Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τρίτη 27 Μαρτίου 2012

Opeth – Heritage

Από τους καλύτερους στο είδος τους, έχουν καθιερωθεί εδώ και πολλά χρόνια και συγκεκριμένα από το 1995 με 9 δίσκους στο ενεργητικό τους, ανοίγοντας το δρόμο σε νέα συγκροτήματα και αποτελώντας επιρροή για τα μετέπειτα σχήματα της metal σκηνής. Οι Opeth επέστρεψαν πριν λίγους μήνες με το 10ο άλμπουμ τους, το οποίο δέχθηκε εξαιρετικές κριτικές παγκοσμίως, με την μπάντα να στρέφεται σε πιο progressive μουσικές. Με το “Heritage” οι Σουηδοί δείχνουν τον τρόπο με τον οποίο κινούνται μουσικά όλα αυτά τα χρόνια, τα τρομερά τραγούδια που βγάζουν και που συνδυάζουν το μέταλλο με τις απαλές μελωδίες.
Ο δίσκος ανοίγει μονάχα με πιάνο σε ένα ορχηστρικό κομμάτι ενώ η συνέχεια ανήκει στους σκληρούς, μελωδικούς ήχους. Αμέσως το “The Devil’s Orchard” μπαίνει για να τα σπάσει. Χαρακτηριστικό των τραγουδιών των Opeth είναι η (σχετικά) μεγάλη διάρκειά τους, καθώς το κάθε κομμάτι διαρκεί γύρω στα 6 λεπτά. Γι’ αυτό ακούμε πολλές εναλλαγές μέσα σε ένα τραγούδι, από απαλές μελωδίες που ξεσπούν ξαφνικά σε δυνατά ηλεκτρικά στοιχεία, με τα καταπληκτικά riffάκια του Fredrik Akesson. Σε γενικές γραμμές το άλμπουμ κινείται σε ατμοσφαιρικά μονοπάτια, πράγμα στο οποίο βοηθούν και τα φωνητικά του Mikael Akerfeldt. Η συνταγή της επιτυχίας για τους Opeth ακούει στη λέξη «πειραματικοί». Γιατί καθ’ όλη τη διάρκεια της δισκογραφίας τους, οι 5 τύποι από την Στοκχόλμη δεν έπαψαν να είναι πειραματικοί και να μπαίνουν σε καινούριους μουσικούς δρόμους. Έτσι και σε αυτό τον δίσκο δείχνουν να έχουν δουλέψει πολύ καλά με την παραγωγή φυσικά βρίσκεται στα ύψη. Το “Heritage” είναι μια αριστουργηματική δισκογραφική δουλειά, δείχνοντας πως οι Opeth παραμένουν ακάθεκτοι να παρουσιάζουν δίσκους που θα μένουν στο πάνθεον των metal άλμπουμ.

