Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Δευτέρα 2 Ιουλίου 2012

God Bless America

Ο Frank βλέπει στην τηλεόραση και γύρω του την τρομακτική αλλαγή στην κοινωνία και αυτό τον γεμίζει συνεχώς με νεύρα. Αφού μείνει άνεργος, ο γιατρός του, του λέει πως είναι άρρωστος σε τελικό στάδιο, και αποφασίζει να βάλει τέλος στην ζωή του. Λίγο πριν το κάνει αυτό αποφασίζει να εκτονώσει τα νεύρα του σε ένα δημιούργημα αυτής της κοινωνίας. Κάπου εκεί να συναντήσει την μικρή Roxy, ένα παιδί διαφορετικό από τα άλλα, που ψάχνει το αναπάντεχο για να ξεφύγει από την καθημερινότητά του. Οι δυο τους θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι με στόχο να δώσουν ένα γερό μάθημα σε αυτούς που το χρειάζονται.
Ο Bobcat Goldthwait, γνωστός από τον ρόλο του Zed στα Police Academy, γράφει και σκηνοθετεί ένα πολιτικό-κοινωνικό μανιφέστο κατά της ανθρωποφαγίας που χαρακτηρίζει την σημερινή κοινωνία. Με πολλές δόσεις μαύρου χιούμορ, ο Bobcat τα βάζει με όλο το σύστημα της Αμερικανικής showbiz,των reality και τις επίδρασης που έχουν αυτά στον κόσμο, ο οποίος απαθέστατος τα κάνει μέρος της καθημερινότητάς του. Το cast αποτελείται από τον Joel Murray, έναν ηθοποιό που πρώτη φορά αναλαμβάνει πρώτο ρόλο, και την πρωτάρα Tara Lynne Barr. Οι δυο τους, αν και άπειροι, είναι εξαιρετικοί και, με το διαρκώς αγανακτισμένο και γεμάτο νεύρα πρόσωπο του Joel και την ενέργεια και τρέλα της Tara Lynne Barr φτιάχνουν ένα πολύ δυνατό πρωταγωνιστικό δίδυμο.
Το God Bless America θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι ένα κωμικό Red State. Το καυστικό μαύρο χιούμορ, οι άπειρες “σπόντες” και, το καταπληκτικό δίδυμο δημιουργούν ένα άξιο πακέτο που έχει να πει πολλά.

Σάββατο 30 Ιουνίου 2012

Dojo Cuts – Take From Me

Εξαιρετικές funky και soul μελωδίες έρχονται από το Σίδνευ με φόρα με σκοπό να σε ανεβάσουν και να σε κάνουν να χορέψεις. Οι Dojo Cuts τρία χρόνια μετά τον πλήρως επιτυχημένο ομώνυμο ντεμπούτο τους, επιστρέφουν με τον δέυτερο δίσκο τους. Το “Take From Me” είναι έτοιμο να μας κατασπαράξει με τις χορευτικές του μελωδίες και να μας ταξιδέψει μακριά για 40 λεπτά. Πνευστά να παίζουν ασταμάτητα, κρουστά να ακολουθούν με διακριτικό τρόπο, η κιθάρα να δίνει τον ρυθμό και ένα μπάσο να προσθέτει μια έντονη funky πινελιά.
Η φωνή της Roxie Ray δίνει το δικό της χρώμα στα τραγούδια απογειώνοντάς τα. Η εισαγωγή που ανοίγει τον δίσκο δίνει το έναυσμα για τον τρελό χορό που ακολουθεί. Το γλυκό “I Can Give” στη συνέχεια αποτελείται από μια εκπληκτική μελωδία των πνευστών που δεν γίνεται να την ξεχάσεις. Στο ίδιο μήκος κύματος κυμαίνεται και το “Easy To Come Home” ενώ έρχεται κατά πόδας το “Mamacita” για να ανεβάσει τους ρυθμούς στα ύψη. Το ορχηστρικό “Sonny’s Strut” κρατάει το τέμπο ανεβασμένο και ο χορός δεν έχει τελειωμό. Γενικά όλος ο δίσκος έχει την δυνατότητα να επηρεάσει την διάθεσή σου προς το καλό και φυσικά να τον ακούς μη χορταίνοντάς τον. Από τα μέσα του άλμπουμ και μετά το τέμπο κάπως ηρεμεί, με τα “In This Moment” και “Take From Me” να ξεχωρίζουν. Τέλος, το bonus κομμάτι που υπάρχει κλείνει με φουλ ανεβαστικούς ρυθμούς και χωρίς δεύτερη σκέψη ξαναμπαίνει η εισαγωγή του δίσκου διότι η μία ακρόαση δεν έφτασε.
Το “Take From Me” είναι ένα πολύ όμορφο άλμπουμ και οι Dojo Cuts αποτελούν πλέον ένα ισχυρό όνομα στον χώρο της soul μουσικής. Αυθεντικές funky μελωδίες συνθέτουν ένα εκπληκτικό μουσικό σύνολο, του οποίου η ακρόαση, θα σε κάνει να ψάξεις παραπάνω την συγκεκριμένη μπάντα αλλά και άλλες παρόμοιες της ίδιας μουσικής σκηνής.

