Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τρίτη 16 Οκτωβρίου 2012

Cat Power – Sun

Από το 1995 η Cat Power κυκλοφορεί ασταμάτητα τους δίσκους της τοποθετώντας το όνομά της στις βασίλισσες της indie rock και γενικώς της alternative μουσικής. Τέσσερα χρόνια έφτιαχνε τα τραγούδια της για να τα ηχογραφήσει μόνη της σχεδόν και εν τέλει να παρουσιάσει 11 κομμάτια υπό τον τίτλο “Sun”. Το άλμπουμ αυτό αποτελεί το ένατο για την Charlyn Marshall η οποία είναι από τις ελάχιστες τραγουδοποιούς που ξεφεύγουν από το κλασικό καλούπι της indie ατμόσφαιρας.
Από δω και πέρα η μουσική της Cat Power θα συγκαταλέγεται και στην pop. Αν έχεις ακούσεις προηγούμενες δουλειές της θα σου φανεί αμέσως η διαφορά. Το ηλεκτρονικό έχει εισβάλλει για τα καλά στα τραγούδια συγκριτικά με τα παλαιότερα όπου υπήρχε πιάνο και αρκετή κιθάρα. Αυτό δεν το καθιστά αυτομάτως και άσχημο άλμπουμ. Το αντίθετο, καθώς οι 11 συνθέσεις της 40χρονης όχι μόνο ακούγονται αλλά έχουν την ικανότητα να καρφωθούν από μόνες τους πάνω σου και να μην μπορείς να ξεκολλήσεις. Προς αποφυγή παρεξήγησης, αυτό θα συμβεί μετά κόπων και βασάνων. Δηλαδή με την μία ακρόαση οι μελωδίες φαίνονται κάπως «δύσκολες» για το αυτί σου. Αν, όμως, δώσεις χρόνο στον δίσκο και επαναληφθεί τουλάχιστον 2 φορές, τότε να είσαι σίγουρος ότι θα βρεις καταπληκτικά διαμάντια.
Χωρίς τα τρανταχτά σημεία που θα σε κολλήσουν στον τοίχο αμέσως, το “Sun” καταφέρνει σταδιακά να σε κερδίσει. Όσον αφορά την Cat Power, μας έχει κερδίσει εδώ και καιρό με τις μουσικές της δημιουργίες. Ο φετινός δίσκος της πιστεύω πως μπορεί να ενθουσιάσει από την μία και να «ξενερώσει» από την άλλη.

Δευτέρα 15 Οκτωβρίου 2012

Sound of My Voice

Ο Peter Aitken έχει βαρεθεί την μεσοαστή ζωή του και αποφασίζει να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ που θα ταρακουνήσει τον κόσμο. Για αυτό τον λόγο, παρεισφρέει σε μια μυστικιστική οργάνωση μαζί με την κοπέλα του Lorna, προσπαθώντας να μαζέψει πληροφορίες για την Maggie, την αρχηγό της οργάνωσης. Η Maggie υποστηρίζει πως έρχεται από το μέλλον και πως σύντομα ο κόσμος όπως τον ξέρουμε θα πάψει να υπάρχει. Αργά αλλά σταθερά αρχίζει να αποκτά οπαδούς που πιστεύουν όσα λέει και φαίνεται να προετοιμάζονται για κάτι. Ο Peter και η Lorna προσπαθούν να αποκαλύψουν την αλήθεια, αλλά όσο ποιο κοντά στην Maggie πάνε, τόσο περισσότερο επηρεάζονται από αυτήν.
Μία από τις ταινίες που ξεχώρισε στο περσινό φεστιβάλ του Sundance ενώ έκανε αίσθηση με την προβολή της και στο φεστιβάλ του SXSW ήταν το Sound of My Voice, του Zal Batmanglij. Ο πρωτάρης σκηνοθέτης, καθώς αυτή είναι μόλις η πρώτη του ταινία, δημιουργεί ένα ψυχολογικό θρίλερ που δεν μοιάζει καθόλου με τα υπόλοιπα του είδους. Αυτό γιατί το έργο είναι αρκετά ιδιαίτερο και η περίληψη πολύ παραπλανητική. Στην πραγματικότητα η ταινία είναι ένα indie sci-fi που προβάλει φιλοσοφικές ανησυχίες για την αναπόφευκτη κατάρρευση της κοινωνίας με την μορφή που την ξέρουμε σήμερα. Η συν-σεναριογράφος και πρωταγωνίστρια του έργου, Brit Marling (Another Earth), καταφέρνει να μαγέψει το κοινό της, τόσο εντός όσο και εκτός ταινίας, ως Maggie. Η χαρισματική ηθοποιός με το σαγηνευτικό βλέμμα καταφέρνει να δημιουργήσει το απαραίτητο μυστήριο γύρω από τον χαρακτήρα της και να το συντηρήσει μέχρι τέλους.
Η μίξη του κοινωνικού σχολιασμού με το θρίλερ και το sci-fi δημιουργεί μια αναπάντεχα όμορφη ιστορία για τους λάτρεις του indie. Ο Zal Batmanglij κάνει πολύ καλή δουλειά για πρωτάρης ενώ η Brit Marling φωνάζει πως το ταλέντο της, σε σενάριο και ηθοποιία, πρέπει να αποκτήσει την προσοχή μας. Το Sound of My Voice είναι μια ταινία που αν φανείς δεχτικός στην μαγεία της, δεν θα σε αφήσει ανικανοποίητο.

