Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Δευτέρα 24 Ιουνίου 2013

Man of Steel

Ο μικρός Clark ανακαλύπτει σιγά σιγά πως έχει υπερφυσικές δυνάμεις και ότι προέρχεται από κάποιον άλλον πλανήτη. Σκοπός του είναι να βρει τις ρίζες του και το αληθινό πεπρωμένο του. Ένας μεγάλος κίνδυνος για τον πλανήτη Γή και όλους του τους κατοίκους, θα τον αναγκάσει να ξεφύγει από την αφάνεια που χαρακτηρίζει όλη του την ζωή και να αποδεχθεί πια τον αληθινό του εαυτό.
Μετά την τεράστια επιτυχία του κινηματογραφικού universe της Marvel και φυσικά το αποκορύφωμα αυτού, τους Avengers, η DC έπρεπε να κάνει μια εξίσου, αν όχι θεαματικότερη, αρχή για την δημιουργία του δικού της αντίστοιχου εγχειρήματος. Το Man of Steel είναι η ταινία που σηματοδοτεί την αρχή της Justice League και συνάμα το πολυαναμενόμενο reboot του διάσημου ήρωα, μετά από το αμφιλεγόμενο Superman Returns του 2006. Στο τιμόνι αυτού του project κάθονται ο Zack Snyder από την καρέκλα του σκηνοθέτη και φυσικά ο Christopher Nolan από την θέση του παραγωγού. Η συμμετοχή του Nolan στην ταινία είναι εύκολα αντιληπτή καθώς αυτός ο Superman ξεχωρίζει από τους προηγούμενους αφού είναι πιο σκοτεινός, όπως συνηθίζει να εμφανίζει τους χαρακτήρες του ο Nolan, και μακριά από το κλασσικό πρότυπο του αγαθού χωριατόπαιδου. Η δουλειά του Zack Snyder πραγματικά χαρακτηρίζει την ταινία, καθώς εδώ ο σκηνοθέτης των 300, Watchmen και Sucker Punch κάνει αυτό στο οποίο έχει αποδείξει ότι είναι πολύ καλός, δηλαδή δημιουργεί θεαματικές σκηνές που θα “χορτάσουν” και το πιο απαιτητικό μάτι. Φυσικά, το πακέτο δένει αρμονικά με την ηχητική επένδυση του μοναδικού Hans Zimmer, ο οποίος κάθε φορά ανταγωνίζεται μονάχα με τον εαυτό του.
Εδώ είναι σημαντικός ο χωρισμός της ταινίας σε τρία κεφάλαια, τα οποία καταλαμβάνουν σχεδόν ίσο χρονικό κομμάτι από τα 143 λεπτά του φιλμ. Αυτά είναι, η θεαματική έναρξη-πρόλογος που διαδραματίζεται στον πραγματικό πλανήτη του Clark, τον Krypton, το τεράστιο φινάλε το οποίο ουσιαστικά ήταν ίσως η μεγαλύτερη σκηνή δράσης, και το υπόλοιπο ενδιάμεσο κομμάτι το οποίο περιελάμβανε flashbacks με την νεαρή ζωή του ήρωα. Απευθείας γίνεται εμφανές πως η ταινία έχει χάνει αρκετά από το επίπεδο σενάριο της, αφού δεν υπάρχει, η μάλλον δεν χωράει, καμία ανάπτυξη χαρακτήρα, τόσο των δεύτερων ρόλων όσο και του πρωταγωνιστικού. Εκτός αυτού, η πλοκή της ταινίας κάνει τεράστια άλματα το story του comic και αναφέρεται ελάχιστα στα πρώτα χρόνια του ήρωα, πράγμα που δείχνει την βιασύνη της DC.
Φυσικά το cast ξεκινάει από τον Henry Cavill, ο οποίος καταφέρνει και πείθει ως νέος Superman, καθώς το παρουσιαστικό του κολλάει ακριβώς στο νέο λουκ του ήρωα. Δίπλα του βρίσκεται η Amy Adams στον ρόλο της μαχητικής Lois Lane, η οποία αρχικά δεν φάνηκε ιδιαίτερα σωστή επιλογή αλλά θα κριθεί καλύτερα στην, ήδη, αναμενόμενη συνέχεια. Από τους υπόλοιπους χαρακτήρες ξεχωρίζει ιδιαιτέρως ο Russell Crowe στον ρόλο του Jor-El ενώ το cast συμπληρώνετε από τους Michael Shannon στον ρόλο του General Zod, Kevin Costner ως ο ανθρώπινος πατέρας του Clark και Harry Lennix στον ρόλο του Στρατηγού Swanwick.
Το Man of Steel ακολουθεί μια ταινία που χαρακτηρίζεται από το προσωπικό στίγμα του δημιουργού της. Όσοι περιμένουν έμφαση στο σενάριο και στους χαρακτήρες προφανώς δεν γνωρίζουν τις προηγούμενες δουλειές του Zack Snyder. Οι υπόλοιποι θα ευχαριστηθούν σκηνές ασταμάτητης δράσης και απανωτές σκηνές καταστροφής που διαφημίζουν την τελευταία τεχνολογία των εφέ. Αυτός ο νέος Superman ο οποίος, όπως έδειξε και το ανατρεπτικό για την ιστορία των comic φινάλε, είναι πολύ διαφορετικός από αυτό που γνωρίζαμε έως τώρα, είναι σίγουρα ποιο σημερινός αλλά μάλλον δεν θα αρέσει στους φανατικούς της σειράς. Η συνέχεια του φυσικά, είναι ήδη προγραμματισμένη, με τον Snyder και τον Nolan να ηγούνται για άλλη μια φορά του project.