Παρασκευή 29 Ιουνίου 2012

Ink

Όταν οι άνθρωποι κοιμούνται, εμφανίζονται δύο δυνάμεις, οι Succubi και οι Storytellers. Οι πρώτοι είναι υπεύθυνοι για τους εφιάλτες μας, ενώ οι δεύτεροι για τα όνειρά μας. Η δύναμή τους φτάνει μέχρι τον επηρεασμό του υποσυνείδητού μας ώστε να πάρουμε τις σωστές ή τις λανθασμένες αποφάσεις στη ζωή μας. Ο John είναι ένας πατέρας με πολλές επαγγελματικές επιτυχίες, που του έχουν στερήσει όμως στην οικογενειακή του ζωή. Η κόρη του, η Emma, θα βρεθεί ανάμεσα στις δύο αυτές ομάδες και για να σωθεί, θα χρειαστεί ο πατέρας της να αντιμετωπίσει τον εαυτό του για να μπορέσει να κάνει τις σωστές επιλογές.
Ο ανεξάρτητος κινηματογράφος έχει αποδείξει πως έχει στις τάξεις του, ανθρώπους με πολύ ταλέντο και τρομερές ιδέες. Ο Jamin Winans, σκηνοθέτης και σεναριογράφος του Ink, φαίνεται πως είναι ένα από αυτά τα πρόσωπα. Ο Jamin χτίζει έναν δικό του φανταστικό κόσμο, χωρίς να μας εξηγεί τις ρίζες του ούτε όλους τους μηχανισμούς του. Για την ταινία του, το σημαντικό είναι η καταπληκτική φωτογραφία και η τρομερή επιλογή χρωμάτων και φακών, η οποία δημιουργεί καλλιτεχνικά πλάνα που θα μαγέψουν τους πάντες. Η ιστορία της ταινίας εξελίσσεται σε ένα φανταστικό πλαίσιο, αλλά παραμένει ανθρώπινη, μιας και το βάρος πέφτει τον πατέρα και στην προβληματική ζωή και σχέση με την κόρη του.
Εντύπωση προκαλούν οι σκηνοθετικές επιλογές του Jamin, αφού η ταινία είναι γεμάτη από απότομα κοψίματα και παγώματα, που κάνουν το αποτέλεσμα ακόμα πιο ιδιαίτερο και ενδιαφέρον. Με budget μόλις 250,000 δολάρια, είναι φοβερή η δουλειά που έχει γίνει στα ειδικά εφέ, τόσο σε έμπνευση όσο και σε εκτέλεση. Αντίστοιχα τρομερή δουλειά έχει γίνει και στην μουσική επιμέλεια, καθώς η μουσική παίζει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη των πλάνων και τις ιστορίας.
Το Ink δεν είναι μια εύκολη ταινία, και αυτό είναι συνειδητή επιλογή του δημιουργού της. Κάποια ερωτήματα θα ξεδιαλυθούν λίγα λεπτά πριν το τέλος ενώ άλλα θα μείνουν χωρίς απάντηση. Ο φανταστικός κόσμος του Jamin Winans όμως, περισσότερο μαγευτικός και λιγότερο mind-screw, κατάφερε να βρει το κοινό του μέσα το internet και τα torrents, όπως συνήθως γίνετε με τα cult διαμάντια.

