Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τρίτη 10 Απριλίου 2012

Olga Kouklaki – I U Need

Αποτελεί ένα από τα καλύτερα «εξαγώγιμα προϊόντα» της Ελλάδας, καθώς σημειώνει επιτυχία στις ευρωπαϊκές χώρες και ειδικά στην Γαλλία, από της οποίας την κουλτούρα φαίνεται να αντλεί τους ηλεκτρονικούς της ήχους. Λογικό να έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τη Γαλλία, μια και στο Παρίσι έμεινε για πέντε χρόνια ενώ έπαιζε πλήκτρα στους Nouvelle Vague, συνεργάστηκε με σημαντικούς καλλιτέχνες και ηχογράφησε τον ντεμπούτο της δίσκο. Το “Get A Life” που κυκλοφόρησε το 2008 δέχθηκε διθυραμβικές κριτικές, αποτελώντας το καλύτερο ξεκίνημα για τη νεαρή δημιουργό. Φέτος ήρθε η σειρά για το δεύτερο άλμπουμ της Όλγας Κουκλάκη, με τον τίτλο “I U Need”.
Αρκετά πιο ώριμη μουσικά η Όλγα Κουκλάκη παρουσιάζει ένα πιο μεστό και προσεγμένο δίσκο, συγκριτικά με τον ντεμπούτο της. Τα τραγούδια είναι περισσότερο «ανοιχτά» προς το ακροατήριο ενώ σε περιμένουν με τα χέρια ορθάνοιχτα να σε αγκαλιάσουν και εσύ χωρίς κανένα πρόβλημα να τα δεχτείς. Το “I U Need” ξεχειλίζει από αυτή την σκοτεινιά των κομματιών, μια σκοτεινιά που γίνεται ολοένα μεγαλύτερη με τα φωνητικά της Κουκλάκη. Ωστόσο, τα ποπ στοιχεία είναι εμφανή κάνοντας τον ήχο «προσιτό» και χωρίς να κουράζει. Κατά τη διάρκεια του άλμπουμ, συναντάμε συνεργασίες με τις φωνές των Nouvelle Vague, Liset Alea και Melanie Pain, αλλά και με τον Tim Keegan.
Η επιτυχία είναι μονόδρομος από την στιγμή που συμπαραγωγός του δίσκου – όπως και της προηγούμενης δισκογραφικής δουλειάς – δεν είναι άλλος από τον Marc Collin των Nouvelle Vague. Θα μπορούσε κάλλιστα να μην ήταν και από εδώ αλλά από μια γραφική, επαρχιακή περιοχή της Γαλλίας. Είναι, όμως, τιμή για την εγχώρια μουσική σκηνή μας να υπάρχει ένα τέτοιο όνομα στην ηλεκτρονική – ποπ μουσική, με δίσκους όπως το “I U Need” που είναι καταπληκτικός.