Σάββατο 22 Ιουνίου 2013

Peace – In Love

Η τετράδα από την Αγγλία πραγματοποιεί τους τελευταίους μήνες ένα ονειρεμένο ντεμπούτο στην δισκογραφία. Οι Peace κυκλοφορούν τον πρώτο τους δίσκο και κατακτούν αμέσως τα charts της Μεγάλης Βρετανίας αλλά και τις λίστες των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Είναι η έμπνευση, είναι η αύρα της βρετανικής μουσικής σκηνής, κανείς δεν θα μάθει. Αρκετοί υποστηρίζουν πως όλα κρύβονται πίσω από την παραγωγή του Jim Abiss ο οποίος βρισκόταν επίσης στα πρώτα άλμπουμ των Florence and the Machine (Ceremonials), Arctic Monkeys (Suck it and See) και Adele (21). Αν μη τι άλλο αυτό σημαίνει ότι η παραγωγή είναι αρκετά υψηλή για ένα πρώτο άλμπουμ των Peace που έχει δεχθεί γρήγορα γρήγορα κολακευτικά σχόλια.
Στοιχεία σαν Αγγλία, indie rock σε βάζουν αμέσως στις μαντεψιές για το τί θα ακούσεις στο “In Love”. Δεν θα πέσεις έξω εύκολα καθώς η βρετανική ροκ σκηνή δεν παρουσιάζει κάποιες εκπλήξεις. Ωστόσο, οι Peace παρουσιάζουν μια σειρά από τραγούδια που όχι μόνο θα σε εκπλήξουν αλλά θα σε ενθουσιάσουν κιόλας. Με μπροστάρη την ηλεκτρική κιθάρα η οποία περνάει κανονικότατα από το κόσκινο της παραμόρφωσης και με σύμμαχο τα κιθαρστικά riffs της δεύτερης κιθάρας, ο δίσκος είναι πραγματικά πολύ καλός. Το τέμπο ανεβαίνει απευθείας με το άνοιγμα του άλμπουμ και τους Peace να μπαίνουν δυναμικά. Υπάρχουν τα ρεφρέν που είναι άκρως κολλητικά με χαρακτηριστικό σημείο το “Follow Baby” που αποτελεί ένα εκ των τριών singles και την πρώτη όμορφη στιγμή του δίσκου. Η μπάντα από την Αγγλία δεν χάνει τον ρυθμό της και συνεχίζει ακάθεκτη με το “Lovesick” να ανεβάζει ακόμα περισσότερο την πόρωση.