Πέμπτη 28 Ιουνίου 2012

The Offspring – Days Go By

Μία από τις πιο αγαπημένες μπάντες, σε παγκόσμιο επίπεδο, του punk και alternative rock είναι αδιαμφισβήτητα οι Offspring. Το συγκρότημα από την California αποτελεί αναπόσταστο κομμάτι της μουσικής της δεκαετίας του ’90 με δίσκους γεμάτους δύναμη, ηλεκτρική κιθάρα στα ύψη και κρουστά να είναι έτοιμα να σπάσουν. Με τα “Smash” και “Conspiracy of One” να ηχούν ευχάριστα μετά από τόσα χρόνια ακόμη στα αυτιά μου, το 4μελές γκρουπ επιστρέφει στην δισκογραφία φέτος, μετά τον όχι και τόσο καλό προηγούμενο δίσκο του. Το “Days Go By”, λοιπόν, έρχεται για να μας υπενθυμίσει πώς ειναι το punk rock που όσοι μεγάλωσαν στα τέλη της δεκαετίας των 90’s και αρχές της νέας χιλιετίας λάτρεψαν.
Όμως, δεν μένεις και πολύ ευχαριστημένος από το συνολικό αποτέλεσμα. Εννοείται πως ο δυνατός ήχος δεν λείπει και από αυτό τον δίσκο, με τα ντραμς να δίνουν τον γηρήγορο ρυθμό και τις ηλεκτρικές κιθάρες να σου τρυπάνε το τύμπανο. Ωστόσο, από την πρώτη ακρόαση κιόλας συνειδητοποιείς πως δεν είσαι καλυμένος από αυτό που μόλις άκουσες. Οι Offspring καταβάλλουν προσπάθειες για να φτάσουν τα παλιά τους άλμπουμ, πράγμα που εδώ και 5 χρόνια φάινεται πολύ δύκολο. Αυτό φαίνεται και από τις συναυλίες τους, στις οποίες παίζουν κατεξοχήν κομμάτια από προηγούμενους επιτυχημένους δίσκους, παραμερίζοντας τα καινούρια τραγούδια. Και δικαίως, αφού τα νέα κομμάτια δεν μπορούν να «ανταπεξέλθουν» μπροστά στις παλιές επιτυχίες. Από τα 12 τραγούδια ξεχωρίζουν ελάχιστα, ανάμεσά τους και τα δύο πρώτα singles “Days Go By” και “Cruising California (Bumpin’ in My Trunk)”.
Σε γενικές γραμμές ο δίσκος κυμαίνεται ανάμεσα στην αδιαφορία και την βαρεμάρα. Δεν υπάρχει κάποιο σημείο που θα σου τραβήξει την προσοχή ενώ αντίθετα σε απωθεί από την πρώτη ακρόαση. Δυστυχώς, οι Offspring, που είναι ένα αγαπημένο συγκρότημα, δείχνουν ανήμποροι να κάνουν το μεγάλο comeback στην δισκογραφία.

Τετάρτη 27 Ιουνίου 2012

Νάνοι – Five Boxes

Άλλο ένα τρανταχτό παράδειγμα πως η ανεξάρτητη ελληνική σκηνή δεν πεθαίνει. Πολλές φορές κυκλοφορούν δίσκοι διαμάντια από συγκροτήματα που παλεύουν μόνα τους να βγάλουν παραπέρα τις μουσικές τους δημιουργίες. Οι Νάνοι έρχονται από την Θεσσαλονίκη για να ροκάρουν με τον δικό τους μοναδικό τρόπο. Ενώ σαν γκρουπ υφίστανται από το 1993, έχουν περάσει πολλούς ανασχηματισμούς κυκλοφορώντας δύο δίσκους, το “Linguafon” το 2000 και το “Nanodrive” το 2005. Ήρθε, λοιπόν, η ώρα για το τρίτο τους άλμπουμ, το οποίο «κυκλοφορεί» ελεύθερα από την ιστοσελίδα τους www.nanoi.gr.
                                                                                                        (Φωτογραφία: Αυγουστίνα Ηλιάδου)
Σήμερα οι Νάνοι αποτελούνται από τους Σίμο Νάνο (κιθάρα, φωνή), Πάνο Νάνο (κιθάρα), Κώστα Χασιώτη (μπάσο, φωνή), Αλέξη Νάνο (τύμπανα) και Ασκληπιό Ζαμπέτα (κιθάρα), τον γνωστό και μη εξαιρετέο κιθαρίστα στις Τρύπες. Στις συναυλίες της μπάντας – και στην ηχογράφηση του συγκεκριμένου δίσκου - εισέρχονται και οι Σεμέλη Ταγαρά (φωνή), Μιχάλης Βρέττας (βιολί) και Γιάννης Μαρίνος (τρομπόνι). Το “Five Boxes” περιέχει πέντε κομμάτια καθαρόαιμης ροκ. Το “Voice In A Cage” μας εισάγει στον κόσμο των Νάνων με τις ηλεκτρικές κιθάρες να δείχνουν αλληλεγγύη η μία στην άλλη και το τρομπόνι να εμφανίζεται με τον δικό του αισθησιακό τρόπο. Στη συνέχεια, η Σεμέλη Ταγαρά μας παίρνει από το χέρι χωρίς καμία ανάσα καθώς οι κιθάρες συνεχίζουν να σκίζουν τα τύμπανά μας στο “Nothing Is The Same”. Το ψυχεδελικό “Another Day” παίρνει τη σκυτάλη για να έρθει το καθαρόαιμο ροκ του “Northern Wall” να μας συνεπάρει. Το τελευταίο “Sylvia” κλείνει τον κύκλο των πέντε αυτών κουτιών με την Σεμέλη να εμφανίζεται ξανά στα φωνητικά έχοντας συντροφιά το γλυκό τρομπόνι και τις ατμοσφαιρικές κιθάρες.
Μακάρι οι Νάνοι να μην κάνουν άλλο τόσο καιρό για να επαναεμφανισθούν με καινούριες συνθέσεις, διότι γνωρίζουν πολύ καλά να παίζουν αυτό που πραγματικά γουστάρουν. «Βρώμικες» ροκ μελωδίες συνδυασμένες με τζαζ ψήγματα και δυνατούς στίχους. Το “Five Boxes” αξίζει πολύ όπως αξίζει να ακουστούν και οι δύο προηγούμενοι δίσκοι των Νάνων.