Δευτέρα 9 Απριλίου 2012

Monsieur Lazhar / 18ες Νύχτες Πρεμιέρας

Μια δασκάλα αποφασίζει να βάλει τέλος στην ζωή της και το σχολείο ξεκινά την έρευνα για τον αντικαταστάτη της. Ο κύριος Lazhar είναι από την Αλγερία και αυτοπροτείνεται για την θέση. Μετά την πρόσληψή του, αν και οι μέθοδοί του θα φανούν περίεργοι στα παιδιά αλλά και στους υπόλοιπους δασκάλους, αυτός θα γίνει γρήγορα αγαπητός και θα είναι ο μόνος που θα προσπαθήσει να βοηθήσει τα παιδιά να ξεπεράσουν την απώλεια που νιώθουν. Το παρελθόν του Lazhar όμως δεν το γνωρίζει κανένας, ούτε και τα δικά του προσωπικά προβλήματα.
Βασισμένο σε θεατρικό έργο, το Monsieur Lazhar ήταν η φετινή πρόταση του Καναδά για τα βραβεία Όσκαρ, όπου και έφτασε μέχρι της τελική πεντάδα. Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας Philippe Falardeau, βάζει τον κεντρικό του χαρακτήρα ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς κόσμους, όπου καλείται να επιλέξει αν θα κάνει το σωστό για τα παιδιά για τα οποία θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο, ή αν θα προστατέψει τον εαυτό του, ειδικά με τα προσωπικά προβλήματα που κουβαλάει. Με κυρίαρχο στοιχείο το χιούμορ και μετά το δράμα, ο Philippe σχολιάζει το υποκριτικό εκπαιδευτικό σύστημα που δεν αφήνει χώρο για διαπαιδαγώγηση.
Ο Monsieur Lazhar γοητεύει με την απλότητα και την ειλικρίνεια του, καθώς με ένα δυνατό κοινωνικό σχόλιο αλλά και πολύ καλές ερμηνείες, τόσο από τον Mohamed Fellag όσο και από τα παιδιά της τάξης, καταφέρνει να κερδίσει την προσοχή και την σκέψη του θεατή.

Σάββατο 7 Απριλίου 2012

Caravan Palace – Panic

Πώς γίνεται το electro swing να παντρευτεί το gipsy jazz και το τελικό αποτέλεσμα να φανταστικό; Την απάντηση την γνωρίζουν σίγουρα πέντε άνθρωποι από το Παρίσι που ένωσαν τις μουσικές τους δυνάμεις αλλά και όλο το πάθος τους για να δημιουργήσουν ένα υπέροχο συγκρότημα. Οι Caravan Palace σχηματίστηκαν το 2005 και το 2008 κυκλοφόρησαν το ομώνυμο ντεμπούτο τους άλμπουμ, το οποίο δέχτηκε δικαίως πολύ καλές κριτικές. 4 χρόνια αργότερα επιστρέφουν με την δεύτερη δισκογραφική τους δουλειά, με τον τίτλο “Panic”.
Πνευστά, κιθάρες, βιολιά, κοντραμπάσο αναμειγνύονται και δημιουργούν μια ανεπανάλειπτη μουσική πανδαισία. Ωστόσο, αυτό που κάνει τους Caravan Palace να διαφέρουν από άλλα κοινότυπα swing σχήματα είναι η παρουσία ηλεκτρονικών beats που φτιάχνουν μια ακόμη πιο χορευτική ατμόσφαιρα. Το “Panic” περιλάμβάνει 14 τραγούδια γεμάτα ζωντάνια και έτοιμα να σε πάρουν από το χέρι και να σε «αναγκάσουν» να χορέψεις στους ρυθμούς τους. Η μελωδική φωνή της Colotis ‘Latoya’ Zoe είναι ότι πρέπει για τα συγκεκριμένα κομμάτια ενώ ταυτόχρονα δίνει μια δυναμική στις μελωδίες.
Γεμάτοι ενέργεια οι Caravan Palace μας παρουσιάζουν ένα άρτια ηχογραφημένο υλικό , υλικό που χαρακτηρίζεται από τις παριζιάνικες μελωδίες μέχρι και τις τσιγγάνικες μουσικές.

