Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Javier Bardem. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Javier Bardem. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 9 Νοεμβρίου 2012

Skyfall

Μετά από μία ανεπιτυχή αποστολή στην Τουρκία, ένας σκληρός με πληροφορίες για όλους τους ενεργούς μυστικούς πράκτορες του κόσμου καταλήγει στα χέρια ενός παρανοϊκού τρομοκράτη, του Silva. Η αφοσίωση του Bond στην M κλονίζεται όμως, μετά από μια βομβιστική επίθεση στα γραφεία της MI6, επιλέγει να επιστρέψει και να κυνηγήσει τον μυστήριο Silva, ο οποίος φαίνεται πως έχει παρελθόν με την M. Στην μάχη του αυτή ο Bond θα επιστρέψει στο παρελθόν του για να δώσει εκεί την τελική μάχη με έναν ισότιμο εχθρό.
Είναι καταπληκτικό πως ένα franchise με 50 χρόνια ιστορία στον κινηματογράφο, συνεχίζει να αποδίδει τόσο καλά και να μας προσφέρει τόσο δυνατές ταινίες. Στην 23η ταινία της σειράς ο θρυλικός χαρακτήρας του Bond επαναπροσδιορίζεται και αλλάζει πολλά από τα στοιχεία που τον έχουν κάνει τόσο χαρακτηριστικό. Ο σκηνοθέτης Sam Mendes, μαζί φυσικά με την ομάδα των σεναριογράφων της ταινίας, επιλέγει να δώσει στον Bond ένα νέο, πιο ανθρώπινο απ' όσο είχαμε συνηθίσει, προφίλ, σύμφωνα με το οποίο ο Bond μπορεί να “τσαλακωθεί”. Μέχρι και τα περίφημα gadgets του 007 στο Skyfall λάμπουν δια της απουσίας τους ενώ το σημαντικότερο μηχανοκίνητο της ταινίας δεν είναι άλλο από μία κλασική Άστον Μάρτιν. Με το Skyfall δεν αλλάζει μόνο ο ίδιος ο Bond, αλλά και ο κόσμος του, καθώς η δράση μεταφέρεται σε μια πιο σύγχρονη εποχή, την εποχή των υπολογιστών και του internet. Αυτή η μεταφορά φαίνεται μέχρι και από την επιλογή του Ben Whishaw στον ρόλο του, wannabe hipster/geek, Q.
Ο Daniel Craig (The Girl with the Dragon Tattoo , Dream House) μετά από τρεις ταινίες ως James Bond μπορεί να χαρακτηριστεί ίσως ο καλύτερος στην ιστορία του χαρακτήρα, μετά φυσικά από τον, τρομερό αλλά και πολύ διαφορετικό, Sean Connery. Συγκινητική και η Judi Dench ως M, με την τρομερή σχέση που έχει αναπτύξει με τον μυστικό πράκτορα, που άλλωστε είναι και στο επίκεντρο του Skyfall. Αποκάλυψη της ταινίας όμως ήταν ο Javier Bardem (Biutiful) στον ρόλο του Silva, ενός χαρακτήρα, ίσως του καλύτερου κακού στην ιστορία του franchise, που κατέχει την ιστορία ενός πράκτορα 00 αλλά και την τρέλα που θυμίζει πολύ τον Joker του Nolan. Το Skyfall κάνει μια επιστροφή στα παλιά, για να ξεκινήσει κάτι καινούριο. Έτσι, για πρώτη φορά βλέπουμε την Naomie Harris στον ρόλο της, πολύ πιο sexy, Eve Moneypenny και τον Ralph Fiennes (The Reader, Harry Potter, Coriolanus) ως Gareth Mallory. Οι σκηνές δράσεις της ταινίας δεν είναι πάρα πολλές αλλά αρκούν καθώς η ένταση μένει αναλλοίωτη καθ' όλη την διάρκειά της, μέχρι την κλιμάκωση στην τεράστια τελική αναμέτρηση στο πατρικό του Bond στην Σκωτία.
Ακόμα και οι φανταστικοί τίτλοι αρχής σου δίνουν να καταλαβαίνεις πως ο Sam Mendes (American Beauty) έχει κάνει πραγματικά πολύ καλή δουλειά. Δίπλα του, με εξίσου σημαντική συμβολή στο θέαμα που αποδίδει η ταινία, βρίσκεται ο Roger Deakins των 9 προτάσεων για Oscar, αναλαμβάνοντας την διεύθυνση φωτογραφίας. Το Skyfall είναι μια ταινία που δεν θα δυσαρεστήσει κανέναν, μάλιστα, θα αρέσει μέχρι και σε αυτούς που απεχθάνονταν την “ψευτιά” που χαρακτήριζε τις παλιότερες ταινίες. Η αληθοφάνεια που βγάζει ο νέος James Bond φέρνει νέο αέρα στο franchise και φυσικά περιμένουμε από τώρα την επόμενη περιπέτεια του διάσημου ήρωα.

Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου 2011

Biutiful

Ο Uxbal έχει δύο παιδιά και μια σύζυγο που τον απατάει με τον αδερφό του. Μαθαίνει ότι έχει καρκίνο και πως του μένουν δύο μήνες ζωής. Σε αυτούς τους δύο μήνες θα προσπαθήσει να βάλει την ζωή του σε τάξη, γιατί ξέρει πως τα παιδιά του μετά τον θάνατό του θα είναι απροστάτευτα. Τα προβλήματα όμως αντί να μειωθούν θα πολλαπλασιαστούν στη ζωή του Uxbal, καθώς στην ζωή του οι δύο μήνες δεν είναι αρκετοί για να διορθώσει όλους τους προηγούμενους.
Η νέα ταινία του Alejandro Gonzalez Inarritu (Amores Perros, 21 Grams, Babel) δεν ξεφεύγει καθόλου από το γνωστό καταθλιπτικό, καταστροφικό ύφος τους σκηνοθέτη, αντιθέτως στο Biutiful ο σκηνοθέτης αναδεικνύει την ανορθόγραφη “ομορφιά” της δυστυχίας περισσότερο από κάθε άλλη του ταινία. Ο Uxbal, ως κλασικός ήρωας του σκηνοθέτη, θα βιώσει ένα τραγικό δράμα με απανωτές συμφορές που φαίνονται υπερβολικές αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι. Μέσα από το προσωπικό δράμα του Uxbal όμως, ο Inarritu μας εμφανίζει μια άλλη Βαρκελώνη, πολύ διαφορετική, πιο σκοτεινή από αυτή που βλέπουμε στους ταξιδιωτικούς οδηγούς. Τα προβλήματα της λαθρομετανάστευσης, της διάλυσης του θεσμού της οικογένειας και την προβληματικής παιδικής ζωής είναι μερικά μόνο από αυτά που ο Uxbal θα υποστεί και ο θεατής θα κληθεί να αναγνωρίσει γύρω του.
Ανατριχιαστικός στο ρόλο του Uxbal είναι ο Javier Bardem (No Country for Old Men, Vicky Cristina Barcelona), στην καλύτερη ίσως δουλειά της καριέρας του. Η ταινία βασίζετε πολύ στην εκφραστικότητα και τον πόνο που εμφανίζει στο πρόσωπό του ο Javier Bardem και γιαυτό μεγάλο μερίδιο της επιτυχίας της ταινίας ανήκει στον ηθοποιό. Πολύ επιτυχημένη επιλογή κρίνεται και η Maricel Álvarez στον ρόλο της αυτοκαταστροφικής Marambra, συζύγου του Uxbal.
Τα 148 λεπτά ασταμάτητου δράματος, πολλοί μπορεί να τα θεωρήσουν υπερβολικά, ίσως σε κάποια σημεία και ανούσια, καθώς η τελευταία δουλεία του Inarritou κρίθηκε από πολλούς ως υπερβολική. Αν όμως ξέρεις τι να περιμένεις από την δουλειά αυτού του καταπληκτικού σκηνοθέτη, τότε το Biutiful δεν θα σε απογοητεύσει.

