Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Σάββατο 1 Σεπτεμβρίου 2012

Alanis Morissette – Havoc and Bright Lights

Αποτελεί μία από τις πιο επιτυχημένες τραγουδοποιούς των τελευταίων χρόνων. Μετράει πάρα πολλές επιτυχίες στο ενεργητικό της και ό,τι κυκλοφορήσει γίνεται χρυσό και πλατινένιο. Από το 1991 και τον πρώτο της δίσκο μέχρι και φέτος, έχει ηχογραφήσει επτά άλμπουμ, το καθένα από τα οποία έχει γίνει τουλάχιστον χρυσό σε Αμερική και Ευρώπη. Το αποκορύφωμα της δισκογραφικής της καριέρας πραγματοποιήθηκε από το 1995 μέχρι το 2002 με τους τρεις δίσκους της, “Jagged Little Pill” – “Supposed Former Infatuation Junkie” – “Under Rug Swept”, οι οποίοι έγιναν πολυπλατινένιοι σε πολλές χώρες και την ανέβασαν στην κορυφή της alternative μουσικής σκηνής. Ο λόγος για την Alanis Morissette που συνεχίζει ακάθεκτη να κυκλοφορεί όμορφα τραγούδια, όπως και φέτος όπου σειρά έχει το όγδοο στούντιο άλμπουμ της με τον τίτλο “Havoc and Bright Lights”.
Και αυτός ο δίσκος κυμαίνεται στα γνώριμα μουσικά μονοπάτια που μπαίνει κάθε φορά η Alanis Morissette. Δηλαδή γρήγορο τέμπο, ηλεκτρική κιθάρα σε έξαρση και ρεφρέν που σου μένουν αμέσως. Το πρώτο single του άλμπουμ, “Guardian”, ανοίγει και τον χορό των 12 τραγουδιών που παρουσιάζει η 38χρονη τραγουδοποιός. Ένα δυναμικό κομμάτι, το οποίο είναι από εκείνα που προορίζονται εξ αρχής για ραδιοφωνικά hit. Στο αμέσως επόμενο “Woman Down” μπαίνουν και τα πρώτα ηλεκτρονικά στοιχεία στην εισαγωγή για να έρθει αργότερα στο ρεφρέν πάλι η ηλεκτρική κιθάρα μαζί με τα «δυνατά» φωνητικά της Morissette. Φυσικά, τα μπαλαντοειδή κομμάτια δεν λείπουν από τον δίσκο, όπως τα “Til You” και “Havoc”. Και εδώ η Καναδή καλλιτέχνις αποδεικνύει το πόσο όμορφη φωνή διαθέτει και πως μπορεί να σε ανατριχιάσει με μία ερμηνεία της.
Στα 38 της χρόνια η Alanis Morissette έχει καταφέρει πράγματα που πολλοί άλλοι καλλιτέχνες προσπαθούν πάρα πολλά χρόνια. Ένα από αυτά τα πράγματα είναι η μουσική καταξίωση, διότι δεν είναι και εύκολο να σε ακολουθούν πιστά οι φαν σου εδώ και 20 χρόνια. Το “Havoc and Bright Lights” δεν είναι ο δίσκος που θα σημαδέψει την δισκογραφική πορεία της Καναδής, ωστόσο το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα περάσει απαρατήρητος. Περιλαμβάνει τραγούδια που γίνονται άνετα ραδιοφωνικά hit, δεν έχει «δύσπεπτες» μελωδίες ενώ όλο το άλμπουμ κυμαίνεται σε υψηλά επίπεδα.