Φυσικά, στον δίσκο θα ακούσουμε και πιο «ήρεμες» στιγμές όπως το “Float Forever”, μια κλασική βρετανική μπαλάντα, χωρίς να λείπουν βέβαια τα κρουστά και ο δυναμισμός. Στην συνέχεια, πέφτουμε πάνω στο “Wraith” με το εκπληκτικό κιθαριστικό riffακι αλλά και την πρώτη παρουσία πλήκτρων, ένα κομμάτι που σίγουρα θα βάλεις να το ξανακούσεις. Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν κάποια τραγούδια που ο λόγος ύπαρξής τους είναι να γεμίσουν την λίστα του άλμπουμ. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως θα βαρεθείς. Ίσα ίσα, αν είσαι της indie σκηνής της Βρετανίας θα λατρέψεις τον δίσκο. Οι Peace κάνουν το φανταστικό ξεκίνημα στην δισκογραφία με την ευχή μας πως θα συνεχίσουν στον ίδιο δρόμο πηγαίνοντας την πολύ καλή μουσική τους ένα βήμα παραπάνω. Μέχρι τότε, το “In Love” μπορεί να ηχεί στα αυτιά μας ανετότατα.

Πέμπτη 20 Ιουνίου 2013

Imagine Dragons – Night Visions

Επιτυχημένο ντεμπούτο για τους Imagine Dragons ο πρώτος δίσκος που κυκλοφόρησαν με τον τίτλο “Night Visions”. Ένα μιξ από rock, pop, dubstep κάνει αισθητή την παρουσία του με το συγκρότημα από το Λας Βέγκας να πραγματοποιεί εκπληκτική είσοδο στην δισκογραφία. Ο δίσκος χτιζόταν από το 2009 με διάφορα singles να κυκλοφορούν σταδιακά μέχρι που το άλμπουμ βγήκε πριν κάμποσους μήνες έτοιμο να ενθουσιάσει. Οι τέσσερις τύποι με το όνομα Imagine Dragons έχουν ήδη ταρακουνήσει τα νερά της μουσικής βιομηχανίας με τις μουσικές τους.
Η αλήθεια είναι πως οι ήχοι που θα ακούσεις στο “Night Visions” δεν είναι σπάνιοι. Κλασική alternative rock με ηλεκτρονικά στοιχεία να πηγαινοέρχονται συνθέτουν το παζλ του δίσκου. Όμως, τα τραγούδια είναι πολύ πιασάρικα και κολλητικά. Αυτό το διαπιστώνεις από την αρχή και το “Radioactive” που πολύ απλά δεν γίνεται να μην το ακούσεις πάνω πέντε φορές συνεχόμενα. Ίδιας αισθητικής είναι και τα επόμενα κομμάτια με τα ρεφρέν να είναι εκείνα που σου μένουν. Το άλμπουμ διαθέτει μια πλήρως ανεβαστική διάθεση ωστόσο δεν υπάρχει αυτό το κάτι που θα σπρώξει τους Imagine Dragons παραπέρα. Ότι κάποιες στιγμές είναι δυνατές και θα σε κολλήσουν δεν σημαίνει πως το συνολικό αποτέλεσμα του δίσκου κινείται σε υψηλά επίπεδα. Ανάμεσα στα 13 τραγούδια θα βρεις δυο, τρεις αφορμές για να πατήσεις το repeat αλλά μέχρι εκεί. Το “Night Visions” έχει ένα μεγάλο κενό που δεν καλύπτεται με τίποτα όσο και αν τα τρία singles του άλμπουμ καταβάλλουν προσπάθεια.

