Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Σάββατο 2 Ιουνίου 2012

Blood Red Shoes – In Time To Voices

Φέτος κυκλοφορούν το τρίτο τους στούντιο άλμπουμ και άλλο συγκρότημα στη θέση τους με τη μουσική που ηχογραφούν θα είχαν αποκτήσει απίστευτη διασημότητα. Πιστοί στο alternative rock, οι Blood Red Shoes συνεχίζουν την πολύ καλή πορεία που άρχισαν να διαγράφουν με τα δύο πρώτα τους άλμπουμ. Ήδη από το 2004 και με τις προηγούμενες δουλειές τους έχουν στο ιστορικό τους πολλά singles, θέτοντάς τους ως το “the next big thing” της Μεγάλης Βρετανίας. Αυθεντική indie rock με πολλά στοιχεία αλτερνατίβας που προέρχεται από την βρετανική ροκ συνθέτει τον ήχο του ντουέτου από το Μπράϊτον που σιγά σιγά αρχίζει να καθιερώνει την δική του μουσική.
Το “In Time To Voices” είναι σκληρός ήχος, είναι τα κιθαριστικά riff-άκια, είναι τα συμπαθητικά κρουστά με τα αλλεπάλληλα crash, είναι τα όμορφα φωνητικά της Laura – Mary Carter αλλά και του Steven Ansell. Ήδη από το ομώνυμο κομμάτι που ανοίγει τον δίσκο συνειδητοποιείς ότι έχεις να κάνεις με ένα καθαρόαιμο ποπ – ροκ στοιχείο στην πιο «σκληρή» του εκδοχή. Το τέμπο ανεβαστικό σε κρατάει σε εγρήγορση με ελάχιστες εξαιρέσεις όπως τα “Two Dead Minutes” και “Night Light”. Εκπληκτική στιγμή του άλμπουμ αποτελεί το μόλις 1:28 κομμάτι, “Je Me Perds”, που θυμίζει πολύ White Stripes με την δυναμική του.
Φουλ παραμόρφωση στις χορδές της ηλεκτρικής κιθάρας, ντραμς που ακολουθούν κατά πόδας το έγχορδο και εξαιρετική παραγωγή δίσκου. Τίποτα λιγότερο τίποτα περισσότερο. Οι Blood Red Shoes μπορούν άφοβα πλέον να θεωρούνται παράδειγμα για τις υπόλοιπες – μικρότερου βεληνεκούς – βρετανικές μπάντες.

Παρασκευή 1 Ιουνίου 2012

The Flowers of War

Η εισβολή της Ιαπωνίας στην τότε πρωτεύουσα της Κίνας, Nanking, έχει χαρακτηριστεί ως “Ο βιασμός της Νανκίνγκ”, καθώς οι Ιάπωνες στρατιώτες δολοφόνησαν άοπλους πολίτες και βίασαν κάθε κοπέλα που βρήκαν στο δρόμο τους. Μια ομάδα ιερόδουλων βρίσκει καταφύγιο σε μια εκκλησία όπου, ο Αμερικάνος John Miller προσπαθεί να σώσει από την τρέλα του πολέμου τα κορίτσια που ζουν εκεί.
Το σενάριο της ταινίας βασίζεται πάνω στο βιβλίο του Geling Yan με τίτλο “Οι 13 Γυναίκες του Νανκίνγκ”, και προσπαθεί να μας βάλει μέσα σε μία από ποιο μαύρες σελίδες της ανθρωπότητας. Ο σκηνοθέτης Yimou Zhang, γνωστός από τα Hero και House of Flying Daggers, δημιουργεί ένα πολύ δυνατό ιστορικό δράμα, ακολουθώντας πιο “χολιγουντιανές” μεθόδους απ' ότι μας έχει συνηθίσει, χωρίς να χάνει όμως στον ρεαλισμό των πλάνων του. Δυνατότερο κομμάτι της ταινίας, δεν είναι άλλο από την έξοχη φωτογραφία που σου μεταφέρει με κάθε λεπτομέρεια την καταστροφή της πόλης, υπεύθυνος για την οποία είναι ο Xiaoding Zhao. Άλλο ένα σημαντικό κομμάτι της ταινίας είναι ο Christian Bale (The Dark Knight, The Fighter), αφού απογειώνει τον χαρακτήρα του John Miller, ενός ανθρώπου που όταν χρειάστηκε ρίσκαρε την ζωή του για το καλό των άλλων.
Το Flowers of War ήταν η επίσημη πρόταση της Κίνας για τα βραβεία Όσκαρ, όπου τελικά δεν προτιμήθηκε από την επιτροπή. Σε αυτό πιθανόν να έπαιξε ρόλο η υπερβολική εμφάνιση των Ιαπώνων στρατιωτών ως απάνθρωπών τεράτων, την στιγμή που ακόμα και για την εγκυρότητα του ιστορικού γεγονότος υπάρχουν υποψίες προπαγάνδας. Στα 146 λεπτά διάρκειας της ταινίας πάντως η πλοκή και τα πλάνα του Yimou Zhang κρατάνε το ενδιαφέρον του θεατή αμείωτο.