Τετάρτη 29 Αυγούστου 2012

Headhunters

Ο Roger Brown είναι ένας κυνηγός ταλέντων, δηλαδή δουλειά του είναι να βρίσκει τα κατάλληλα άτομα για τις θέσεις εργασίας που του αναθέτουν. Η ζωή του φαίνεται με την πρώτη ματιά πως είναι τέλεια, καθώς επαγγελματικά θεωρείται επιτυχημένος ενώ είναι παντρεμένος με την πολύ όμορφη Diana. Κανείς δεν ξέρει όμως πως την πολυτελέστατη ζωή που ζει την στηρίζει με παρανομίες, καθώς ο Roger είναι ληστής πολύτιμων πινάκων. Στη δουλειά του, εμφανίζεται ο Clas Greve, ένας πολύ δυνατός υποψήφιος για μια δουλειά που θέλει να κλείσει ο Roger. Αφού μάθει πως ο Clas έχει στην κατοχή του κάποιον διάσημο πίνακα, o Roger θα προσπαθήσει να μπει στο σπίτι του για να τον κλέψει. Εκεί, θα βρει το κινητό της γυναίκας του, πράγμα που θα τον βάλει σε πολλούς μπελάδες, ειδικά αφού θα ξεκινήσει να αντιλαμβάνεται πως ο Clas κρύβει περισσότερα απ' όσα δείχνει.
Το Σκανδιναβικό σινεμά έχει κάνει άλματα τα τελευταία χρόνια και φαίνεται πως ήρθε για να μείνει. Το σενάριο της ταινίας είναι βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Jo Nesbo ενώ την σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Morten Tyldum. Η ταινία ξεκινάει δίνοντας την αίσθηση ενός άλλου Ocean’s Eleven, αλλά γρήγορα ο σκηνοθέτης την μετατρέπει σε θρίλερ ενώ όσο η πλοκή προχωράει, όπως όλες οι Σκανδιναβικές ταινίες, δεν φοβάται να δείξει αρκετά ακραίες καταστάσεις που θα ενοχλήσουν αρκετούς ανυποψίαστους. Οι συγκρίσεις με την τριλογία Millenium είναι αναπόφευκτες αλλά, τα δύο έργα είναι αρκετά διαφορετικά, καθώς το Millenium ήταν πιο σκοτεινό και προσπαθούσε να χτίσει ιστορία με βάθος ενώ το Headhunters είναι πολύ ποιο γρήγορο και κάθετο. Η δράση από κάποιο σημείο και μετά γίνεται καταιγιστική ενώ αντίστοιχα γρήγορη είναι και η εξέλιξη της πλοκής. Πολύ καλός στον ρόλο του πρωταγωνιστή ο Aksel Hennie ενώ ξεχωρίζει και ο Nikolaj Coster-Waldau, γνωστός ως Lannister στο Game of Thrones, στον ρόλο του Clas Greve.
Με το Headhunters φαίνεται πως δημιουργείται μια σχολή στο Σκανδιναβικό σινεμά, από την οποία μπορούμε να περιμένουμε πολλά στα επόμενα χρόνια. Ο Morten κάνει τρομερή δουλειά στην σκηνοθεσία και δημιουργεί ένα πολύ δυνατό, σε σημεία σκληρό και σουρεαλιστικό έργο, το οποίο θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή μέχρι το τέλος.

Παρασκευή 24 Αυγούστου 2012

Animal Collective – Centipede Hz

Τέσσερις τύποι από την Βαλτιμόρη των Ηνωμένων Πολιτειών κάπου στα μέσα του 2000 ένωσαν τις μουσικές δυνάμεις τους και σχημάτισαν ένα συγκρότημα ονόματι Animal Collective. Από τότε η μπάντα έχει κυκλοφορήσει μέχρι και σήμερα οκτώ δίσκους ενώ αυτές τις μέρες ήρθε και ο ένατος. Μέσα σε 12 χρόνια τα εννιά άλμπουμ είναι αρκετά αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όταν η ποσότητα είναι μεγάλη, η ποιότητα θα είναι χαμηλή. Το αντίθετο, μάλιστα, αφού το 4μελές γκρουπ ηχογραφεί όλα αυτά τα χρόνια καταπληκτικούς δίσκους και έχει δημιουργήσει εκατομμύρια οπαδούς σε ολόκληρο τον κόσμο. Οπότε η κυκλοφορία ενός καινούριου πονήματος από το αμερικανικό συγκρότημα αποτελεί και μία ευχάριστη μουσική είδηση. Έτσι, το “Centipede Hz” είναι έτοιμο να μας βάλει στον κόσμο των Animal Collective από το 2009 και το προηγούμενο “Merriweather Post Pavilion”, το οποίο κάπως άλλαξε ρότα για την μουσική της μπάντας.
Όπως σχολίασε και ένα μέλος του γκρουπ, ο Brian Weitz, στον συγκεκριμένο δίσκο χρησιμοποιήθηκαν μεγαλύτερη ποικιλία οργάνων. Αυτό πιστεύω πως κάνει τα τραγούδια ομορφότερα δίνοντάς τους κάτι το διαφορετικό σε όλη αυτή την πανδαισία ηλεκτρονικών και ψυχεδελικών μελωδιών. Φυσικά, η χορευτική διάθεση δεν λείπει ενώ σε αρκετές στιγμές ο ρυθμός ανεβαίνει πολύ. Το “Centipede Hz” αποτελείται από 12 κομμάτια και δεν μπορείς να πεις πως κάπου γίνεται κοιλιά. Ήδη από τα πρώτα “Moonjock” και “Today’s Supernatural” εντυπωσιάζεσαι και η φόρα που έχει πάρει το γρήγορο τέμπο δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Από την άλλη, επόμενο είναι να υπάρχουν και οι κάπως πιο ατμοσφαιρικές και ήρεμες στιγμές του άλμπουμ, που ακούν στα ονόματα “Rosie Oh”, “Wide Eyed” και “Pulleys”.
Οι Animal Collective αποτελούν ίσως ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα που ξέρουν να συνδυάζουν τα ηλεκτρονικά στοιχεία και τα beat-άκια με ηλεκτρικές κιθάρες, δυνατά κρουστά και, πολλές φορές, άγρια φωνητικά. Όλα αυτά τα στοιχεία αναμειγνύονται και συνθέτουν ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα ψυχεδελικής και χορευτικής μουσικής. Μπορεί ο προηγούμενος δίσκος να μην άρεσε σε πολλούς φαν της μπάντας, ωστόσο οι David Portner, Noah Lennox, Josh Dibb και Brian Weitz επιστρέφουν στο σημείο όπου έπρεπε να επιστρέψουν. Δηλαδή, στην κορυφή. Το “Centipede Hz” είναι εξαιρετικό άλμπουμ και δεν γίνεται να μην το ακούσεις τουλάχιστον 3-4 φορές, μονάχα επειδή το αξίζουν πολύ τα κομμάτια που περιλαμβάνει.

