Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τρίτη 24 Απριλίου 2012

Θάνος Ανεστόπουλος - Ως Το Τέλος

Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα του ελληνικού ροκ τα τελευταία 20 χρόνια. Πυρήνας των Διάφανων Κρίνων, συνθέτης, στιχουργός και με την ιδιαίτερη χροιά του κυκλοφόρησε δίσκους ορόσημο για την εγχώρια μουσική σκηνή, με τραγούδια γεμάτα αμεσότητα, συναίσθημα και μοναδικούς στίχους. Η τελευταία δισκογραφική δουλειά με τα Διάφανα Κρίνα, «Κι η Αγάπη Πάλι Θα Καλεί», έκλεισε τον κύκλο του συγκροτήματος (και «στεναχώρησε» όλους εμας, τους οπαδούς της μπάντας) και άνοιξε μια νέα, προσωπική πορεία για τον ίδιο στην μουσική. Ο Θάνος Ανεστόπουλος μόλις κυκλοφόρησε τις μουσικές του συνθέσεις στον πρώτο προσωπικό δίσκο του με τον τίλο «Ως Το Τέλος», από την δισκογραφική εταιρεία Inner Ear.
Εννέα κομμάτια αποτελούμενα από τις μουσικές και τους στίχους του ίδιου του Θάνου Ανεστόπουλου, με εξαίρεση δύο ποιήματα, είναι έτοιμα να μας πάρουν σε ένα πανέμορφο ταξίδι 40 περίπου λεπτών.
Τον δίσκο ανοίγει το εξαιρετικό «Ξανάρθαν Τα Σύννεφα», με την απαλή μελωδία του και το ρεφρέν να σου κολλάει στο μυαλό απευθείας, βάζοντάς το ξανά και ξανά χωρίς να το βαριέσαι. Με την βαριά αλλά ταυτόχρονα γλυκιά χροιά της φωνής του, ο Θάνος Ανεστόπουλος συνεχίζει με το ήπιων τόνων «Ως Το Τέλος Του Κόσμου», ενώ το αμέσως επόμενο «Το Κάθε Τι» ανεβάζει το τέμπο, βάζοντας στο παιχνίδι και την ηλεκτρική κιθάρα. Το δύο ποιήματα του δίσκου είναι το «Μα Κάτι Άλλο Ζητώ» σε ποίηση Αρσένι Ταρκόφσκι και το «Γράμμα Ενός Άρρωστου» του Νίκου Καββαδία, τα οποία ντύνει με τον δικό του απαλό τρόπο. Όμορφη στιγμή του άλμπουμ αποτελεί το «Η Αγάπη Θα Βλαστήσει», όπου στο τέλος ο Θάνος Ανεστόπουλος ξεσπάει σε κραυγές και η κιθάρα να έχει πάρει φωτιά. Στην συνέχεια, η «Μια Σιωπή» πιάνει ακριβώς το στίγμα των σημερινών καιρών με τους στίχους της ενώ το κλείσιμο του δίσκου αφήνει μια γλυκιά γεύση με τα «Μικρά Παιδιά που Παίζουν με Όπλα» να αποχαιρετάνε μια μια κιθάρα μονάχα.
Στίχοι αντλούμενοι από την καθημερινότητα, τον έρωτα, τον θόρυβο των δρόμων της πόλης και μιας κοινωνίας που δείχνει να ψάχνει έναν παράδεισο και να μην μπορεί – ή να μην θέλει – να τον βρει. Ο Θάνος Ανεστόπουλος συνέθεσε τις δικές του ιστορίες, με τις δικές του μελωδίες και την δική του ποιητική ματιά. Μαζί του, όμως, σημαντικοί συνεργάτες στο έργο του είναι οι Μανώλης Αγγελάκης, Στάθης Ιωάννου, Γιάννης Δημητριάδης, Νίκος Γιούσεφ, Γιώργος Τσαλκίδης και Μάριος Σαρακινός. Το «Ως Το Τέλος» αποτελεί μια αριστουργηματική δισκογραφική δουλειά που αποδεικνύει ότι οι Έλληνες καλλιτέχνες του αυθεντικού ροκ, με τα τραγούδια των οποίων μεγάλωσαν γενιές και γενιές, δεν επαναπαύονται στις δάφνες του παρελθόντος αλλά συνεχίζουν ακάθεκτοι να προσφέρουν τις εμπνεύσεις τους.