Δευτέρα 26 Μαρτίου 2012

The Hunger Games

Μετά την καταστροφή της Βόρειας Αμερικής, το έθνος του Panem ίδρυσε την Capitol και γύρω της 12 αποικίες. Κάθε χρόνο οι αποικίες πρέπει να στέλνουν ένα αγόρι και ένα κορίτσι για να συμμετάσχουν στους Αγώνες Πείνας, ένα reality show όπου κάθε παιδί προσπαθεί να σκοτώσει τα υπόλοιπα μέχρι να μείνει μόνο ένας ζωντανός. Η νεαρή Katniss Everdeen κατάγεται από την 12η αποικία, και όταν το όνομα της μικρής της αδερφής θα βγει από την κλήρωση για τον φετινό απεσταλμένο, θα βγει μπροστά και θα δηλώσει εθελόντρια για να την σώσει. Μέσα στην μάχη της αρένας των Αγώνων Πείνας, η νεαρή Katniss θα χρειαστεί να επιλέξει αν θα ενδώσει στα δολοφονικά ένστικτα που απαιτεί το παιχνίδι ή αν θα διατηρήσει την ανθρωπιά της.
Μεταφορά του πρώτου βιβλίου της πολύ επιτυχημένης τριλογίας The Hunger Games της Suzanne Collins, η νέα ταινία του Gary Ross είναι ένα σίγουρο στοίχημα επιτυχίας, τουλάχιστον οικονομικής. Η ιστορία που έχει κάνει την Suzanne Collins πάμπλουτη από τις πολλαπλές εκδόσεις των βιβλίων της, ακουμπάει πολλά σοβαρά θέματα, από την χουντική Capitol και τις ξεκάθαρες ταξικές διαφορές μέχρι την ανθρωποφάγα εξέλιξη της showbiz. Το πρόβλημα είναι πως αυτά τα θέματα χτίζουν μόνο τον κόσμο του Hunger Games, μέσα στον οποίο η νεαρή πρωταγωνίστρια θα γνωρίσει τον έρωτα και θα προσπαθήσει να είναι αυτή που θα πάρει της ηθικά σωστές αποφάσεις. Η θεματολογία φωνάζει πως έχει δάνεια τεράστια από το, πολύ πιο ώριμο και αληθινό, Ιαπωνικό Battle Royale, παρότι η Collins υποστηρίζει πως δεν γνώριζε καν την ύπαρξη του έργου μέχρι την έκδοση του βιβλίου της.
Το κοινό της ταινίας είναι πολύ συγκεκριμένο, οπότε με τον κανόνα του PG13, η δράση εξαλείφεται ενώ οι περισσότεροι των διαγωνιζόμενων εξοντώνονται συνοπτικά και κατά κύριο λόγο μακριά από την κάμερα. Σε αυτό αρκετά περιορισμένο μοτίβο, ευχάριστη έκπληξη για άλλη μια φορά είναι η Jennifer Lawrence (Winter's Bone) στον ρόλο της νεαρής Katniss. Στο υπόλοιπο cast των, όχι τόσο ενδιαφέρον, χαρακτήρων, την διαφορά κάνουν οι Woody Harrelson (Friends with Benefits , 2012) και Wes Bentley (American Beauty).
Όσο και αν δεν θέλει να το παραδεχτεί ο Gary Ross, το Hunger Games έρχεται να καλύψει το κενό που θα αφήσει πίσω του το Twilight, και απ' ότι φαίνεται θα το κάνει με μεγάλη επιτυχία. Στους λάτρεις των βιβλίων και σε όσους είναι, ή αισθάνονται, παιδία θα αρέσει πολύ. Με την επιτυχία της πρώτης ταινίας, η μεταφορά του δεύτερου βιβλίου φαντάζει σίγουρη.

Σάββατο 24 Μαρτίου 2012

Soulfly – Enslaved

Πέρασαν 15 χρόνια από τότε που ένα συγκρότημα έμελλε να γράψει την δική του ιστορία στον χώρο της metal μουσικής. Σε έναν εξαιρετικό μουσικό που ακούει στο όνομα Max Cavalera φαίνεται να χρωστάει πολλά πράγματα η παγκόσμια metal σκηνή, καθώς έχει ηχογραφήσει πολλούς δίσκους που θεωρούνται – δικαίως – μουσικά παραδείγματα προς μίμηση. Εδώ και τρεις δεκαετίες ο κιθαρίστας – ερμηνευτής – συνθέτης ασχολείται με αρκετά projects όπως οι τρομεροί Sepultura, οι εξίσου καλοί Cavalera Conspiracy και οι Soulfly. Φέτος ήρθε η στιγμή για την μεγάλη επιστροφή των Soulfly με την κυκλοφορία του 8ου δίσκου τους, ο οποίος φέρει τον τίτλο “Enslaved”.
Δύο χρόνια μετά το “Omen”, που μάλλον δεν έμεινε και δεν πρόκειται να μείνει στην ιστορία (όχι ότι ήταν βέβαια ένας άσχημος δίσκος), η 4μελής μπάντα επιστρέφει στο προσκήνιο με ολοκαίνουρια δισκογραφική δουλειά. Ακούγοντας το “Enslaved”, από τη πρώτη ακρόαση, είσαι διχασμένος. Προσωπικά δεν ξέρω αν θα ήθελα τον Cavalera να μπει σε δυνατά μεταλλικά μονοπάτια με το συγκεκριμένο συγκρότημα. Μας έχει συνηθίσει στον σκληρό ήχο με τους Cavalera Conspiracy ενώ αντίθετα οι Soulfly κυμαίνονται σε πιο groove metal μελωδίες. Ωστόσο, τον δίσκο μόνο άσχημο δεν μπορώ να τον χαρακτηρίσω. Από το “Resistance” που ανοίγει τον χορό των 11 τραγουδιών μπαίνεις σε έναν διαφορετικό κόσμο από ότι είχες συνηθίσει τους Soulfly. Ο δίσκος δεν περιέχει το κομμάτι – hit που θα ξεχωρίσει, όμως το συνολικό αποτέλεσμα δεν περνάει απαρατήρητο. Αν υπάρχει μια κορυφή στο άλμπουμ, τότε επιλέγω το “American Steel” που μου καρφώθηκε αμέσως στο μυαλό. Ο Mark Rizzo για μια ακόμη φορά εντυπωσιάζει με τα κιθαριστικά του riffάκια ενώ ο frontman του συγκροτήματος δείχνει να βρίσκεται σε μια συνεχή, υψηλή παραγωγικότητα τα τελευταία χρόνια.
Το στοίχημα τώρα είναι ο επόμενος δίσκος της μπάντας μετά από τη φετινή στροφή σε πιο σκληρούς ήχους και με το ενδεχόμενο πως αρκετοί οπαδοί των Soulfly «χαλάστηκαν» με αυτή την διαφορετικότητα. Πώς θα συνεχίσουν την μουσική τους πορεία έχοντας στο ενεργητικό τους απίστευτους groovy δίσκους, όπως τα “3” και “Dark Ages”. Ίσως ο Cavalera θέλει να ανοίξει μια νέα εποχή για την εν λόγω μπάντα πράγμα που ή θα του βγει σε θρίαμβο ή που θα πατώσει ολοκληρωτικά.

