Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Δευτέρα 25 Ιουνίου 2012

The Whistleblower

Η Kathryn Bolkovac είναι μια Αμερικανίδα αστυνομικός η οποία δέχεται να ενταχθεί σε μια αμερικανική εταιρία και να γίνει μέλος ενός ιδιωτικού στρατού, κομμάτι των Ηνωμένων Εθνών, σκοπός του οποίου είναι η προσφορά βοήθειας στους ανθρώπους της Βοσνίας. Η αποστολή τους δεν είναι εύκολη καθώς ο πόλεμος έχει τελειώσει αλλά έχει αφήσει πίσω τα σημάδια του. Η Kathryn σύντομα θα ανακαλύψει στοιχεία για παράνομη σωματεμπορία ενώ, όλα όσα ξέρει και πιστεύει θα ανατραπούν όταν θα γνωρίσει την Raya, ένα κορίτσι που προσπαθεί να ξεφύγει από το σύστημα. Στην προσπάθεια της να σώσει την Raya και τις υπόλοιπες κοπέλες, η Kathryn θα βρεθεί αντιμέτωπη με τους ανθρώπους που υποτίθεται πως τις προστατεύουν.
Η Καναδή σκηνοθέτις Larysa Kondracki επιλέγει την αληθινή και πολυεπίπεδη ιστορία της Kathryn Bolkovac για να κάνει το ντεμπούτο της στον χώρο του κινηματογράφου. Το θέμα του έργου είναι σκληρό αλλά πέρα για πέρα υπαρκτό, καθώς τα γεγονότα που περιγράφει συνέβησαν λίγα μόλις χρόνια πριν, ενώ τα σημάδια της διαιώνισης του προβλήματος υπάρχουν μέχρι σήμερα. Η Larysa κινηματογραφεί ρεαλιστικά τα γεγονότα με σκληρή, προκλητική φωτογραφία, αλλά αντί να εστιάσει στις δραματικές καταστάσεις των εκμεταλλευομένων γυναικών, προσπαθεί να δημιουργήσει ένα πολιτικό θρίλερ, με απώτερο σκοπό να κάνει γνωστό το παρασκήνιο πίσω από τις “ειρηνοποιήσεις” και τις “απελευθερώσεις”. Αυτή η επιλογή, κινηματογραφικά τουλάχιστον, φαίνεται λάθος, καθώς το σενάριο δεν έχει το ανάλογο βάθος για να αντέξει τέτοιες ανατροπές και το τελικό αποτέλεσμα φαίνετε, ειδικά στο τέλος του, διαδικαστικό.
Όλο το έργο γυρνάει γύρω από τις πράξεις της Kathryn Bolkovac, στον ρόλο της οποίας βλέπουμε την Rachel Weisz (Dream House, The Constant Gardener), η οποία δίνει μία από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας της και ουσιαστικά σηκώνει όλο το βάρος της ταινίας. Δίπλα της βλέπουμε την Vanessa Redgrave (Coriolanus) και την Monica Bellucci, οι ρόλοι των οποίων όμως είναι πολύ επιφανειακοί και δεν προσφέρουν ιδιαίτερα στην ταινία.
Το The Whistleblower είναι μια ταινία που πρέπει να δει κανείς, κυρίως για την θεματολογία της και το φως που ρίχνει σε πράγματα που διαδραματίζονται στον κόσμο σήμερα. Η Larysa Kondracki κάνει μια αξιοπρεπή προσπάθεια για πρώτη της δουλειά ενώ η Rachel Weisz αξιοποιεί το ταλέντο της σε ένα ρόλο που της πηγαίνει πολύ.