Τετάρτη 22 Αυγούστου 2012

Bernie

Ο Bernie είναι ένας ήρεμος άνθρωπος που δουλεύει σε ένα γραφείο κηδειών. Η πραγματική φροντίδα που δείχνει στους συγγενείς των νεκρών τον έχουν κάνει ιδιαίτερα αγαπητό σε όλη την κοινότητα και όλοι έχουν να πουν έναν καλό λόγο για αυτόν. Ο Bernie θα έρθει πολύ κοντά με μια χήρα, την Marjorie, η οποία εκτός από απίστευτα κακή και περίεργη, είναι και πάρα πολύ πλούσια. Όταν αυτή η φιλία γίνει φυλακή για τον Bernie, θα αναγκαστεί να την σκοτώσει και μετά, θα προσπαθήσει να κάνει ότι μπορεί για να μην καταλάβει κανένας τι έγινε.
Ο σκηνοθέτης του The School of Rock, Richard Linklater, ξανασυνεργάζεται με τον Jack Black (Rize of The Fenix), αυτή τη φορά δημιουργώντας ένα περίεργο μίγμα ντοκιμαντέρ και μαύρης κωμωδίας, βασισμένο σε μια αληθινή ιστορία. Άλλωστε, σεναριογράφος της ταινίας είναι ένας δημοσιογράφος που ήταν υπεύθυνος για το θέμα αυτό. Η ταινία ακολουθεί παράλληλα μονοπάτια, με συνεντεύξεις από τους κατοίκους της περιοχής να διηγούνται την ιστορία με την δικιά τους ματιά και, με τον Bernie να περνάει από τα σημεία που θα τον οδηγήσουν στον φόνο και την μεγάλη του προσπάθεια να κρύψει την πράξη του αυτή. Αυτή η εναλλαγή κάνει την ταινία δύσκολη στην παρακολούθηση, κυρίως γιατί το ενδιαφέρον για τον Bernie αργεί πάρα πολύ να χτιστεί ενώ και το μαύρο χιούμορ της είναι πολύ ιδιαίτερο, και αρκετά λίγο. Ειδικά μέχρι την μέση της ταινίας, η, σχεδόν αδιάφορη, πλοκή εξελίσσετε πολύ αργά χωρίς να δημιουργεί προσδοκίες για κάτι καλύτερο στην συνέχεια, αν και προς το τέλος η ταινία αποκτά ένα κάποιο ενδιαφέρον, αλλά είναι πολύ αργά. Ο χαρακτήρας του Bernie θα ήταν απίστευτα βαρετός αν δεν τον υποδυόταν ο Jack Black, ο οποίος ξεχωρίζει άλλη μια φορά με το ιδιαίτερο στυλ του. Δίπλα του, εκπλήσσουν ευχάριστα ο Matthew McConaughey και η Shirley MacLaine.
Το Bernie είναι μια ταινία που βασίζεται σε μία περίεργη, αληθινή ιστορία αλλά ο Linklater διαλέγει έναν εντελώς λάθος τρόπο για να την πει. Κανένα στοιχείο της ταινίας δεν είναι αρκετά δυνατό για να διατηρήσει το ενδιαφέρον του θεατή, καθώς τόσο το δραματικό όσο και το κωμικό στοιχείο δεν καταφέρνουν να ξεχωρίσουν. Το μόνο άξιο κομμάτι του αποτελέσματος είναι το ωραίο cast, το οποίο όμως δεν μπορεί να κάνει από μόνο του θαύματα.