Πέμπτη 31 Μαΐου 2012

Μαριέττα Φαφούτη – Homemade Joy

Μία από τις πιο ελπιδοφόρες παρουσίες της ελληνικής μουσικής σκηνής είναι η Μαριέττα Φαφούτη. Με την γλυκιά φωνή της, τους γεμάτους συναισθήματα στίχους και τις ξεσηκωτικές της μελωδίες, κάνει την διάθεσή σου να ανεβαίνει στα ύψη. Το 2010 κυκλοφορεί τον ντεμπούτο της δίσκο, “Try a Little Romance”, με τον οποίο καταφέρνει να εντυπωσίασει τους πάντες και να μιλάνε με κολακευτικά λόγια για την μουσική της. Ένα άλμπουμ πλήρως επιτυχημένο και με τραγούδια που θα τα συναντήσεις στο ραδιόφωνο αλλά και σε πολλά μαγαζιά. Φέτος, είναι η στιγμή για το επόμενο δισκογραφικό βήμα της Μαριέττας, το οποίο τιτλοφορείται “Homemade Joy” και κυκλοφορεί από την Inner Ear.
Ήδη έχει γίνει πασίγνωστο το πρώτο single του δίσκου “Kookoobadi” που βγήκε πριν λίγο καιρό. Ένα απίστευτα ανεβαστικό κομμάτι που απλώς υποκύπτεις στο μεγαλείο της έμπνευσης της Μαριέττας και το βάζεις στο repeat χωρίς να υπάρχει ο φόβος να το βαρεθείς. Το τρομπόνι σε πηγαίνει αμέσως σε εποχές δεκαετίας 60’s με τον ρυθμό του τραγουδιού να σε απογειώνει πραγματικά και να κολλάς μαζί του. Το “Kookoobadi” δεν υπάρχει ως λέξη ενώ αποτελεί ένα μαγικό ξόρκι που κάνει τους ανθρώπους να χαμογελάνε και να παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους. Στη συνέχεια, το “Morricone” σε σαγηνεύει με την απαλή μελωδία του ενώ το “Get Up” ανεβάζει πάλι τον ρυθμό όπου σε συνδυασμό με το καταπληκτικό “Become The Sun” δημιουργούν μια πλήρως ανεβαστική διάθεση. Το τέμπο πέφτει με την μπαλάντα “Home”, στην οποία η Μαριέττα συνεργάζεται με τον Tareq στα φωνητικά. Το δεύτερο μισό του δίσκου ανοίγει με δύο χαλαρά στο τέμπο τραγούδια, τα “June 2” και “Galaxy D”, για να έρθει σαν σίφουνας μετά το ξεσηκωτικό “Sail Away”. Προς το κλείσιμο συναντάμε δύο ακόμα συνεργασίες με τους Voyage Limpid Sound στο “This is Not The End” και με τον Ρένο Παπασταύρο στο “Stay”. Το τελευταίο αποτελεί μια απίστευτη σύνθεση, με την οποία κλείνει ο κύκλος των 10 τραγουδιών.
Μετά από 35 λεπτά – όπου δεν καταλαβαίνεις πώς πέρασαν τόσο γρήγορα – νιώθεις μια ευφορία και επόμενο είναι να βάλεις από την αρχή τον δίσκο και την ένταση ακόμη πιο δυνατά. Το μόνο σίγουρο είναι πως τα “Kookoobadi”, “Become The Sun” και “Sail Away” θα ηχούν στα αυτιά μου για πολύ καιρό ακόμα. Το “Homemade Joy” στέκεται επάξια ως απόγονος του “Try a Little Romance”, με το οποίο μας είχε «προειδοποιήσει» πριν 2 χρόνια η νεαρή τραγουδοποιός πως έχει κάτι μέσα της. Αυτό το κάτι το εξέφρασε με τον ωραιότερο τρόπο, δηλαδή με αυτά τα άλμπουμ της. Εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι παραπάνω, από το να ακούμε τις συνθέσεις της και ανεβαίνει η διάθεσή μας. Τέλος, το άλμπουμ του “Homemade Joy” αποτελεί μια πολύ προσεγμένη δουλειά από όλες τις απόψεις, από την δισκογραφική Inner Ear.