Δευτέρα 23 Απριλίου 2012

The Avengers

Ο Loki επιστρέφει μετά στην Γη για να αποκτήσει πρόσβαση στο Τεσσεράκτιον, και με αυτό να υποδουλώσει όλη την ανθρωπότητα. Ο Nick Fury από την οργάνωση S.H.I.E.L.D. καλείται να μαζέψει μια ομάδα υπερηρώων για να αντιμετωπίσουν τον Loki. Ο Iron Man, ο Hulk, ο Thor, ο Captain America, ο Hawkeye και η Black Widow δημιουργούν τους Avengers, όμως γρήγορα ο Fury καταλαβαίνει πως το να μαζέψει όλους τους ήρωες μαζί δεν αρκεί, καθώς πρέπει να βρει τον τρόπο να τους πείσει να σταματήσουν να ανταγωνίζονται μεταξύ τους και να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να πολεμήσουν τον Loki.
Το project των Avengers ξεκίνησε να δουλεύεται από το 2008, κατά την διάρκεια παραγωγής του Iron Man. Από τότε, και μετά το τέλος από κάθε ταινία του αντίστοιχου υπερήρωα, ένα μικρό κλιπάκι έχτιζε σιγά σιγά τον κόσμο των Avengers, ενός από τα πιο επιτυχημένα comic της Marvel. Η εμφάνιση σε μια ταινία τόσων πολλών, και διαφορετικών, προσώπων επιφύλασσε κινδύνους, καθώς πολύ εύκολα θα μπορούσε να χαθεί το μέτρο και το αποτέλεσμα να καταλήξει μετριότατο, όπως τόσες ταινίες της Marvel. Ο σημαντικότερος παράγοντας για την αποφυγή αυτού του κινδύνου, ήταν η επιλογή του Joss Whedon για την θέση του σκηνοθέτη αλλά και του σεναριογράφου. Ο Whedon, γνωστός για το χτίσιμο χαρακτήρων και ομάδων από τις σειρές του, προλαβαίνει μέσα 140 λεπτά να δώσει σε όλους τους χαρακτήρες το κομμάτι που τους αναλογεί, και τους χρησιμοποιεί έτσι ώστε όλοι να φαίνονται εξίσου σημαντικοί. Αν και η ταινία μοιάζει να εστιάζει στο δίδυμο του στρατιώτη Captain America και του εγωκεντρικού Iron Man, τόσο ο θεός του κεραυνού Thor όσο και η ξελογιάστρα Black Widow έχουν τις πρωταγωνιστικές τους σκηνές, ενώ ο ρόλος του Hulk, ή αλλιώς Bruce Banner, είναι καλύτερος ακόμη και από τις ταινίες του. O Joss Whedon επιλέγει, παρά το τεράστιο διαθέσιμο budget που έχει, να μην βασιστεί μόνο στα σπέσιαλ εφέ, αλλά και στο έξυπνο σενάριο του, δημιουργώντας μια συνολικά διασκεδαστική, όχι μόνο για το μάτι, ταινία.
Το cast της ταινίας είναι γεμάτο από καλά ονόματα και αυτό συμβάλει πολύ στην επιτυχία της ταινίας. Στους γνώριμους ρόλους τους βλέπουμε τους Chris Hemsworth (Thor, The Cabin in the Woods) και Scarlett Johansson (Vicky Cristina Barcelona, Iron Man), ενώ ο Jeremy Renner (Mission: Impossible, The Hurt Locker) μας συστήνει στην μεγάλη οθόνη τον Hawkeye και ο Mark Ruffalo (Shutter Island ) απογειώνει τον τόσο υποτιμημένο από προηγούμενες προσπάθειες, Hulk. Ιδιαίτερη μνεία φυσικά χρειάζεται για τον καταπληκτικό Robert Downey Jr.(Iron Man, Sherlock Holmes) ο οποίος κλέβει την παράσταση με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του, αλλά και για τον Tom Hiddleston (Thor) αφού σε αυτόν οφείλεται η επιτυχημένη εμφάνιση του Loki ως απόλυτου κακού. Σε δεύτερους αλλά αρκετά σημαντικούς ρόλους βλέπουμε τους, Samuel L. Jackson (Unbreakable , Pulp Fiction) στον ρόλο του Nick Fury, Clark Gregg (Thor, Iron Man) στον ρόλο του agent Coulson, και την Cobie Smulders (How I Met Your Mother) στον ρόλο της agent Maria Hill.
Το The Avengers είναι ταυτόχρονα πολλά πράγματα. Από την μία, είναι η αρχή ενός τρομερού franchise που όμοιού του δεν έχουμε ξαναδεί στον κινηματογράφο. Από την άλλη, είναι η ταινία με την οποία το ταλέντο τoυ Joss Whedon θα αναγνωριστεί επιτέλους και στην μεγάλη οθόνη. Πάνω απ' όλα όμως, οι Avengers είναι ο ορισμός της ολοκληρωμένης, διασκεδαστικής ταινίας και θέτει νέα, πολύ υψηλά στάνταρ για τις επόμενες προσπάθειες της Marvel.