Τρίτη 26 Ιουνίου 2012

Linkin Park – Living Things

Στις αρχές της νέας χιλιετίας ξεκίνησε η δισκογραφία για ένα συγκρότημα από την California, το οποίο τώρα είναι πασίγνωστο σε ολόκληρο τον κόσμο με εκατομμύρια οπαδούς. Οι Linkin Park είναι λατρεμένη μπάντα σε πολλές χώρες – όπως φυσικά και στην δική μας – και κυκλοφορούν φέτος τον πέμπτο τους στούντιο δίσκο. Οι περισσότεροι φαν της μπάντας υποστηρίζουν πως η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία και ότι η φετινή δισκογραφική δουλειά θα σβήσει τα κακώς κείμενα που δημιουργήθηκαν με το προπέρσινο “A Thousand Suns”. Ένα άλμπουμ, το οποίο έκανε πολλούς που τους άρεσαν οι Linkin Park, να αποστραφούν και δικαίως, αφού η μουσική του ήταν εντελώς πειραματική και δεν χαρακτηριζόταν από τον κλασικό ήχο της μπάντας. Το “Living Things”, όπως ονομάζεται ο δίσκος, είναι μια καλή ευκαιρία για το αμερικανικό γκρουπ να επιστρέψει στην κορυφή, εκεί όπου έφτασε με τα αριστουργηματικά “Hybrid Theory” και “Meteora”.
12 τραγούδια συνθέτουν το παζλ του “Living Things”, ο συνολικός χρόνος των οποίων όμως δεν αγγίζει τα 40 λεπτά. Με την πρώτη ακρόαση καταλαβαίνεις πως ο δίσκος χωρίζεται σε δύο μέρη, το καλό και το άσχημο. Το καλό είναι το πρώτο μισό του άλμπουμ, με κομμάτια αρκετά όμορφα και ήχο που παραπέμπουν στους παλιούς Linkin Park. Δεν χρειάζεται να αναφερθεί ότι και εδώ το ηλεκτρονικό στοιχείο δια χειρός Joe Hahn είναι εμφανές και το hip hop του κιθαρίστα Mike Shinoda κυριεύει, μιας και η 6μελής μπάντα συνδυάζει τα συγκεκριμένα είδη μουσικής εδώ και χρόνια. Ο δίσκος ανοίγει με μια αξιόλογη τριάδα κομματιών. Το “Lost In The Echo” ξεκινάει με τα hip hop φωνητικά και τον Chester Benninghton να μπαίνει δυναμικά στο ρεφρέν. Εδώ συναντάμε και ένα από τα χαρακτηριστικά του frontman τους γκρουπ, που δεν είναι άλλο από της άγριας ομορφιάς φωνή του. Το επόμενο “In My Remains” διατηρεί το ανεβαστικό τέμπο ενώ η συνέχεια ανήκει στο πρώτο single, “Burn It Down”. Αρχικά, δεν προκαλεί κάποια αίσθηση το συγκεκριμένο κομμάτι, ωστόσο μετά την τρίτη επανάληψη αρχίζει να αποτελεί και την κορυφή του άλμπουμ.
Με το “Lies Greed Misery” αλλάζει άρδην το μουσικό στυλ που διαμορφώνοταν μέχρι στιγμής στον δίσκο. Μπαίνουμε για τα καλά σε hip hop μονοπάτια με την ηλεκτρική κιθάρα να ακολουθεί κατά πόδας και τα αγριεμένα φωνητικά να στολίζουν με μια όμορφη δυναμική το τραγούδι. Από κει και πέρα, αρχίζει η κατρακύλα για τον δίσκο. Αν εξαιρέσεις κάποιες αναλαμπές, τα επόμενα κομμάτια σου υπενθυμίζουν πως οι Linkin Park δεν έχουν βρει ακόμα τον δρόμο της επιστροφής προς την επιτυχία. Αδιάφορα τραγούδια που είναι από εκείνα που μπαίνουν σε μια δουλειά μόνο και μόνο για να μπουν και να γεμίσουν την λίστα. Το, μόλις 1.5 λεπτού, “Victimized” ίσως κάνει την διαφορά προσπαθώντας όμως μάταια να ανεβάσει το επίπεδο.
Ο φετινός δίσκος σίγουρα είναι ένα καλύτερο δείγμα από το αποτυχημένο “A Thousand Suns”, το οποίο πολύ πιθανό να θέλουν να διαγράψουν από το μυαλό τους και τα ίδια τα μέλη του συγκροτήματος Ωστόσο, δείχνει πως οι Linkin Park δεν είναι «έτοιμοι» να γυρίσουν σε εποχές του στυλ “Meteora”. Κρίμα γιαμια μπάντα που αμέσως αγαπήθηκε από εκατομμύρια οπαδούς και έχει την δική της μουσική ιστορία.

