Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2013

Zebra Tracks – Collective Guilt

Ξεκίνησε ως ΕΡ, όμως στην πορεία άλλαξε δρόμο και «μετατράπηκε» σε ένα ολοκληρώμενο άλμπουμ. Πάλι καλα δηλαδή γιατί με ένα μικρής διάρκειας δίσκο από το συγκεκριμένο συγκρότημα δεν θα χορταίναμε τίποτα. Οι Zebra Tracks σχηματίστηκαν το 2004, 6 χρόνια αργότερα κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους ταρακουνώντας αρκετά την εγχώρια indie σκηνή ενώ ο κόσμος στις συναυλίες τους γινόταν ολοένα και περισσότερος. Από τότε έχουν περάσει δύο χρόνια και ο δεύτερος δίσκος της μπάντας είναι γεγονός και τιτλοφορείται “Collective Guilt”.
Οι Αντώνης Καββαδίας (φωνή – κιθάρα), Γιώργος Νίκας (κιθάρα), Κώστας Βαβούσης (μπάσο) και Θοδωρής Βρανάς (κρουστά) παρουσιάζουν εννιά τραγούδια, τα οποία πολύ απλά θα μπορούσαν να μην προέρχονται από κάποιο ελληνικό γκρουπ. Η προηγούμενη δισκογραφική δουλειά τους περιελάμβανε περισσότερο το χορευτικό στοιχείο, χωρίς φυσικά να χάνεται η rock διαθέση. Σε αυτό τον δίσκο έχουμε να κάνουμε με κομμάτια καθαρά κιθαριστικά, πιο δυνατά και σε λίγες στιγμές και σκοτεινά. Η παραμόρφωση των ηλεκτρικών κιθάρων δίνει και παίρνει ενώ το μπάσο διατηρεί ένα γρήγορο τέμπο που δεν σε αφήνει σε ησυχία. Σε γενικές γραμμές η κιθάρα έχει τον πρωταρχικό ρόλο δίνοντας την shoegaze αισθητική στα τραγούδια, όπως έχουν αναφέρει και τα ίδια τα μέλη της μπάντας.

Κατά την ακρόαση του “Collective Guilt” περνάμε από αρκετά μουσικά μονοπάτια. Το “Vampires and Ghouls” που ανοίγει τον χορό των εννιά τραγουδιών εντυπωσιάζει με την alternative rock του, το “Isabelle Creeps” που ξεσπάει με τρόπο – κάπως – χορευτικό στο ρεφρέν του αλλά και το πρώτο single του δίσκου, το πλήρως από ηλεκτρική ενέργεια “Bicycles”, το οποίο αποτελεί μία από τις κορυφαίες στιγμές του. Επίσης, με το “We Found a Reason to Live and We Called it God” οι «ζέβρες» μπορεί να μας θυμίσουν κάτι από παλιούς Placebo (B3, Battle for the Sun) ενώ η τετράδα δεν χάνει την χορευτική αίσθηση, όπως εκείνη μας προσφέρεται στο “Freakshow”.
Γιατί εντυπωσίαζουν οι Zebra Tracks; Ο δεύτερος δίσκος τους είναι εκπληκτικός, ακούγεται ολόκληρος μονορούφι χωρίς να κουράζει και είναι αρκετά μεστός, πηγαίνοντας την μπάντα σίγουρα πολλά βήματα μπροστά. Ένας άλλος λόγος; Μα φυσικά επειδή αυτό που ακούμε είναι κάτι εγχώριο και είναι ό,τι καλύτερο έχουμε ακούσει τους τελευταίους μήνες. Αυτό από μόνο του κάνει να εντυπωσιαστούμε περισσότερο με τα τραγούδια και να συμπεριλαμβάνουμε πλέον τους Zebra Tracks στην λιστα με τους αγαπημένους μας καλλιτέχνες.