Σάββατο 21 Απριλίου 2012

Jack White – Blunderbuss

Ο Jack White αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση μουσικού. Είναι από εκείνους τους «ενοχλητικούς» που δεν σε αφήνουν καθόλου στην ησυχία σου. Ότι και να πιάσει θα το κάνει χρυσό (τις περισσότερες φορές και πλατινένιο), αναρίθμητα τραγούδια του αποτελούν ύμνους στην μουσική σκηνή της ροκ ενώ μοιάζει σαν μηχανή αστείρευτης έμπνευσης. Με την Meg White και τους White Stripes κατάφερε να καταπλήξει την παγκόσμια βιομηχανία της μουσικής με δίσκους – αριστουργήματα που αναμφισβήτητα θα μείνουν στην ιστορία. Ωστόσο, ο Αμερικανός μουσικός δεν έμεινε εκεί καθώς δημιούργησε τους Raconteurs, με τους οποίους έχει κυκλοφορήσει δύο επιτυχημένα άλμπουμ και αργότερα τους Dead Weather, με την Alison Mosshart στα φωνητικά, που και με αυτούς ηχογράφησε δύο στούντιο άλμπουμ.
Ο Jack White από πέρσι έχει αφοσιωθεί στην σόλο καριέρα του, ηχογραφώντας ολοκαίνουρια τραγούδια για τη νέα του δισκογραφική δουλειά που μόλις κυκλοφόρησε, με τίτλο “Blunderbuss”. Δεν περιορίζεται βέβαια μονάχα σε αυτό, καθώς συμμετείχε πριν κάποιους μήνες στα φωνητικά ενός κομματιού στον εκπληκτικό δίσκο του Danger Mouse, “Rome”, ενώ δημιούργησε και μια γυναικεία ροκ μπάντα, τις Black Belles. Ο πρώτος προσωπικός του δίσκος τα έχει όλα. Λίγο από ροκ του στυλ White Stripes, κάτι ψιλά από country, αρκετό blues. Εξάλλου, ο White έχει εκφράσει εδώ και πολλά χρόνια την αγάπη του για τα blues και οι δουλειές του των τελευταίων χρόνων στρέφονταν προς τα εκεί. Το πρώτο single που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο, “Love Interruption”, εντυπωσίασε με τους «θανατηφόρους» στίχους του. Από τη μία η παιδικότητα και ο χαρωπός τόνος της μελωδίας και από την άλλη οι αντιφατικοί στίχοι, αναμειγνύονται μεταξύ τους καταφέρνοντας να σου δημιουργήσουν μια ανεξήγητη ευφορία.
Το “Sixteen Saltines” σίγουρα αποτελεί μία από τις κορυφαίες στιγμές του άλμπουμ. Αμιγώς White Stripes ήχος, βάζοντας φωτιά στην ηλεκτρική κιθάρα, ο Jack White σου καρφώνει την μελωδία αμέσως στο μυαλό σου. Κομμάτι που σου μένει από την πρώτη κιόλας ακρόαση και γίνεται τραγούδι της χρονιάς άνετα. Αμέσως μετά, το “Freedom at 21” συνεχίζει το γρήγορο τέμπο. Οι γραμμές μπάσου και ντραμς αντίστοιχα διατηρούν τον ρυθμό στα ύψη ενώ το ηλεκτρικό πιάνο προσφέρει μια ξεχωριστή νότα, ένα όργανο με το οποίο έχουμε συνηθίσει τον Jack White. Στη συνέχεια, μπαίνουμε σε πιο country μονοπάτια, με το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου να περιέχει βιολί και να μας θυμίζει κάτι από Bob Dylan. Με το “Hypocritical Kiss” ο μουσικός από το Michigan αποδεικνύει για πολλοστή φορά το λόγο που θεωρείται ένας από τους κορυφαίους των τελευταίων ετών στο είδος του. Το δεύτερο μισό του “Blunderbuss” ανοίγει με τον αμείωτο ρυθμό που μας άφησε το πρώτο μισό. Σε πιο blues καταστάσεις, το “Weep Themselves To Sleep” με ενθουσίασε με το κλασικό πιάνο να δίνει μάχη με τα ηλεκτρικά στοιχεία που χώνει χωρίς κανέναν ενδοιασμό ο Jack White. Γενικά τα τραγούδια που κλείνουν τον δίσκο, όπως τα “I Guess I Should Go To Sleep” και “Take Me With You When You Go”, είναι σα να έρχονται από μια πολύ μακρινή εποχή, όταν το blues ήταν αυθεντικό.