Τετάρτη 28 Μαΐου 2008

No country for old men


Μια αγoραπωλησία ναρκωτικών καταλήγει σε αιματοχησία,ενας κυνηγός(ο οποιος δεν ειναι και το καλύτερο παιδι) βρίσκει τα ναρκωτικά και μια βαλίτσα με 2 εκατομμύρια, την οποια και αποφασίζει να πάρει, και απο εκει και περα ξεκινάει ένα τρομερό ανθρωποκυνηγητό αφού τώρα θα τον κυνηγάνε και οι dealers αλλά και ένας ψυχοπαθής δολοφόνος,ο Anton Chigurn (Javier Bardem).
To No country for the old men (Καμιά πατρίδα για τους μελοθάνατους) ήταν σίγουρα η ταινία που σάρωσε στα περσινά oscar. Πηρε 4 απο τα πιο σημαντικά (καλύτερης ταινιας, διασκευασμένου σεναρίου, σκηνοθεσίας και β' ανδρικής ερμηνείας). Το έργο είναι ένα αριστούργημα από άποψη ανάπτυξης των χαρακτήρων .Στο μεγαλύτερο κομμάτι του έργου εστιάζει στο ανθρωποκυνηγητό που γινεται ανάμεσα σε εναν τύπο(Josh Brolin) που δεν τον αγγιξε καθόλου η θέα αρκετών πτωμάτων παρά μόνο σκέφτηκε πώς θα πάρει τα χρήματα και σε έναν ψυχοπαθή δολοφόνο(Javier Bardem) ο οποίος έχει ένα δικό του κώδικα ηθικής ,σκοτώνει απο ευχαρίστηση και μάλιστα καθολου "συμβατικα" και γενικα πιστευει οτι οποιος βρεθει στον δρόμο του, ακόμα και άθελά του, πρέπει να το πληρώσει. Το εργο σταματάει απότομα τη δράση και ατωνει μεχρι το τελος (στο τελος του εργου ή θα κανετε το dvd φρισμπι για τη παραλια ή θα μεινετε με αναμεμιγμενα συναισθηματα για τους ηρωες αλλα και για την εποχη που φευγει και αυτη που ερχεται). Παραλληλα, βλεπουμε και την ιστορια του σεριφη, ο οποιος συνηθισμενος στο να λύνει πάμπολες υποθεσεις αντιλαμβανεται ποσο πολυ εχει αλλαξει ο κοσμος και οτι στη συγκεκριμενη υποθεση δε μπορει παρα να βρίσκεται παντα ενα βημα πισω και να ακολουθει τις εξελιξεις. Οι σκηνοθετες παιξανε με τη φωτια σε αυτο το εργο, αφου δε σε αφηνουν να συνδεθεις πραγματικα με κανεναν απο τους ηρωες παροτι ξεδιπλωνει τη ψυχολογια του καθενος και σε βαζει ακριβως μεσα στη σκεψη του, στη ψυχοσυνθεση του. Σιγουρα στα συν της ταινιας οι τρομερες ερμηνειες απο τους ηθοποιους (ειδικα στο Javier Bardem, δικαιως πηρε το oscar αφου πραγματικα σου περναει ολοκληρη την ψυχολογια ενος ψυχοπαθη ο οποιος παιζει με τις ζωες των αλλων και δεν εχει κανεναν σεβασμο για κανεναν) .Οι αδερφοι Coen βγαλανε αλλο ενα αριστουργημα απο καθε αποψη. Το εργο αν και ειναι μεγαλο με αργους διαλογους δεν θα κουρασει καποιον που ξερει τι να περιμενει, ενω μεσα στο εργο υπαρχουν και καποιες πολυ εντονες σκηνες (η τρυπα στο ποδι απο καραμπινα ηταν τουλαχιστον σοκαριστικη). Γενικα η ταινια ειναι ενα στοιχημα καθως ειναι αρκετα ιδιαίτερη... Κορωνα τη λατρευεις, γραμματα τη μισεις...you call it

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More