Δευτέρα 25 Ιουνίου 2012

The Whistleblower

Η Kathryn Bolkovac είναι μια Αμερικανίδα αστυνομικός η οποία δέχεται να ενταχθεί σε μια αμερικανική εταιρία και να γίνει μέλος ενός ιδιωτικού στρατού, κομμάτι των Ηνωμένων Εθνών, σκοπός του οποίου είναι η προσφορά βοήθειας στους ανθρώπους της Βοσνίας. Η αποστολή τους δεν είναι εύκολη καθώς ο πόλεμος έχει τελειώσει αλλά έχει αφήσει πίσω τα σημάδια του. Η Kathryn σύντομα θα ανακαλύψει στοιχεία για παράνομη σωματεμπορία ενώ, όλα όσα ξέρει και πιστεύει θα ανατραπούν όταν θα γνωρίσει την Raya, ένα κορίτσι που προσπαθεί να ξεφύγει από το σύστημα. Στην προσπάθεια της να σώσει την Raya και τις υπόλοιπες κοπέλες, η Kathryn θα βρεθεί αντιμέτωπη με τους ανθρώπους που υποτίθεται πως τις προστατεύουν.
Η Καναδή σκηνοθέτις Larysa Kondracki επιλέγει την αληθινή και πολυεπίπεδη ιστορία της Kathryn Bolkovac για να κάνει το ντεμπούτο της στον χώρο του κινηματογράφου. Το θέμα του έργου είναι σκληρό αλλά πέρα για πέρα υπαρκτό, καθώς τα γεγονότα που περιγράφει συνέβησαν λίγα μόλις χρόνια πριν, ενώ τα σημάδια της διαιώνισης του προβλήματος υπάρχουν μέχρι σήμερα. Η Larysa κινηματογραφεί ρεαλιστικά τα γεγονότα με σκληρή, προκλητική φωτογραφία, αλλά αντί να εστιάσει στις δραματικές καταστάσεις των εκμεταλλευομένων γυναικών, προσπαθεί να δημιουργήσει ένα πολιτικό θρίλερ, με απώτερο σκοπό να κάνει γνωστό το παρασκήνιο πίσω από τις “ειρηνοποιήσεις” και τις “απελευθερώσεις”. Αυτή η επιλογή, κινηματογραφικά τουλάχιστον, φαίνεται λάθος, καθώς το σενάριο δεν έχει το ανάλογο βάθος για να αντέξει τέτοιες ανατροπές και το τελικό αποτέλεσμα φαίνετε, ειδικά στο τέλος του, διαδικαστικό.
Όλο το έργο γυρνάει γύρω από τις πράξεις της Kathryn Bolkovac, στον ρόλο της οποίας βλέπουμε την Rachel Weisz (Dream House, The Constant Gardener), η οποία δίνει μία από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας της και ουσιαστικά σηκώνει όλο το βάρος της ταινίας. Δίπλα της βλέπουμε την Vanessa Redgrave (Coriolanus) και την Monica Bellucci, οι ρόλοι των οποίων όμως είναι πολύ επιφανειακοί και δεν προσφέρουν ιδιαίτερα στην ταινία.
Το The Whistleblower είναι μια ταινία που πρέπει να δει κανείς, κυρίως για την θεματολογία της και το φως που ρίχνει σε πράγματα που διαδραματίζονται στον κόσμο σήμερα. Η Larysa Kondracki κάνει μια αξιοπρεπή προσπάθεια για πρώτη της δουλειά ενώ η Rachel Weisz αξιοποιεί το ταλέντο της σε ένα ρόλο που της πηγαίνει πολύ.