Τετάρτη 30 Μαΐου 2012

Chronicle

Στο περιθώριο ενός πάρτι, τρεις φίλοι ανακαλύπτουν ένα υπόγειο πέρασμα που στο τέλος του θα ανακαλύψουν κάτι που θα τους δώσει υπερφυσικές δυνατότητες. Ο καθένας τους θα μπορεί να πραγματοποιήσει ότι του έρθει στο μυαλό, μέχρι και να πετάξει. Αυτές οι δυνάμεις όμως θα δοκιμάσουν τον χαρακτήρα των παιδιών και θα αποκαλύψουν πλευρές που έμεναν κρυμμένες.
Ο πρωτάρης Josh Trank μας συστήνεται δημιουργώντας ένα mockumentary με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας και εφηβικού δράματος. Το Chronicle προσπαθεί να τα ενώσει αυτά ώστε να αποκτήσει κάποιο σενάριο, και τα καταφέρνει σε βαθμό που το κάνει να ξεχωρίζει από τα περισσότερα έργα τους είδους. Η κάμερα δεν περιορίζεται στα στενά όρια του “found footage”, αλλά είναι επικεντρωμένη κυρίως στους τρεις κεντρικούς χαρακτήρες. Ο πιο ενδιαφέρον από αυτούς, ο Andrew, περνάει τα δικά του κοινωνικά προβλήματα τόσο στο σχολείο, όπου πέφτει θύμα εκφοβισμού από άλλα παιδιά, όσο και στο σπίτι όπου η μητέρα του είναι βαριά άρρωστη ενώ ο πατέρας του ξεσπάει με βία πάνω του. Ο Josh, ίσως εύκολα αλλά αρκετά πειστικά, χρησιμοποιεί τις παραπάνω καταστάσεις για να φτιάξει μια ιστορία που το τέλος της φαίνεται προδιαγεγραμμένο και τραγικό. Το πρωταγωνιστικό τρίο περιλαμβάνει εξίσου νέους καλλιτέχνες που προσδίδουν με την δουλειά τους στον ρεαλισμό της ταινίας, με τον Dane DeHaan να ξεχωρίζει στον ρόλο του Andrew.
Το Chronicle είναι από αυτές τις ταινίες που τις σώζει η μικρή τους διάρκεια, καθώς δεν προλαβαίνουν να κουράσουν. Στα μόλις 84 λεπτά της διάρκειάς της καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον στον θεατή ενώ ο Josh Trank φυλάει για το τέλος και κάποιες αναμενόμενες, λόγω θεματικής, όμορφες σκηνές δράσης.