Παρασκευή 6 Απριλίου 2012

Mission: Impossible - Ghost Protocol

Ύστερα από μια τρομοκρατική επίθεση στο Κρεμλίνο, ο πράκτορας της IMF, Ethan Hunt, βρίσκεται κυνηγημένος από τους Ρώσους πράκτορες την ίδια στιγμή που προσπαθεί να ανακαλύψει αυτόν που κρύβεται πίσω από την επίθεση. Ο Πρόεδρος της Αμερικής αποφασίζει την διακοπή λειτουργίας της IMF, οπότε ο Ethan και η ομάδα του μένει χωρίς την υποστήριξη της οργάνωσής τους, στην προσπάθειά τους να αποτρέψουν έναν πυρηνικό όλεθρο.
Η τέταρτη ταινία της σειράς Mission Impossible έρχεται έξη χρόνια μετά την προηγούμενη, και βρίσκει τον τότε σκηνοθέτη J.J. Abrams (Lost , Super 8) στο κομμάτι της παραγωγής, ενώ στην θέση του σκηνοθέτη βρίσκεται ο Brad Bird (Ratatouille , The Incredibles) ο οποίος αποφασίζει με αυτή την ταινία να δείξει στον κόσμο πως δεν είναι καλός μόνο στο animation. Το ΙΜ4 είναι μια περιπέτεια που ακολουθεί τον δρόμο που έδωσε στο franchise το ΜΙ3, με αρκετές δόσης χιούμορ, πολλά scifi gadgets και, περισσότερη έμφαση στην ομαδική λειτουργία παρά στην μοναδική φιγούρα του πρωταγωνιστή. Το σενάριο όμως της ταινίας είναι και το μόνο μειονέκτημά της, αφού φαίνετε, από το αναμάσημα της Ρωσικής απειλής και ίσως τον πιο κακογραμμένο villain χαρακτήρα, πως δεν ενδιέφερε κανέναν να δώσουν βάση στο δραματικό κομμάτι της ταινίας.
Εκεί όμως που η ταινία ξεπληρώνει τον θεατή και κάνει την μεγάλη της διάρκεια (133 λεπτά!) να περνάει αρκετά ευχάριστα, είναι στις πολλές σκηνές καταιγιστικής δράσης, όπως η γνωστή σκηνή στον ουρανοξύστη στο Dubai. Με το cgi να μένει στο minimum δυνατό και τον Tom Cruise να επιμένει στο να γυρίζει αυτοπροσώπως τις δύσκολες σκηνές, η δράση μοιάζει πολύ ρεαλιστική για Impossible και αυτό είναι πολύ θετικό. Με το σενάριο απών, το βάρος πέφτει στο ταλέντο των ηθοποιών, με τον Tom Cruise (Valkyrie), χωρίς να προσπαθεί να κρύψει τα χρόνια που έχουν περάσει από πάνω του πια, να αλλάζει λίγο τον χαρακτήρα του Ethan και να τον βάζει στα μέτρα του. Σημαντικό στοιχείο της ταινίας είναι και ο Simon Pegg (Paul, How To Lose Friends And Alienate People) στον ρόλο του Benji Dunn, που φέρνει το κωμικό στοιχείο στην ομάδα. Το cast συμπληρώνουν οι Jeremy Renner (The Hurt Locker , The Town) και Paula Patton (Mirrors, Deja Vu).
Το MI4 εκτός από μια καλή συνέχεια της σειράς, είναι και από τις καλύτερες περιπέτειες της χρονιάς. Μπορεί να της λείπει το σενάριο, αλλά ο τρελός της ρυθμός δεν σε αφήνει λεπτό να το σκεφτείς και σε κρατάει συνεχώς τσιτωμένο. Με πολύ δυνατή σκηνοθεσία και soundtrack της ποιότητας που μας έχει συνηθίσει η σειρά, η ταινία προσφέρει σίγουρη διασκέδαση.