Τετάρτη 19 Ιουνίου 2013

Quartet

Η Cissy, o Wilf και ο Reginald ζουν εδώ και λίγα χρόνια σε ένα γηροκομείο για συνταξιούχους μουσικούς της όπερας και τενόρους. Έχοντας ένα λαμπρό παρελθόν με εμφανίσεις στις μεγαλύτερες όπερες του κόσμου και με τραγούδια που άφησαν εποχή, οι τρεις τους ζουν την καθημερινότητά τους μαζί με άλλους ηλικιωμένους της όπερας υπό την στέγη του γηροκομείου. Κάποια μέρα καταφτάνει στο μεγάλο σπίτι η Jean, μια επίσης μεγάλη τραγουδίστρια, η οποία όμως δεν έχει ξεχάσει τις κακές της συνήθειες συνεχίζοντας να συμπεριφέρεται ακόμα σαν ντίβα. Ο ερχομός της θα αναταράξει την τριάδα και ιδιαίτερα τον Reginald με τον οποίο είχε ένα παρελθόν.
Το “Quartet” είναι η πρώτη ταινία του Dustin Hoffman στην οποία αποτυπώνει την αγάπη και την γλυκύτητα που παρουσιάζουν οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας. Ωστόσο, το σενάριο δεν είναι ικανό ώστε να σε κρατήσει ενώ γνωρίζεις από την αρχή το τέλος και την έκβαση της ιστορίας. Γι’ αυτό το λόγο, παραμένουμε στην γλυκιά ιστορία του φιλμ χωρίς να υπάρχει κάτι αλλο που να χρειάζεται να κρατήσουμε. Maggie Smith, Tom Courtenay, Bolli Connolly και Pauline Collins χωρίς κάτι το ξεχωριστό αλλά με ό,τι χρειάζεται απαρτίζουν με όμορφο τρόπο την πρωταγωνιστική τετράδα.
Μια απλή ιστορία αγάπης με κάποιες ατάκες γέλιου και χιούμορ είναι το “Quartet”. Ίσως να σε κάνει να βαρεθείς γιατί πολύ απλά δεν έχει απολύτως τίποτα να σε κρατήσει αλλά υπάρχει η «αγαπησιαρικη» ατμόσφαιρα μεταξύ των ηλικιωμένων οπότε κάπως σώζεται η παρτίδα και η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Dustin Hoffman.

Τρίτη 18 Ιουνίου 2013

Marsheaux – Inhale

Σε λίγους μήνες κλείνουν μια δεκαετία ζωής, έφτασαν αισίως στον τέταρτο δίσκο και συνεχίζουν να αποτελούν ένα προϊόν εξαγωγής της ελληνικής μουσικής. Οι Marsheaux είναι από εκείνα τα μουσικά σχήματα που δεν έμειναν σε ένα πρόωρο «μπαμ» αλλά συνέχισαν – και συνεχίζουν – να δημιουργούν τις μουσικές που ένιωθαν. Το ηλεκτρονικό ντουέτο από την Αθήνα έχοντας στο πάνθεόν του τρία πολύ αξιόλογα άλμπουμ και πολλές συναυλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό επιστρέφουν φέτος με ολοκαίνουρια τραγούδια υπό τον τίτλο “Inhale”.
Η Μαριάνθη και η Σοφία μπορεί να έχουν μεγαλύτερη επιτυχία στο εξωτερικό από ότι στο εσωτερικό καθώς το ελληνικό κοινό, όπως λένε και οι ίδιες, δεν «αποδέχονται» τόσο εύκολα το συγκεκριμένο είδος μουσικής αλλά όσοι τις ακούν κολλάνε με τους ήχους τους. Και πώς να μην κολλήσουν όταν οι Marsheaux συνθέτουν ένα κράμα από κομμάτια επηρεασμένα από τις παλιές εποχές των Depeche Mode (Delta Machine, Sounds of the Universe) και του Moby (Destroyed). Στο “Inhale” ακούμε τις δύο κοπέλες από την Θεσσαλονίκη να έχουν προχωρήσει τον ήχο τους διατηρώντας ωστόσο το κλασικό ύφος με το οποίο μας έχουν συνηθίσει.
Ο δίσκος ανοίγει αμέσως με ανεβαστικό ρυθμό ο οποίος διατηρείται και στην συνέχεια. Αν ανήκεις στην μερίδα των μουσικόφιλων της ηλεκτρονικής ποπ μουσικής το άλμπουμ των Marsheaux θα το βάλεις πολύ γρήγορα στα αγαπημένα της φετινής χρονιάς. “Come On Now”, “Inhale”, “Self Control” είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα για το επίπεδο του δίσκου το οποίο ομολογουμένως είναι αρκετά υψηλό. Μια synthpop που δεν συναντάς εύκολα στα μέρη μας, ωστόσο οι Marsheaux έχουν τον τρόπο, την έμπνευση και την διάθεση να μας χαρίσουν εκπληκτικές συνθέσεις. Μετά από τρία χρόνια το ελληνικό, γυναικείο ντουέτο επιστρέφει με το “Inhale”, έναν τουλάχιστον εκπληκτικό και πολύ ανεβαστικό δίσκο.