Τρίτη 29 Μαΐου 2012

Regina Spektor – What We Saw From the Cheap Seats

Πλέον αποτελεί μία σπουδαία τραγουδοποιό της τελευταίας δεκαετίας στην indie rock και pop σκηνή με τα αρκετά singles και τους δίσκους της να σημειώνουν μεγάλη επιτυχία. Στα 21 της χρόνια κιόλας κυκλοφόρησε το ντεμπούτο της άλμπουμ, το οποίο ασχέτως την μικρή εμπορικότητα που είχε, ήταν ένα εξαιρετικό πόνημα. Με τα χρόνια να περνούν, η 32χρονη τώρα Regina Spektor έχει στο πάνθεόν της πέντε δισκογραφικές δουλειές με τις δύο τελευταίες να την εκτοξεύουν στην κορυφή των αμερικανικών charts αλλά και να ταξιδεύουν τις συνθέσεις της σε ολόκληρη την υφήλιο, χτίζοντας σταδιακά το όνομά της στην παγκόσμια pop σκηνή. Φέτος , η Αμερικανορωσίδα τραγουδοποιός κυκλοφορεί τον έκτο της δίσκο, με τον τίτλο “What We Saw From the Cheap Seats”.
Με αυτό τον όχι και τόσο συνηθισμένο τίτλο για άλμπουμ, η Regina Spektor παρουσιάζει 11 τραγούδια γεμάτα pop μελωδίες, βουτηγμένα στις νότες του πιάνου και αυτή την anti-folk ατμόσφαιρα που δίνει η ίδια η πιανίστρια – ερμηνεύτρια στα κομμάτια της. Θα μπορούσες να πεις πως η έμπνευσή της προέρχεται από πολλά και διαφορετικά είδη μουσικής, όπως τζαζ, κλασική, indie rock, indie pop. Το “Small Town Moon” όπου ανοίγει τον δίσκο, σου τραβάει την προσοχή προτίστως με τον ρυθμό που δίνει η φωνή της Spektor αλλά και με τις εναλλαγές που γίνονται ανάμεσα στην ηρεμία του πιάνου και της ηχηρής παρουσίας των κρουστών. Στη συνέχεια, το ένα εκ των δύο singles του άλμπουμ, το “Don’t Leave Me”, παρουσιάζει έναν ανεβαστικό και «παιδικό» χαρακτήρα ενώ με την αμέσως επόμενη μπαλάντα, “Firewood”, εντυπωσιάζει η νεαρή έμπειρη – πλέον – καλλιτέχνις με το συναίσθημα που δίνει σε συνδυασμό με τον μονόλογο του πιάνου της.
Το δεύτερο single αποτελεί και το πιο ρυθμικό κομμάτι του δίσκου και εκείνο που θα σου μείνει στο τέλος. Το “All The Rowboats” βάζει φωτιά στο πιάνο ενώ και τα κρουστά δεν πάνε πίσω σε ένα πολύ γρήγορο τραγούδι. Άλλη μια μπαλάντα συναντάμε στην συνέχεια του δίσκου, το “Open”, όπου προς το τέλος της η Spektor δυναμώνει τα φωνητικά της δίνοντας όλο της το συναίσθημα. Το άλμπουμ κλείνει με το μικρής διάρκειας “Jessica” και πάλι συντροφιά μονάχα με το πιάνο της.
Στην deluxe έκδοση του δίσκου υπάρχουν και τρία επιπλέον κομμάτια από τα οποία το “Call Them Brothers” κάνει αίσθηση. Με το έκτο της πόνημα, η Regina Spektor παρουσιάζεται μουσικά ώριμη περισσότερο από ποτέ. Το “What We Saw From the Cheap Seats” είναι εξαιρετικός δίσκος, αποδεικνύοντας πως η τραγουδοποιός δικαίως πρέπει να συγκαταλέγεται στις καλύτερες παρουσίες της indie σκηνής.