Πέμπτη 5 Απριλίου 2012

The Locos – Tiempos Dificiles

Στα χνάρια που χάραξαν οι SKA-P, οι οποίοι σημείωσαν τεράστια επιτυχία με τα ska – punk τραγούδια τους, προχωράει ένα νέο σχήμα από την Μαδρίτη. Οι The Locos είναι δημιούργημα του frontman των SKA-P, Pipi, όπου μετά την διάλυση της σπουδαίας αυτής μπάντας αποφάσισε να επικεντρωθεί σε ένα καινούριο μουσικό project με την συγκεκριμένη ονομασία. Το συγκρότημα υφίσταται από το 2005 και έχει κυκλοφορήσει 3 άλμπουμ. Η τελευταία τους δισκογραφική δουλειά τιτλοφορείται “Tiempos Dificiles” η οποία μόλις κυκλοφόρησε και θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε αυτά τα νέα κομμάτια στη συναυλία τους το καλοκαίρι, στα πλαίσια του Rockwave festival.
Το “A Punto De Explotar” κάνει την αρχή και η χορευτική διάθεση ανεβαίνει αμέσως στα ύψη. Όσα χρειάζεται ένας πιστός οπαδός της ska μουσικής, του τα δίνει απλόχερα ο συγκεκριμένος δίσκος. Η ίδια τρέλα που κουβαλούσε ο Pipi με τους SKA-P, την ίδια ακριβώς έχει και με αυτούς τους έξι «τρελούς» Ισπανούς που μάζεψε για να δημιουργήσει ένα καινούριο συγκρότημα. Το απίστευτα γρήγορο και συνεχές τέμπο των κρουστών που από πίσω του ακολουθούν πιστά οι ηλεκτρικές κιθάρες, η γραμμή του μπάσου που είναι έτοιμη να κοπεί στα δύο, το σαξόφωνο και η τρομπέτα που δίνουν την χαρακτηριστική νότα της ska μαζί με τα τρελά φωνητικά σε κάνουν να χοροπηδάς μέσα στο μυαλό σου σαν ένα 10χρονο (και αρκετές φορές και έξω από το μυαλό σου). Χωρίς καμία ήρεμη στιγμή και παύση, το “Tiempos Dificiles” παίρνει μια βαθιά ανάσα από την αρχή και μέσα σε 45 λεπτά εκρήγνυται, ταρακουνώντας μας.
Ένα συνεχές πάρτυ έχει στηθεί στον δίσκο και όση προσπάθεια και να καταβάλλεις δεν μπορείς να βρεις ένα ξεχωριστό σημείο. Το “Contrato Limosna” έχει δανειστεί την γνωστή μελωδία του “Speedy Gonzales” έχοντας διαφορετικούς στίχους. Οι The Locos μπορούν να θεωρηθούν μια πολύ καλή συνέχεια των SKA-P χωρίς φυσικά να προσπαθούν να μας γυρίσουν στην εποχή της λατρεμένης μπάντας.  Ένα αρκετά όμορφο άλμπουμ που δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά από το να βάζεις τα τραγούδια του ξανά και ξανά.

Τετάρτη 4 Απριλίου 2012

Las Acacias - Οι Ακακίες

Οι "Ακακίες" αποτελούν το μέρος συνάντησης του Ρουμπέν και της Γιασίντα. Σκοπός της συγκεκριμένης συνάντησης είναι το "πέρασμα" της κοπέλας από τα σύνορα Παραγουάης - Αργεντινής. Ο Ρουμπέν μεταφέρει εδώ και χρόνια ξυλεία με το φορτηγό και αναλαμβάνει, για λογαριασμό ενός συνεργάτη του, να μεταφέρει τη νεαρή κοπέλα στο Μπουένος Άιρες. Ωστόσο, ο οδηγός πέφτει από τα σύννεφα όταν αντικρίζει στην αγκαλιά της κοπέλας ένα μωρό, καθώς δεν είχε ενημερωθεί για αυτό. Έτσι, με βαριά καρδιά ο Ρουμπέν βάζει στο φορτηγό του γυναίκα και μωρό και ξεκινούν το ταξίδι. Στα πρώτα χιλιόμετρα του ταξιδιού η σιωπή παίζει τον κυρίαρχο ρόλο, με τις κουβέντες μεταξύ οδηγού και μετανάστριας να είναι κάτι περισσότερο από τυπικές. Λιγο η άβολη θέση του Ρουμπέν απέναντι στο μωρό καθώς το βλέπει στα μάτια, λίγο το κόψιμο του καπνίσματος μέσα στο φορτηγό λόγω του μωρού κάνουν τον φορτηγατζή απόμακρο και να σκέφτεται ακόμα και να τους παρατήσει. Σταδιακά όμως το τείχος μεταξύ Γιασίντα και Ρουμπέν αποχωρεί ενώ αρχίζει σιγά σιγά να αναπτύσσεται και μια διαφορετική σχέση μεταξύ τους.

