρια. Η συνέχεια ανήκει στο τρίτο single του άλμπουμ, “Shelter” των The xx. Λογικό να διακριθεί, μιας και το αυθεντικό κομμάτι αποτελεί μια ομορφιά. Επίσης, πετυχαίνουμε και δεκαετία ’70, με το “Fire and Rain” του James Taylor. Το χορό των διασκευών κλείνει το “High Violet” των The National που αποτελεί ένα από τα καλύτερα τραγούδια της περσινής χρονιάς.
 Εξαιρετική αρχή για την 15χρονη Birdy, που παρόλο τα λίγα της χρόνια δείχνει μεγάλη μουσική ωριμότητα. Και εκείνος που δεν θα πειστεί με την ερμηνεία της, μιας και υπάρχουν μονάχα διασκευές, η Birdy είναι εδώ πάλι για να παρουσιάσει και τη δική της και αρκετά όμορφη σύνθεση με τίτλο “Without a Word”. Δεν μένει τίποτα άλλο, μόνο από το χρόνο, να αποδείξει αν η μικρή Jasmine μπορεί να εξελιχθεί – με τον κατάλληλο και όμορφο τρόπο - σε μουσικό διαμάντι. Μέχρι τότε, απολαμβάνουμε τις μελωδικές διασκευές της.

Τρίτη 17 Ιανουαρίου 2012

The Thing

Η παλαιοντολόγος Dr. Kate Lloyd πηγαίνει στην Ανταρκτική όπου θα συναντήσει μια ομάδα από Νορβηγούς επιστήμονες, οι οποίοι έχουν ανακαλύψει θαμμένο μέσα στο πάγο έναν εξωγήινο και το διαστημόπλοιό του. Γρήγορα όμως θα καταλάβουν ότι το εξωγήινο ον είναι ακόμα ζωντανό και πως, έχει την ιδιότητα να αντιγράφει όποιο ζωντανό οργανισμό σκοτώσει. Έτσι, η ομάδα όχι μόνο θα βρεθεί διχασμένη, καθώς δεν θα ξέρει κανένας με σιγουριά ποιος δεν είναι άνθρωπος, αλλά θα κληθεί να σταματήσει το τέρας από το να ξεφύγει και να φτάσει στον πολιτισμό όπου θα μπορούσε να σπείρει τον όλεθρο.
Η ταινία του πρωτάρη σκηνοθέτη Matthijs van Heijningen και του σεναριογράφου Eric Heisserer (Final Destination 5) είναι ένα prequel του ομότιτλου αριστουργήματος του Carpenter, αν και πολλοί μπορεί να το μπερδέψουν τελικά με remake,ειδικά αν δεν προσέξουν την τελική σκηνή. Ο άπειρος σκηνοθέτης, δυστυχώς, αποτυγχάνει να δημιουργήσει την αίσθηση που είχε το παλιό με το απονεμένο και κλειστοφοβικό φρούριο στην Ανταρκτική, ενώ δεν ασχολείται πολύ και με την παράνοια που θα έπρεπε να κυριαρχεί ανάμεσα στην ομάδα. Αντί αυτών, η ταινία έχει πολύ δράση, ειδικά στο δεύτερο μισό της, αν και υστερεί πολύ στα cgi της, ειδικά συγκρινόμενη με τα εφέ της πρώτης ταινίας που κάνανε τον κόσμο να φύγει από τις αίθουσες. Στο πρωταγωνιστικό δίδυμο βλέπουμε την Mary Elizabeth Winstead (Final Destination 3, Scott Pilgrim vs. the World) στον ρόλο της Kate Lloyd και τον Joel Edgerton στον ρόλο του Αμερικανού πιλότου ελικοπτέρου Sam Carter (Warrior, King Arthur).
Το The Thing του 2011 δεν είναι απαραίτητα μια πολύ κακή ταινία, αλλά αναπόφευκτα, πέφτοντας στην σύγκριση με το καταπληκτικό The Thing του 1982,βγένουν στην επιφάνεια και μεγεθύνονται όλα του τα μειονεκτήματα. Αν ήταν μια πρωτότυπη ταινία, τότε θα μιλάγαμε για μια οριακά αξιοπρεπή προσπάθεια, αναλογιζόμενοι και το μικρό της budget.

Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2012

Secret Garden – Winter Poem

Έρχονται από τα ψηλά της Νορβηγίας και της Ιρλανδίας για να μας γεμίσουν με πανέμορφα ορχηστρικά κομμάτια και υπέροχες μελωδίες. Ο λόγος για το ντουέτο Secret Garden που εδώ και 17 χρόνια συνθέτουν τη δική τους μουσική, με το δικό τους μοναδικό τρόπο και πάντα ορχηστρικά. Το ξεκίνημά τους έγινε το 1995 όπου και κέρδισαν την πρωτιά στη Eurovision, εκπροσωπώντας τη Νορβηγία. Συγκεκριμένα, για να μπορέσουν να λάβουν μέρος στον διαγωνισμό, καθώς χρειάζεται το τραγούδι να έχει στίχους, πρόσθεσαν στο ορχηστρικό τους κομμάτι λίγα λόγια. Και έτσι, οι Fionnuala Sherry και Rolf Lovland έχτισαν τη δική τους επιτυχημένη δισκογραφία με τα 8 στούντιο άλμπουμ τους.
 Τον περασμένο Νοέμβριο κυκλοφόρησαν καινούρια δισκογραφική δουλειά με τίτλο “Winter Poem”. Φυσικά το instrumental υπάρχει και εδώ, εκτός από τρία κομμάτια στα οποία συναντούμε κάποιους λίγους στίχους. Στο “The Dream” ερμηνεύει η Moya Brennan από το συγκροτημα Clannad, στο “Mary’s Lament” η Fionnula από το ίδιο το γκρουπ και στο “Powered By Nature” οι Tracey Campbell και Espen Grjotheim. Πέρα τούτου, η αρμονία μεταξύ των τραγουδιών είναι τρομερή ενώ κάλλιστα και τα 11 κομμάτια θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα ενιαίο, μεγάλο κομμάτι. Το πιάνο με το βιολί δένουν αρμονικά μαζί και καταφέρνουν να σε μαγέψουν.
Ένα όμορφο μουσικό ταξίδι από ένα εξαιρετικό ντουέτο. Οι Secret Garden γνωρίζουν πολύ καλά να σε ταξιδέψουν και το “Winter Poem” είναι ό,τι καλύτερο για ένα χαλαρωτικό άκουσμα στα μέσα του χειμώνα.