Δευτέρα 28 Μαΐου 2012

Men In Black 3

Ο πράκτορας Κ το μακρινό 1969 είχε καταφέρει να συλλάβει τον Μπόρις το “Κτήνος” και να αποτρέψει την επίθεση της φυλής του στην Γη. Ο Μπόρις παρέμενε φυλακισμένος σε ειδικές εγκαταστάσεις στην σελήνη, μέχρι που μια μέρα δραπέτευσε και ταξίδεψε στο παρελθόν, ώστε να σκοτώσει τον Κ και να αλλάξει την ροή της ιστορίας. Τελευταία ελπίδα για την σωτηρία του Κ αλλά και όλης της Γης είναι ο πράκτορας J, ο οποίος θα γυρίσει πίσω και θα συνεργαστεί με τον νεαρό K, τόσο για να αποτρέψουν τα σχέδια του Μπόρις.
Οι Άντρες με τα Μαύρα επιστρέφουν μετά από μία ολόκληρη δεκαετία, προσπαθώντας να διατηρήσουν αυτό το ιδιαίτερο κωμικό στοιχείο που τους χαρακτήριζε. Την σκηνοθεσία της τρίτης ταινίας της σειράς αναλαμβάνει ξανά ο Barry Sonnenfeld, επιστρέφοντας στην μεγάλη οθόνη μετά από το κακό RV του 2006. Ο σκηνοθέτης κρατάει την εικόνα πάντα γύρω από το πρωταγωνιστικό δίδυμο και προσπαθεί να δώσει αρκετό χρόνο τόσο στο κωμικό στοιχείο όσο και σε αυτό της περιπέτειας. Οι ξεκαρδιστικές καταστάσεις που δημιουργούνται από το ταξίδι στο παρελθόν, όπως η εμφάνιση του Andy Warhol και η αλληλεπίδραση του Smith με την φουτουριστική τεχνολογία του 1969, αντισταθμίζουν την αισθητή μείωση των περίεργων και αστείων εξωγήινων που είχαμε συνηθίσει στα ΜΙΒ Ι και ΙΙ. Παράλληλα, ο Sonnenfeld δεν χάνει την ευκαιρία να σχολιάσει και τις μεγάλες κοινωνικές αλλαγές που επήλθαν στην Αμερική τα τελευταία χρόνια.
Κάτι που έκανε το MIB να ξεχωρίσει ήταν η τρομερή χημεία μεταξύ του Will Smith και του Tommy Lee Jones. Εδώ λόγο της σεναριακής πλοκής στον ρόλο του πράκτορα Κ βλέπουμε στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας τον Josh Brolin (True Grit , You Will Meet a Tall Dark Stranger), ο οποίος καταφέρνει σε τρομερό βαθμό να αντιγράψει όλες τις εκφράσεις (ή την μία και μοναδική) του προσώπου του Tommy Lee Jones και να τον αντικαταστήσει επάξια. Ο Will Smith (I Am Legend , Seven Pounds) επιστρέφει στον κινηματογράφο μετά από μια απουσία πενταετίας σε έναν ρόλο που ξέρει πολύ καλά, αυτή τη φορά πιο πρωταγωνιστικός από ποτέ, και για άλλη μια φορά τον απογειώνει.
Αν και το project της αναβίωσης της σειράς φωνάζει αρπαχτή για λεφτά, το αποτέλεσμα δικαιώνει την παραγωγή καθώς καταφέρνει άνετα να ψυχαγωγήσει τον θεατή και να τον αφήσει με θετικά συναισθήματα. Η επιστροφή των Will Smith και Barry Sonnenfeld στον κινηματογράφο κρίνεται επιτυχημένη ενώ, η πόρτα για επόμενο μέρος της σειράς έχει μείνει ανοιχτή.

Σάββατο 26 Μαΐου 2012

Ren Harvieu – Through The Night

Όταν η ζωή, μέσα σε μια στιγμή, στα φέρνει όλα άσχημα και αλλάζουν όλα τα σχέδιά σου αλλά εσύ βρίσκεις τα ψυχικά αποθέματα να «σηκωθείς» και να «ορθοποδήσεις», τότε έχεις μπροστά σου τα καλύτερα για να ζήσεις. Στην περίπτωση της Ren Harvieu, όμως, τα εισαγωγικά από τις δύο προηγούμενες λέξεις πρέπει να βγουν. Και αυτό, διότι πραγματικά προσπάθησε να σηκωθεί, να ορθοποδήσει και να ξαναβρεί τα βήματά της, τα οποία έχασε εξαιτίας ενός μεθυσμένου όπου έπεσε στην σπονδυλική της στήλη και την ανάγκασε να μείνει σε καροτσάκι χωρίς να μπορεί για μήνες να κουνήσει τα πόδια της. Ωστόσο, με την δύναμη της θέλησης ξεπέρασε το ψυχολογικό πιο πολύ σκόπελο και τώρα περπατάει υπό τη βοήθεια μια πατερίτσας.
Η ιστορία αυτή ανήκει στην Ren Harvieu η οποία μόλις κυκλοφόρησε τον ντεμπούτο της δίσκο, “Through The Night”. Έναν δίσκο γεμάτο μελωδίες που παραπέμπουν σε παλαιότερες δεκαετίες και ενορχηστρωμένες για την σημερινή εποχή. Με αυτη την κυκλοφορία η 21χρονη Σπάει αμέσως τα σύνορα του Μάντσεστερ, απ’ όπου κατάγεται, και γίνεται γνωστή σε πιο ευρύ ευρωπαϊκό και αμερικανικό κοινό. Από τα πρώτα κομμάτια του δίσκου μπαίνεις σε κλίμα 60’s με την baroque ατμόσφαιρα να σε συναρπάζει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το “Tonight” που είναι σαν να ξεπήδησε από μια μουσική σκηνή της δεκαετίας του ’60. Σε αυτό βοηθάνε πολύ και τα φωνητικά της, με τα οποία το πρώτο πρόσωπο που σου έρχεται στο μυαλό είναι η Amy Winehouse. Άλλο που οι περισσότεροι τρέχουν να την συγκρίνουν με την Lana del Rey (Born to Die), πράγμα άστοχο. Το “Walking in the Rain” με την πρώτη σου φέρνει στο μυαλό τους ΑΒΒΑ ενώ στη συνέχεια ρίχνει κάπως τους τόνους με το απαλό “Forever in Blue”.
Υπέροχες στιγμές του δίσκου είναι το “Twist The Knife” και το “Dancing on Her Own”, στο οποίο συναντάμε για πρώτη φορά και ηλεκτρική κιθάρα. Το “Love Is a Melody” κλείνει το άλμπουμ με γλυκό τρόπο, αφήνοντάς μας μια έκπληξη για το πώς γίνεται να κυκλοφορήσει ένα τέτοιο ντεμπούτο.
Πάντα μια συγκινητική ιστορία, όπως αυτή της Ren Harvieu, προσεγγίζει τους ανθρώπους και κάνει την προώθηση του δίσκου πιο εύκολη. Αλλά στην περίπτωση της Αγγλίδας τραγουδοποιού δεν συμβαίνει αυτό γιατί πολύ απλά το “Through The Night” αποτελεί ένα υπέροχο άλμπουμ και απόρροια αυτού είναι το support της νεαρής στην περιοδεία των Glasvegas και συμμετοχή στο φετινό Glastonbury festival.