Πέμπτη 31 Ιανουαρίου 2013

Grizzly Bear – Shields

Ήχος του ’70 στα μέσα του 2012. Με εξαιρετικό τρόπο βλέπουν τις μουσικές της τότε εποχής οι Grizzly Bear, οι τέσσερις τύποι από τη Νέα Υόρκη που πλέον αποτελούν ένα μεγάλο όνομα σε Αμερική και Ευρώπη. Από το 2004 βρίσκονται στην δισκογραφία και έχοντας τρεις δίσκους – με τον πολύ καλό τελευταίο δίσκο να τους προσδίδει και την «απαραίτητη» εμπορικότητα – έχουν την άνεση να ηχογραφήσουν πολύ αξιόλογα τραγούδια. Πριν λίγους μήνες επέστρεψαν με τέταρτο άλμπουμ στα χέρια, το “Shields”, το οποίο τους εκτόξευσε ακόμα υψηλότερα στα charts πολλών χωρών ενώ κατέκτησαν και την δεύτερη θέση στην τελική λίστα της φετινής Blogovision.
Μετά το πέρας της πρώτης ακρόασης του δίσκου δεν θα σου μείνει κάποιο riffάκι ή ένα ρεφρέν στο μυαλό. Ωστόσο, είσαι πλήρως ευχαριστημένος από το συνολικό αποτέλεσμα που άκουσες και είναι αναπόφευκτο το να ακούσεις ξανά όλα τα τραγούδια από την αρχή. Στο “Shields” κυριαρχούν οι κιθάρες μια παλαιότερης εποχής με λίγη παραμόρφωση ενώ σε πολλά σημεία συναντάμε και μια πιο ακουστική εκδοχή προσδίδοντας και το pop στα κομμάτια. Μία από τις κορυφές του δίσκου είναι το “Sleeping Ute” και κάνει την αρχή για την συνέχεια, η οποία είναι εξαιρετική.
Οι Grizzly Bear γνωρίζουν πολύ καλά να «διαχειριστούν» το indie, ένα indie που δεν σε κουράζει ούτε σε ξενερώνει με απλοϊκές και βαρετές μελωδίες. Τραγούδια όπως το “Yet Again”, “A Simple Answer” ή “Sun in Your Eyes” πραγματικά δεν συναντάς εύκολα. Το “Shields” είναι ένας φοβερός δίσκος που πατάει σε αρκετές διαφορετικές δεκαετίες και σε διαφορετικές μουσικές στάσεις. Αν κάνεις το «λάθος» και τον ακούσεις θα κολλήσεις και μετά δεν έχει γυρισμό. Δοκίμασέ το...

Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2013

Silver Linings Playbook

Ο Pat Solitano παίρνει εξιτήριο από το ψυχιατρικό ίδρυμα στο οποίο έχει περάσει τους τελευταίους οχτώ μήνες της ζωής του, και επιστρέφει στο σπίτι των γωνιών του. Οι γονείς του προσπαθούν να τον βοηθήσουν να σταθεί πάλι στα πόδια του και να ξεπεράσει τα προβλήματά του, στόχος αυτού όμως είναι να ανακτήσει την παλιά του ζωή και κυρίως την γυναίκα του, η οποία δεν θέλει να τον ξαναδεί. Η ζωή του θα αρχίσει να γίνεται καλύτερη από την στιγμή που θα γνωρίσει την Tiffany, μια κοπέλα με τα προβλήματα που παλεύει με τον δικό της τρόπο να τα ξεπεράσει. Μεταξύ τους θα αναπτυχθεί ένα δέσιμο που θα φέρει μια μοναδική αισιοδοξία στην ζωή και των δύο.
Ο σκηνοθέτης του The Fighter, David O. Russell , επιστρέφει με μια ταινία αφιερωμένη στην ζωή και στην αισιοδοξία με την οποία πρέπει να την βλέπουμε. Η ιστορία της ταινίας, που βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο, μιλάει για τα προβλήματα που έχει ο κάθε άνθρωπος αλλά με την βοήθεια των συνανθρώπων του μπορεί να τα προσπεράσει. Ο πρωταγωνιστής Solitano είναι με μια πρώτη ματιά ο πιο τραγικός χαρακτήρας της ταινίας, αλλά στη συνέχεια γίνεται φανερό πως ο κάθε ήρωας έχει το δικό του ιδιαίτερο πρόβλημα. Η επιτυχία της ταινίας είναι η μίξη του δράματος με το κωμικό και το ρομαντικό στοιχείο που φτιάχνει ένα όμορφο αποτέλεσμα που “μιλάει” σε όλους.
Μοναδικές επιλογές είναι αυτές του cast, καθώς όλοι οι ηθοποιοί είναι πολύ ταιριαστοί και βγάζουν τον καλύτερό τους εαυτό. Την παράσταση όμως, εκτός του πρωταγωνιστικού διδύμου, κλέβει ο μεγάλος Robert De Niro (Red Lights, Being Flynn) στον ρόλο του πατέρα που αποζητά το δέσιμο με τον γιο του. Στον ρόλο του Solitano βρίσκεται ο, αναπάντεχα καλός, Bradley Cooper ενώ από τον ρόλο της Tiffany ξεχωρίζει με την τρομερή της ερμηνεία η Jennifer Lawrence (The Hunger Games, House at the End of the Street), που δείχνει πως έχει την δυνατότητα να ξεκινήσει μια δυνατή καριέρα.
Το Silver Linings Playbook είναι μια όμορφη ταινία που καταφέρνει να απευθύνεται σε πολύ μεγάλου εύρους κοινό και να περνάει μια πραγματική αύρα αισιοδοξίας. Η πραγματική επιτυχία έρχεται από το εύστοχο χιούμορ και τις πολύ καλές ερμηνείες του cast. Το σύνολο είναι τόσο καλό που τελικά προτάθηκε για οχτώ Όσκαρ, με σοβαρές ελπίδες να κερδίσει κάποια από αυτά.

Τρίτη 29 Ιανουαρίου 2013

Monika – Primal

Αποτελεί ίσως το πιο «καυτό» όνομα τώρα στην εγχώρια μουσική σκηνή. Ανερχόμενο αστέρι δεν την λες διότι εδώ και πέντε χρόνια έχει κάνει αίσθηση και όλοι μιλούν για εκείνη. Το 2008 πραγματοποιεί το δισκογραφικό της ξεκίνημα με το “Avatar”, το οποίο εντυπωσίασε και έκανε την Μόνικα Χριστοδούλου γνωστή στο ευρύ κοινό. Το τραγούδι “Over The Hill” παίζεται ακόμα φανατικά στα ραδιόφωνα ενώ για όσους ήταν δύσπιστοι η 28χρονη καλλιτέχνις επέστρεψε με τον δεύτερο δίσκο της, “Exit”, ο οποίος ήταν μακράν καλύτερος σε παραγωγή και ενορχήστρωση και ανέβασε την Monika αρκετά σκαλοπάτια ψηλότερα. Φέτος, και με τις ζωντανές ηχογραφήσεις που πραγματοποιεί στην Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών – για τις οποίες όλοι όσοι έχουν πάει μιλούν με τα καλύτερα λόγια – η τραγουδοποιός, ενώ ετοιμάζει το τρίτο της άλμπουμ, κυκλοφορεί ένα ΕΡ.
Το ΕΡ περιλαμβάνει έξι ολοκαίνουρια τραγούδια και τιτλοφορείται “Primal”. Το στοίχημα είναι αν μπορέσει η Monika να κρατηθεί εκεί που έχει φτάσει διότι ο πήχης είναι ήδη ψηλά για εκείνη. Ο δίσκος ανοίγει με το ερωτικό “Birds” όπου επισημαίνει και την πιο λιτή μουσική της Ελληνίδας τραγουδοποιού. Όχι ότι είναι κάτι φτωχό σε ενορχήστρωση αλλά δεν συναντούμε τα πολυάριθμα πνευστά και έγχορδα. Αντιθέτως βλέπουμε να κάνει την εμφάνισή της η ηλεκτρική κιθάρα που δεν πολυεμφανιζόταν παλαιότερα. Στην συνέχεια, έρχεται το “Hand in Hand” που κάνει την διαφορά ανάμεσα στα έξι κομμάτια ενώ το “Make Me Fly” που ακολουθεί αποτελεί και το πιο «εξωστρεφές» τραγούδι του ΕΡ με το ηλεκτρονικό στοιχείο και τα πνευστά να κάνουν την εμφάνισή τους.