Σάββατο 13 Οκτωβρίου 2012

Band of Horses – Mirage Rock

Οι Band of Horses σχηματίστηκαν το 2004 και από τότε έχουν κυκλοφορήσει τρεις δίσκους. Παρόλο που είναι αμερικανικό γκρουπ, το ντεμπούτο άλμπουμ τους είχε περισσότερη ανταπόκριση στην Βρετανία ενώ όσο περνούσαν τα χρόνια γίνονταν και περισσότερο γνωστοί. Το 2007 βγήκε ο δεύτερος δίσκος για να τους ανεβάσει λίγο ακόμα, μέχρι το 2010 όπου με το “Infinite Arms” η μπάντα φιγουράριζε στις υψηλές θέσεις των charts. Μέχρι και πριν 2-3 χρόνια έπρεπε κανείς να τους "ανακαλύψει". Πλέον οι Band of Horses είναι ένα μεγάλο συγκρότημα, με το δικό του κοινό και φέτος ήρθε η στιγμή για την κυκλοφορία του τέταρτου άλμπουμ τους, με τον τίτλο “Mirage Rock”.
Η μπάντα από το Seattle παρουσιάζει μια country rock που εντυπωσιάζει ενώ στα τραγούδια της δίνει το δικό της στίγμα. Σήμα κατατεθέν για τους Band of Horses είναι ο συνδυασμός της ροκ μουσικής με την κλασική κιθάρα που δημιουργεί μια country rock που εντυπωσίαζει δίνοντας στα τραγούδια το δικό της στίγμα. Το μεγάλο κόλπο στην καινούρια δισκογραφική δουλειά είναι η συνεργασία του συγκροτήματος με τον παραγωγό Glyn Johns, ο οποίος έχει συνεργαστεί με Beatles, Bob Dylan (Tempest), Rolling Stones, Led Zeppelin, Clash και πολλούς άλλους καλλιτέχνες. Αυτό αυτομάτως σημαίνει πως το “Mirage Rock” δεν θα είναι ένας πρόχειρος δίσκος, πράγμα που καταλαβαίνεις φυσικά και κατά την ακρόαση. Πιο ώριμοι από ποτέ στην μουσική τους, οι Band of Horses παρουσιάζουν 12 τραγούδια από τα οποία, η αλήθεια είναι, ότι δεν μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιο. Με εξαίρεση 3 κομμάτια, ο δίσκος κυμαίνεται περισσότερο σε country μονοπάτια παρά σε ροκ. Την διαφορά κάνει το “Feud” που είναι το πιο δυνατό τραγούδι χωρίς, όμως, να επισκιάζει τα υπόλοιπα.
Με τους τρεις προηγούμενους δίσκους οι Band of Horses απέδειξαν πως η indie σκηνή τους ανήκει. Με το φετινό πόνημά τους μάλλον έθεσαν το όνομά τους για τα καλά στη λίστα με τα πιο ελπιδοφόρα μουσικά σχήματα της Αμερικής. Λέω ελπιδοφόρα, διότι δεν έχει έρθει ακόμα το άλμπουμ που θα κάνει το μπαμ, που θα εκτοξεύσει την μπάντα. Γνωρίζουν, όμως, να προχωρούν με σταθερά βήματα και δεν χωράει αμφισβήτηση ότι οι Band of Horses θα συνεχίσουν να απασχολούν στο μέλλον. Το “Mirage Rock” είναι ο πιο μεστός δίσκος του συγκροτήματος από άποψη ενορχήστρωσης αλλά όχι εκείνος που θα κάνει την διαφορά για το 5μελές γκρουπ. Τα διαμαντάκια του πάντως τα έχει, όπως τα “Knock Knock”, “Dumpster World” και “Electric Music” που αξίζουν προσοχή.

Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2012

Where Do We Go Now?

Στο νεκροταφείο του χωριού, οι τάφοι είναι χωρισμένοι αριστερά και δεξιά του δρόμου. Οι γυναίκες του χωριού πενθούν πατέρες, συζύγους και παιδιά. Άλλες με μαντίλα στο κεφάλι και άλλες με σταυρό στον λαιμό, όλες όμως με εξίσου σημαντικές απώλειες από έναν πόλεμο χωρίς καμία λογική. Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί προσπαθούν να ζήσουν ειρηνικά στο ίδιο χωριό, ξεπερνώντας τις έχθρες των δύο θρησκειών. Όταν όμως ο πόλεμος φτάσει μέχρι το χωριό, οι γυναίκες που έχουν ήδη χάσει πολλά, θα ενωθούν για να προστατέψουν τις οικογένειες τους και το χωριό τους.
Η Nadine Labaki, στην δεύτερη σκηνοθετική της δουλειά, ασχολείται με την διαμάχη μεταξύ δύο φαινομενικά διαφορετικών κόσμων που όμως στην πραγματικότητα δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν. Το χωριό της ταινίας θα μπορούσε να είναι μια μικρογραφία του κόσμου. Οι άνθρωποι, αν και δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα, μπλέκονται σε μια διαμάχη χωρίς λογική αλλά και χωρίς τέλος. Η σκηνοθεσία της Nadine είναι απλή, όπως αρμόζει στο θέμα της, και μπλέκει ιδανικά το δράμα με την κωμωδία. Η ίδια εκτός από σκηνοθέτης είναι και πρωταγωνίστρια της ταινίας ενώ, βοήθησε και στην συγγραφή του σεναρίου, το οποίο προφανώς δανείζεται στοιχεία από την Λυσιστράτη του Αριστοφάνη. Το Where do we go now? ήταν η επίσημη επιλογή του Λιβάνου για τα περσινά Όσκαρ, στα οποία τελικά δεν κατάφερε να πάει.

