Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Σάββατο 31 Μαρτίου 2012

Night On Earth – Second Hand

Ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες τραγουδοποιούς της εποχής μας είναι αναμφισβήτητα ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου. Εδώ και 2,5 δεκαετίες συνθέτει καταπληκτικές μουσικές δημιουργίες που σε αγγίζουν και τσακίζουν κόκαλα. Συνδυασμός της παράδοσης με τον σύγχρονο ροκ κόσμο δημιουργούν ένα απίστευτο μουσικό αποτέλεσμα που μονάχα ο Λαρισαίος καλλιτέχνης – σε συνεργασία με τους μουσικούς του πάντα – γνωρίζει να ενορχηστρώνει με τέλειο τρόπο. Πέρα τούτου, όμως, κυκλοφορεί ένα άλμπουμ με συνθέσεις του Θανάση Παπακωνσταντίνου, με μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση. Οι Night On Earth σχηματίστηκαν το 2004 και 2 χρόνια μετά κυκλοφορούν τον ντεμπούτο τους δίσκο ενώ το 2008 διασκευάζουν με τον δικό τους τρόπο μουσικές δημιουργίες του γνωστού τραγουδοποιού.
Το “Second Hand” αποδεικνύει πως όταν υπάρχει έμπνευση, ακόμη και κομμάτια που είναι χιλιοτραγουδισμένα μπορούν να διασκευαστούν με τέτοιο τρόπο που να εντυπωσιάζουν. Οι «Γλώσσες του Κάμπου» ανοίγουν τον δίσκο χρησιμοποιώντας στιχάκια από διάφορα τραγούδια του Θανάση Παπακωνσταντίνου ενώ στη συνέχεια ακολουθούν funky αλλά και ηλεκτρισμένες μελωδίες. Η υπέροχη φωνή της Σοφίας Σαρρή καρφώνεται αμέσως στο μυαλό σου, μια και τα φωνητικά της δίνουν αίγλη στα κομμάτια. Αρκετά τραγούδια είναι διασκευασμένα με έναν πιο ελεύθερο και αγγλικό στίχο, ξεφεύγοντας από την φόρμα που τους έχει φορέσει ο Παπακωνσταντίνου. Η εκτέλεση που αποτελεί την (δική μου) κορυφή του άλμπουμ είναι η εξαιρετική διασκευή του «Άτμαν», ένα κομμάτι που βρίσκεται στον «Βραχνό Προφήτη» σε ερμηνεία του Γιάννη Αγγελάκα.
Το καλό με το “Second Hand” είναι ότι δεν απευθύνεται μόνο στους ακροατές των τραγουδιών του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Και κάποιος που δεν έχει ακούσει ποτέ Θανάση, μπορεί εύκολα να μπει στον κόσμο των Night On Earth και να λατρέψει τον δίσκο. Αφού η 8μελής μπάντα έχει βάλει το χεράκι της στα κομμάτια έτσι ώστε να μην καταλαβαίνεις κιόλας ότι είναι διασκευές.
Η φωτογραφία είναι του Νίκου Νικολόπουλου (fridge.gr)