Παρασκευή 23 Μαρτίου 2012

Dream House

Μία τετραμελής οικογένεια αποφασίζει να φύγει από το Manhattan και να μετακομίσει σε μία μικρότερη και πιο ήσυχη πόλη. Σύντομα μαθαίνουν πως μέσα στο νέο τους σπίτι είχε γίνει ένας πολύ περίεργος φόνος, ενώ παράλληλα έχουν την αίσθηση πως κάποιος τους παρακολουθεί έξω από το σπίτι χωρίς να μπορούν ποτέ να τον πιάσουν. Με την αστυνομία να συμπεριφέρεται ιδιαιτέρως αφύσικα, μόνη βοήθεια του πατέρα Will Atenton να βοηθήσει την οικογένειά του είναι η Ann, μια γειτόνισσα που φαίνεται πως γνωρίζει περισσότερα για το σπίτι και την οικογένεια που ζούσε παλιότερα σε αυτό.
Ο σκηνοθέτης, παλιότερων επιτυχιών, Jim Sheridan (In the Name of the Father , In America) επιστρέφει με το θρίλερ μυστηρίου Dream House. Το σενάριο της ταινίας φαίνεται χιλιοειπωμένο, και στην πραγματικότητα είναι και πολύ κακογραμμένο, με την συνολική διάρκεια της ταινίας να φτάνει οριακά τα 90 λεπτά και αρκετά από αυτά να θεωρούνται ανούσια. Όταν, άλλωστε, η κύρια ανατροπή του έργου προσφέρεται αρκετά πριν το τέλος και δεν κάνει καν εντύπωση στον θεατή, καταλαβαίνει κανείς πως η δουλειά που έχει γίνει πάνω στο σενάριο είναι πολύ φτωχή. Μοναδική αχτίδα φωτός της ταινίας η πρωταγωνιστική τριάδα και ειδικά ο Daniel Craig (The Girl with the Dragon Tattoo , James Bond) που προσπαθεί να σώσει ότι μπορεί. Δίπλα του βλέπουμε, στον ρόλο της μητέρας την Rachel Weisz (The Fountain , The Constant Gardener) ενώ στον ρόλο της γειτόνισσας την Naomi Watts (J. Edgar , 21 Grams).
Στο Dream House καταλαβαίνεις από την πλοκή του πως θα χρειαστεί κάτι παραπάνω για βγει καλό το αποτέλεσμα. Τελικά η ταινία φτάνει να μην έχει ούτε τα βασικά, και αν δεν ήταν τα γερά ονόματα που κουβαλάει πίσω της τότε κανείς δεν θα ασχολιόταν μαζί της.