Στα 36 του χρόνια κιόλας ο Jack White έχει πραγματοποιήσει απίστευτα πράγματα στην παγκόσμια δισκογραφία, πράγματα που άλλοι μουσικοί χρειάστηκαν δεκαετίες για να τα πετύχουν. Μπορεί να «στεναχωρεί» τα εκατομμύρια οπαδών των White Stripes με την μη επανένωσή τους, ωστόσο δεν μας αφήνει σύξυλους από μουσικής άποψης. Ο πρώτος προσωπικός δίσκος του είναι τουλάχιστον αριστουργηματικός, απλά χαίρεσαι να τον ακούς από την αρχή μέχρι το τέλος ρουφώντας κάθε νότα του, κάθε στίχο του. Το “Blunderbuss” κυκλοφορεί από την δισκογραφική του ίδιου του Jack White, την Third Man Records, ενώ φυσικά δεν είναι μοναχός του σε αυτή την ηχογράφηση. Περικλείεται από τους Ruby Amanfu (δεύτερα φωνητικά), Emily Bowland (μπάσο, κλαρινέτο) και Brooke Wagonner (ηλεκτρικό πιάνο).

Παρασκευή 20 Απριλίου 2012

Contraband

Ο Chris Faraday είναι ένας πρώην εγκληματίας που τώρα πια έχει ανοίξει δικιά του επιχείρηση με συναγερμούς. Όλη του η οικογένεια ζει ευτυχισμένη, εκτός από τον μικρότερο αδερφό της γυναίκας του, ο οποίος μπλέκει με έναν έμπορο ναρκωτικών και μετά από μια δικιά του αποτυχία, αυτός τον κυνηγάει είτε για να πάρει τα λεφτά του είτε για να τον σκοτώσει. Ο Chris καλείτε να επιστρέψει στην παλιά του ζωή για μια τελευταία φορά, ώστε να σώσει τον μικρό αλλά και την οικογένειά του.
Ο σκηνοθέτης Baltasar Kormákur επιλέγει να γίνει γνωστός στην Αμερική με το remake του Ισλανδικού Reykjavík-Rotterdam, στο οποίο αυτός ήταν στον ρόλο του πρωταγωνιστή. Η ταινία μπορεί αρχικά να θυμίζει πάμπολλες αντίστοιχες περιπέτειες αλλά ξεχωρίζει λόγο του αργού ρυθμού της, καθώς ο Baltasar δεν είχε ως γνώμονα την ανεξέλεγκτη δράση αλλά την εκτέλεση ενός ριψοκίνδυνου πλάνου με όλα τα αναπάντεχα που μπορούν να συμβούν. Με αυτή την προσέγγιση όμως, για να κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή η ταινία, προϋποθέτει την ύπαρξη ενός σφιχτού και καλογραμμένου σεναρίου, πράγμα που το Contraband σε καμία περίπτωση δεν έχει. Αυτό φαίνετε αφενός στα “απλά” προβλήματα που προκύπτουν στον δρόμο τους, και αφετέρου στους πολύ κακογραμμένους χαρακτήρες. Ξεκινώντας από τον πρωταγωνιστή και φτάνοντας μέχρι τον κακό της ιστορίας, οι ήρωες δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον με αποτέλεσμα ο θεατής να χάνει την όποια ένταση δημιουργεί η ταινία.
Το cast περιλαμβάνει γνωστά ονόματα όπως ο Mark Wahlberg (The Fighter) και η Kate Beckinsale (Underworld) αλλά κανένας δεν ξεφεύγει από την μετριότητα που χαρακτηρίζει ολόκληρη την ταινία. Περιέργως όμως, η ταινία βρήκε το κοινό της στις αίθουσες και με Box office που αγγίζει σχεδόν τα 100 εκατομμύρια κρίνεται επιτυχημένη, τουλάχιστον οικονομικά.