Σάββατο 14 Ιανουαρίου 2012

Charlotte Gainsbourg - Stage Whisper

Έγινε γνωστή για την ηθοποιϊα της και τους ρόλους σε επιτυχημένες ταινίες του κινηματογράφου.
Ωστόσο, δεν έμεινε εκεί καθώς η καλλιτεχνική της φλέβα χτυπούσε εδώ και χρόνια και για τη μουσική. Έτσι, η Charlotte Gainsbourg, κόρη του πασίγνωστου Γάλλου καλλιτέχνη Serge Gainsbourg που διέπρεψε τη δεκαετία του '70, γεμίζει το ιστορικό της - εκτός από τους πολλούς ρόλους σε ταινίες - με τέσσερις δίσκους δημιουργημένους εξ ολοκλήρου από την ίδια. Το 2011 αποδείχθηκε εξαιρετική χρονιά για την 40χρονη Γαλλίδα, καθώς μετά τον συνπρωταγωνιστικό ρόλο στο "Melancholia" του Lars von Trier, κυκλοφορεί στα τέλη του χρόνου τον τέταρτο προσωπικό της δίσκο με τίτλο "Stage Whisper".
2 χρόνια μετά το καταπληκτικό "IRM", του οποίου την παραγωγή είχε επιμεληθεί ο Beck, η τραγουδοποιός συνεχίζει με την ίδια συνταγή επιτυχίας και συναντούμε την ίδια συνεργασία στο δεύτερο τραγούδι του δίσκου "Paradisco". Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή. Η Charlotte κυκλοφορεί ένα διπλό άλμπουμ, όπου στον πρώτο δίσκο μας παρουσιάζει 8 νέα κομμάτια ενώ στο δεύτερο γνωστά κομμάτια που ηχογραφήθηκαν σε συναυλίες της. Εξαιρετικό ξεκίνημα με το "Terrible Angels", κομμάτι που είχε κυκλοφορήσει στις 5 Σεπτεμβρίου με τη μορφή ΕΡ. Η συνέχεια ανήκει στο "Paradisco" του Beck που ερμηνεύει τρομερά η Gainsbourg. Το ηλεκτρονικό στοιχείο αναλαμβάνει την υπόθεση στο "All The Rain", ενώ αμέσως τα beats πέφτουν και τον κυρίαρχο ρόλο παίρνει η κιθάρα στο μπαλαντοειδή "White Telephone". Στο ίδιο μήκος κύματος κυμαίνεται και το "Anna", στο οποίο όμως το τέμπο δίνουν τα κρουστά. Η Γαλλίδα τραγουδοποιός μας  αποχαιρετά με μια κιθάρα μονάχα στο φανταστικό "Memoir" και μας μεταβιβάζει στα ζωντανά της κομμάτια. Σε αυτά πετυχαίνουμε μια αρκετά όμορφη διασκευή του "Just Like a Woman" του Bob Dylan και κομμάτια από το "IRM".
Η Charlotte Gainsbourg γενικά το έχει στο αίμα της. Εξάλλου, δεν θα μπορούσε να μην το έχει με τέτοιους "καλλιτεχνικούς" γονείς. To "Stage Whisper" αποτελεί έναν καταπληκτικό δίσκο, με τα ηλεκτρονικά του στοιχεία αλλά και με τον ερωτισμό που βγάζει μέσα από τα κομμάτια του. Αδιαμφισβήτητα αξίζει πολλών ακροάσεων το συγκεκριμένο άλμπουμ.

Παρασκευή 13 Ιανουαρίου 2012

I Saw The Devil

Ο Kim Soo είναι ένας πράκτορας της υπηρεσίας πληροφοριών της Κορέας, παντρεμένος με την όμορφη κόρη ενός πρώην αστυνομικού. Η ζωή του όμως, πάνω στο καλύτερο της σημείο, θα καταστραφεί από τον Kyung-chul, έναν ψυχοπαθή κατά συρροή δολοφόνο, ο οποίος διαλέγει νεαρές κοπέλες και τις σκοτώνει με τους πιο διαβολικούς τρόπους. Όταν η γυναίκα του Kim Soo βρεθεί νεκρή, θα ξεκινήσει το δικό του αγώνα για εκδίκηση, που θα τον μετατρέψει στον διάβολο που κυνηγάει.
Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Jee-woon Kim, γνωστός από τα The Good, the Bad, the Weird και A Tale of Two Sisters, με την νέα του ταινία καταφέρνει να επαναπροσδιορίσει ένα είδος κινηματογράφου που μετά το Oldboy είχε αναλωθεί σε ανούσια βία και splatter. Το I Saw The Devil περιέχει βία, και μάλιστα υπερβολικά σοκαριστική. Η καταπληκτική δουλειά του Jee-woon όμως είναι ότι κατάφερε χωρίς να κρύψει τίποτα στις σκηνές του να κάνει τον θεατή να πιστέψει ότι αυτά που βλέπει είναι αρκετά ρεαλιστικά για να γίνουν και στην πραγματικότητα. Το έργο μένει πιστό στην αληθοφάνειά του μέχρι το τέλος, γιαυτό, όπως και στην πραγματικότητα, δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για κανέναν καθώς κανένας δεν έχει σίγουρη την “επιβίωσή” του.
Εκτός από την αριστουργηματική σκηνοθεσία, η ταινία έχει να επιδείξει και καταπληκτική ηθοποιία. Ο Byung-hun Lee, γνωστότερος από τον ρόλο του στο G.I. Joe: The Rise of Cobra, είναι πολύ καλός στον ρόλο του συζύγου εκδικητή, ερμηνεύοντας εξίσου καλά τα σημεία που πενθεί αλλά και τα σημεία που ξεχειλίζει από μέσα του το μίσος. Στον ρόλο του δολοφόνου όμως, βλέπουμε τον εξαιρετικό Min-sik Choi, γνωστός από τον αντίθετο ρόλο του εκδικητή στο Oldboy. Ο Min-sik Choi καταφέρνει με την εκφραστικότητα του προσώπου του να γίνει η προσωποποίηση του κακού και να αποτυπωθεί στο μυαλό κάθε θεατή.
Το I Saw The Devil περιέχει σκηνές που θα ενοχλήσουν. Έχει όμως παράλληλα και ένα από τα καλύτερα, πρόσφατα, σενάρια θρίλερ καθώς και μια καθηλωτική σκηνοθεσία. Πρόκειται σίγουρα για μια από τις καλύτερες ιστορίες εκδίκησης, και για ένα αριστούργημα του Ασιατικού κινηματογράφου.

Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2012

Death Cab for Cutie – Codes and Keys

Κλασικό αμερικανικό ροκ – ποπ με όμορφες μελωδίες και εξαιρετικά κιθαριστικά ριφάκια. Αν ένα είδος της μουσικής σκηνής δεν πεθάνει ποτέ, τότε αυτό θα είναι σίγουρα το κάτι μεταξύ ροκ και ποπ. Πέρα αυτού, όμως, το συγκεκριμένο είδος μουσικής «υπηρετούν» οι Death Cab for Cutie, οι οποίοι συγκεκριμένα είναι τέσσερις τύποι που συνθέτουν μαζί από το 1997. Το συγκρότημα από την Ουάσινγκτον μέχρι το 2004, και ενώ είχαν κυκλοφορήσει τέσσερις δίσκους, περνούσαν απαρατήρητοι. Μέχρι που σταδιακά ανταμοίφθηκαν για τον κόπο τους, καθώς το 2005 με το άλμπουμ “Plans” ταρακούνησαν κάπως τα νερά. Ωστόσο, η απογείωση για το σχήμα ήρθε το 2008 με το “Narrow Stairs”, όπου και έγινε πλατινένιο στην Αμερική και σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες χρυσό.
 Έτσι, μετά τα 6 στούντιο άλμπουμ τους, κυκλοφορούν στα μέσα του 2011 τον έβδομο δίσκο τους με τίτλο “Codes and Keys”. Οι Death Cab for Cutie καταφέρνουν να σε κολλήσουν με τις απλές μελωδίες τους. Σίγουρα δεν πρόκειται για εκείνο που θα σε ταρακουνήσει με τη πρώτη αλλά ούτε και που θα βγάλεις το δίσκο αμέσως και θα ορκιστείς πως δεν θα κάνεις ποτέ τον κόπο να τον ακούσεις έστω και μια φορά. Βρισκόμαστε κάπου στο ενδιάμεσο. Με κυρίαρχη θέση να έχουν τα πλήκτρα και με την όμορφη κιθάρα, το “Codes and Keys” αποτελεί μαι ευχάριστη μουσική νότα. Το “Home is a Fire” εντυπωσιάζει στην αρχή, όπως και το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου αμέσως μετά. Κορυφή του άλμπουμ, και δικαίως αποτελεί το πρώτο single, είναι το “You Are a Tourist” που με το πρώτο άκουσμα σου μένει η μελωδία στο μυαλό. Μελανά σημεία αποτελούν τα “Underneath The Sycamore” και “St. Peter’s Cathedral”, τα οποία υπάρχουν για να γεμίσουν το δίσκο και για τίποτα παραπάνω. Να σημειωθεί εδώ και το φανταστικό “Unobstructed Views” που από μόνο του σηκώνει το δίσκο. Το άλμπουμ κλείνει με το εξαιρετικό και μελωδικό “Stay Young, Go Dancing” αφήνοντάς σου μια γλυκιά γεύση για τη μουσική που άκουσες την προηγούμενη ώρα.
Με το “Codes and Keys” οι Death Cab for Cutie δεν έκαναν κάτι το αριστουργηματικό, ωστόσο δικαιολόγησαν την επιτυχία των τελευταίων χρόνων, μη μπορώντας να τους κρατήσεις κακία.