Τέταρτο κομμάτι είναι το “Moonlight” με το οποίο η τραγουδοποιός κυμαίνεται στα γνωστά επίπεδά της χωρίς να ξεφεύγει μουσικά ενώ το "Forever Yours", που και αυτό δεν διαφέρει αρκετά, είναι ίσως το κορυφαίο μεταξύ των έξι. Ο δίσκος κλείνει με ένα τραγούδι για τα Χριστούγεννα και με αυτό η Monika μας προετοιμάζει για το τρίτο της επερχόμενο άλμπουμ. Λογικό οι προσδοκίες να είναι μεγάλες καθώς οι μέχρι τώρα αποδείξεις της μαρτυρούν πως η συγκεκριμένη κοπέλα είναι για μεγάλα πράγματα. Ωστόσο, η ελαφρότητα των τραγουδιών της δεν αφήνει και πολλά περιθώρια. Στιχουργικά δεν είναι σε υψηλό σημείο ασχέτως ότι η παραγωγή και οι ενορχηστρώσεις είναι πολύ καλές (πράγματα που βοηθιούνται από την εμπορικότητα). Δυστυχώς, το “Primal” φανερώνει πως η Monika δεν μπορεί να ορθώσει το ανάστημά της μπροστά στις προηγούμενες δουλειές της και ότι επαναπαύεται σε συνθέσεις που που την ανέδειξαν.
 

Δευτέρα 28 Ιανουαρίου 2013

Dredd

Μεγάλα μέρη του πλανήτη έχουν καταστραφεί πια μετά από πολλούς πολέμους και οι εναπομείναντες άνθρωποι, για να προστατευτούν από την ραδιενέργεια, έχουν μαζευτεί στις μεγαλουπόλεις. Αυτές εκτείνονται σε πολύ μεγάλες αποστάσεις και κατοικούνται από τεράστιους πληθυσμούς. Για την αστυνόμευση αυτού του κόσμου μέσα στις πόλεις έχει δημιουργηθεί το σώμα των Δικαστών, οι οποίοι είναι αστυνομικοί που όμως μπορούν να δικάσουν και να εκτελέσουν επί τόπου όποιον κρίνουν ένοχο. Στην Mega-City One, ο Δικαστής Dredd προσπαθεί να σταματήσει την Ma-Ma, αρχηγό μιας παράνομης εγκληματικής οργάνωσης που είναι υπεύθυνη για την πώληση ενός νέου ναρκωτικού, του Slo-Mo.
Ο χαρακτήρας από το διάσημο κόμικ “2000 ΑD” επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη, μετά την cult μεταφορά του 1995 με τον Sylvester Stallone. Αυτή τη φορά στην τύχη του αναλαμβάνει ο σκηνοθέτης Pete Travis ( Vantage Point ) και ο σεναριογράφος Alex Garland (Sunshine , 28 Days Later , Never Let Me Go). Η ταινία θυμίζει σε ύφος το The Raid μεταφερόμενο στο μέλλον, καθώς η συνεχόμενη δράση εξελίσσεται μέσα σε μια φουτουριστική πολυκατοικία στην οποία βέβαια κατοικούν χιλιάδες άνθρωποι. Η φωτογραφία είναι πολύ καλή και μεταφέρει τέλεια το δυστοπικό περιβάλλον, όπως και τα ειδικά εφέ στα οποία φαίνεται πως έχει δοθεί εξαιρετική σημασία, ειδικά στην super slow-motion τεχνική η οποία προσθέτει δόσεις ψυχεδέλειας στην ταινία.
Το παράξενο στο Dredd είναι πως ενώ φαίνεται από το ύψος της παραγωγής πως η ταινία είχε υψηλούς στόχους, το σενάριό της είναι τόσο απλοϊκό που θυμίζει επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς, μακριά φυσικά από τα διαμάντια που μας έχει δώσει ο Alex Garland στο παρελθόν. Αυτό έρχεται σε ακόμα μεγαλύτερη αντιπαράθεση με τις δηλώσεις του σεναριογράφου για δημιουργία franchise γύρω από τον χαρακτήρα του Dredd. Το cast περιλαμβάνει τον Karl Urban ( Priest ) στον πρωταγωνιστικό ρόλο ενώ δίπλα του βλέπουμε την Olivia Thirlby ως νεαρή δικαστίνα και την Lena Headey στον ρόλο της Ma-Ma.
Το trailer του Dredd είχε δημιουργήσει μεγάλες προσδοκίες στις οποίες τελικά η ταινία δεν ανταποκρίθηκε, όπως συμβαίνει δυστυχώς συχνά πια. Στην περίπτωση του Dredd, η δράση είναι καταιγιστική και ευτυχώς, ενήλικη αλλά, η προχειρότητα του σεναρίου καταστρέφει το τελικό αποτέλεσμα. Η ταινία μπορεί να βρει μερικούς υποστηρικτές, αλλά σίγουρα οι περισσότεροι θεατές θα την ξεχάσουν λίγο μετά τους τίτλους τέλους.