Πέμπτη 11 Οκτωβρίου 2012

Sillyboy – Nature of Things

Μας συστήθηκε πριν δυο χρόνια με το πρώτο του άλμπουμ, “Played”, και ενθουσίασε με τα τραγούδια του. Από τότε αποτελεί ένα ισχυρό όνομα για τους «νεοσύστατους» της ελληνικής μουσικής σκηνής, με αποτέλεσμα η κυκλοφορία της δεύτερης δισκογραφικής δουλειάς του να θεωρείται πολυαναμενόμενη. Είναι ο μπασίστας του συγκροτήματος Expert Medicine και ταυτόχρονα ακολουθεί μια προσωπική πορεία στην δισκογραφία. Έτσι, ο Sillyboy, ή ο Μπάμπης Κουρτάρας όπως είναι το ονοματεπώνυμό του, επιστρέφει με το “Nature of Things”. Το ψευδώνυμό του το πήρε από το τραγούδι του David Bowie, “Silly Boy Blue”.
Σε ένα από τα πρώτα πράγματα που στεκόμαστε είναι πως το mastering του δίσκου πραγματοποιήθηκε από τον Stuart Hawkes, ο οποίος έχει συνεργαστεί με Amy Winehouse, These New Puritans, Prodigy και πως η παραγωγή είναι του ίδιου του Sillyboy. Με το πρώτο άκουσμα των 10 τραγουδιών του άλμπουμ καταλαβαίνεις ότι και αυτός ο καλλιτέχνης βάζει το δικό του πολύτιμο λιθαράκι στην εγχώρια μουσική σκηνή, η οποία τα τελευταία χρόνια ανθίζει για τα καλά τόσο σε αγγλόφωνο όσο και σε ελληνόφωνο επίπεδο. Ο δίσκος έχει τις γρήγορες, έχει και τις ήρεμες στιγμές του, ωστόσο στο κάτι παραπάνω από μισή ώρα που διαρκεί ολόκληρο το άλμπουμ, ο ήχος διέπεται από μια σχετική σταθερότητα. Παραμένει στην ίδια γραμμή, δηλαδή σε αυτό το pop-rock ύφος. Στον προηγούμενο δίσκο, συναντήσαμε περισσότερο ηλεκτρονική μουσική ενώ τώρα ο Sillyboy έχει βάλει στην άκρη τα ηλεκτρονικά του όργανα και δίνει βήμα στην κιθάρα και τα κρουστά.
Ο νέος δίσκος του Sillyboy δεν αποτελεί κάτι το τρομερό ή κάτι που θα σου καρφωθεί στο μυαλό αμέσως. Όμως, το καταπληκτικό είναι πως όσες φορές και να παίξει, δεν θα βαρεθείς καθόλου εύκολα τις μελωδίες των τραγουδιών. Αρκετοί μπορεί να ενθουσιαστούν με το “Nature of Things” μόνο και μόνο επειδή είναι δημιούργημα ελληνικό. Διαφορετικά, είναι ενα άλμπουμ που ακούγεται ευχάριστα και που μπορείς να βρεις αρκετά σημεία μέσα που θα σου αρέσουν.

Τετάρτη 10 Οκτωβρίου 2012

Red Lights

Η Margaret Matheson έχει αφιερώσει την ζωή της στην ανακάλυψη όλων των απατεώνων που προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο πως έχουν ιδιαίτερες δυνατότητες. Δίπλα της έχει τον πιστό βοηθό της, τον Tom Buckley, έναν φυσικό που θα μπορούσε να έχει μια πολύ αξιότιμη έδρα στο πανεπιστήμιο αλλά προτιμάει να βοηθάει την Margaret. Η επανεμφάνιση μετά από πολλά χρόνια απουσίας του Simon Silver, ενός πασίγνωστου μέντιουμ, θα φέρει μεγάλη αναστάτωση στην ομάδα. Ο Tom θα χρειαστεί να φτάσει πολύ μακριά για να εξηγήσει όλα τα περίεργα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω του, αλλά θα κάνει τα πάντα για να βρει τον τρόπο να ξεσκεπάσει το μυστικό του Simon.
Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Rodrigo Cortes, έκανε πολύ γνωστό το όνομά του με την προηγούμενη του ταινία, το Buried. Εκεί είχε καταφέρει να μεταφέρει το κλειστοφοβικό ύφος της ταινίας στον θεατή και ουσιαστικά από το τίποτα να δημιουργήσει ένα πολύ ενδιαφέρον project. Αναπόφευκτα, αυτό τον βοήθησε να βρει ένα αξιόλογο budget και ένα πολύ καλό cast για την νέα του ταινία, ένα μεταφυσικό θρίλερ που θυμίζει έντονα ταινίες παλιότερων ετών. Αυτή τη φορά ο Cortes αναλαμβάνει και το σενάριο, το οποίο αν και περιέχει μια πολύ ωραία ιδέα, οι απότομες ανατροπές από την μέση και μετά της ταινίας δεν φέρνουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Η σκηνοθεσία του Cortes αποδίδει μερικές καλές στιγμές, αν και δεν αποφεύγει κάποια κλισέ του είδους. Το cast της ταινίας θυμίζει πολύ μεγαλύτερες παραγωγές και σε γενικές γραμμές αποδίδει τα αναμενόμενα. Η Sigourney Weaver (The Cabin in the Woods, Paul) ως Margaret Matheson δίνει την καλύτερη ερμηνεία της μετά από αρκετό καιρό ενώ και ο Cillian Murphy (The Dark Knight Rises) στον ρόλο του Tom Buckley είναι πολύ καλός. Ο μεγάλος Robert De Niro (Being Flynn) αν και τρομερά επιβλητικός, όπως πάντα, δυστυχώς υποδύεται έναν πολύ κακογραμμένο χαρακτήρα, που σε στιγμές μοιάζει με καρικατούρα. Το cast συμπληρώνεται από την Elizabeth Olsen (Martha Marcy May Marlene ) σε μικρότερο ρόλο.
Μετά από την επιτυχία του Buried, ο Rodrigo Cortes έπρεπε να κάνει κάτι για να αποδείξει πως δίκαια συζητήθηκε το όνομά του. Η νέα του ταινία όμως αφήνει ανάμικτες εντυπώσεις στο τέλος, καθώς η ένταση και το ενδιαφέρον που χτίζονται στο πρώτο μισό, γρήγορα καταρρέουν. Το Red Lights είναι μια ενδιαφέρουσα ταινία με συμπαθητική ιστορία που όμως τελειώνει με τον λάθος τρόπο.