Οι "Ακακίες" είναι ένα εξαιρετικό road movie που δεν περιλαμβάνει υπερβολές. Τα μεγάλα πλάνα από το εσωτερικό του φορτηγού και οι λιτές εκφράσεις στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών κάνουν πιο ζεστή την ταινία. Επίσης, άψογη συνεργασία φαίνεται να υπήρχε και με το μωρό, το οποίο λες και ήταν το μοναδικό κατάλληλο για τον συγκεκριμένο ρόλο καθώς "μπαίνει" στο πετσί του ρόλου του πολύ καλά. Ένα φιλμ που αποπνέει αισιοδοξία μέσα από την ανάπτυξη των τρυφερών συναισθημάτων των ανθρώπων, που όσο και καχύποπτοι να είμαστε το τείχος που υπάρχει μέσα μας μπορεί με κάποιο συμβάν να γκρεμιστεί.
Ο Αργεντινός σκηνοθέτης Πάολο Τζορτζέλι δεν παρουσιάζει ένα μελόδραμα. Αν και αποφεύγει τις πολλές συγκινήσεις καταφέρνει κι όμως να μην βαρεθείς. Ίσως σε αυτό βοηθάει και η διάρκεια της ταινίας (1 ώρα και 20 λεπτά). Στο τέλος σε αφήνει η ίδια η ταινία να σκεφτείς πώς μπορεί να συνεχιστεί. Ένα εξαιρετικό ρεαλιστικό φιλμ, οι "Ακακίες" εντυπωσιάζουν έχοντας κερδίσει ήδη πολλά διεθνή βραβεία.

Τρίτη 3 Απριλίου 2012

Roxette – Travelling

Στιγμάτισαν με την μουσική τους την δεκαετία του ’80 και του ’90 ενώ στο ιστορικό τους έχουν αμέτρητες επιτυχίες. Φέτος κλείνουν 26 χρόνια ζωής και δεν λένε να σταματήσουν να ηχογραφούν και να πραγματοποιούν παγκόσμιες περιοδείες. Οι Per Gessile και Marie Fredriksson επιστρέφουν με τον ένατο στούντιο δίσκο τους, με τίτλο “Travelling”. Μετά από ένα μεγάλο διάλειμμα 10 χρόνων οι Roxette μπήκαν πέρσι ξανά στο στούντιο για ηχογράφηση για την κυκλοφορία του “Charm School”. Ωστόσο, δεν άργησαν να επιστρέψουν δισκογραφικά και έτσι φέτος μας παρουσιάζουν τα ολοκαίνουρια ποπ τραγούδια τους.
Το “Travelling” περιλαμβάνει 15 κομμάτια από τα οποία αρκετά είναι ξαναηχογραφημένα, άλλα είναι ζωντανές εκτελέσεις ενώ και το καινούριο υλικό δεν πάει πίσω. Στο σύνολό του, το άλμπουμ μπορεί να χαρακτηριστεί εξαιρετικό. Οι ανεβαστικές ποπ – ροκ μελωδίες σε συνδυασμό με τα πορωτικά φωνητικά της Marie Frediksson έχουν αποκλειστικά ως στόχο να σε ξεσηκώσουν. Από το “Me & You & Terrie & Julie” μέχρι το λατρεμένο πλέον “It Must Have Been Love”, αλλά και με το “It’s Possible” που κάνει τη διαφορά από τα καινούρια τραγούδια, το ντουέτο δεν λέει να σε αφήσει να πέσεις. Ωστόσο, υπάρχουν και οι ήρεμες στιγμές του δίσκου, όπως το “See Me”.
Οι αειθαλείς Roxette δείχνουν συνεχώς ανανεωμένοι και «πρόθυμοι» να συνεχίζουν να ηχογραφούν όμορφη ποπ. Μια ποπ με την οποία μεγάλωσαν γενιές και γενιές και ακόμη και σήμερα ακούγεται. Μια ποπ αυθεντική, ουσιώδης, που μένει στον χρόνο (συγκριτικά με αυτά που κυκλοφορούν τα τελευταία χρόνια και θέλουν να λέγονται ποπ).