Παρασκευή 25 Μαΐου 2012

Chicken with Plums

Ο Nasser – Alli Khan είναι ένας από τους κορυφαίους Ιρανούς βιολιστές και ζει στην Τεχεράνη του ’50. Όταν το βιολί του σπάει ο παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών οργανοπαίκτης πέφτει πλήρως ψυχολογικά, προσπαθώντας μάταια να αντικαταστήσει την αγαπημένη του «συντροφιά». Μη μπορώντας, πλέον, να βρει νόημα στη ζωή του αποφασίζει να βάλει ένα οριστικό τέλος. Αυτό το τέλος είναι να παραμένει στο κρεβάτι του για τις επόμενες μέρες χωρίς να μιλάει σε κάποιον, καρτερώντας τον θάνατο να έρθει να τον πάρει. Οκτώ ημέρες ο Nasser – Alli Khan μένει κλεισμένος στην κρεβατοκάμαρά του και στον εαυτό του, ενώ προσπαθεί αρκετές φορές να βρει τον τρόπο του θανάτου του χωρίς κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Ένα παραμυθένιο φιλμ για έναν ανεκπλήρωτο έρωτα. Διότι στην ουσία η ταινία μας δείχνει την αδυναμία του ανθρώπου να ανταπεξέλθει σε έναν πραγματικό έρωτα, ο οποίος ποτέ δεν ολοκληρώθηκε. Όμορφα σκηνικά, η απαραίτητη σκοτεινιά των πλάνων που χρειάζεται για τον απερχόμενο θάνατο του βιολιστή και η εξαιρετική μουσική συνθέτουν το υπέροχο «Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα». Ο Mathieu Amalric αποτελεί ιδανική επιλογή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, με την ηρεμία που βγάζει αλλά και την μεγάλη δόση τρέλας που έχει ως μεγάλος καλλιτέχνης και που παίρνει την μεγάλη απόφαση της ζωή του. Από την άλλη, η Maria de Medeiros ενσαρκώνει αρκετά όμορφα την απαιτητική σύζυγο και μητέρα, η οποία ποτέ στην πραγματικότητα δεν κατάφερε – όσο κι αν προσπάθησε – να αγαπήσει τον άντρα της.
Πέντε χρόνια μετά το αριστουργηματικό animation “Persepolis”, η Marjane Satrapi επιστρέφει με μία υπέροχη ταινία. Σε αρκετά σημεία η Ιρανή σκηνοθέτις παρουσίαζει την «μαύρη» ιστορία μιας χώρας που υπέφερε πολύ χωρίς, όμως, να ξεφεύγει από το πρωταρχικό δρόμο της ταινίας. Το “Chicken with Plums” είναι ένα γλυκό και αλληγορικό δράμα, με τις αστείες του στιγμές, που σε κρατάει από την αρχή μέχρι το τέλος.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More