Σάββατο 23 Ιουνίου 2012

Of Monsters and Men – My Head is an Animal

Η Ισλανδία εδώ και χρόνια βγάζει εξαιρετικά συγκροτήματα, τα οποία με την μουσική τους καταφέρνουν έυκολα να καταπλήξουν Ευρώπη και Αμερική. Βλέπε Sigur Ros(Valtari) και Rokkuro(I Annan Heim) που εκπροσωπούν επάξια την χώρα τους ενώ από πέρσι στην ίδια κατηγορία συγκαταλέγονται και οι Of Monsters and Men, οι οποίοι αποτελούν πιο εύκολο πόλο έλξης για τις ξένες χώρες, λόγω του ότι οι στίχοι τους είναι στα Αγγλικά και όχι στα Ισλανδικά. Η 6μελής μπάντα κατάφερε, με το τραγούδι “Little Talks, πέρσι το Φεβρουάριο να εντυπωσιάσει τους πάντες και επομένως η πρώτη δισκογραφική δουλειά βρισκόταν αυτόματα στα σκαριά. Έτσι, το “My Head is an Animal” κυκλοφόρησε πριν έναν μήνα και είναι έτοιμο να μας κατασπαράξει με τις εξαιρετικές – όπως αποδείχθηκαν μετά τις ακροάσεις – indie pop μελωδίες του.
Το “Dirty Paws” που κάνει την αρχή για τον δίσκο σε βάζει στο κλίμα του συγκροτήματος που δεν είναι άλλο από το folk. Στην συνέχεια, έρχεται το υπέροχο κομμάτι με τον τίτλο “King and Lionheart”. Από την πρώτη ακρόαση κολλάς με την πορωτική μελωδία, με τα κρουστά που μπαίνουν στην μέση του τραγουδιού και την χάρη που έχουν τα φωνητικά της τραγουδίστριας Nanna Bryndis Hilmarsdottir. Γενικά, η φωνή της ερμηνεύτριας δίνει μια φανταστική «χαρά» στα κομμάτια που ταιριάζει πολύ. Το “Little Talks”, όπου είναι και το πρώτο single του άλμπουμ, σε βάζει σε πιο χορευτικούς ρυθμούς με τα δυνατά πνευστά του ενώ με το “Six Weeks” μπαίνεις σε ροκ διάθεση για να έρθει πάλι η ηρεμία με το “Love Love Love”.
Στο “Your Bones” συναντάμε τον κιθαρίστα - τραγουδιστή Ragnar Porhallsson να ερμηνεύει τη στιγμή που στο “Lakehouse” κυριαρχούν τα πολυφωνικά φωνητικά που κάνουν το κομμάτι κάπως πιο «βασιλικό». Ο δίσκος κλείνει με ατμοσφαιρικό τρόπο που ακούει στο όνομα “Yellow Light” αφήνοντάς μας μια πολύ γλυκιά γεύση. Συνολικά το άλμπουμ είναι ένα εξαιρετικό πόνημα, στο οποίο υπάρχουν τραγούδια που θες να ακούς και να ξανακούς. Μελωδίες που μένουν στο μυαλό σου και μάλλον η συγκεκριμένη μπάντα θα μας «υπενθυμίσει» στο μέλλον πως σχηματίστηκε για ακόμα πιο μεγάλα μουσικά πράγματα. Οι Of Monsters and Men έρχονται από τα ψηλά της Ισλανδίας για να μας παρασύρουν με την υπέροχη μουσική τους και εμείς δεν μπορούμε παρά να τους ακολουθήσουμε.