Πέμπτη 22 Μαρτίου 2012

Anathema – Weather Systems

Μονάχα χαρμόσυνο μήνυμα μπορεί να θεωρηθεί η επιστροφή των Anathema στην δισκογραφία. 22 χρόνια και 8 άλμπουμ είναι υπεραρκετά για να λατρευτεί το γκρουπ από το Λίβερπουλ που έχει χαρίσει εξαιρετικά τραγούδια και τρομερές συναυλίες (ειδικά στην χώρα μας). Ύστερα από 2 χρόνια και το “We’ re Here Because We’ re Here”, με το οποίο η μπάντα συνέχισε να κανει στροφή προς το ατμοσφαιρικό progressive rock, το 5μελές συγκρότημα επιστρέφει με τον 9ο στούντιο δίσκο. Το “Weather Systems” κυκλοφόρησε και είναι έτοιμο να μας κατακλύσει με τις σκληρές αλλά ταυτόχρονα και μελωδικές νότες των αδερφών Cavanagh και της παρέας τους.
Ο δίσκος ανοίγει με δυναμικό τρόπο που ονομάζεται “Untouchable, Part 1”. Γρήγορη κιθάρα, κρουστά που εκρήγνυνται σταδιακά προς το τέλος και δυνατά φωνητικά. Αμέσως μετά έρχεται το δεύτερο μέρος, το “Untouchable, Part 2”, το οποίο αποτελεί μια ακουστική version, όπου κάνει την εμφάνισή της η Lee Douglas με τα εξαιρετικά της φωνητικά. Υπέροχο σημείο είναι το “Lightning Song” στο οποίο και πάλι συναντάμε την φωνή της μοναδικής γυναίκας του γκρουπ να τα δίνει όλα. Συναίσθημα σε συνδυασμό με ηλεκτρικό ξέσπασμα δημιουργούν 5 λεπτά απίστευτης μουσικής δημιουργίας. Στη συνέχεια, περνάμε σε λίγο πιο ψυχεδελικά μονοπάτια με το “The Storm Before The Calm” να κάνει την διαφορά σε σχέση με τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου. Γρήγορο τέμπο και σκληρός ήχος που ξαφνικά μετατρέπεται σε απαλές μελωδίες. Κάλλιστα θα μπορούσε το συγκεκριμένο κομμάτι να αποτελεί 2 εντελώς διαφορετικά τραγούδια. Προς το κλείσιμο του άλμπουμ, υπάρχει το “Internal Landscapes” που κυμαίνεται στο κλασικό Anathema ύφος, δηλαδή ήρεμο ξεκίνημα με σταδιακό ξέσπασμα.
Το “Weather Systems” αποτελεί έναν εξαιρετικό δίσκο. Από την αρχή μέχρι το τέλος δεν θα τον βαρεθείς καθόλου, αρκετές καλές στιγμές σου μένουν στο μυαλό και δεν έχεις κανένα απολύτως πρόβλημα να τον ξανακούσεις από την αρχή. Οι Anathema έχουν αποδείξει πόσο μεγάλη μπάντα είναι όλα αυτά τα χρόνια και με τις δεκάδες επιτυχίες που έχουν βγάλει, ωστόσο δεν αρκούνται εκεί και το αποδεικνύουν και αυτή τη φορά.