Παρασκευή 30 Μαρτίου 2012

The Intouchables

Ο Philippe είναι ένας πλούσιος, τετραπληγικός Γάλλος ο οποίος ψάχνει έναν άνθρωπο για να τον περιποιείται. Στην αγγελία του θα ανταποκριθεί ο Driss, ένας νεαρός από τις φτωχογειτονιές της Γαλλίας, ο οποίος έχει ως σκοπό να πάρει το επίδομα ανεργίας και όχι τελικά να πιάσει την δουλειά. Μεταξύ αυτών των δύο τόσο διαφορετικών ανθρώπων θα δημιουργηθεί μια μοναδική φιλία που θα αλλάξει τις ζωές και των δύο.
Το δίδυμο των Eric Toledano και Olivier Nakache δεν θα μπορούσε να είχε φανταστεί την τεράστια επιτυχία που θα έκανε η ταινία τους στην χώρα τους αλλά και στο εξωτερικό. Οι Άθικτοι έχουν γίνει ήδη μια από τις εμπορικότερες ταινίες όλων των εποχών στην Γαλλία ενώ όπου έχουν παιχτεί έχουν αποκομίσει πολύ καλά σχόλια. Το έργο, που βασίζετε σε αληθινή ιστορία, προσπαθεί να διαγράψει τις τεράστιες κοινωνικές διαφορές που υπάρχουν και να φέρει κοντά δύο ανθρώπους που έχουν πολλά να δώσουν ο ένας στον άλλον. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, βλέπουμε τους Omar Sy στον ρόλο του Driss, και τον François Cluzet (Little White Lies) στον ρόλο του Philippe. Η εκφραστικότητα τους είναι μοναδική, ενώ ο Omar Sy τιμήθηκε και με το βραβείο Α΄ ανδρικού ρόλου στα πρόσφατα βραβεία Cesar.
Το The Intouchables είναι μια δραματική κομεντί που ασχολείται με ένα ουτοπικό αλλά όμορφο σκηνικό όπου δύο άντρες ξεπερνούν όσα τους χωρίζουν και δημιουργούν δεσμούς ζωής. Στην Γαλλία των γκέτο πάντως, η πιο feel-good ταινία της χρονιάς έχει ήδη γίνει φαινόμενο λατρείας, έχοντας ξεπεράσει τα 20 εκατομμύρια εισιτήρια. 

Τετάρτη 28 Μαρτίου 2012

Extremely Loud & Incredibly Close

Ο μικρός Oscar είναι ένα 11χρονο παιδί με αυξημένη νοημοσύνη αλλά αρκετά προβλήματα κοινωνικότητας. Ο πατέρας του έχει δημιουργήσει για αυτόν ένα πολύ ξεχωριστό παιχνίδι ανακάλυψης που τον βοηθά να κοινωνικοποιηθεί και να γεμίσει δημιουργικά τον χρόνο του. Η ζωή του παιδιού όμως, που θέλει όλα να τα καταλαβαίνει και να τα εξηγεί, θα αλλάξει μετά το χτύπημα στους δίδυμους πύργους, όπου ο πατέρας του θα είναι ένα από τα θύματα. Αποκομμένος από την μητέρα του, θα ξεκινήσει ένα μεγάλο ταξίδι μέσα στην Νέα Υόρκη, με την πεποίθηση πως κάπου τον περιμένει ένα τελευταίο σημείωμα από τον πατέρα του.
Ο σκηνοθέτης του πολύ καλού The Reader, Stephen Daldry, επιστρέφει με το δράμα περιπέτειας, Extremely Loud & Incredibly Close. Βασισμένο στο ομότιτλο best seller βιβλίο του Jonathan Safran Foer, το έργο μας δείχνει την τραγική επίδραση που είχε η επίθεση στους πύργους στους ανθρώπους της πόλης, αρχικά μέσα από την οικογένεια του Oscar και μετά από όλους όσους θα συναντήσει στο ταξίδι του ο μικρός. Ο Daldry έχει συνθέσει ένα σύνολο από στοιχεία, από τις ξεκάθαρα αυτιστικές τάσεις του παιδιού μέχρι ότι το παιδί έχει κρατήσει και ακούει τα τελευταία λόγια του πατέρα του μέσα από τους πύργους ξανά και ξανά, που σκοπό έχουν να κάνουν τον καθένα να δακρύσει. Σε κάποιους μπορεί να φανεί “φθηνό” αυτό, αλλά σίγουρα θα αγγίξει τους περισσότερους.
Το cast, πέρα από τα δύο μεγάλα του αστέρια, τον Tom Hanks και την Sandra Bullock στους ρόλους των γωνιών του Oscar, έχει πολλές καλές ερμηνείες από τους μικρούς ρόλους των John Goodman (The Artist, Red State) , Viola Davis (The Help, Doubt) και Jeffrey Wright(The Ides of March, Source Code). Ιδιαίτερα καλός ήταν και ο Max von Sydow (Robin Hood , The Exorcist) στον ρόλο του μουγκού και “μυστήριου” νοικιάρη της γιαγιάς του Oscar. Φυσικά, το αστέρι και αποκάλυψη της ταινίας είναι ο μικρός Thomas Horn, ο οποίος χωρίς καθόλου προηγούμενη εμπειρία στον χώρο, κατάφερε να πάρει πάνω του μια τέτοια παραγωγή και να την απογειώσει.
Το Extremely Loud & Incredibly Close είναι μια ταινία με σκοπό να σε κάνει να δακρύσεις, παραπάνω από μια φορές. Αυτό το καταφέρνει και με το παραπάνω, χάρη στις πολύ καλές ερμηνείες και στο δέσιμο με τον χαρακτήρα του μικρού Oscar. Το θέμα του όμως ήταν ένα ρίσκο που δεν βγήκε, καθώς αρκετοί δεν είδαν με καλό μάτι την “εκμετάλλευση” μιας τραγωδίας και γιαυτό εισπρακτικά το έργο δεν πήγε καλά.