Παρασκευή 22 Ιουνίου 2012

In Darkness

Ο Leopold Socha είναι ένας εργαζόμενος στους υπονόμους της πόλης Lvov της Πολωνίας. Με την κατάληψη της πόλης από τους Ναζί, ο Socha εκμεταλλεύεται την ευκαιρία και κάνει μικροκλοπές που του αποφέρουν ένα παραπάνω έσοδο. Μια μέρα στους υπονόμους όμως, θα βρεθεί τυχαία μπροστά στην απόπειρα μερικών Εβραίων να αποδράσουν από το γκέτο της πόλης. Ο Socha θα συμφωνήσει να τους βοηθήσει αλλά μόνο έναντι αμοιβής. Σύντομα, μέσα από τον αγώνα των ανθρώπων για επιβίωση, ο κυνισμός του Socha θα εξαφανιστεί και την θέση του θα πάρει η αγωνία και η συνεχής μάχη για την ζωή των φίλων του.
Η Πολωνέζα Agnieszka Holland σκηνοθετεί την φετινή επιλογή της Πολωνίας για τα Όσκαρ. Το In Darkness βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και εξιστορεί την προσπάθεια μιας μικρής ομάδας Εβραίων να αποφύγουν το ολοκαύτωμα, ζώντας στους υπονόμους για 14 ολόκληρους μήνες. Η σκηνοθέτις απεικονίζει με ρεαλισμό τόσο τις δύσκολες καταστάσεις όσο και τους ίδιους τους ανθρώπους, τους θύτες αλλά και τα θύματα. Η δράση μεταφέρεται από τους υπονόμους στην επιφάνεια, μεταφέροντάς μας την τραγική διαφορά των ανθρώπων. Η ταινία ξεχωρίζει για την αληθοφάνειά της και σε αυτό συμβάλουν οι πολύ δυνατές ερμηνείες των πρωταγωνιστών της, ειδικά του Robert Wieckiewicz και της Kinga Preis, στον ρόλο του Leopold Socha και της γυναίκας του.
Με μεγαλύτερη διάκριση προφανώς, την πρόταση του για Όσκαρ από την Ακαδημία, το In Darkness ασχολείται με ένα θέμα που δεν θα σταματήσει ποτέ να προκαλεί το ενδιαφέρον κάθε ανθρώπου. Εδώ, παρουσιάζεται μια ιστορία επιβίωσης που ξεχωρίζει γιατί, οι χαρακτήρες είναι αληθινοί, όπως και η εξέλιξη του ήρωα. Η ταινία έχει όλα τα απαραίτητα για το είδος της για να χαρακτηριστεί τρομερή.

Πέμπτη 21 Ιουνίου 2012

Adolf Plays The Jazz – Form Follows Function

Κατεβάζεις το άλμπουμ τους (γιατί οι ίδιοι αποφασίζουν να το προσφέρουν για δωρεάν κατέβασμα) και ξεκινάς την ακρόαση. Δεν έχεις ψάξει την προέλευση του συγκροτήματος και από τις πρώτες μελωδίες ο νους σου πηγαίνει σε χώρες που το post-rock βρίσκεται στην κορυφή. Σε λίγο μαθαίνεις πως αυτά που ακούς, και που σου έχουν τραβήξει αμέσως την προσοχή, είναι ελληνικής προέλευσης και κάνεις σκέψεις ότι η εγχώρια μουσική σκηνή βασιλεύει για τα καλά. Όχι ότι δεν το ξέρεις, αφού πλέον ολοένα και περισσότερα σχήματα και καλλιτέχνες σκάνε από το πουθενά με μουσικές γεμάτες συναίσθημα και αυθεντικότητα. Οι Adolf Plays The Jazz, όμως, αποτελούν μια ξεχωριστή περίπτωση – προσωπικά – από τώρα και στο εξής. Και αυτό διότι ο καινούριος του δίσκος με τον τίτλο “Form Follows Function” είναι πραγματικά ένα μουσικό στολίδι για την «εναλλακτική» μουσική σκηνής της χώρας μας.
Η μουσική των Adolf Plays The Jazz περνάει από μια κινηματογραφική σκοπιά, καθώς τα άλμπουμ τους θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτελούν soundtracks για ταινίες. Ορχηστρικά κομμάτια γεμάτα ηλεκτρικές κιθάρες, κρουστά που εντυπωσίαζουν και δεν ακολουθούν απλώς τον ρυθμό και το ηλεκτρονικό στοιχείο που πολλές φορές εισχωρεί και δημιουργεί ένα εξαιρετικό μείγμα μαζί με το ηλεκτρικό. Κάποιες φορές συναντάμε όργανα όπως το βιολί που δίνει την «απαραίτητη» ηρεμία ενώ σε άλλα σημεία το τέμπο ανεβαίνει πορωτικά. Σύμφωνα με την μπάντα, το “Form Follows Function” παραπέμπει στις μεγαλουπόλεις και στο πώς εκείνες επιδρούν στον ψυχισμό του ανθρώπου. Ο ήχος είναι καθαρά post-rock ο οποίος σε συνδυασμό με την ταξιδιάρικη προσέγγιση του συγκροτήματος δημιουργεί μια ιδιαίτερα όμορφη μουσική.
Το μόνο που χρειάζεται είναι να αφήσεις τα τραγούδια να παίζουν και να σε παρασύρουν σε μακρινά ταξίδια, τα οποία μπορεί να είναι και μέσα σε μια μεγαλούπολη. Οι Αθηναίοι Adolf Plays The Jazz σχηματίστηκαν το 1998 και έχουν κυκλοφορήσει τρεις δίσκους και μαζί με τον φετινό πιστεύω πως μπαίνουν αναμφισβήτητα στα καλύτερα συγκροτήματα της ελληνικής «εναλλακτικής» σκηνής. Σημειωτέον, η μπάντα προσφέρει όλες τις δισκογραφικές της δουλειές προς δωρεάν κατέβασμα.