Σάββατο 26 Ιανουαρίου 2013

Tom Odell – Songs From Another Love

Συγκρατείστε το όνομα Tom Odell διότι θα απασχολήσει πολύ μέσα στο 2013 με την μουσική του παρουσία. Ήδη έχει αρχίσει η «έκρηξη» εδώ και λίγους μήνες με κάποιες ζωντανές εμφανίσεις που πραγματοποιεί ο Βρετανός καλλιτέχνης. Εκτός αυτού, όμως, ο Tom Odell έχει κυκλοφορήσει τα πρώτα του κομμάτια μέσω ενός ΕΡ τεσσάρων τραγουδιών και αμέσως κατάφερε να ταρακουνήσει την βρετανική μουσική σκηνή. Αυτό αποτελεί και τον προπομπό για τον πρώτο ολοκληρωμένο δίσκο του που θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο του 2013. Έναν πολύ καλό πρόλογο για την επερχόμενη δισκογραφική δουλειά του, καθώς το “Songs From Another Love” έχει την ικανότητα να εντυπωσίασει σε ένα τέταρτο κιόλας, όσο διαρκεί δηλαδή.
Ο Tom Odell ψηφίστηκε από τους Βρετανούς κριτικούς στα Critics’ Choice Award ως το πρόσωπο του 2013. Το σχετικό βραβείο έχουν παραλάβει προηγούμενες χρονιές η Adele (21) αλλά και η Florence Welch (Ceremonials), οπότε διόλου ευκαταφρόνητο βραβείο είναι. Στα της μουσικής τώρα, ο 22χρονος τραγουδοποιός με τα πρώτα του δείγματα έχει δείξει μια τάση προς την ακουστική pop και folk κουλτούρα. Το πρώτο τραγούδι του ΕΡ είναι το “Another Love” με το οποίο ο Tom Odell προκάλεσε αίσθηση. Εξαιρετικός ρυθμός με το πιάνο να είναι ο μπροστάρης και από πίσω να ακολουθούν τα γρήγορα κρουστά. Επίσης, η φωνή του βγάζει μια γλυκύτητα αλλά και ένα αυθεντικό συναίσθημα. Συνέχεια έχει το “Sense”, το οποίο με το μοναχικό πιάνο ρίχνει κατά πολύ τους τόνους συγκριτικά με το προηγούμενο κομμάτι. Ωστόσο, και εδώ αναγνωρίζουμε το πάθος του νεαρού καλλιτέχνη που δείχνει πως δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα να σε κάνει ανατριχιάσεις με την ερμηνεία του.

