Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Πέμπτη 28 Ιουνίου 2012

The Offspring – Days Go By

Μία από τις πιο αγαπημένες μπάντες, σε παγκόσμιο επίπεδο, του punk και alternative rock είναι αδιαμφισβήτητα οι Offspring. Το συγκρότημα από την California αποτελεί αναπόσταστο κομμάτι της μουσικής της δεκαετίας του ’90 με δίσκους γεμάτους δύναμη, ηλεκτρική κιθάρα στα ύψη και κρουστά να είναι έτοιμα να σπάσουν. Με τα “Smash” και “Conspiracy of One” να ηχούν ευχάριστα μετά από τόσα χρόνια ακόμη στα αυτιά μου, το 4μελές γκρουπ επιστρέφει στην δισκογραφία φέτος, μετά τον όχι και τόσο καλό προηγούμενο δίσκο του. Το “Days Go By”, λοιπόν, έρχεται για να μας υπενθυμίσει πώς ειναι το punk rock που όσοι μεγάλωσαν στα τέλη της δεκαετίας των 90’s και αρχές της νέας χιλιετίας λάτρεψαν.
Όμως, δεν μένεις και πολύ ευχαριστημένος από το συνολικό αποτέλεσμα. Εννοείται πως ο δυνατός ήχος δεν λείπει και από αυτό τον δίσκο, με τα ντραμς να δίνουν τον γηρήγορο ρυθμό και τις ηλεκτρικές κιθάρες να σου τρυπάνε το τύμπανο. Ωστόσο, από την πρώτη ακρόαση κιόλας συνειδητοποιείς πως δεν είσαι καλυμένος από αυτό που μόλις άκουσες. Οι Offspring καταβάλλουν προσπάθειες για να φτάσουν τα παλιά τους άλμπουμ, πράγμα που εδώ και 5 χρόνια φάινεται πολύ δύκολο. Αυτό φαίνεται και από τις συναυλίες τους, στις οποίες παίζουν κατεξοχήν κομμάτια από προηγούμενους επιτυχημένους δίσκους, παραμερίζοντας τα καινούρια τραγούδια. Και δικαίως, αφού τα νέα κομμάτια δεν μπορούν να «ανταπεξέλθουν» μπροστά στις παλιές επιτυχίες. Από τα 12 τραγούδια ξεχωρίζουν ελάχιστα, ανάμεσά τους και τα δύο πρώτα singles “Days Go By” και “Cruising California (Bumpin’ in My Trunk)”.
Σε γενικές γραμμές ο δίσκος κυμαίνεται ανάμεσα στην αδιαφορία και την βαρεμάρα. Δεν υπάρχει κάποιο σημείο που θα σου τραβήξει την προσοχή ενώ αντίθετα σε απωθεί από την πρώτη ακρόαση. Δυστυχώς, οι Offspring, που είναι ένα αγαπημένο συγκρότημα, δείχνουν ανήμποροι να κάνουν το μεγάλο comeback στην δισκογραφία.