Τετάρτη 20 Ιουνίου 2012

Rock of Ages

Η Sherrie είναι μια νεαρή κοπέλα από την επαρχία που μετακομίζει στο Λος Άντζελες με πολλά όνειρα για την ζωή της. Εκεί θα συναντήσει και θα ερωτευτεί τον Drew, έναν νεαρό που δουλεύει στο αγαπημένο της μαγαζί, το Bourbon, και έχει όνειρο να γίνει θρύλος του rock n roll. Η σχέση τους εξελίσσεται και περνάει από διάφορα στάδια όταν γύρω τους, ο διάσημος τραγουδιστής Stacee Jaxx προσπαθεί να ξεπεράσει τα προβλήματα που κρύβει, ο ιδιοκτήτης του Bourbon κάνει τα πάντα για να κρατήσει την επιχείρησή του ανοικτή, ενώ η Patricia Whitmore, γυναίκα του δημάρχου, κάνει ότι μπορεί για να σταματήσει την εξάπλωση της rock.
Βασισμένο στο ομότιτλο μιούζικαλ, το Rock of Ages έχει σκοπό να μας μεταφέρει στην δεκαετία του 80’, όπου το rock και η poser αισθητική κυριαρχούσαν στους δρόμους του Los Angeles. O σκηνοθέτης Adam Shankman προσπαθεί να μεταφέρει το πολύ πετυχημένο αλλά και ιδιαίτερο αυτό μιούζικαλ στη μεγάλη οθόνη, επιλέγοντας να διασπάσει το ενδιαφέρον για τους πρωταγωνιστές και την ρομαντική ιστορία τους, και να το μοιράσει στις φαινομενικά δευτερεύον ιστορίες. Έτσι, ο θεατής χάνεται μέσα στις παράλληλες ιστορίες και μαζί με την χλιαρότητα του κεντρικού σεναρίου κινδυνεύει να χάσει και το ενδιαφέρον του. Σε αυτή του την απόφαση όμως, μεγάλο ρόλο προφανώς έπαιξε το αξιόλογο cast που είχε στη διάθεσή του, στο οποίο και έπρεπε να δώσει τον ανάλογο χρόνο για να πάρει το μέγιστο δυνατό.
Στο πρωταγωνιστικό δίδυμο βλέπουμε τον Diego Boneta και την Julianne Hough, οι οποίοι ήταν πολύ καλοί, ειδικά στις εκτελέσεις των τραγουδιών, αν και με την σχεδόν “ατσαλάκωτη” εικόνα  τους δεν πείθουν για γενιά των 80’s. Φυσικά ξεχωρίζει εύκολα από το cast ο Tom Cruise (Mission: Impossible - Ghost Protocol) στο ρόλο του Stacee Jaxx, ενός μεγάλου αλλά και πολύ εκκεντρικού μουσικού που έχει εγκλωβιστεί στον ίδιο του τον ρόλο. Η ταινία στηρίζεται τόσο στα καταπληκτικά τραγούδια που ακούγονται όσο και στο χιούμορ και στην διακωμώδηση της εποχής. Για το δεύτερο σκέλος, μεγάλο κομμάτι ευθύνης έχουν οι Alec Baldwin, Russell Brand (Get him to the Greek) και Paul Giamatti (The Ides of March) που δίνουν, μαζί και με τον Tom Cruise, το κωμικό στοιχείο της ταινίας.
Φυσικά, σε ένα μιούζικαλ το πρωταρχικό ρόλο τον παίζουν τα τραγούδια, και εκεί το Rock of Ages κάνει καταπληκτική δουλειά. Με κομμάτια από Bon Jovi και Whitesnake μέχρι Twisted Sister και Def Leppard, η ταινία καταφέρνει να μας ταξιδέψει και να μας κάνει να τα σιγοτραγουδήσουμε μαζί με τους ηθοποιούς. Ξεχωρίζει εδώ η “μάχη” μεταξύ των διωκτών και των υποστηρικτών της μουσικής με τα We Built This City και We're Not Gonna Take It.
Όσοι έχουν αναμνήσεις από την εποχή αυτή αλλά και όσοι θα θέλανε να την είχανε ζήσει, θα ενθουσιαστούν με την ταινία. Ο δισταγμός του σκηνοθέτη να εκμεταλλευτεί στο μέγιστο βαθμό την ιδιορρυθμία της εποχής και των ανθρώπων της θα αφήσει μια πικρή γεύση στους υπόλοιπους, καθώς με λίγη παραπάνω προσοχή στο σενάριο η ταινία θα ήταν πολύ καλύτερη.  