Και φτάνουμε στην κορυφή του μίνι άλμπουμ (αν μπορούμε να βγάλουμε κορυφή ανάμεσα σε τέσσερα τραγούδια) όπου είναι το “Can’t Pretend”. Εκπληκτική ενορχήστρωση με το πιάνο να κυριαρχεί και πάλι και σε συνδυασμό με την δυναμική που χαρίζουν το μπάσο και τα κρουστά συνθέτουν ένα εκπληκτικό τραγούδι που κολλάς μαζί του από την πρώτη ακρόαση. Για το τέλος υπάρχει το “Stay Tonight” που υπάρχει προς το παρόν σε demo. Ο Tom Odell έχει καταφέρει να εντυπωσίασει με τις πρώτες συνθέσεις του, με το συναίσθημα που βάζει στα τραγούδια του και το πάθος με το οποίο τα ερμηνεύει. Το “Songs From Another Love” είναι ένα τρομερό ΕΡ που απλώς αυξάνει την ανυπομονησία μας για την κυκλοφορία του “Long Way Down”, του πρώτου του δίσκου του Βρετανού στο οποίο θα περιλαμβάνονται και αυτά τα τέσσερα τραγούδια. Τα "Another Love" και "Can't Pretend" μάλλον θα παίξουν πάρα πολύ μέσα στη χρονιά που μόλις μπήκε.

Παρασκευή 25 Ιανουαρίου 2013

A Royal Affair

Η νεαρή πριγκίπισσα της Αγγλίας Caroline Mathilde παντρεύεται τον βασιλιά της Δανίας Christian. Ο Christian απέχει πολύ από την εικόνα που ονειρευόταν για αυτόν πριν τον γνωρίσει, καθώς είναι αρκετά διαταραγμένος και ζει μια άστατη ζωή. Δίπλα του βρίσκεται ο Γερμανός γιατρός του, Johann Friedrich, ένας υπέρμαχος της ελευθερίας και των δικαιωμάτων του λαού που προσπαθεί εκμεταλλευτεί την φιλία του με τον βασιλιά για το καλό απλών ανθρώπων. Η Caroline και ο Friedrich σύντομα θα γίνουν ζευγάρι και μαζί, θα ξεκινήσουν μια επανάσταση που θα αλλάξει τα πάντα.
Ο Nikolaj Arcel, σεναριογράφος του πρώτου μέρους της original τριλογίας The girl with the dragoon tattoo, σκηνοθετεί και δημιουργεί ένα έργο εποχής που προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες ανάμεσα στο ρομάντζο και στο πολιτικό-κοινωνικό δράμα, με το αποτέλεσμα να δείχνει πως τα καταφέρνει τέλεια. Η ιστορία είναι πολυεπίπεδη χωρίς να μπερδεύει τον θεατή και διατηρεί το ενδιαφέρον του τόσο στην ερωτική ιστορία των δύο πρωταγωνιστών όσο και στην επαναστατική, αναγεννησιακή προσπάθεια τους να αλλάξουν ολόκληρη την Δανία.
Οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών είναι πολύ καλές, αλλά το πρωταγωνιστικό τρίο ξεχωρίζει και συγκλονίζει. Ο γνωστός Mads Mikkelsen ( The Hunt ) και η νεαρή Alicia Vikander, που θα παίζει στο επίσης εποχής Anna Karenina, είναι πάρα πολύ καλοί στους ρόλους τους, όμως, ο Mikkel Boe Følsgaard κλέβει την παράσταση με μία μοναδική ερμηνεία, στον ρόλο του τρελού αλλά και κατάφορα τραγικού βασιλιά Christian. Εκτός από το καλογραμμένο σενάριο, την εύστοχη σκηνοθεσία και το καταπληκτικό cast, η ταινία ξεχωρίζει και σε άλλους τομείς όπως της μοναδικής φωτογραφίας και των φανταστικών κουστουμιών.
Το A Royal Affair κατέχει όλα τα στοιχεία που χρειάζεται μια επιτυχημένη ταινία εποχής. Η ποιότητα της δουλειάς του Nikolaj Arcel είναι τρομερού επιπέδου και αυτό φαίνεται σε κάθε πλευρά της ταινίας. Αυτό αναγνωρίστηκε και, αφού πέρασε από μερικά από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ κινηματογράφου, τώρα έχει κερδίσει και μια υποψηφιότητα για το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.