Τετάρτη 21 Μαρτίου 2012

Perfect Sense

Οι φίλοι του Michael τον πειράζουν επειδή έχει πολλές κατακτήσεις στο γυναικείο φύλο, αλλά ο ίδιος δεν δένεται με καμία. Απέναντι από το εστιατόριο που δουλεύει ως σεφ, μένει η Susan, μια επιστήμονας επιδημιολόγος που νιώθει προδομένη από τους άντρες, μετά τον πρόσφατο χωρισμό της. Η συνάντηση τους δεν αργεί να έρθει και το ειδύλλιο ξεκινά να διαμορφώνεται. Ταυτόχρονα όμως, ο κόσμος θα βρεθεί αντιμέτωπος με κάποιον νέο ιό, ο οποίος αφαιρεί σιγά σιγά τις αισθήσεις από τον άνθρωπο, ξεκινώντας από την όσφρηση. Όσο η ασθένεια εξαπλώνεται και χειροτερεύει, τόσο το έρωτας τους δυναμώνει.
Στη νέα ταινία του David Mackenzie, μια πανδημία που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο όπως τον ξέρουμε εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο. Ο σκηνοθέτης όμως αφήνει την καταστροφή σε δεύτερο πλάνο και επικεντρώνεται στην δημιουργία που προέρχεται από τον έρωτα του ζευγαριού. Η ταινία εμπνέει έναν βαθύ ρομαντισμό, όχι όμως μόνο λόγο του έρωτα του Michael, ο οποίος δεν κατάφερε να σταθεί όπως έπρεπε στην μόνη γυναίκα που αγάπησε, και της Susan, η οποία ζηλεύει την αδερφή της γιατί ποτέ δεν θα μπορέσει να αποκτήσει μια οικογένεια σαν την δικιά της. Το μήνυμα της ταινίας είναι η διαρκής επιθυμία του ανθρώπου για ζωή, και στην τελική η προσαρμοστικότητα που μπορεί να επιδείξει για να να συνεχίσει να ζει. Στον ρόλο του Michael βλέπουμε τον Ewan McGregor (Beginners , The Ghost Writer) ενώ στον ρόλο της Susan βρίσκουμε την Eva Green (Casino Royale, Kingdom of Heaven). Οι δυο τους έχουν πολύ καλή χημεία και αυτό φάνηκε μέσα στην ταινία, καθώς ήταν καταπληκτικοί τόσο στης ρομαντικές σκηνές όσο και στης δραματικές.
Το Perfect Sense είναι μια καταστροφολογική ταινία διαφορετική από τις άλλες. Εδώ δεν θα βρει ο θεατής καμία από τις κλασικές ιστορίες που έχουν να κάνουν με την καταστροφή του κόσμου. Το σενάριο επικεντρώνεται στον έρωτα δύο ανθρώπων, όπου όταν χάσουν όλα όσα είχαν δεδομένα, θα ανακαλύψουν πως η αγάπη είναι η μόνη αίσθηση που χρειάζονται.

Τρίτη 20 Μαρτίου 2012

Boomstate – Undisclosed Recipient

Ποτέ δεν απόκτησαν μεγάλη επωνυμία, ποτέ δεν έβγαλαν ένα hit που θα ακουστεί στο ραδιόφωνο, ποτέ δεν προσπάθησαν να διαφημιστούν άσκοπα. Σχηματίστηκαν το 1996 στη Θεσσαλονίκη και μετά από πολλές εσωτερικές αλλαγές στο συγκρότημα, πολλές ηχογραφήσεις τραγουδιών – που δύσκολα κυκλοφόρησαν σε κάποιο δίσκο – έκαναν το ντεμπούτο τους δισκογραφικό βήμα το 2007 με το άλμπουμ “Waiting Out There”. Στον συγκεκριμένο δίσκο συμμετείχαν οι HP Marksman (μπάσο – ακορντεόν), Theo Papadimitriou (τσέλο), Nicky Tree (κιθάρα – πλήκτρα), Theo (κρουστά), Yoka – Juliette (φωνητικά), Γιώργος Bandoek (κιθάρα) και Δημήτρης Μπασλάμ (μπάσο). Τους δύο τελευταίους τους γνωρίσαμε για τα καλά στο σχήμα του Θανάση Παπακωνσταντίνου, τους «Λαϊκεδέλικα», πριν 6 χρόνια.
Φέτος ήρθε η στιγμή να ηχογραφήσουν 9 τραγούδια τα οποία προορίζονταν για το πρώτο άλμπουμ τους που είχε προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει το 2003. Ωστόσο, αυτό ποτέ δεν συνέβη αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ. Τα κομμάτια βρήκαν το δρόμο τους και τώρα αποτελούν έναν πανέμορφο δίσκο με τίτλο “ Undisclosed Recipient”. Οι ευρηματικοί στίχοι σε συνδυασμό με τις εντελώς πειραματικές μελωδίες, συνθέτουν ένα εξαιρετικό μουσικό σύνολο. Καθένα κομμάτι μια διαφορετική περιπλάνηση. Πολλά διαφορετικά όργανα δημιουργούν μια πανδαισία μελωδιων, μελωδίες που θα μπορούσαν να αποτελούν τρομερά soundtracks για ταινίες. Το “Undisclosed Recipient” σε μεταφέρει σε πολλά διαφορετικά μέρη, με τους ηλεκτρικούς του ήχους, τα γρήγορα κρουστά, τα τρελαμένα πλήκτρα αλλά και με το βιολί που βγάζει κάποιες φορές μιλιά. Η ηχογράφηση των 9 αυτών τραγουδιών πραγματοποιήθηκε στο «Αγροτικόν», το στούντιο του Νίκου Παπάζογλου ενώ οι συντελεστές (δηλαδή τα μέλη του συγκροτήματος) είναι οι Jim Lau (φωνητικά - πλήκτρα), Harry Elektron (πλήκτρα – κρουστά), Babyluck (κιθάρα - βιολί), Meg (κιθάρα), Foot – κατά κόσμο Φώτη Σιώτα - (βιολί – πλήκτρα) και ο μοναδικός από την παρέα του δίσκου του 2007 που παρέμεινε HP Marksmann (μπάσο – κιθάρα).
To “Undisclosed Recipient” μπορεί άνετα να θεωρηθεί ένας από τους καλύτερους δίσκους της εγχώριας, ανεξάρτητης, μουσικής σκηνής και η κίνηση της Alltogethernow, της ανεξάρτητης δισκογραφικής του Γιάννη Αγγελάκα, να τον διαθέσει δωρεάν είναι εξαιρετική. Διότι αυτό το άλμπουμ μπορεί να θεωρηθεί «διαμάντι», καθώς σπάνιες δισκογραφικές δουλειές αποτελούνται από τόσο όμορφα μουσικά πειράματα.
Το παρακάτω κομμάτι είναι από τον δίσκο "Waiting Out There" του 2007 ενώ η φωτογραφία είναι από το cultzine.wordpress.com