Τρίτη 19 Ιουνίου 2012

Neil Young & Crazy Horse – Americana

Δεν χρειάζονται και πολλές συστάσεις για τον Neil Young. Ένας από τους εναπομείναντες αυθεντικούς ροκάδες που συνεχίζει ακάθεκτος να κυκλοφορεί δίσκους. Δίσκους που χαρακτηριζόνται από το καθαρόαιμο ροκ χωρίς να παρεκκλίνει από τον δρόμο του προς άλλα είδη μουσικής. Το 2010 κυκλοφόρησε το εξαιρετικό “Le Noise” και φέτος είναι η σειρά του 34ου άλμπουμ του που τιτλοφορείται “Americana”. 45 ολόκληρα χρόνια βρίσκεται στο προσκήνιο τη δισκογραφίας και αναμφισβήτητα ο 66χρονος πλέον Καναδός έχει γράψει ο ίδιος το όνομά του με χρυσά γράμματα στην ιστορία της ροκ μουσικής.
Στο “Americana” ο Neil Young μας υπενθυμίζει τραγούδια από πολύ παλαιότερες δεκαετίες με την μοναδική του ερμηνεία και εκτέλεση. Κομμάτια που με το ροκ ύφος στα οποία ο τραγουδοποιός έχει εντρυφήσει, γίνονται γνωστά σε ευρύ κοινό και με μια διαφορετική μουσική προσέγγιση. Την αρχή την κάνει το “Oh! Susanna” που αποτελεί ένα τραγούδι του 1848 γραμμένο από τον Stephen Foster και παράλληλα ανήκει στην λίστα με τα δημοσιότερα αμερικανικά τραγούδια. Το “Clementine” στη συνέχεια είναι ένα υπέροχο, με παραμορφωμένη κιθάρα, κομμάτι. Είναι γνωστό και με τον τίτλο “Oh My Darling, Clementine” ενώ η χρονολογία, ο τόπος και ο συνθέτης του αυθεντικού τραγουδιού είναι μέχρι και σήμερα άγνωστα. Επίσης, το μακροσκελές “Tom Dula” αποτελεί ένα folk κομμάτι του 1929 από τον Frank Proffitt, του οποίου η επανεκτέλεση των Kingston Trio είναι πολύ καλή.
Ενδιαφέρουσα εκτέλεση είναι εκείνη του “Gallows Pole”, του οποίου ο αυθεντικός τίτλος είναι “The Maid Freed from the Gallows” και που έγινε γνωστό σε πολύ κόσμο με την διασκευή από τους Led Zeppelin το 1970. Αργότερα, συναντάμε το ποπ “Get A Job” – και αυτό φυσικά σε μια ροκ εκδοχή – όπου έρχεται από τους Silhouettes το 1957. Βλέπουμε τον Neil Young να επιλέγει αρκετά παλιά folk τραγούδια, όπως και το “This Land Is Your Land” του Woody Guthrie γύρω στο 1945. Για το τέλος, ο Καναδός μας επιφυλάσσει το “God Save The Queen”, έναν ύμνο για την εκάστοτε βασίλισσα ή βασιλιά της Βρετανίας.
Ο Neil Young παρουσιάζει μια αρκετά όμορφη συλλογή με εξαιρετικές διασκευές. Το καλό της όλης υπόθεσης είναι ότι τα κομμάτια προέρχονται από πολύ παλιές εποχές και ο Young τα μεταμορφώνει με τον καλύτερο τρόπο και φυσικά με πολύ ροκιά. Τέλος, η μπάντα που πλαισιώνει τον γνωστό μουσικό απαρτίζεται από τους Billy Talbot(μπάσο), Ralph Molina(ντραμς) και Frank Sampedro(κιθάρα).