Πέμπτη 24 Ιανουαρίου 2013

Bad Religion – True North

Έχουν ξεπεράσει τα τριάντα χρόνια στην δισκογραφία, έχουν κυκλοφορήσει 15 στούντιο άλμπουμ αισίως και συνεχίζουν ακάθεκτοι αυτό που ξέρουν πολύ καλά να κάνουν, να ροκάρουν δίχως φρένο. Η αρχή του νέου έτους φέρνει την επιστροφή των Bad Religion, της μπάντας από την Καλιφόρνια της οποίας το όνομα έχει ταυτιστεί πλήρως με την punk μουσική. Μπορεί το 6μελές συγκρότημα να μην έχει στο πάνθεόν του τον δίσκο – ορόσημο που θα μείνει στην ιστορία, ωστόσο αποτελεί ένα πολύ μεγάλο όνομα στην διεθνή μουσική βιομηχανία με τραγούδια γνωστά και πολλές επιτυχίες. Το “True North” είναι η 16η δισκογραφική δουλειά των Bad Religion, τους οποίους απολαύσαμε – μετά από τόσα χρόνια αναμονής – το 2010 στο Ejekt festival.
Το μουσικό ύφος παραμένει το ίδιο για τους Bad Religion που δεν δείχνουν την όρεξη να αλλάξουν μουσικούς δρόμους. Δηλαδή θα ακούσεις punk rock με την χαρακτηριστική μελωδικότητα των τραγουδιών της μπάντας. Αρχικά, βλέπεις ότι ο δίσκος περιλαμβάνει 16 τραγούδια, ωστόσο η συνολική διάρκειά του ξεπερνά για λίγο την μισή ώρα. Μικρής διάρκειας κομμάτια αλλά ικανά για να σε ξεσηκώσουν, ειδικά αν είσαι φαν της μουσικής των Bad Religion. Βέβαια το τελικό αποτέλεσμα δεν μπορώ να πω πως σε δικαιώνει καθώς στο τέλος δεν σου μένει κάποιο τραγούδι. Το ομώνυμο κομμάτι που ανοίγει τον δίσκο είναι αρκετά καλό και δυνατό, όμως τα υπόλοιπα τραγούδια έχουν αρκετά κοινά στοιχεία μεταξύ τους και σε κάνουν να "κουραστείς". Πρώτο single από το άλμπουμ είναι το "Fuck You", το οποίο απλώς περνάει απαρατήρητο και γενικά το μισάωρο κατά το οποίο ακούς τον δίσκο θα περάσει αδιάφορα.
Πιο πολύ το “True North” μοιάζει με μια «καταναγκαστική» εργασία και για να βγει η υποχρεώση. Λείπει από τα τραγούδια το συναίσθημα που θα σε έκανε να τους δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία. Ο κορεσμός μάλλον έχει φτάσει για τους Bad Religion, οι οποίοι έχουν χάσει το όλο παιχνίδι και πρέπει ή να στραφούν προς διαφορετικά μονοπάτια ή να δώσουν ένα τέλος στην πολυετή καριέρα τους.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More