Τρίτη 9 Οκτωβρίου 2012

Green Day – Uno!

Ένα από τα πιο εμπορικά συγκροτήματα της αμερικανικής punk pop-rock σκηνής επιστρέφει στην δισκογραφική επικαιρότητα, με αφορμή την κυκλοφορία του ένατου στούντιο άλμπουμ του. Οι Green Day είναι αγαπητοί σε παγκόσμιο επίπεδο και λογικό, αφού κάθε δίσκος τους περιλαμβάνει αρκετές επιτυχίες με τις οποίες το τρίο από την Καλιφόρνια έχει χτίσει μια πλατινένια καριέρα. Μπορεί η δημοσιότητά τους να εκτοξεύθηκε το 2004 με το “American Idiot”, ωστόσο η μπάντα ηχογραφεί δίσκους από το 1990 ενώ τελευταία φορά που μας απασχόλησε δισκογραφικά ήταν το 2009. Φέτος, λοιπόν, οι Green Day είπαν να δώσουν το στίγμα τους στους τελευταίους μήνες του χρόνου και να κυκλοφορήσουν μια μουσική τριλογία μέσα σε πέντε μήνες. Ο πρώτος δίσκος με τον τίτλο “Uno!” κυκλοφόρησε και περιλαμβάνει 12 τραγούδια.
Για πολλούς μπορεί οι Green Day να ανήκουν στα εμπορικά συγκροτήματα και οι συνθέσεις τους να μην αποτελούν κάτι το ιδιαίτερο μουσικά. Όπως και να έχει, οι κυκλοφορίες τους είναι υψηλής παραγωγής, όπως και το συγκεκριμένο άλμπουμ που δεν περνάει απαρατήρητο. Η δυναμική των τραγουδιών δεν λείπει και σε αυτό τον δίσκο με αρκετά κομμάτια να σου μένουν αμέσως στο μυαλό. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως και εδώ τα singles δεν θα είναι λίγα την στιγμή που ήδη πριν κυκλοφορήσει ο δίσκος ολοκληρωμένος, έχουν ξεπηδήσει τρία singles. Από το άλμπουμ τα σημεία που ξεχωρίζουν με την πρώτη ακρόαση είναι η αρχή και το τέλος. Δηλαδή, το εναρκτήριο “Nuclear Family” και το “Oh Love” όπου αποτελεί και το πρώτο single. Από κει και πέρα, το “Let Yourself Go” θυμίζει κάτι από παλιούς Green Day ενώ με το “Kill The Dj” η μπάντα περνάει και από άλλους μουσικούς δρόμους που δεν μας είχε συνηθίσει και πολύ. Όλα αυτά, όμως, δεν κάνουν τον δίσκο πολύ καλό. Απεναντίας, μέχρι να φτάσουμε στο τελευταίο κομμάτι περνάμε κάποια βαρεμάρα καθώς η ηλεκτρική κιθάρα φαίνεται ίδια σε πολλά τραγούδια.
Οι Billie Joe Armstrong, Tre Cool και Mike Dirnt επιστρέφουν για τα καλά με τον ένατο δίσκο τους και δεν μένουν εκεί. Στις 12 Νοεμβρίου θα κυκλοφορήσει το “Dos!” και η τριλογία θα κλείσει στις 14 Ιανουαρίου του 2013 με το “Tre!”. Κατά πόσο θα πετύχει αυτό το εγχείρημα δεν είμαι σίγουρος. Απλώς δεν πιστεύω πως τα επόμενα δύο άλμπουμ θα μπορούν να εντυπωσιάσουν αλλά μέχρι τότε μπορούμε να ακούσουμε το “Uno!” και να αποφασίσουμε αν είναι ένας όμορφος δίσκος, διότι δεν είναι εύκολο να βγάλεις αυτό το συμπέρασμα ακούγοντας τα καινούρια τραγούδια, τα οποία δεν αποτελούν κάτι το τρομερό.