Δευτέρα 20 Αυγούστου 2012

Blue Foundation – In My Mind I Am Free

Ξεκίνησαν το 2000 και μέχρι τώρα έχουν περάσει από το συγκρότημα πάνω από δέκα άτομα για να φτάσουμε στο σημερινό σχήμα των δύο ατόμων. Η μουσική που παίζουν δεν είναι και τόσο διαδεδομένη αλλά όλα αυτά τα χρόνια και με τα τρία, πολύ καλά, άλμπουμ που έχουν στο ενεργητικό τους έχουν χτίσει ένα σημαντικό όνομα στον κόσμο της ηλεκτρονικής μουσικής. Οι Blue Foundation έγιναν ευρέως γνωστοί από το τραγούδι “Eyes On Fire”, το οποίο αποτέλεσε μέρος του soundtrack της ταινίας “Twilight Saga”. Φέτος, ήρθε η στιγμή για τον τέταρτο δίσκο της μπάντας που τιτλοφορείται “In My Mind I Am Free” και όπως και οι προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές, έτσι και αυτή μας οδηγεί σε ένα μεγάλο μείγμα ηλεκτρονικής μουσικής, θορυβώδης ποπ και κάποιων indie στοιχείων.
Οι Tobias Wilner και Bo Rande, λοιπόν, παρουσιάζουν το “In My Mind I Am Free”, το οποίο περιλαμβάνει 11 κομμάτια. Το ξεκίνημα γίνεται με αρκετά ατμοσφαιρικό τρόπο καθώς το “Just A Hand” ανοίγει τον δίσκο με ήρεμο τρόπο ενώ το επόμενο “Dressed In Black” εισάγει τα beat αλλά και το βιολί που κάνει την πρεμιέρα του στην αρχή του τραγουδιού. Στα περισσότερα κομμάτια συναντάμε φωνητικά να μπαινοβγαίνουν στις μελωδίες ενώ άλλα είναι ορχηστρικά. Δυστυχώς, κάποια τραγούδια μοιάζουν κάπως μεταξύ τους ή πολύ απλά ο δίσκος σε κάνει να βαριέσαι. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, όπως εκείνες των “Fundamental” και “Ground Control” όπου το τέμπο είναι ανεβαστικό, στην υπόλοιπη διάρκεια του άλμπουμ δεν θα βρεις κάτι που να σου τραβήξει την προσοχή. Όχι πως τα τραγούδια των Blue Foundation που κρατούν μια πιο ήρεμη νότα είναι και άσχημα αλλά στην προκειμένη περίπτωση δεν ισχύει κάτι τέτοιο.
Με τους προηγούμενους δίσκους το συγκρότημα από την Δανία είχε προετοιμάσει το έδαφος και τους θαυμαστές του για το μέλλον. Κάποιος που θεωρείται φανατικός φαν της μπάντας, ,με λίγη ελαστικότητα μπορεί να πει πως ο καινούριος δίσκος δεν είναι κακός. Για κάποιον που έχει ακούσει και που του αρέσουν οι Blue Foundation, πιστεύω πως βλέπει το συγκεκριμένο άλμπουμ κάτω του μετρίου. Όπως και να ‘χει, το “In My Mind I Am Free” δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες.