Τετάρτη 27 Ιουνίου 2012

Νάνοι – Five Boxes

Άλλο ένα τρανταχτό παράδειγμα πως η ανεξάρτητη ελληνική σκηνή δεν πεθαίνει. Πολλές φορές κυκλοφορούν δίσκοι διαμάντια από συγκροτήματα που παλεύουν μόνα τους να βγάλουν παραπέρα τις μουσικές τους δημιουργίες. Οι Νάνοι έρχονται από την Θεσσαλονίκη για να ροκάρουν με τον δικό τους μοναδικό τρόπο. Ενώ σαν γκρουπ υφίστανται από το 1993, έχουν περάσει πολλούς ανασχηματισμούς κυκλοφορώντας δύο δίσκους, το “Linguafon” το 2000 και το “Nanodrive” το 2005. Ήρθε, λοιπόν, η ώρα για το τρίτο τους άλμπουμ, το οποίο «κυκλοφορεί» ελεύθερα από την ιστοσελίδα τους www.nanoi.gr.
                                                                                                        (Φωτογραφία: Αυγουστίνα Ηλιάδου)
Σήμερα οι Νάνοι αποτελούνται από τους Σίμο Νάνο (κιθάρα, φωνή), Πάνο Νάνο (κιθάρα), Κώστα Χασιώτη (μπάσο, φωνή), Αλέξη Νάνο (τύμπανα) και Ασκληπιό Ζαμπέτα (κιθάρα), τον γνωστό και μη εξαιρετέο κιθαρίστα στις Τρύπες. Στις συναυλίες της μπάντας – και στην ηχογράφηση του συγκεκριμένου δίσκου - εισέρχονται και οι Σεμέλη Ταγαρά (φωνή), Μιχάλης Βρέττας (βιολί) και Γιάννης Μαρίνος (τρομπόνι). Το “Five Boxes” περιέχει πέντε κομμάτια καθαρόαιμης ροκ. Το “Voice In A Cage” μας εισάγει στον κόσμο των Νάνων με τις ηλεκτρικές κιθάρες να δείχνουν αλληλεγγύη η μία στην άλλη και το τρομπόνι να εμφανίζεται με τον δικό του αισθησιακό τρόπο. Στη συνέχεια, η Σεμέλη Ταγαρά μας παίρνει από το χέρι χωρίς καμία ανάσα καθώς οι κιθάρες συνεχίζουν να σκίζουν τα τύμπανά μας στο “Nothing Is The Same”. Το ψυχεδελικό “Another Day” παίρνει τη σκυτάλη για να έρθει το καθαρόαιμο ροκ του “Northern Wall” να μας συνεπάρει. Το τελευταίο “Sylvia” κλείνει τον κύκλο των πέντε αυτών κουτιών με την Σεμέλη να εμφανίζεται ξανά στα φωνητικά έχοντας συντροφιά το γλυκό τρομπόνι και τις ατμοσφαιρικές κιθάρες.
Μακάρι οι Νάνοι να μην κάνουν άλλο τόσο καιρό για να επαναεμφανισθούν με καινούριες συνθέσεις, διότι γνωρίζουν πολύ καλά να παίζουν αυτό που πραγματικά γουστάρουν. «Βρώμικες» ροκ μελωδίες συνδυασμένες με τζαζ ψήγματα και δυνατούς στίχους. Το “Five Boxes” αξίζει πολύ όπως αξίζει να ακουστούν και οι δύο προηγούμενοι δίσκοι των Νάνων.