Δευτέρα 18 Ιουνίου 2012

War of the Arrows

Κατά την διάρκεια της δεύτερης εισβολής των Μαντζουρίων στην Κορέα, ένα χωριό δέχεται επίθεση και οι κάτοικοί του είτε δολοφονούνται επι τόπου είτε αιχμαλωτίζονται για να μεταφερθούν πίσω στην Μαντζουρία. Μέσα στους αιχμαλώτους και η Ja-In, μαζί με τον Seo-Goon, ένα ζευγάρι που την στιγμή της επίθεσης προσπαθούσαν να παντρευτούν. Ένας έμπειρος τοξότης του χωριού, ο αδελφός της Ja-In, Nam-Yi, καταφέρνει να ξεφύγει και ξεκινάει μια τεράστια επίθεση κατά των κατακτητών για να σώσει την αδερφή του.
Το War of the Arrows είναι μια ιστορική πολεμική ταινία γεμάτη επικές μάχες με κυρίαρχο όπλο τα τόξα και την δύναμη των πολεμιστών. Το σενάριο της ταινίας μας θέτει στο ιστορικό πλαίσιο και μας γνωρίζει τους πρωταγωνιστές, αλλά δεν προσπαθεί να τους αναλύσει και έτσι μαθαίνουμε ελάχιστα για αυτούς. Κύριο ρόλο στη ταινία έτσι έχει η δράση και όχι το δράμα. Η σκηνοθεσία της ταινίας περιέχει κοφτά και γρήγορα πλάνα που βοηθούν στην ανάπτυξη της δράσης, ενώ οι μάχες, οι οποίες είναι πάρα πολλές, φαίνονται πολύ ρεαλιστικές, χωρίς υπερβολές αλλά ούτε και συμβιβασμούς.
Στην Κορέα η ταινία αγαπήθηκε πολύ και αυτό φάνηκε από την μεγάλη εισπρακτική επιτυχία που σημείωσε, όπως και την πρωτιά στο box office που διατήρησε για αρκετές εβδομάδες. Με αμείωτη δράση και καταπληκτική φωτογραφία, το War of the Arrows προσφέρεται για τους λάτρεις των επικών Ασιατικών ταινιών.