Πέμπτη 19 Απριλίου 2012

Gotye – Making Mirrors

Τελικά ποιος είναι ο άνθρωπος πίσω από το “Somebody That I Used To Know”; Το τραγούδι που έχει σπάσει όλα τα κοντέρ και αναμφισβήτητα αποτελεί την επιτυχία της χρονιάς είναι γραμμένο από έναν 31χρονο συνθέτη – ερμηνευτή από το Βέλγιο και μεγαλωμένο στην Μελβούρνη. Ο Gotye, λοιπόν, έχει καταφέρει να κάνει όλο τον μουσικό πλανήτη να μιλάει για εκείνον. Φυσικά, η συγκεκριμένη επιτυχία δεν είναι το πρώτο δισκογραφικό βήμα του καλλιτέχνη καθώς έχει κυκλοφορήσει άλλα δύο στούντιο άλμπουμ από το 2003 κιόλας. Τον Αύγουστο του 2011 κυκλοφορεί ο τρίτος δίσκος του με τίτλο “Making Mirrors” που συμπεριλαμβάνει το πασίγνωστο πλέον τραγούδι και ο Gotye έρχεται σαν τυφώνας για να τα σαρώσει όλα.
Εκτός του ίδιου, μεγάλη αναγνωρισιμότητα αποκτάει και η Kimbra η οποία βάζει και αυτή το χεράκι της στην ερμηνεία του κομματιού. Πέραν της τεράστιας επιτυχίας του “Somebody That I Used To Know”, όμως, το τραγούδι αποτελεί ένα μέρος από το σύνολο των 12 κομματιών του “Making Mirrors”. Το επίτευγμα του Gotye είναι ότι ο ήχος που δημιουργεί είναι ολοκληρωτικά εμπνευσμένος από τον ίδιο. Ένας ήχος που δεν έχει ξανακουστεί, που συνδυάζει το beat με την folk και το ηλεκτρονικό με την indie. Έχει καταφέρει να ενώσει ρετρό καταστάσεις με τις σύγχρονες μουσικές απόψεις. Από το ομώνυμο τραγούδι που ανοίγει τον δίσκο και το δεύτερο κατά σειρά “Easy Way Out” μέχρι το απλώς αριστουργηματικό “Eyes Wide Open”, το “Making Mirrors” είναι από τα πιο προσεγμένα άλμπουμ του τελευταίου χρόνου.
Ο Wouter “Wally” De Backer, όπως είναι ολοκληρωμένο το όνομά του, πολύ απλά «φοριέται» πολύ. Δικαίως, αφού οι ποπ μελωδίες του είναι κάτι παραπάνω από πωρωτικές αλλά και με συναίσθημα. Μπορεί η επιτυχία του “Somebody That I Used To Know” να επισκιάζει την υπόλοιπη προσπάθεια, ωστόσο αν κάτσεις να ακούσεις προσεκτικά τον δίσκο, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα σε συνεπάρει.