Δευτέρα 17 Ιουνίου 2013

The Hangover Part III

Ο Phil, o Stu, o Alan και ο Doug συνεχίζουν την «αγέλη των λύκων» που δημιούργησαν πριν τρία χρόνια όπου επισκέφτηκαν το Λας Βέγκας για το μπάτσελορ πάρτυ του τελεταίου. Μετά από όλες τις περιπέτειες που πέρασαν όλοι τους έχουν φτιάξει μια ήρεμη ζωή που την περνούν με τις οικογένειές τους. Εκτός από τον Alan ο οποίος σταμάτησε να παίρνει τα φάρμακά του ενώ τον τελευταίο καιρό η συμπεριφορά του ανησυχεί τους συγγενείς και τους φίλους του. Γι’ αυτό το λόγο, η υπόλοιπη τριάδα αποφασίζει να πάρει μέτρα για το καλό του Alan. Από εκείνο το σημείο και μετά οι περιπέτειες και τα ευτράπελα για την παρέα θα ξαναρχίσουν.
Το τέλος της τριλογίας του “Hangover” έφτασε με το τρίτο μέρος. Η παρέα που έκανε κόσμο και κόσμο να γελάσει επιστρέφει με νέες περιπέτειες και ανατροπές. Στεκόμαστε στην λέξη «περιπέτεια» διότι αυτό στην ουσία παρακολουθούμε στην οθόνη. Μια περιπέτεια και τους τέσσερις τύπους να προσπαθούν να σώσουν το τομάρι τους από διάφορα "υπολείμματα" που άφησαν με τις πράξεις τους τα προηγούμενα χρόνια. Οι σκηνές που προκαλούν γέλιο είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού και αυτές είναι τουλάχιστον «κρύες» ενώ το σπασπένς που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να βγάλει το φιλμ δεν υπάρχει πουθενά με αποτέλεσμα να βαρεθείς πολύ γρήγορα. Επιπλέον, βγάλτε από τον τίτλο το “Hangover” γιατί ούτε μια τζούρα ποτό δεν κυλάει κατά την διάρκεια της μιάμισης ώρας της ταινίας.
Το τελευταίο μέρος του “Hangover” στηρίζεται εξ ολοκλήρου στον χαρακτήρα που αγαπήθηκε περισσότερο στα δύο προηγούμενα μέρη. Από τον Zach Galifianakis περνούν οι αστείες ατάκες και οι ελάχιστες σκηνές που μπορούν να προσφέρουν γέλιο. Οι Bradley Cooper (The Place Beyond The Pines, Silver Linings Playbook) και Ed Helms απαρτίζουν την παρέα και περνούν τις περιπέτειες χωρίς όμως να αφήνουν κάτι από το πέρασμά τους. Το “Hangover Part III” είναι πολύ κατώτερο των προσδοκιών και αποτελεί ένα πολύ κακό τέλος για μια τριλογία που ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς. Με λίγα λόγια μην περιμένεις κανένα hangover και κανένα γέλιο.

Παρασκευή 14 Ιουνίου 2013

Pillowfight – Pillowfight

Pillowfight = Emily Wells και Dan the Automator. Η πρώτη δραστηριοποιείται στην δισκογραφία από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 και ο δεύτερος από τα μέσα των 80’s. Η Emily Wells παίζει βιολί, πιάνο, κρουστά, κιθάρα και γενικότερα ό,τι θέλεις. Ο Dan the Automator παίζει και αυτός μια ντουζίνα μουσικά όργανα ενώ είναι παραγωγός πολλών μεγάλων συγκροτημάτων, όπως οι Gorillaz, Kasabian, Depeche Mode, Miles Kane. Πέρσυ πραγματοποιήθηκε η μουσική συνάντηση αυτών των δυο ατόμων και το αποτέλεσμα ήταν οι Pillowfight, όπως ονόμασαν το συγκεκριμένο project τους.
Ο ομώνυμος δίσκος των Pillowfight περιλαμβάνει 12 τραγούδια τα οποία είναι ένα κράμα από hip hop, ηλεκτρονική μουσική και folk rock στοιχεία. Με λίγα λόγια, δηλαδή, το άλμπουμ τα έχει όλα. Και διάθεση έχει, και έμπνευση έχει, και εξαιρετική ενοχρήστρωση έχει. Κάποιες στιγμές η μουσική θυμίζει κάτι από Portishead ενώ δεν γίνεται να μην σου μείνει η φωνή της Emily Wells, η οποία δένει καλά με την μουσική αισθητική του Dan του Automator. Επίσης, η παραγωγή είναι αρκετά υψηλή με μια ενορχήστρωση καταπληκτική. Εκτός από τις λούπες ηλεκτρονικών χτύπων θα ακούσεις ακόμα πνευστά και έγχορδα, όπως βιόλες. Ο δίσκος ακούγεται με χαρακτηριστική άνεση και δεν καταλαβαίνεις πως πέρασαν 45 λεπτά ενώ δύσκολα θα ξεχωρίσει κάποιο κομμάτι με διαφορά από τα υπόλοιπα. Emily Wells και Dan the Automator δημιούργησαν ένα εκπληκτικό άλμπουμ που θα σε κολλήσει με τις μελωδίες του και το αποτέλεσμα μετά την πρώτη ακρόαση έχει το όνομα repeat.