Δευτέρα 2 Απριλίου 2012

The Descendants

Η Χαβάη είναι χαραγμένη στο μυαλό του κόσμου ως των παράδεισο των διακοπών, αλλά κάποιοι άνθρωποι μένουν εκεί και έχουν και αυτοί αντίστοιχα προβλήματα με όλους τους άλλους. Ο Matt King βλέπει την ζωή του να αλλάζει τρομερά, μετά από ένα σοβαρό ατύχημα της γυναίκας του που την έχει αφήσει σε κρίσιμη κατάσταση. Αντιλαμβανόμενος πόσο αποστασιοποιημένος ήταν από την οικογένεια του, λόγω δουλειάς, αποφασίζει να ξανασμίξει με τις δύο του κόρες. Η μεγάλη του κόρη όμως, του αποκαλύπτει πως η μητέρα της είχε κρυφό δεσμό, και αυτό τον γεμίζει με νεύρα που ξέρει πως δεν πρέπει να ξεσπάσει. Στην προσπάθειά του να ανακαλύψει τον μυστικό εραστή της γυναίκας του, θα βρει την δύναμη να διορθώσει τα υπόλοιπα λάθη της ζωής του.
Η νέα δραματική κομεντί του Alexander Payne προσπαθεί να μας περάσει τα ευχάριστα κομμάτια της ζωής που αξίζει να κρατάμε ακόμα και μέσα από τις κακές στιγμές. Σε σενάριο βασισμένο από ομότιτλο βιβλίο και βραβευμένο στα πρόσφατα Oscar, ο Payne σκηνοθετικά ακολουθεί τους δρόμους που έχει δείξει με τα παλιότερα έργα του, μόνο που εδώ το κωμικό στοιχείο είναι σχετικά μειωμένο ενώ η δραματική κατάσταση του Matt βρίσκεται σε πρώτο πλάνο. Οι καταστάσεις του The Descendants είναι πολύ καλά φτιαγμένες και τουλάχιστον αληθοφανείς, σε αντίθεση με τον κεντρικό χαρακτήρα, Matt King, όπου οι επιλογές του μόνο αληθοφανείς δεν φαίνονται. Ο Payne βάζει συνειδητά τον ήρωα του να κάνει πάντα την “σωστή” επιλογή, και όχι αυτή που θα ερχόταν φυσικά στον καθένα. Αυτό μπορεί να εξυψώνει τον χαρακτήρα αλλά μειώνει την σύνδεση του θεατή μαζί του καθώς και την όποια ένταση της ταινίας.
Από το cast ξεχωρίζει φυσικά το πρωταγωνιστικό δίδυμο. Στον ρόλο της ατίθασης και πολύ δυναμικής Alexandra βλέπουμε την Shailene Woodley, γνωστή από την αμερικανική σειρά The Secret Life of the American Teenager. Ο ρόλος του Matt King θα μπορούσε να ήταν πολύ αδιάφορος, αν δεν τον είχε ένας ταλαντούχος ηθοποιός όπως ο George Clooney (Ocean's Eleven, Up in the Air, The Ides of March). Από το βλέμμα του ξεκινάει τόσο το συγκινητικό όσο και το κωμικό κομμάτι της ταινίας.
Το The Descendants μαζεύει παράλληλα προβλήματα που πέφτουν όλα μαζί στα χέρια ενός ανθρώπου, ενώ όλα αυτά είναι τοποθετημένα στα πανέμορφα τοπία της εξωτικής Χαβάης. Η ομορφιά της ζωής που ανακαλύπτει ο Payne μπορεί να είναι αρκετή για να σε μαγέψει, μόνο αν πρώτα δεν σε έχει κουράσει η αργή εξέλιξη του έργου.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More