Zola Jesus – Conatus

Έκανε το πρώτο δισκογραφικό της βήμα στα μέσα του 2009 με το ντεμπούτο της άλμπουμ “The Spoils”. Μπορεί η συγκεκριμένη δουλειά να πέρασε κάπως απαρατήρητη, ωστόσο ένα χρόνο αργότερα κυκλοφορεί το “Stridulum II” με το οποίο σκούντηξε λίγο τον κόσμο της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας. Χωρίς να λείψει πολύ καιρό, επανέρχεται με τον τρίτο κατά σειρά δίσκο της με τίτλο “Conatus”. Ο λόγος για την Zola Jesus (ή Nika Roza Danilova όπως είναι το πραγματικό της όνομα) η οποία στα 22 της χρόνια έχει καταφέρει να κυκλοφορήσει εκπληκτικές συνθέσεις. Έτσι, το “Conatus” έρχεται στο τέλος του 2011 για να απογειώσει την ρωσικής καταγωγής τραγουδοποιό.
Ο δίσκος δεν αποτελεί καμιά εξηζητημένη δημιουργία. Όμως αυτή η απλότητα της ερμηνείας της Zola Jesus, απλότητα που παρατηρείται και στις συνθέσεις φτάνει για να λατρέψεις τα τραγούδια της. 11 κομμάτια, στο καθένα από τα οποία η νεαρή τραγουδοποιός δίνει την προσωπική της πινελιά με το συνολικό αποτέλεσμα να κρίνεται τουλάχιστον εξαιρετικό. Σε ένα μπαλαντοειδές τοπίο ακούμε να ξεπηδούν ηλεκτρικές κιθάρες, hip hop στοιχεία αλλά και beat-άκια. Δεν μπαίνω στον κόπο να ξεχωρίσω κάποιο τραγούδι, διότι δεν σε αφήνουν τα ίδια τα κομμάτια να επιλέξεις μια και ο δίσκος είναι πολύ καλά «δομημένος».
Παρόλο το νεαρό της ηλικίας της, η Zola Jesus φαίνεται να γνωρίζει πολύ καλά που βαδίζει μουσικά. Αποτελεί μια εξαιρετική συνθέτρια και ερμηνεύτρια ενώ στις δισκογραφικές της δουλειές φαίνεται η άνεση και ο αέρας που έχει. Το “Conatus” είναι ένας τρομερός δίσκος, οπου καθιερώνει την Zola Jesus στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα και ο οποίος αποτελεί τον προάγγελο για εκείνο το άλμπουμ που θα κάνει εκατομμύρια ακροατές να μιλούν για χάρη της (αν φυσικά δεν έχει συμβεί μέχρι στιγμής αυτό).

