Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Paul Giamatti. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Paul Giamatti. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 2012

Cosmopolis

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ αναμένεται να επισκεφτεί την Νέα Υόρκη, γι' αυτό στους δρόμους της πόλης επικρατεί ένας πανικός που έχει μποτιλιάρει τους περισσότερους δρόμους. Παρόλα τα προβλήματα, ο Eric Parker, ένας νεαρός δισεκατομμυριούχος, αποφασίζει να φτάσει μέχρι την άλλη άκρη της πόλης, για να κουρευτεί από τον κουρέα της επιλογής του. Στην διαδρομή θα συναντήσει τους ανθρώπους αυτούς που χαρακτηρίζουν την ζωή του, μέσα σε αυτούς, την νέα του γυναίκα, την ερωμένη του, τον γιατρό του και την οικονομικό σύμβολο. Η επαφή μαζί τους, ψυχρή, κυνική, απρόσωπη, ακριβώς όπως αντιλαμβάνεται και την ζωή έξω από την πανάκριβη λιμουζίνα του. Η μέρα αυτή θα φέρει την πτώση του Eric Parker, μαζί με το σύστημα που αντιπροσωπεύει.
Το ομότιτλο βιβλίο του DeLillo, με τις πολλαπλές οπτικές και αναγνώσεις και τους πολλούς θαυμαστές, φαινόταν πολύ δύσκολο να περάσει στην μεγάλη οθόνη. Η επιλογή του David Cronenberg είχε εξαρχής μεγάλο ρίσκο, καθώς πολλοί από αυτούς που είχαν διαβάσει το βιβλίο, το χαρακτήριζαν ως unfilmable. Ο Cronenberg αποφάσισε, όπως έκανε πέρυσι και με το A Dangerous Method, να μεταφέρει πιστά την δομή του βιβλίου, σε καταστροφικό για την ταινία βαθμό. Η ψυχρότητα του ήρωα και της αφήγησης του βιβλίου μπορεί να δίνει βήμα στον αναγνώστη για να κάνει τις απαραίτητες αναλογικές σκέψεις, αλλά στην οθόνη δεν το καταφέρνει αυτό, καθώς ο κινηματογράφος έχει διαφορετικές μεθόδους επαγρύπνησης του θεατή. Η ροή της ταινίας γίνεται γρήγορα βαρετή, όπως και οι μακροσκελείς διάλογοι του Parker με τους ανθρώπους που συναντά, οι οποίοι δεν καταφέρνουν να συγκλονίσουν αναδεικνύοντας τις προβληματικές πτυχές του καπιταλισμού, όπως θα έπρεπε. Ο Robert Pattinson στον πρωταγωνιστικό ρόλο φαντάζει ιδανικός, καθώς το παγωμένο και ανέκφραστο πρόσωπό του είναι αυτό που ταιριάζει ακριβώς στον χαρακτήρα του Eric Parker, ενώ στην ταινία, σε πολύ δεύτερους ρόλους, βλέπουμε και τους Paul Giamatti(Rock of Ages), Kevin Durand και Juliette Binoche.
Η ματιά στην ζωή μίας μέρας, της τελευταίας μάλιστα, του Eric Parker, κανονικά θα έπρεπε να μεταφέρει ιδέες και συναισθήματα για την προφητική πτώση του καπιταλισμού. Αντί αυτού, οι λανθασμένες επιλογές του David Cronenberg, τις οποίες επαναλαμβάνει για δεύτερη συνεχόμενη φορά με τα ίδια αποτελέσματα, κάνουν την ταινία τουλάχιστον αδιάφορη και κουραστική. Το εγχείρημα της μεταφοράς ενός τόσο ιδιαίτερου βιβλίου στην οθόνη θεωρείτο από πολλούς εξαρχής δύσκολο και το αποτέλεσμα τους δικαιώνει.