Τρίτη 26 Ιουνίου 2012

Linkin Park – Living Things

Στις αρχές της νέας χιλιετίας ξεκίνησε η δισκογραφία για ένα συγκρότημα από την California, το οποίο τώρα είναι πασίγνωστο σε ολόκληρο τον κόσμο με εκατομμύρια οπαδούς. Οι Linkin Park είναι λατρεμένη μπάντα σε πολλές χώρες – όπως φυσικά και στην δική μας – και κυκλοφορούν φέτος τον πέμπτο τους στούντιο δίσκο. Οι περισσότεροι φαν της μπάντας υποστηρίζουν πως η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία και ότι η φετινή δισκογραφική δουλειά θα σβήσει τα κακώς κείμενα που δημιουργήθηκαν με το προπέρσινο “A Thousand Suns”. Ένα άλμπουμ, το οποίο έκανε πολλούς που τους άρεσαν οι Linkin Park, να αποστραφούν και δικαίως, αφού η μουσική του ήταν εντελώς πειραματική και δεν χαρακτηριζόταν από τον κλασικό ήχο της μπάντας. Το “Living Things”, όπως ονομάζεται ο δίσκος, είναι μια καλή ευκαιρία για το αμερικανικό γκρουπ να επιστρέψει στην κορυφή, εκεί όπου έφτασε με τα αριστουργηματικά “Hybrid Theory” και “Meteora”.
12 τραγούδια συνθέτουν το παζλ του “Living Things”, ο συνολικός χρόνος των οποίων όμως δεν αγγίζει τα 40 λεπτά. Με την πρώτη ακρόαση καταλαβαίνεις πως ο δίσκος χωρίζεται σε δύο μέρη, το καλό και το άσχημο. Το καλό είναι το πρώτο μισό του άλμπουμ, με κομμάτια αρκετά όμορφα και ήχο που παραπέμπουν στους παλιούς Linkin Park. Δεν χρειάζεται να αναφερθεί ότι και εδώ το ηλεκτρονικό στοιχείο δια χειρός Joe Hahn είναι εμφανές και το hip hop του κιθαρίστα Mike Shinoda κυριεύει, μιας και η 6μελής μπάντα συνδυάζει τα συγκεκριμένα είδη μουσικής εδώ και χρόνια. Ο δίσκος ανοίγει με μια αξιόλογη τριάδα κομματιών. Το “Lost In The Echo” ξεκινάει με τα hip hop φωνητικά και τον Chester Benninghton να μπαίνει δυναμικά στο ρεφρέν. Εδώ συναντάμε και ένα από τα χαρακτηριστικά του frontman τους γκρουπ, που δεν είναι άλλο από της άγριας ομορφιάς φωνή του. Το επόμενο “In My Remains” διατηρεί το ανεβαστικό τέμπο ενώ η συνέχεια ανήκει στο πρώτο single, “Burn It Down”. Αρχικά, δεν προκαλεί κάποια αίσθηση το συγκεκριμένο κομμάτι, ωστόσο μετά την τρίτη επανάληψη αρχίζει να αποτελεί και την κορυφή του άλμπουμ.
Με το “Lies Greed Misery” αλλάζει άρδην το μουσικό στυλ που διαμορφώνοταν μέχρι στιγμής στον δίσκο. Μπαίνουμε για τα καλά σε hip hop μονοπάτια με την ηλεκτρική κιθάρα να ακολουθεί κατά πόδας και τα αγριεμένα φωνητικά να στολίζουν με μια όμορφη δυναμική το τραγούδι. Από κει και πέρα, αρχίζει η κατρακύλα για τον δίσκο. Αν εξαιρέσεις κάποιες αναλαμπές, τα επόμενα κομμάτια σου υπενθυμίζουν πως οι Linkin Park δεν έχουν βρει ακόμα τον δρόμο της επιστροφής προς την επιτυχία. Αδιάφορα τραγούδια που είναι από εκείνα που μπαίνουν σε μια δουλειά μόνο και μόνο για να μπουν και να γεμίσουν την λίστα. Το, μόλις 1.5 λεπτού, “Victimized” ίσως κάνει την διαφορά προσπαθώντας όμως μάταια να ανεβάσει το επίπεδο.
Ο φετινός δίσκος σίγουρα είναι ένα καλύτερο δείγμα από το αποτυχημένο “A Thousand Suns”, το οποίο πολύ πιθανό να θέλουν να διαγράψουν από το μυαλό τους και τα ίδια τα μέλη του συγκροτήματος Ωστόσο, δείχνει πως οι Linkin Park δεν είναι «έτοιμοι» να γυρίσουν σε εποχές του στυλ “Meteora”. Κρίμα γιαμια μπάντα που αμέσως αγαπήθηκε από εκατομμύρια οπαδούς και έχει την δική της μουσική ιστορία.