Δευτέρα 8 Οκτωβρίου 2012

Snow White and the Huntsman

Η Ravenna εξαπατά με την τρομερή ομορφιά της τον βασιλιά Magnus και του παίρνει την θέση. Με την δυνατή της μαγεία, διατηρεί την απαράμιλλη ομορφιά της και κυβερνά βάναυσα τον τόπο. Ο μαγικός καθρέφτης της την συμβουλεύει να προσέξει ιδιαίτερα την Χιονάτη, κόρη του βασιλιά Magnus, καθώς είναι η μόνη που μπορεί να την καταστρέψει. Όταν αυτή καταφέρει να αποδράσει από το κάστρο, η Ravenna θα στείλει έναν έμπειρο κυνηγό για να την αιχμαλωτίσει. Στο πρόσωπο του κυνηγού όμως, η Χιονάτη θα βρει την βοήθεια που χρειάζεται, για να ξεκινήσει την μάχη που θα φέρει την εκθρόνιση της Ravenna.
Ο πρωτάρης Rupert Sanders δημιουργεί στην πρώτη του σκηνοθετική προσπάθεια μια περιπέτεια φαντασίας με επικές μάχες και σκοτεινή μαγεία. Το σενάριο είναι βασισμένο μεν στο παραμύθι των αδερφών Grimm, αλλά όπως καταλαβαίνει κανείς είναι πολύ αλλαγμένο, δοσμένο σε ένα dark/epic fantasy σκηνικό. Οι μάχες είναι όμορφα σκηνοθετημένες ενώ η παραγωγή είναι υψηλού επιπέδου, όπως φαίνεται και από τα ειδικά εφέ της ταινίας, τα σκηνικά και τα κουστούμια. Ο ρόλος της Χιονάτης που με την ομορφιά της θα καταφέρει να ενώσει τον κόσμο για να νικήσει την Ravenna, ανήκει στην Kristen Stewart, η οποία δεν είναι κακή, αλλά θα χρειαστεί πολύ προσπάθεια για να αποβάλει από πάνω της το βλέμμα της Bella του Twilight. Αυτή που ανεβάζει πολύ την ταινία με την παρουσία της, δεν είναι άλλη προφανώς από την Charlize Theron (Prometheus), στον ρόλο της Ravenna. Εξίσου καλός ήταν και ο Chris Hemsworth (Thor, Avengers) ως κυνηγός, σε έναν ρόλο που του πάει αρκετά.
Το Snow White and the Huntsman δεν έχει κάποιο δυνατό μειονέκτημα, πέρα από το ένα και σημαντικό, την έλλειψη πρωτοτυπίας. Τα δάνεια του Sanders από τις μεγάλες ταινίες του είδους είναι πολλά και το τελικό αποτέλεσμά του δεν μπορεί να συγκριθεί προφανώς μαζί τους. Η ταινία αποτελείται από ένα καλό δίωρο με δράση, φαντασία αλλά και χιούμορ, φαινομενικά στοιχεία μιας επιτυχημένης συνταγής, μόνο που αφήνει έντονα της αίσθηση πως όλα τα έχουμε ξαναδεί κάπου και μάλιστα καλύτερα.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More