Δευτέρα 19 Μαρτίου 2012

The Awakening

Βρισκόμαστε λίγο μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, μια εποχή που λόγω των πολλών θανάτων, ο κόσμος πιστεύει στα φαντάσματα όσο ποτέ άλλοτε. Η Florence είναι μια ερευνήτρια που αναλαμβάνει να ξεχωρίσει αν μια υπόθεση έχει παραφυσική υπόσταση ή όχι. Ένα οικοτροφείο, μετά από έναν μυστήριο θάνατο, θα ζητήσει την βοήθεια της Florence, και αυτή στην προσπάθειά της να ανακαλύψει τα μυστικά του ιδρύματος, θα παλέψει με τα δικά της φαντάσματα.
Ο πρωτάρης σκηνοθέτης, με εμπειρία μόνο από την τηλεόραση, Nick Murphy, δημιουργεί το θρίλερ τρόμου The Awakening. Για πρώτη του δουλειά μπορεί να χαρακτηριστεί αρκετά καλή, με μόνο σε λίγα κομμάτια να κουράζει ο αργός ρυθμός της ταινίας, η διάρκεια της οποίας, αν και μόλις λίγο παραπάνω από τα 100 λεπτά, θα μπορούσε να είναι ελαφρώς μικρότερη για να είναι πιο γρήγορη η εξέλιξη της υπόθεσης. Η πρωταγωνίστρια Rebecca Hall (The Prestige, Vicky Cristina Barcelona) μαζί με τους Dominic West (John Carter , 300) και Imelda Staunton (Another Year , Vera Drake) συνθέτουν ένα πολύ δυνατό cast, ενώ το σενάριο προσφέρει μερικές ωραίες ανατροπές που δεν περιμένεις κατά την διάρκεια της ταινίας.
Στο The Awakening λείπει ο κατάλληλος ρυθμός για να κρατήσει τον θεατή σε αγωνία, πράγμα που σε ένα θρίλερ είναι απαραίτητο. Το τελικό αποτέλεσμα φαίνεται μπλεγμένο ανάμεσα σε δράμα και τρόμο, χωρίς να ξεχωρίζει κάποιο από τα δύο. Γενικά μια καλή παραγωγή η οποία δεν αφήνει εντελώς αδιάφορο τον θεατή.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More