Τετάρτη 11 Ιανουαρίου 2012

Margin Call

Ένα πρωινό σε μια χρηματοπιστωτική εταιρία στην Αμερική θα απολυθεί ένα σημαντικό κομμάτι του εργατικού δυναμικού. Μέσα σε αυτούς και ο υπεύθυνος Διαχήρησης Κινδύνου, Eric Dale, ο οποίος λίγο πριν αποχωρήσει από την εταιρία θα δώσει ένα την μισοτελειωμένη του δουλειά σε έναν από τους πρώην υπαλλήλους του, τον Peter Sullivan. Ο Peter, αφού αναλύσει τα δεδομένα του πρώην αφεντικού του και καταφέρει να συνδέσει τα κενά που είχε αφήσει, θα καταλάβει πως η εταιρία έχει ξεπεράσει κατά πολύ το εύρος στο οποίο μπορούσε να λειτουργεί, και πολύ σύντομα θα χρειαστεί να κηρύξει πτώχευση. Το τηλεφώνημά του στον αμέσως ανώτερό του θα ξεκινήσει μια αλυσίδα από meetings με όλα τα μεγαλοστελέχοι, μέχρι να βρεθεί μία λύση στο πρόβλημα πριν μαθευτεί στην υπόλοιπη αγορά.
Το Margin Call βάζει τον θεατή μέσα στα συμβούλια των πολυεθνικών που είναι υπεύθυνες για την παγκόσμια κρίση, δείχνοντάς του πως παίζετε τελικά το παιχνίδι από μέσα. .Ο πρωτάρης J.C. Chandor είναι υπεύθυνος και για την σκηνοθεσία αλλά και για το σενάριο της ταινίας, όπου οι χαρακτήρες αντιμετωπίζουν τα δικά τους προβλήματα μέσα στην κρίση είτε καλούνται να πάρουν αποφάσεις που θα αλλάξουν χιλιάδες ζωές, με τους ηθικούς φραγμούς να σπάνε αναγκαστικά. Ο Chandor αποφασίζει ευτυχώς να μην αναλωθεί στα οικονομικά στοιχεία παρά μόνο όσο χρειάζεται, ενώ διαλέγει να μην πάρει ξεκάθαρη θέση στις επιλογές των μεγαλοστελεχών, ούτε στην αναγκαιότητα του συστήματος που αναλύει.
Το δυνατό ατού της ταινίας είναι το πολύ βαρύ cast που διαθέτει. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο του υπεύθυνου του λογιστικού τμήματος, Sam Rogers βρίσκουμε τον καταπληκτικό Kevin Spacey (American Beauty, 21) ο οποίος υποδύεται τρομερά τον κεντρικό χαρακτήρα ο οποίος πρέπει να παλέψει με τους ηθικούς φραγμούς του για να πάρει τις τελικές αποφάσεις που θα κρίνουν τις ζωές πολλών ανθρώπων. Πολύ καλός στον ρόλο του τραγικά κυνικού προϊστάμενου και ο Paul Bettany (A Beautiful Mind, Priest) ενώ τρομερός στον ρόλο του εγωιστή αφεντικού είναι ο Jeremy Irons (Appaloosa, Kingdom of Heaven). Το πολυπληθές cast συμπληρώνουν οι Zachary Quinto , Simon Baker και Demi Moore.
Ο Chandor με το Margin Call κέρδισε το βραβείο για Καλύτερη Πρώτη Ταινία από τους κριτικούς της Νέας Υόρκης. Η ταινία του είναι ένα καλό δράμα χαρακτήρων που βασίζετε πάνω σε αληθινά γεγονότα, με δυνατή ηθοποιία. Το μόνο μειονέκτημά της είναι πως ο θεατής δεν μπορεί να λυπηθεί προφανώς τον χαρακτήρα που καταστράφηκε η καριέρα του επειδή εκούσια έβαλε το δικό του λιθαράκι για να επέλθει η παγκόσμια κρίση.