Τρίτη 27 Μαρτίου 2012

Opeth – Heritage

Από τους καλύτερους στο είδος τους, έχουν καθιερωθεί εδώ και πολλά χρόνια και συγκεκριμένα από το 1995 με 9 δίσκους στο ενεργητικό τους, ανοίγοντας το δρόμο σε νέα συγκροτήματα και αποτελώντας επιρροή για τα μετέπειτα σχήματα της metal σκηνής. Οι Opeth επέστρεψαν πριν λίγους μήνες με το 10ο άλμπουμ τους, το οποίο δέχθηκε εξαιρετικές κριτικές παγκοσμίως, με την μπάντα να στρέφεται σε πιο progressive μουσικές. Με το “Heritage” οι Σουηδοί δείχνουν τον τρόπο με τον οποίο κινούνται μουσικά όλα αυτά τα χρόνια, τα τρομερά τραγούδια που βγάζουν και που συνδυάζουν το μέταλλο με τις απαλές μελωδίες.
Ο δίσκος ανοίγει μονάχα με πιάνο σε ένα ορχηστρικό κομμάτι ενώ η συνέχεια ανήκει στους σκληρούς, μελωδικούς ήχους. Αμέσως το “The Devil’s Orchard” μπαίνει για να τα σπάσει. Χαρακτηριστικό των τραγουδιών των Opeth είναι η (σχετικά) μεγάλη διάρκειά τους, καθώς το κάθε κομμάτι διαρκεί γύρω στα 6 λεπτά. Γι’ αυτό ακούμε πολλές εναλλαγές μέσα σε ένα τραγούδι, από απαλές μελωδίες που ξεσπούν ξαφνικά σε δυνατά ηλεκτρικά στοιχεία, με τα καταπληκτικά riffάκια του Fredrik Akesson. Σε γενικές γραμμές το άλμπουμ κινείται σε ατμοσφαιρικά μονοπάτια, πράγμα στο οποίο βοηθούν και τα φωνητικά του Mikael Akerfeldt. Η συνταγή της επιτυχίας για τους Opeth ακούει στη λέξη «πειραματικοί». Γιατί καθ’ όλη τη διάρκεια της δισκογραφίας τους, οι 5 τύποι από την Στοκχόλμη δεν έπαψαν να είναι πειραματικοί και να μπαίνουν σε καινούριους μουσικούς δρόμους. Έτσι και σε αυτό τον δίσκο δείχνουν να έχουν δουλέψει πολύ καλά με την παραγωγή φυσικά βρίσκεται στα ύψη. Το “Heritage” είναι μια αριστουργηματική δισκογραφική δουλειά, δείχνοντας πως οι Opeth παραμένουν ακάθεκτοι να παρουσιάζουν δίσκους που θα μένουν στο πάνθεον των metal άλμπουμ.