Τετάρτη 20 Ιουνίου 2012

Rock of Ages

Η Sherrie είναι μια νεαρή κοπέλα από την επαρχία που μετακομίζει στο Λος Άντζελες με πολλά όνειρα για την ζωή της. Εκεί θα συναντήσει και θα ερωτευτεί τον Drew, έναν νεαρό που δουλεύει στο αγαπημένο της μαγαζί, το Bourbon, και έχει όνειρο να γίνει θρύλος του rock n roll. Η σχέση τους εξελίσσεται και περνάει από διάφορα στάδια όταν γύρω τους, ο διάσημος τραγουδιστής Stacee Jaxx προσπαθεί να ξεπεράσει τα προβλήματα που κρύβει, ο ιδιοκτήτης του Bourbon κάνει τα πάντα για να κρατήσει την επιχείρησή του ανοικτή, ενώ η Patricia Whitmore, γυναίκα του δημάρχου, κάνει ότι μπορεί για να σταματήσει την εξάπλωση της rock.
Βασισμένο στο ομότιτλο μιούζικαλ, το Rock of Ages έχει σκοπό να μας μεταφέρει στην δεκαετία του 80’, όπου το rock και η poser αισθητική κυριαρχούσαν στους δρόμους του Los Angeles. O σκηνοθέτης Adam Shankman προσπαθεί να μεταφέρει το πολύ πετυχημένο αλλά και ιδιαίτερο αυτό μιούζικαλ στη μεγάλη οθόνη, επιλέγοντας να διασπάσει το ενδιαφέρον για τους πρωταγωνιστές και την ρομαντική ιστορία τους, και να το μοιράσει στις φαινομενικά δευτερεύον ιστορίες. Έτσι, ο θεατής χάνεται μέσα στις παράλληλες ιστορίες και μαζί με την χλιαρότητα του κεντρικού σεναρίου κινδυνεύει να χάσει και το ενδιαφέρον του. Σε αυτή του την απόφαση όμως, μεγάλο ρόλο προφανώς έπαιξε το αξιόλογο cast που είχε στη διάθεσή του, στο οποίο και έπρεπε να δώσει τον ανάλογο χρόνο για να πάρει το μέγιστο δυνατό.
Στο πρωταγωνιστικό δίδυμο βλέπουμε τον Diego Boneta και την Julianne Hough, οι οποίοι ήταν πολύ καλοί, ειδικά στις εκτελέσεις των τραγουδιών, αν και με την σχεδόν “ατσαλάκωτη” εικόνα  τους δεν πείθουν για γενιά των 80’s. Φυσικά ξεχωρίζει εύκολα από το cast ο Tom Cruise (Mission: Impossible - Ghost Protocol) στο ρόλο του Stacee Jaxx, ενός μεγάλου αλλά και πολύ εκκεντρικού μουσικού που έχει εγκλωβιστεί στον ίδιο του τον ρόλο. Η ταινία στηρίζεται τόσο στα καταπληκτικά τραγούδια που ακούγονται όσο και στο χιούμορ και στην διακωμώδηση της εποχής. Για το δεύτερο σκέλος, μεγάλο κομμάτι ευθύνης έχουν οι Alec Baldwin, Russell Brand (Get him to the Greek) και Paul Giamatti (The Ides of March) που δίνουν, μαζί και με τον Tom Cruise, το κωμικό στοιχείο της ταινίας.
Φυσικά, σε ένα μιούζικαλ το πρωταρχικό ρόλο τον παίζουν τα τραγούδια, και εκεί το Rock of Ages κάνει καταπληκτική δουλειά. Με κομμάτια από Bon Jovi και Whitesnake μέχρι Twisted Sister και Def Leppard, η ταινία καταφέρνει να μας ταξιδέψει και να μας κάνει να τα σιγοτραγουδήσουμε μαζί με τους ηθοποιούς. Ξεχωρίζει εδώ η “μάχη” μεταξύ των διωκτών και των υποστηρικτών της μουσικής με τα We Built This City και We're Not Gonna Take It.
Όσοι έχουν αναμνήσεις από την εποχή αυτή αλλά και όσοι θα θέλανε να την είχανε ζήσει, θα ενθουσιαστούν με την ταινία. Ο δισταγμός του σκηνοθέτη να εκμεταλλευτεί στο μέγιστο βαθμό την ιδιορρυθμία της εποχής και των ανθρώπων της θα αφήσει μια πικρή γεύση στους υπόλοιπους, καθώς με λίγη παραπάνω προσοχή στο σενάριο η ταινία θα ήταν πολύ καλύτερη.  

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More