Δευτέρα 25 Ιουνίου 2012

The Whistleblower

Η Kathryn Bolkovac είναι μια Αμερικανίδα αστυνομικός η οποία δέχεται να ενταχθεί σε μια αμερικανική εταιρία και να γίνει μέλος ενός ιδιωτικού στρατού, κομμάτι των Ηνωμένων Εθνών, σκοπός του οποίου είναι η προσφορά βοήθειας στους ανθρώπους της Βοσνίας. Η αποστολή τους δεν είναι εύκολη καθώς ο πόλεμος έχει τελειώσει αλλά έχει αφήσει πίσω τα σημάδια του. Η Kathryn σύντομα θα ανακαλύψει στοιχεία για παράνομη σωματεμπορία ενώ, όλα όσα ξέρει και πιστεύει θα ανατραπούν όταν θα γνωρίσει την Raya, ένα κορίτσι που προσπαθεί να ξεφύγει από το σύστημα. Στην προσπάθεια της να σώσει την Raya και τις υπόλοιπες κοπέλες, η Kathryn θα βρεθεί αντιμέτωπη με τους ανθρώπους που υποτίθεται πως τις προστατεύουν.
Η Καναδή σκηνοθέτις Larysa Kondracki επιλέγει την αληθινή και πολυεπίπεδη ιστορία της Kathryn Bolkovac για να κάνει το ντεμπούτο της στον χώρο του κινηματογράφου. Το θέμα του έργου είναι σκληρό αλλά πέρα για πέρα υπαρκτό, καθώς τα γεγονότα που περιγράφει συνέβησαν λίγα μόλις χρόνια πριν, ενώ τα σημάδια της διαιώνισης του προβλήματος υπάρχουν μέχρι σήμερα. Η Larysa κινηματογραφεί ρεαλιστικά τα γεγονότα με σκληρή, προκλητική φωτογραφία, αλλά αντί να εστιάσει στις δραματικές καταστάσεις των εκμεταλλευομένων γυναικών, προσπαθεί να δημιουργήσει ένα πολιτικό θρίλερ, με απώτερο σκοπό να κάνει γνωστό το παρασκήνιο πίσω από τις “ειρηνοποιήσεις” και τις “απελευθερώσεις”. Αυτή η επιλογή, κινηματογραφικά τουλάχιστον, φαίνεται λάθος, καθώς το σενάριο δεν έχει το ανάλογο βάθος για να αντέξει τέτοιες ανατροπές και το τελικό αποτέλεσμα φαίνετε, ειδικά στο τέλος του, διαδικαστικό.
Όλο το έργο γυρνάει γύρω από τις πράξεις της Kathryn Bolkovac, στον ρόλο της οποίας βλέπουμε την Rachel Weisz (Dream House, The Constant Gardener), η οποία δίνει μία από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας της και ουσιαστικά σηκώνει όλο το βάρος της ταινίας. Δίπλα της βλέπουμε την Vanessa Redgrave (Coriolanus) και την Monica Bellucci, οι ρόλοι των οποίων όμως είναι πολύ επιφανειακοί και δεν προσφέρουν ιδιαίτερα στην ταινία.
Το The Whistleblower είναι μια ταινία που πρέπει να δει κανείς, κυρίως για την θεματολογία της και το φως που ρίχνει σε πράγματα που διαδραματίζονται στον κόσμο σήμερα. Η Larysa Kondracki κάνει μια αξιοπρεπή προσπάθεια για πρώτη της δουλειά ενώ η Rachel Weisz αξιοποιεί το ταλέντο της σε ένα ρόλο που της πηγαίνει πολύ.