Τετάρτη 18 Απριλίου 2012

The Cabin in the Woods

Μια παρέα πέντε φοιτητών ξεκινάει για μια εκδρομή σε ένα μικρό σπίτι στο δάσος. Στο δρόμο θα προσπαθήσουν να τους αποτρέψουν, αλλά αυτοί είναι αποφασισμένοι να φτάσουν στο σπίτι όπου πιστεύουν πως θα περάσουν ένα χαλαρό Σαββατοκύριακο. Όταν αρχίσουν να ψάχνουν μέσα στο σπίτι θα καταλάβουν πως τίποτα δεν θα πάει όπως το είχανε σχεδιάσει. Παράλληλα, μία ομάδα τεχνικών φαίνεται πως παρακολουθεί τα πάντα από μακριά.
Το The Cabin in the Woods είναι η πρώτη από τις δύο ταινίες του σεναριογράφου Joss Whedon που θα δούμε φέτος στον κινηματογράφο, καθώς σύντομα περιμένουμε και τους Avengers, όπου εκεί θα εκτελεί χρέη σκηνοθέτη. Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο πρωτάρης Drew Goddard, συχνός συνεργάτης του Whedon στην μεγάλη του καριέρα στην τηλεόραση. Η ταινία επισήμως είναι ένα horror thriller αλλά στην πραγματικότητα είναι πολλά παραπάνω από αυτό. Ο Whedon επιδιώκει να κάνει την ταινία που θα ήθελε να γίνει το Scream αλλά ποτέ δεν τα κατάφερε. Με αναφορές στις περισσότερες ταινίες που μας έχουν κάνει να τρομάξουμε και έξυπνο χιούμορ που παράλληλα κλείνει το μάτι στον θεατή και του θυμίζει άπειρα αστεία cliché, η ταινία καταφέρνει αυτό ακριβώς που θέλει, δηλαδή να ψυχαγωγήσει τον θεατή καθόλη την διάρκειά της, ακόμα και αν κάποιος δεν προσπαθήσει να ανακαλύψει όλους τους συσχετισμούς που κρύβει μέσα της.
Η ταινία τέλειωσε τα γυρίσματά της το 2009, αλλά χρειάστηκε, λόγω διάφορων προβλημάτων, να περάσουν τρία χρόνια μέχρι να βρει τον δρόμο της προς τις αίθουσες. Από το cast ξεχωρίζει ο, τότε άσημος, Chris Hemsworth (Thor, The Avengers) ενώ βλέπουμε και τους Fran Kranz και Amy Acker, αναγνωρίσιμοι ηθοποιοί από σειρές του Whedon. Οι Kristen Connolly, Anna Hutchison και Jesse Williams συμπληρώνουν ένα ωραίο και πολύ φρέσκο cast.
Ο Whedon καταφέρνει να κάνει πραγματικότητα το όνειρο κάθε φανατικού του horror και επαναπροσδιορίζει ένα genre που είχε πάρει πολύ κακή τροπή. Με το χιούμορ και τον τρόμο να είναι πολύ έξυπνα αναμεμιγμένα, μένει στον θεατή να επιλέξει αν θέλει να γελάσει η να τρομάξει, ενώ το τελευταίο κομμάτι της ταινίας θα μείνει σίγουρα ως κλασσικό ανάμεσα στους φανατικούς. Με το Avengers να έρχεται σύντομα, το 2012 φαίνεται πως θα είναι η χρονιά του Whedon.