Τρίτη 10 Ιανουαρίου 2012

Noel Gallagher’s High Flying Birds

Πριν ένα χρόνο περίπου οι Beady Eye, με τα εναπομείναντα μέλη των Oasis, κυκλοφορήσανε το Different Gear Still Speeding, κάνοντας ένα εντυπωσιακό ξεκίνημα, με rock n roll ήχους, χωρίς ωστόσο να έχει διάρκεια στο χρόνο και ύστερα από κάποιες ακροάσεις του δίσκου να αρχίζει να σε κουράζει το επαναλαμβανόμενο mood των 60’s .
Ένα χρόνο ύστερα ο Noel αποφασίζει να κυκλοφορήσει και αυτός με τη σειρά του τον πρώτο του σόλο δίσκο, με όνομα Noel Gallagher’s High Flying Birds και να προσπαθήσει να μας αποδείξει ότι δεν θεωρείται άδικα από τους μεγαλύτερους συνθέτες της Βρετανίας τα τελευταία 20 χρόνια.
Αφήνοντας λοιπόν στην άκρη τον Stadium Rock αέρα και εστιάζοντας στη μελωδικότητα και το Baroque Rock, ηχογραφώντας όλα τα όργανα ο ίδιος πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, προκύπτει ο νέος του δίσκος, κάνοντας εντυπωσιακό ξεκίνημα με το πιασάρικο αλλά και ταυτόχρονα όμορφο The Death Of You And Me, όπου είναι και το πρώτο single του δίσκου, θυμίζοντας κάτι από την επιτυχία του The Importance Of Being Idle, ενώ το 2o single, If I Had A Gun αν κυκλοφορούσε νωρίτερα θα θεωρούνταν ήδη κλασικό. Παρόμοια μελωδικά τραγούδια του δίσκου που εντυπωσιάζουν είναι το Everybody’s On The Run, στο οποίο η παρουσία ορχηστρικής χορωδίας το ανεβάζει επίπεδο, αλλά και το κλασικό AKA.. Broken Arrow, το οποίο είναι και από τα αγαπημένα μου στο δίσκο. Επίσης εντύπωση προκαλεί η εισαγωγή dance  στοιχείων στο ΑΚΑ…What A Life, το οποίο παραδόξως δεν ακούγεται καθόλου γελίο, αντιθέτως αποδεικνύει ότι αυτός ο άνθρωπος ότι και να κάνει, σχεδόν πάντα θα είναι επιτυχημένο!
Στο σύνολο του ο δίσκος είναι από τους κορυφαίους του 2011, έχοντας δεχτεί πολύ θετικές κρητικές και συνιστώ ανεπιφύλαχτα να ακούσετε ακόμα και τα singles, διότι ως συνήθως ο Noel κρύβει θησαυρούς στα B-sides.
Αναμένουμε με αγωνία τον 2ο του δίσκου μέσα στο 2012 σε συνεργασία με τους Amorphous Androgynous, όπου αναμένεται να περιέχει κάποιες ψυχεδελικές versions κάποιων τραγουδιών του παρόντος δίσκου καθώς και κάποια νέα!

The Death Of You And Me

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More