Σάββατο 23 Ιουνίου 2012

Of Monsters and Men – My Head is an Animal

Η Ισλανδία εδώ και χρόνια βγάζει εξαιρετικά συγκροτήματα, τα οποία με την μουσική τους καταφέρνουν έυκολα να καταπλήξουν Ευρώπη και Αμερική. Βλέπε Sigur Ros(Valtari) και Rokkuro(I Annan Heim) που εκπροσωπούν επάξια την χώρα τους ενώ από πέρσι στην ίδια κατηγορία συγκαταλέγονται και οι Of Monsters and Men, οι οποίοι αποτελούν πιο εύκολο πόλο έλξης για τις ξένες χώρες, λόγω του ότι οι στίχοι τους είναι στα Αγγλικά και όχι στα Ισλανδικά. Η 6μελής μπάντα κατάφερε, με το τραγούδι “Little Talks, πέρσι το Φεβρουάριο να εντυπωσιάσει τους πάντες και επομένως η πρώτη δισκογραφική δουλειά βρισκόταν αυτόματα στα σκαριά. Έτσι, το “My Head is an Animal” κυκλοφόρησε πριν έναν μήνα και είναι έτοιμο να μας κατασπαράξει με τις εξαιρετικές – όπως αποδείχθηκαν μετά τις ακροάσεις – indie pop μελωδίες του.
Το “Dirty Paws” που κάνει την αρχή για τον δίσκο σε βάζει στο κλίμα του συγκροτήματος που δεν είναι άλλο από το folk. Στην συνέχεια, έρχεται το υπέροχο κομμάτι με τον τίτλο “King and Lionheart”. Από την πρώτη ακρόαση κολλάς με την πορωτική μελωδία, με τα κρουστά που μπαίνουν στην μέση του τραγουδιού και την χάρη που έχουν τα φωνητικά της τραγουδίστριας Nanna Bryndis Hilmarsdottir. Γενικά, η φωνή της ερμηνεύτριας δίνει μια φανταστική «χαρά» στα κομμάτια που ταιριάζει πολύ. Το “Little Talks”, όπου είναι και το πρώτο single του άλμπουμ, σε βάζει σε πιο χορευτικούς ρυθμούς με τα δυνατά πνευστά του ενώ με το “Six Weeks” μπαίνεις σε ροκ διάθεση για να έρθει πάλι η ηρεμία με το “Love Love Love”.
Στο “Your Bones” συναντάμε τον κιθαρίστα - τραγουδιστή Ragnar Porhallsson να ερμηνεύει τη στιγμή που στο “Lakehouse” κυριαρχούν τα πολυφωνικά φωνητικά που κάνουν το κομμάτι κάπως πιο «βασιλικό». Ο δίσκος κλείνει με ατμοσφαιρικό τρόπο που ακούει στο όνομα “Yellow Light” αφήνοντάς μας μια πολύ γλυκιά γεύση. Συνολικά το άλμπουμ είναι ένα εξαιρετικό πόνημα, στο οποίο υπάρχουν τραγούδια που θες να ακούς και να ξανακούς. Μελωδίες που μένουν στο μυαλό σου και μάλλον η συγκεκριμένη μπάντα θα μας «υπενθυμίσει» στο μέλλον πως σχηματίστηκε για ακόμα πιο μεγάλα μουσικά πράγματα. Οι Of Monsters and Men έρχονται από τα ψηλά της Ισλανδίας για να μας παρασύρουν με την υπέροχη μουσική τους και εμείς δεν μπορούμε παρά να τους ακολουθήσουμε.

Παρασκευή 22 Ιουνίου 2012

In Darkness

Ο Leopold Socha είναι ένας εργαζόμενος στους υπονόμους της πόλης Lvov της Πολωνίας. Με την κατάληψη της πόλης από τους Ναζί, ο Socha εκμεταλλεύεται την ευκαιρία και κάνει μικροκλοπές που του αποφέρουν ένα παραπάνω έσοδο. Μια μέρα στους υπονόμους όμως, θα βρεθεί τυχαία μπροστά στην απόπειρα μερικών Εβραίων να αποδράσουν από το γκέτο της πόλης. Ο Socha θα συμφωνήσει να τους βοηθήσει αλλά μόνο έναντι αμοιβής. Σύντομα, μέσα από τον αγώνα των ανθρώπων για επιβίωση, ο κυνισμός του Socha θα εξαφανιστεί και την θέση του θα πάρει η αγωνία και η συνεχής μάχη για την ζωή των φίλων του.
Η Πολωνέζα Agnieszka Holland σκηνοθετεί την φετινή επιλογή της Πολωνίας για τα Όσκαρ. Το In Darkness βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και εξιστορεί την προσπάθεια μιας μικρής ομάδας Εβραίων να αποφύγουν το ολοκαύτωμα, ζώντας στους υπονόμους για 14 ολόκληρους μήνες. Η σκηνοθέτις απεικονίζει με ρεαλισμό τόσο τις δύσκολες καταστάσεις όσο και τους ίδιους τους ανθρώπους, τους θύτες αλλά και τα θύματα. Η δράση μεταφέρεται από τους υπονόμους στην επιφάνεια, μεταφέροντάς μας την τραγική διαφορά των ανθρώπων. Η ταινία ξεχωρίζει για την αληθοφάνειά της και σε αυτό συμβάλουν οι πολύ δυνατές ερμηνείες των πρωταγωνιστών της, ειδικά του Robert Wieckiewicz και της Kinga Preis, στον ρόλο του Leopold Socha και της γυναίκας του.
Με μεγαλύτερη διάκριση προφανώς, την πρόταση του για Όσκαρ από την Ακαδημία, το In Darkness ασχολείται με ένα θέμα που δεν θα σταματήσει ποτέ να προκαλεί το ενδιαφέρον κάθε ανθρώπου. Εδώ, παρουσιάζεται μια ιστορία επιβίωσης που ξεχωρίζει γιατί, οι χαρακτήρες είναι αληθινοί, όπως και η εξέλιξη του ήρωα. Η ταινία έχει όλα τα απαραίτητα για το είδος της για να χαρακτηριστεί τρομερή.