Τρίτη 10 Απριλίου 2012

Olga Kouklaki – I U Need

Αποτελεί ένα από τα καλύτερα «εξαγώγιμα προϊόντα» της Ελλάδας, καθώς σημειώνει επιτυχία στις ευρωπαϊκές χώρες και ειδικά στην Γαλλία, από της οποίας την κουλτούρα φαίνεται να αντλεί τους ηλεκτρονικούς της ήχους. Λογικό να έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τη Γαλλία, μια και στο Παρίσι έμεινε για πέντε χρόνια ενώ έπαιζε πλήκτρα στους Nouvelle Vague, συνεργάστηκε με σημαντικούς καλλιτέχνες και ηχογράφησε τον ντεμπούτο της δίσκο. Το “Get A Life” που κυκλοφόρησε το 2008 δέχθηκε διθυραμβικές κριτικές, αποτελώντας το καλύτερο ξεκίνημα για τη νεαρή δημιουργό. Φέτος ήρθε η σειρά για το δεύτερο άλμπουμ της Όλγας Κουκλάκη, με τον τίτλο “I U Need”.
Αρκετά πιο ώριμη μουσικά η Όλγα Κουκλάκη παρουσιάζει ένα πιο μεστό και προσεγμένο δίσκο, συγκριτικά με τον ντεμπούτο της. Τα τραγούδια είναι περισσότερο «ανοιχτά» προς το ακροατήριο ενώ σε περιμένουν με τα χέρια ορθάνοιχτα να σε αγκαλιάσουν και εσύ χωρίς κανένα πρόβλημα να τα δεχτείς. Το “I U Need” ξεχειλίζει από αυτή την σκοτεινιά των κομματιών, μια σκοτεινιά που γίνεται ολοένα μεγαλύτερη με τα φωνητικά της Κουκλάκη. Ωστόσο, τα ποπ στοιχεία είναι εμφανή κάνοντας τον ήχο «προσιτό» και χωρίς να κουράζει. Κατά τη διάρκεια του άλμπουμ, συναντάμε συνεργασίες με τις φωνές των Nouvelle Vague, Liset Alea και Melanie Pain, αλλά και με τον Tim Keegan.
Η επιτυχία είναι μονόδρομος από την στιγμή που συμπαραγωγός του δίσκου – όπως και της προηγούμενης δισκογραφικής δουλειάς – δεν είναι άλλος από τον Marc Collin των Nouvelle Vague. Θα μπορούσε κάλλιστα να μην ήταν και από εδώ αλλά από μια γραφική, επαρχιακή περιοχή της Γαλλίας. Είναι, όμως, τιμή για την εγχώρια μουσική σκηνή μας να υπάρχει ένα τέτοιο όνομα στην ηλεκτρονική – ποπ μουσική, με δίσκους όπως το “I U Need” που είναι καταπληκτικός.

Δευτέρα 9 Απριλίου 2012

Monsieur Lazhar / 18ες Νύχτες Πρεμιέρας

Μια δασκάλα αποφασίζει να βάλει τέλος στην ζωή της και το σχολείο ξεκινά την έρευνα για τον αντικαταστάτη της. Ο κύριος Lazhar είναι από την Αλγερία και αυτοπροτείνεται για την θέση. Μετά την πρόσληψή του, αν και οι μέθοδοί του θα φανούν περίεργοι στα παιδιά αλλά και στους υπόλοιπους δασκάλους, αυτός θα γίνει γρήγορα αγαπητός και θα είναι ο μόνος που θα προσπαθήσει να βοηθήσει τα παιδιά να ξεπεράσουν την απώλεια που νιώθουν. Το παρελθόν του Lazhar όμως δεν το γνωρίζει κανένας, ούτε και τα δικά του προσωπικά προβλήματα.
Βασισμένο σε θεατρικό έργο, το Monsieur Lazhar ήταν η φετινή πρόταση του Καναδά για τα βραβεία Όσκαρ, όπου και έφτασε μέχρι της τελική πεντάδα. Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας Philippe Falardeau, βάζει τον κεντρικό του χαρακτήρα ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς κόσμους, όπου καλείται να επιλέξει αν θα κάνει το σωστό για τα παιδιά για τα οποία θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο, ή αν θα προστατέψει τον εαυτό του, ειδικά με τα προσωπικά προβλήματα που κουβαλάει. Με κυρίαρχο στοιχείο το χιούμορ και μετά το δράμα, ο Philippe σχολιάζει το υποκριτικό εκπαιδευτικό σύστημα που δεν αφήνει χώρο για διαπαιδαγώγηση.
Ο Monsieur Lazhar γοητεύει με την απλότητα και την ειλικρίνεια του, καθώς με ένα δυνατό κοινωνικό σχόλιο αλλά και πολύ καλές ερμηνείες, τόσο από τον Mohamed Fellag όσο και από τα παιδιά της τάξης, καταφέρνει να κερδίσει την προσοχή και την σκέψη του θεατή.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More