Παρασκευή 17 Αυγούστου 2012

The Women on the 6th Floor

Στο Παρίσι της δεκαετίας του 1960 ο Jean-Louis Joubert είναι ένας επιτυχημένος χρηματιστής και ζει με την σύζυγό του, Suzanne Joubert, σε ένα αξιοπρεπέστατο διαμέρισμα. Τα δύο παιδιά τους πηγαίνουν σε εσωτερικό σχολείο ενώ το ζευγάρι έχει και την δική του υπηρέτρια στο σπίτι. Στον τελευταίο όροφο της πολυκατοικίας θα μετακομίσουν έξι γυναίκες, οι οποίες πήγαν στο Παρίσι από την Ισπανία με την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή, αφού εκείνη την εποχή ο Francisco Franco είχε επιβάλλει την δικτατορία του στην χώρα της Ιβηρικής χερσονήσου. Οι συγκεκριμένες κοπέλες δουλεύουν ως υπηρέτριες σε σπίτια πλούσιων, όπως και η Maria Gonzalez, η οποία πιάνει δουλειά στο σπίτι του Joubert. Η ζωή, ο απλός και όμορφος τρόπος σκέψης αυτών των έξι γυναικών θα κλονίσει τον εσωτερικό κόσμο του πλούσιου χρηματιστή, με αποτέλεσμα να δει κάτι εντελώς διαφορετικό από ότι είχε συνηθίσει να βλέπει στην δική του ζωή.
Οι «Γυναίκες του Τελευταίου Ορόφου» είναι απλές, χαρούμενες, γεμάτες ζωντάνια και σε κάνουν να κοιτάξεις την θετική πλευρά της ζωής. Στο τέλος, η ταινία σου αφήνει μια γλύκα δείχνοντάς σου την ανάγκη του ανθρώπου για αληθινές κοινωνικές σχέσεις και την συντροφικότητα. Μπορεί το φιλμ να αναφέρεται στα χρόνια του ’60 αλλά παραμένει επίκαιρη και στις μέρες μας, όπου η κρίση στις κοινωνίες είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Ο Philippe Le Guay μας παρουσιάζει δύο διαφορετικούς κόσμους οι οποίοι, αν οι άνθρωποι ρίξουν τα τείχη ανάμεσά τους, μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά. Και το σημαντικό είναι πως η στροφή ενός ατόμου μπορεί να γίνει οποτεδήποτε, και αυτό είναι που τελικά μετράει, ότι θα γίνει αυτή η κοινωνική στροφή.
Η ταινία ανεβαίνει επίπεδο και με τους χαρακτήρες, οι οποίοι παρουσιάζονται με πολύ όμορφο τρόπο. Από την μία ο πρωταγωνιστής, Fabrice Luchini (Potiche), που με γλυκό τρόπο ενσαρκώνει τον πλούσιο που δείχνει ικανός να αφήσει την βολική ζωή του και η γυναίκα του, Sandrine Kiberlain, με την ρεαλιστική δόση της σνομπ κοπέλας προς τις χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις. Από την άλλη, οι έξι γυναίκες γεμάτες χαρά και καλή καρδιά καταφέρνουν να συγκινήσουν αλλά και να σου προκαλέσουν μια ευφορία. Ιδιαίτερα η συμπρωταγωνίστρια, Natalia Verbeke, δίνει μια ομορφιά τόσο εμφανισιακά όσο και εσωτερικά με την φρεσκάδα της στον ρόλο.
Το μόνο αρνητικό της ταινίας είναι η προβλεψιμότητα της πλοκής. Από τα πρώτα λεπτά καταλαβαίνεις το τί πρόκειται να συμβεί στην συνέχεια. Ωστόσο, αυτό δεν στέκεται εμπόδιο ώστε να θεαθεί το “The Women on the 6th Floor” με ευχαρίστηση χωρίς να προλάβει να σε κουράσει, αφού η διάρκειά της δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο.