Σάββατο 23 Ιουνίου 2012

Of Monsters and Men – My Head is an Animal

Η Ισλανδία εδώ και χρόνια βγάζει εξαιρετικά συγκροτήματα, τα οποία με την μουσική τους καταφέρνουν έυκολα να καταπλήξουν Ευρώπη και Αμερική. Βλέπε Sigur Ros(Valtari) και Rokkuro(I Annan Heim) που εκπροσωπούν επάξια την χώρα τους ενώ από πέρσι στην ίδια κατηγορία συγκαταλέγονται και οι Of Monsters and Men, οι οποίοι αποτελούν πιο εύκολο πόλο έλξης για τις ξένες χώρες, λόγω του ότι οι στίχοι τους είναι στα Αγγλικά και όχι στα Ισλανδικά. Η 6μελής μπάντα κατάφερε, με το τραγούδι “Little Talks, πέρσι το Φεβρουάριο να εντυπωσιάσει τους πάντες και επομένως η πρώτη δισκογραφική δουλειά βρισκόταν αυτόματα στα σκαριά. Έτσι, το “My Head is an Animal” κυκλοφόρησε πριν έναν μήνα και είναι έτοιμο να μας κατασπαράξει με τις εξαιρετικές – όπως αποδείχθηκαν μετά τις ακροάσεις – indie pop μελωδίες του.
Το “Dirty Paws” που κάνει την αρχή για τον δίσκο σε βάζει στο κλίμα του συγκροτήματος που δεν είναι άλλο από το folk. Στην συνέχεια, έρχεται το υπέροχο κομμάτι με τον τίτλο “King and Lionheart”. Από την πρώτη ακρόαση κολλάς με την πορωτική μελωδία, με τα κρουστά που μπαίνουν στην μέση του τραγουδιού και την χάρη που έχουν τα φωνητικά της τραγουδίστριας Nanna Bryndis Hilmarsdottir. Γενικά, η φωνή της ερμηνεύτριας δίνει μια φανταστική «χαρά» στα κομμάτια που ταιριάζει πολύ. Το “Little Talks”, όπου είναι και το πρώτο single του άλμπουμ, σε βάζει σε πιο χορευτικούς ρυθμούς με τα δυνατά πνευστά του ενώ με το “Six Weeks” μπαίνεις σε ροκ διάθεση για να έρθει πάλι η ηρεμία με το “Love Love Love”.
Στο “Your Bones” συναντάμε τον κιθαρίστα - τραγουδιστή Ragnar Porhallsson να ερμηνεύει τη στιγμή που στο “Lakehouse” κυριαρχούν τα πολυφωνικά φωνητικά που κάνουν το κομμάτι κάπως πιο «βασιλικό». Ο δίσκος κλείνει με ατμοσφαιρικό τρόπο που ακούει στο όνομα “Yellow Light” αφήνοντάς μας μια πολύ γλυκιά γεύση. Συνολικά το άλμπουμ είναι ένα εξαιρετικό πόνημα, στο οποίο υπάρχουν τραγούδια που θες να ακούς και να ξανακούς. Μελωδίες που μένουν στο μυαλό σου και μάλλον η συγκεκριμένη μπάντα θα μας «υπενθυμίσει» στο μέλλον πως σχηματίστηκε για ακόμα πιο μεγάλα μουσικά πράγματα. Οι Of Monsters and Men έρχονται από τα ψηλά της Ισλανδίας για να μας παρασύρουν με την υπέροχη μουσική τους και εμείς δεν μπορούμε παρά να τους ακολουθήσουμε.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More