Δευτέρα 26 Μαρτίου 2012

The Hunger Games

Μετά την καταστροφή της Βόρειας Αμερικής, το έθνος του Panem ίδρυσε την Capitol και γύρω της 12 αποικίες. Κάθε χρόνο οι αποικίες πρέπει να στέλνουν ένα αγόρι και ένα κορίτσι για να συμμετάσχουν στους Αγώνες Πείνας, ένα reality show όπου κάθε παιδί προσπαθεί να σκοτώσει τα υπόλοιπα μέχρι να μείνει μόνο ένας ζωντανός. Η νεαρή Katniss Everdeen κατάγεται από την 12η αποικία, και όταν το όνομα της μικρής της αδερφής θα βγει από την κλήρωση για τον φετινό απεσταλμένο, θα βγει μπροστά και θα δηλώσει εθελόντρια για να την σώσει. Μέσα στην μάχη της αρένας των Αγώνων Πείνας, η νεαρή Katniss θα χρειαστεί να επιλέξει αν θα ενδώσει στα δολοφονικά ένστικτα που απαιτεί το παιχνίδι ή αν θα διατηρήσει την ανθρωπιά της.
Μεταφορά του πρώτου βιβλίου της πολύ επιτυχημένης τριλογίας The Hunger Games της Suzanne Collins, η νέα ταινία του Gary Ross είναι ένα σίγουρο στοίχημα επιτυχίας, τουλάχιστον οικονομικής. Η ιστορία που έχει κάνει την Suzanne Collins πάμπλουτη από τις πολλαπλές εκδόσεις των βιβλίων της, ακουμπάει πολλά σοβαρά θέματα, από την χουντική Capitol και τις ξεκάθαρες ταξικές διαφορές μέχρι την ανθρωποφάγα εξέλιξη της showbiz. Το πρόβλημα είναι πως αυτά τα θέματα χτίζουν μόνο τον κόσμο του Hunger Games, μέσα στον οποίο η νεαρή πρωταγωνίστρια θα γνωρίσει τον έρωτα και θα προσπαθήσει να είναι αυτή που θα πάρει της ηθικά σωστές αποφάσεις. Η θεματολογία φωνάζει πως έχει δάνεια τεράστια από το, πολύ πιο ώριμο και αληθινό, Ιαπωνικό Battle Royale, παρότι η Collins υποστηρίζει πως δεν γνώριζε καν την ύπαρξη του έργου μέχρι την έκδοση του βιβλίου της.
Το κοινό της ταινίας είναι πολύ συγκεκριμένο, οπότε με τον κανόνα του PG13, η δράση εξαλείφεται ενώ οι περισσότεροι των διαγωνιζόμενων εξοντώνονται συνοπτικά και κατά κύριο λόγο μακριά από την κάμερα. Σε αυτό αρκετά περιορισμένο μοτίβο, ευχάριστη έκπληξη για άλλη μια φορά είναι η Jennifer Lawrence (Winter's Bone) στον ρόλο της νεαρής Katniss. Στο υπόλοιπο cast των, όχι τόσο ενδιαφέρον, χαρακτήρων, την διαφορά κάνουν οι Woody Harrelson (Friends with Benefits , 2012) και Wes Bentley (American Beauty).
Όσο και αν δεν θέλει να το παραδεχτεί ο Gary Ross, το Hunger Games έρχεται να καλύψει το κενό που θα αφήσει πίσω του το Twilight, και απ' ότι φαίνεται θα το κάνει με μεγάλη επιτυχία. Στους λάτρεις των βιβλίων και σε όσους είναι, ή αισθάνονται, παιδία θα αρέσει πολύ. Με την επιτυχία της πρώτης ταινίας, η μεταφορά του δεύτερου βιβλίου φαντάζει σίγουρη.

Σάββατο 24 Μαρτίου 2012

Soulfly – Enslaved

Πέρασαν 15 χρόνια από τότε που ένα συγκρότημα έμελλε να γράψει την δική του ιστορία στον χώρο της metal μουσικής. Σε έναν εξαιρετικό μουσικό που ακούει στο όνομα Max Cavalera φαίνεται να χρωστάει πολλά πράγματα η παγκόσμια metal σκηνή, καθώς έχει ηχογραφήσει πολλούς δίσκους που θεωρούνται – δικαίως – μουσικά παραδείγματα προς μίμηση. Εδώ και τρεις δεκαετίες ο κιθαρίστας – ερμηνευτής – συνθέτης ασχολείται με αρκετά projects όπως οι τρομεροί Sepultura, οι εξίσου καλοί Cavalera Conspiracy και οι Soulfly. Φέτος ήρθε η στιγμή για την μεγάλη επιστροφή των Soulfly με την κυκλοφορία του 8ου δίσκου τους, ο οποίος φέρει τον τίτλο “Enslaved”.
Δύο χρόνια μετά το “Omen”, που μάλλον δεν έμεινε και δεν πρόκειται να μείνει στην ιστορία (όχι ότι ήταν βέβαια ένας άσχημος δίσκος), η 4μελής μπάντα επιστρέφει στο προσκήνιο με ολοκαίνουρια δισκογραφική δουλειά. Ακούγοντας το “Enslaved”, από τη πρώτη ακρόαση, είσαι διχασμένος. Προσωπικά δεν ξέρω αν θα ήθελα τον Cavalera να μπει σε δυνατά μεταλλικά μονοπάτια με το συγκεκριμένο συγκρότημα. Μας έχει συνηθίσει στον σκληρό ήχο με τους Cavalera Conspiracy ενώ αντίθετα οι Soulfly κυμαίνονται σε πιο groove metal μελωδίες. Ωστόσο, τον δίσκο μόνο άσχημο δεν μπορώ να τον χαρακτηρίσω. Από το “Resistance” που ανοίγει τον χορό των 11 τραγουδιών μπαίνεις σε έναν διαφορετικό κόσμο από ότι είχες συνηθίσει τους Soulfly. Ο δίσκος δεν περιέχει το κομμάτι – hit που θα ξεχωρίσει, όμως το συνολικό αποτέλεσμα δεν περνάει απαρατήρητο. Αν υπάρχει μια κορυφή στο άλμπουμ, τότε επιλέγω το “American Steel” που μου καρφώθηκε αμέσως στο μυαλό. Ο Mark Rizzo για μια ακόμη φορά εντυπωσιάζει με τα κιθαριστικά του riffάκια ενώ ο frontman του συγκροτήματος δείχνει να βρίσκεται σε μια συνεχή, υψηλή παραγωγικότητα τα τελευταία χρόνια.
Το στοίχημα τώρα είναι ο επόμενος δίσκος της μπάντας μετά από τη φετινή στροφή σε πιο σκληρούς ήχους και με το ενδεχόμενο πως αρκετοί οπαδοί των Soulfly «χαλάστηκαν» με αυτή την διαφορετικότητα. Πώς θα συνεχίσουν την μουσική τους πορεία έχοντας στο ενεργητικό τους απίστευτους groovy δίσκους, όπως τα “3” και “Dark Ages”. Ίσως ο Cavalera θέλει να ανοίξει μια νέα εποχή για την εν λόγω μπάντα πράγμα που ή θα του βγει σε θρίαμβο ή που θα πατώσει ολοκληρωτικά.