Τετάρτη 15 Αυγούστου 2012

Susanna Hoffs – Someday

Γνώρισε επιτυχία μέσα από το γυναικείο ροκ συγκρότημα The Bangles, το οποίο δραστηριοποιήθηκε δισκογραφικά την δεκαετία του ’80. Το τρίο των Susanna Hoffs, Debbi Peterson και Vicki Peterson κυκλοφόρησε πέντε δίσκους, εκ των οποίων ο ένας βγήκε το 2003 ενώ ο τελευταίος πέρσι. Έτσι, η γυναικεία μπάντα έβγαλε αρκετές επιτυχίες και έχτισε ένα όνομα πολύ «ισχυρό» στην παγκόσμια ροκ μουσική σκηνή. Η πρώτη από τις τρεις κοπέλες, όμως, αποφάσισε να ακολουθήσει την προσωπική της πορεία στην μουσική βιομηχανία και να κυκλοφορήσει την πρώτη δισκογραφική δουλειά της το 1991. Το δεύτερο πόνημά της ήρθε το 1996 ενώ 16 χρόνια αργότερα «θυμήθηκε» να ηχογραφήσει ένα τρίτο άλμπουμ. Έτσι, η Susanna Hoffs κυκλοφορεί το “Someday” εν έτει 2012 για να μας θυμίσει το ροκ με τις αρκετές πινελιές από ποπ.
Και τα δέκα τραγούδια του δίσκου είναι γραμμένα από την Susanna Hoffs μαζί με τον μουσικό Andrew Brassell. Η μουσική της 53χρονης καλλιτέχνιδος είναι η ιδανικότερη για να χαλαρώσεις και να ακούσεις με προσοχή αυτά που έχει να σου πει. Ο απαλός ρυθμός που δίνει η μουσικός σε συνδυασμό με τις κιθάρες που μπλέκονται, δημιουργούν ένα συναίσθημα γλυκό. Ωστόσο, όλα τα κομμάτια του άλμπουμ μοιάζουν μεταξύ τους, πράγμα που σε κάνει να βαρεθείς κάπως. Αλλά δεν προλαβαίνεις, κιόλας, να βαρεθείς αφού η συνολική διάρκεια του δίσκου είναι μόλις μισή ώρα.
Το “Someday” αποτελεί έναν όμορφο δίσκο αλλά μέχρι εκεί. Στην τρίτη ακρόαση θα βαρεθείς τα τραγούδια, μιας και δεν υπάρχει κάποιο πιασάρικο κομμάτι για να ανεβάσει τον ρυθμό. Ωστόσο, αποτελεί μια καλή μουσική πρόταση για το καλοκαίρι.

Δευτέρα 13 Αυγούστου 2012

Detachment

Ο Henry Barthes είναι ένας αναπληρωτής καθηγητής, δηλαδή προσλαμβάνεται από σχολεία και αναλαμβάνει τάξεις μέχρι να έρθει κάποιος μόνιμος καθηγητής, και τότε αυτός φεύγει. Αυτή η ιδιορρυθμία της θέσης του δεν τον αφήνει να δεθεί με τους μαθητές του, ενώ και στην υπόλοιπη ζωή του κρατάει μια απόσταση από τους γύρω του. Στο καινούριο σχολείο που θα πάει, διάφορες συγκυρίες θα τον φέρουν ποιο κοντά στους μαθητές του και η γνωριμία του με τρεις γυναίκες, μία μαθήτρια του, μία συνάδελφό του και, μία πόρνη, θα του αλλάξει την ζωή.
Το σαθρό σύστημα παιδείας, η ανάγκη ποιοτικότερης σχέσης με τα νέα παιδιά και τα στραβά μονοπάτια που θα οδηγηθούν αν εμείς επιλέξουμε την αποξένωση τους, είναι τα κύρια σημεία της νέας ταινίας του Tony Kaye. Ο σκηνοθέτης του American History X δημιουργεί ένα δράμα, πολύ καταθλιπτικό, που χτυπάει το νεύρο του θεατή με τον ρεαλισμό του. Το σενάριο της ταινίας επιδέχεται δεύτερες αναγνώσεις, καθώς υπάρχουν πολλά μηνύματα που ο Tony Kaye και ο πρωτάρης σεναριογράφος Carl Lund προσπαθούν να περάσουν μέσα από τη δουλειά τους. Μεγάλο βάρος της ταινίας πέφτει πάνω στο μεγάλο ταλέντο του Adrien Brody, αφού στον ρόλο του Henry καταφέρνει να θυμίσει τον παλιό καλό του εαυτό, μένοντας μακριά από τις πρόσφατες αποτυχημένες επαγγελματικές του επιλογές. Δίπλα του, ξεχωρίζει η Sami Gayle στον ρόλο της νεαρής πόρνης, ενώ το cast περιλαμβάνει ακόμα, μεταξύ άλλων, τις Christina Hendricks και Lucy Liu.
Το Detachment είναι ένα αργό έργο, με απλό σχετικά σενάριο, αλλά με δυνατή σκηνοθεσία, που ακολουθεί και πιο art μονοπάτια που μερικούς μπορεί να τους κουράσουν. Η διάρκειά της είναι μικρή, μάλλον επιτηδευμένα, λόγο της βαριάς ατμόσφαιρας που υπάρχει σε αυτή, από την αρχή μέχρι το τέλος. Η σκηνοθεσία του Kaye όμως ξεχωρίζει ευχάριστα ενώ το ίδιο κάνει με την ερμηνεία του και ο Brody, συνθέτοντας ένα δυνατό αποτέλεσμα που απαιτεί την “συγκατάθεση” του θεατή, για να πει την “άσχημη” ιστορία του.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More