Σάββατο 16 Ιουνίου 2012

The Smashing Pumpkins – Oceania

Κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’80 σχηματίστηκε ένα μουσικό σχήμα, το οποίο 20 χρόνια αργότερα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα της παγκόσμιας ροκ σκηνής αλλά και επιρροή για πολλούς μετέπειτα καλλιτέχνες. Με αμέτρητες επιτυχίες στο πάνθεόν της και δίσκους – ορόσημο για τα 90’s, η συγκεκριμένη μπάντα «στεναχώρησε» τους εκατομμύρια οπαδούς της με την ανακοίνωση της διάλυσής της το 2000. 6 χρόνια αργότερα, όμως, η επανένωση του σχήματος – με διαφορετικά πρόσωπα – αποτέλεσε μεγάλο μουσικό γεγονός. Έτσι, οι Smashing Pumpkins κυκλοφορούν δύο καινούρια αλμπουμ ενώ φέτος ήρθε η στιγμή για την πολυαναμενόμενη κυκλοφορία της ένατης δισκογραφικής τους δουλειάς, με τον τίτλο “Oceania”.
Ο Billy Corgan σταθερός οδηγός στο τιμόνι του συγκροτήματος, δεν σταματάει να συνθέτει νέα τραγούδια. Το θέμα, βέβαια, είναι κατά πόσο μπορεί να γυρίσει το χρόνο πίσω, τότε όπου δίσκοι, όπως το “Mellon Collie and the Infinite Sadness”, ήταν και παραμένουν να είναι μουσικά αριστουργήματα. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που δυσανασχέτησαν με το προπέρσινο “Teargarden By Kaleidyscope”, ένα project με 44 κομμάτια, τα οποία θα κυκλοφορούν ανά διαστήματα για τα επόμενα χρόνια. Ωστόσο, το “Oceania” αποτελεί μία καινούρια δουλειά(η οποία και αυτή θα συμπεριλαβάνεται στην μεγάλη συλλογή), μια δουλειά που κανένας πιστός οπαδός των Smashing Pumpkins μπορεί να μιλήσει εξαρχής για ένα ανούσιο πόνημα. Γνωστός για την επιλογή γυναικών, τα παλιότερα χρόνια, στα όργανα και ειδικά στο μπάσο, ο Billy Corgan τώρα έχει συνοδηγούς την Nicole Fiorentino στο μπάσο, τον Mike Byrne στα τύμπανα και τον Jeff Schroeder στην κιθάρα.
Καταρχάς, το “Oceania” δεν σε αφήνει να επιλέξεις μία ή έστω κάποιες καλές στιγμές από το μουσικό περιεχόμενό του, καθώς με την πρώτη ακρόαση των 13 κομματιών που το απαρτίζουν σου φαίνονται όλα όμορφα. To “Quasar” που ανοίγει τον δίσκο μας βάζει αμέσως σε δυνατούς και γρήγορους ρυθμούς, με τις ηλεκτρικές κιθάρες να βγάζουν μια πολύ όμορφη δυναμική. Στο επόμενο “Panopticon” το τέμπο συνεχίζει στο ίδιο μήκος κύματος, ωστόσο εδώ βλέπουμε να γίνονται πιο μελωδικά τα φωνητικά του Corgan, όπως και τα κρουστά που προς στιγμήν μου θύμισαν Tool. Εξαιρετική στιγμή αποτελεί η δυάδα των “Violet Rays” και “My Love is Winter” με μελωδίες που σου μένουν αμέσως στο μυαλό, σε αντίθεση με το “One Diamond, One Heart”, το οποίο περνάει και δεν ακουμπάει. Βλέπουμε σε αυτό τον δίσκο να κυριαρχεί το ηλεκτρικό στοιχείο πολύ. Όχι ότι αυτό δεν συνέβαινε και σε προηγούμενες δουλειές των Smashing Pumpkins, απλά τώρα δεν συναντάμε όργανα όπως το βιολί και το πιάνο, με εξαίρεση το “Pale Horse” στην συνέχεια.

Το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου είναι ένα 9λεπτο κομμάτι με πολλές διακυμάνσεις. Δεν ξέρω πόσα τραγούδια ξεχωριστά μπορούν να βγουν από το συγκεκριμένο κομμάτι αλλά οι μουσικές αλλαγές που γίνονται σε συνδυασμό με το όμορφο κιθαριστικό σόλο στο κλείσιμό του, σου κεντρίζει σίγουρα το ενδιαφέρον. Επίσης, το “The Chimera” συνεχίζει την δυνατή και παραμορφωμένη κιθάρα που βρίσκεται ήδη στα ύψη ενώ δεν λείπουν και τα μπαλαντοειδή όπως το, τρίτο κατά σειρά τραγούδι, “The Celestials” και το τελευταίο “Wildflower”.
Οι Smashing Pumpkins επέστρεψαν για τα καλά. Το “Oceania” είναι ένα εξαιρετικό άλμπουμ, με τραγούδια που μένουν και μουσική που στο σύνολό της μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί πορωτική. Ο Billy Corgan και η παρέα του παρουσιάζουν μια εξαίσια δισκογραφική δουλειά, η οποία θα μπορούσε να αποτελεί μέρος της τρομερής σειράς των δίσκων της δεκαετίας του ’90. Αλλά και τώρα μπορεί άνετα να πλασαριστεί σε μια πολύ καλή θέση με τα καλύτερα άλμπουμ της φετινής χρονιάς.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More