Πέμπτη 21 Ιουνίου 2012

Adolf Plays The Jazz – Form Follows Function

Κατεβάζεις το άλμπουμ τους (γιατί οι ίδιοι αποφασίζουν να το προσφέρουν για δωρεάν κατέβασμα) και ξεκινάς την ακρόαση. Δεν έχεις ψάξει την προέλευση του συγκροτήματος και από τις πρώτες μελωδίες ο νους σου πηγαίνει σε χώρες που το post-rock βρίσκεται στην κορυφή. Σε λίγο μαθαίνεις πως αυτά που ακούς, και που σου έχουν τραβήξει αμέσως την προσοχή, είναι ελληνικής προέλευσης και κάνεις σκέψεις ότι η εγχώρια μουσική σκηνή βασιλεύει για τα καλά. Όχι ότι δεν το ξέρεις, αφού πλέον ολοένα και περισσότερα σχήματα και καλλιτέχνες σκάνε από το πουθενά με μουσικές γεμάτες συναίσθημα και αυθεντικότητα. Οι Adolf Plays The Jazz, όμως, αποτελούν μια ξεχωριστή περίπτωση – προσωπικά – από τώρα και στο εξής. Και αυτό διότι ο καινούριος του δίσκος με τον τίτλο “Form Follows Function” είναι πραγματικά ένα μουσικό στολίδι για την «εναλλακτική» μουσική σκηνής της χώρας μας.
Η μουσική των Adolf Plays The Jazz περνάει από μια κινηματογραφική σκοπιά, καθώς τα άλμπουμ τους θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτελούν soundtracks για ταινίες. Ορχηστρικά κομμάτια γεμάτα ηλεκτρικές κιθάρες, κρουστά που εντυπωσίαζουν και δεν ακολουθούν απλώς τον ρυθμό και το ηλεκτρονικό στοιχείο που πολλές φορές εισχωρεί και δημιουργεί ένα εξαιρετικό μείγμα μαζί με το ηλεκτρικό. Κάποιες φορές συναντάμε όργανα όπως το βιολί που δίνει την «απαραίτητη» ηρεμία ενώ σε άλλα σημεία το τέμπο ανεβαίνει πορωτικά. Σύμφωνα με την μπάντα, το “Form Follows Function” παραπέμπει στις μεγαλουπόλεις και στο πώς εκείνες επιδρούν στον ψυχισμό του ανθρώπου. Ο ήχος είναι καθαρά post-rock ο οποίος σε συνδυασμό με την ταξιδιάρικη προσέγγιση του συγκροτήματος δημιουργεί μια ιδιαίτερα όμορφη μουσική.
Το μόνο που χρειάζεται είναι να αφήσεις τα τραγούδια να παίζουν και να σε παρασύρουν σε μακρινά ταξίδια, τα οποία μπορεί να είναι και μέσα σε μια μεγαλούπολη. Οι Αθηναίοι Adolf Plays The Jazz σχηματίστηκαν το 1998 και έχουν κυκλοφορήσει τρεις δίσκους και μαζί με τον φετινό πιστεύω πως μπαίνουν αναμφισβήτητα στα καλύτερα συγκροτήματα της ελληνικής «εναλλακτικής» σκηνής. Σημειωτέον, η μπάντα προσφέρει όλες τις δισκογραφικές της δουλειές προς δωρεάν κατέβασμα.