Πέμπτη 13 Ιουνίου 2013

Sigur Ros – Kveikur

Ήταν τέσσερις, έμειναν τρεις. Έχουν μαζί τους όμως χιλιάδες φανατικούς οπαδούς που σταδιακά έγιναν εκατομμύρια. Οι μουσικές τους πέρασαν πολύ γρήγορα τα σύνορα της Ισλανδίας, άγγιξαν αμέσως την υπόλοιπη Ευρώπη και έφτασαν με χαρακτηριστική άνεση στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού. Και αυτό διότι τα τραγούδια τους έχουν την ιδιαίτερη ικανότητα να δημιουργούν συναισθήματα κάθε είδους. Ο λόγος για τους Sigur Ros οι οποίοι έφτασαν αισίως στον έβδομο δίσκο τους με τον τίτλο “Kveikur” ακριβώς ένα μόλις χρόνο μετά το “Valtari”, το οποίο δεν απέσπασε και τα καλύτερα σχόλια.
Ένας πρόλογος είχε γίνει πριν δυο μήνες περίπου όπου το συγκρότημα από την Ισλανδία είχε κυκλοφορήσει ένα ΕΡ τριών κομματιών υπό το όνομα “Brennisteinn”. Το ομώνυμο τραγούδι αυτού του μικρής διάρκειας δίσκου κάνει την αρχή και για το ολοκληρωμένο πόνημα των Sigur Ros. Πολύ καλό ξεκίνημα για τους Ισλανδούς με την απαραίτητη ένταση και την εναλλαγή της με την απίστευτα ήρεμη φωνή του Birgisson. Τα πορωτικά κρουστά και η ηλεκτρική κιθάρα – την οποία τιθασεύει ο Birgisson με το δοξάρι του – σε προειδοποιούν πως αυτά που θα ακούσεις έχουν σχέση με Sigur Ros και δεν έχει καμία σχέση με το τελευταίο τους άλμπουμ, το “Valtari”.
Γενικότερα το “Kveikur” κινείται στα συνηθισμένα και αγαπημένα μονοπάτια στα οποία μας έχει συνηθίσει το – πλέον – τρίο (το μέλος - keyboard αποχώρησε πέρσυ). Και τα εννιά κομμάτια του δίσκου έχουν την χαρακτηριστική δυναμική των μουσικών των Sigur Ros με ίσως μεγαλύτερη ένταση από ότι τους έχουμε ακούσει σε προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές τους. Τραγούδια, όπως τα “Isjaki” και “Kveikur”, σε κολλάνε πραγματικά. Η ενορχήστρωση είναι φανταστική και η μπάντα παρουσιάζει ένα δίσκο πολύ προσεγμένο. Το “Kveikur” είναι ένα εξαιρετικό άλμπουμ, οι μελωδίες είναι ταξιδιάρικες και είναι αυτό που περιμέναμε από τους Sigur Ros, οι οποίοι συνεχίζουν να γράφουν στίχους στα ισλανδικά και εμείς αναγκαστικά να απολαμβάνουμε το μουσικό μέρος (δεν έχουμε όμως παράπονο από αυτό).

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More