Παρασκευή 23 Μαρτίου 2012

Dream House

Μία τετραμελής οικογένεια αποφασίζει να φύγει από το Manhattan και να μετακομίσει σε μία μικρότερη και πιο ήσυχη πόλη. Σύντομα μαθαίνουν πως μέσα στο νέο τους σπίτι είχε γίνει ένας πολύ περίεργος φόνος, ενώ παράλληλα έχουν την αίσθηση πως κάποιος τους παρακολουθεί έξω από το σπίτι χωρίς να μπορούν ποτέ να τον πιάσουν. Με την αστυνομία να συμπεριφέρεται ιδιαιτέρως αφύσικα, μόνη βοήθεια του πατέρα Will Atenton να βοηθήσει την οικογένειά του είναι η Ann, μια γειτόνισσα που φαίνεται πως γνωρίζει περισσότερα για το σπίτι και την οικογένεια που ζούσε παλιότερα σε αυτό.
Ο σκηνοθέτης, παλιότερων επιτυχιών, Jim Sheridan (In the Name of the Father , In America) επιστρέφει με το θρίλερ μυστηρίου Dream House. Το σενάριο της ταινίας φαίνεται χιλιοειπωμένο, και στην πραγματικότητα είναι και πολύ κακογραμμένο, με την συνολική διάρκεια της ταινίας να φτάνει οριακά τα 90 λεπτά και αρκετά από αυτά να θεωρούνται ανούσια. Όταν, άλλωστε, η κύρια ανατροπή του έργου προσφέρεται αρκετά πριν το τέλος και δεν κάνει καν εντύπωση στον θεατή, καταλαβαίνει κανείς πως η δουλειά που έχει γίνει πάνω στο σενάριο είναι πολύ φτωχή. Μοναδική αχτίδα φωτός της ταινίας η πρωταγωνιστική τριάδα και ειδικά ο Daniel Craig (The Girl with the Dragon Tattoo , James Bond) που προσπαθεί να σώσει ότι μπορεί. Δίπλα του βλέπουμε, στον ρόλο της μητέρας την Rachel Weisz (The Fountain , The Constant Gardener) ενώ στον ρόλο της γειτόνισσας την Naomi Watts (J. Edgar , 21 Grams).
Στο Dream House καταλαβαίνεις από την πλοκή του πως θα χρειαστεί κάτι παραπάνω για βγει καλό το αποτέλεσμα. Τελικά η ταινία φτάνει να μην έχει ούτε τα βασικά, και αν δεν ήταν τα γερά ονόματα που κουβαλάει πίσω της τότε κανείς δεν θα ασχολιόταν μαζί της.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More