Τετάρτη 20 Ιουνίου 2012

Rock of Ages

Η Sherrie είναι μια νεαρή κοπέλα από την επαρχία που μετακομίζει στο Λος Άντζελες με πολλά όνειρα για την ζωή της. Εκεί θα συναντήσει και θα ερωτευτεί τον Drew, έναν νεαρό που δουλεύει στο αγαπημένο της μαγαζί, το Bourbon, και έχει όνειρο να γίνει θρύλος του rock n roll. Η σχέση τους εξελίσσεται και περνάει από διάφορα στάδια όταν γύρω τους, ο διάσημος τραγουδιστής Stacee Jaxx προσπαθεί να ξεπεράσει τα προβλήματα που κρύβει, ο ιδιοκτήτης του Bourbon κάνει τα πάντα για να κρατήσει την επιχείρησή του ανοικτή, ενώ η Patricia Whitmore, γυναίκα του δημάρχου, κάνει ότι μπορεί για να σταματήσει την εξάπλωση της rock.
Βασισμένο στο ομότιτλο μιούζικαλ, το Rock of Ages έχει σκοπό να μας μεταφέρει στην δεκαετία του 80’, όπου το rock και η poser αισθητική κυριαρχούσαν στους δρόμους του Los Angeles. O σκηνοθέτης Adam Shankman προσπαθεί να μεταφέρει το πολύ πετυχημένο αλλά και ιδιαίτερο αυτό μιούζικαλ στη μεγάλη οθόνη, επιλέγοντας να διασπάσει το ενδιαφέρον για τους πρωταγωνιστές και την ρομαντική ιστορία τους, και να το μοιράσει στις φαινομενικά δευτερεύον ιστορίες. Έτσι, ο θεατής χάνεται μέσα στις παράλληλες ιστορίες και μαζί με την χλιαρότητα του κεντρικού σεναρίου κινδυνεύει να χάσει και το ενδιαφέρον του. Σε αυτή του την απόφαση όμως, μεγάλο ρόλο προφανώς έπαιξε το αξιόλογο cast που είχε στη διάθεσή του, στο οποίο και έπρεπε να δώσει τον ανάλογο χρόνο για να πάρει το μέγιστο δυνατό.
Στο πρωταγωνιστικό δίδυμο βλέπουμε τον Diego Boneta και την Julianne Hough, οι οποίοι ήταν πολύ καλοί, ειδικά στις εκτελέσεις των τραγουδιών, αν και με την σχεδόν “ατσαλάκωτη” εικόνα  τους δεν πείθουν για γενιά των 80’s. Φυσικά ξεχωρίζει εύκολα από το cast ο Tom Cruise (Mission: Impossible - Ghost Protocol) στο ρόλο του Stacee Jaxx, ενός μεγάλου αλλά και πολύ εκκεντρικού μουσικού που έχει εγκλωβιστεί στον ίδιο του τον ρόλο. Η ταινία στηρίζεται τόσο στα καταπληκτικά τραγούδια που ακούγονται όσο και στο χιούμορ και στην διακωμώδηση της εποχής. Για το δεύτερο σκέλος, μεγάλο κομμάτι ευθύνης έχουν οι Alec Baldwin, Russell Brand (Get him to the Greek) και Paul Giamatti (The Ides of March) που δίνουν, μαζί και με τον Tom Cruise, το κωμικό στοιχείο της ταινίας.
Φυσικά, σε ένα μιούζικαλ το πρωταρχικό ρόλο τον παίζουν τα τραγούδια, και εκεί το Rock of Ages κάνει καταπληκτική δουλειά. Με κομμάτια από Bon Jovi και Whitesnake μέχρι Twisted Sister και Def Leppard, η ταινία καταφέρνει να μας ταξιδέψει και να μας κάνει να τα σιγοτραγουδήσουμε μαζί με τους ηθοποιούς. Ξεχωρίζει εδώ η “μάχη” μεταξύ των διωκτών και των υποστηρικτών της μουσικής με τα We Built This City και We're Not Gonna Take It.
Όσοι έχουν αναμνήσεις από την εποχή αυτή αλλά και όσοι θα θέλανε να την είχανε ζήσει, θα ενθουσιαστούν με την ταινία. Ο δισταγμός του σκηνοθέτη να εκμεταλλευτεί στο μέγιστο βαθμό την ιδιορρυθμία της εποχής και των ανθρώπων της θα αφήσει μια πικρή γεύση στους υπόλοιπους, καθώς με λίγη παραπάνω προσοχή στο σενάριο η ταινία θα ήταν πολύ καλύτερη.  

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More