Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση
Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.
Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.
Δύο μουσικές δυνάμεις ενώνονται φέτος και παρουσιάζουν έναν δίσκο με μεγάλες προσδοκίες. Ο ένας έρχεται απο την Μεγάλη Βρετανία με πολύ μεγάλο παρελθόν στην μουσική βιομηχανία. Πρόκειται για τον David Byrne, ο οποίος στα 60 του χρόνια συνεχίζει να μπαίνει στο στούντιο και να ηχογραφεί καινούρια τραγούδια. Το μέλος των θρυλικών Talking Heads και με μια τρομερή προσωπική δισκογραφία επιστρέφει μουσικά για κάτι που γνωρίζει πολύ καλά, να μας εντυπωσιάζει με τις συνθέσεις του. Η άλλη μουσική δύναμη είναι μια σχετικά νέα καλλιτέχνις από την Αμερική, όπου μπορεί να θεωρηθεί πλέον καταξιωμένη στον χώρο της. Η St. Vincent ακριβώς ένα χρόνο μετά το “Mercy”, ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της περσινής χρονιάς, εμφανίζεται στο πλευρό του David Byrne και μαζί του κυκλοφορεί το “Love This Giant”.
Έχουμε να κάνουμε, λοιπόν, με έναν πολύ υψηλής παραγωγής δίσκο. Αυτό φαίνεται και από τον πραγματικά μεγάλο αριθμό μουσικών που έδωσαν το κατιτίς τους στα 12 τραγούδια του άλμπουμ. Η ενορχήστρωση δεν είναι καμία πρόχειρη ενώ τα κομμάτια που τα περισσότερα είναι συνθέσεις του Byrne και της St. Vincent δεν μπορούν να θεωρηθούν «τυχαία». Όλα αυτά βέβαια δεν είναι αρκετά για να αρέσει ο δίσκος. Στα 50 λεπτά που διαρκεί το άλμπουμ η βαρεμάρα αναπτύσσεται με απίστευτους ρυθμούς. Το “Who” που ανοίγει τον δίσκο και που αποτελεί single (μάλλον και το μοναδικό single) αξίζει σε σχέση με τα υπόλοιπα υποτονικά κομμάτια. Τα πολλά πνευστά δίνουν έναν funky τόνο, ο οποίος όμως γίνεται και αυτός βαρετός μετά από λίγο.
Η «εμπειρία» του David Byrne σε συνδυασμό με την φρεσκάδα της St. Vincent θα μπορούσαν να προσφέρουν κάτι το πολύ καλό. Το “Love This Giant”, όμως, δεν δικαιώνει ούτε τους δύο καλλιτέχνες – ο David Byrne καλό θα είναι να αρχίσει να αποσύρεται σιγά σιγά – και δυστυχώς ούτε τους πολλούς ακροατές που περίμεναν αυτή την συνεργασία. Η St. Vincent είμαι σίγουρος πως θα επιστρέψει δριμύτερη στο μέλλον με έναν προσωπικό δίσκο.
Ένας εξαιρετικός δίσκος από μια τραγουδοποιό που συνεχώς εκπλήσσει ευχάριστα με τις μουσικές της δημιουργίες. 2 χρόνια μετά το καταπληκτικό “Actor”, η St. Vincent επιστρέφει με το “Strange Mercy”. Υπέροχες μελωδίες, στολισμένες από την ηλεκτρική κιθάρα και από beats, δημιουργώντας ένα πανέμορφο αποτέλεσμα. Ο δίσκος δικαίως βρίσκεται ανάμεσα στις καλύτερες επιλογές της χρονιάς που μας πέρασε, μιας και από την αρχή μέχρι το τέλος του δεν σε αφήνει να στήσεις το αυτί σου αλλού. Μακάρι η St. Vincent να συνεχίσει έτσι, διότι το “Strange Mercy” δεν αποτελεί μονάχα ένα όμορφο άλμπουμ.
Η λίστα μέχρι τώρα :
17) St. Vincent – Strange Mercy
18) Angels & Airwaves – Love Part 2
19) Χαϊνηδες – Αγροτοκτηνοτροφικά & Μητροπολιτικά
20) Radiohead – The King of Limbs
Η St. Vincent έκανε το ντεμπούτο της στη δισκογραφία το 2007 με τη πρώτη της δισκογραφική δουλειά “Marry Me” και έκανε αισθητή τη παρουσία της στο αμερικανικό μουσικό στερέωμα. Δύο χρόνια αργότερα ακολούθησε ο δεύτερος δίσκος της, με τίτλο “Actor”, όπου την έφτασε στη κορυφή με τρομερές κριτικές. Φέτος ήρθε η σειρά του τρίτου άλμπουμ της που τιτλοφορείται με το όνομα “Strange Mercy”. Οι προσδοκίες μεγάλες, καθώς ο πήχης με το αριστουργηματικό “Actor” είναι ηδη ψηλά για την Αμερικανίδα τραγουδοποιό. Όλα αυτά αφορούν τη solo πορεία που διαγράφει τα τελευταία χρόνια. Υπήρξε μέλος του συγκροτήματος The Polyphonic Spree από το 2000, μέχρι που αποφάσισε να πορευθεί μόνη της μουσικά.
Ένας εξαιρετικός δίσκος, το “Strange Mercy”, ανοίγει όμορφα με το “Cloe in The Afternoon” και ταυτόχρονα, η ηλεκτρική κιθάρα να κάνει την εμφάνισή της. Τα όμορφα beat στολίζουν τα τραγούδια της 29χρονης καλλιτέχνιδος, με τη συνέχεια να είναι ακόμη καλύτερη. Ένα από τα ομορφότερα τραγούδια του άλμπουμ είναι το “Cruel”, με τον υπέροχο ρυθμό που δίνει η κιθάρα. Να σημειωθεί πως ηλεκτρική κιθαρα παίζει η ίδια η St. Vincent, όπως και στις ζωντανές της εμφανίσεις. Σε ορισμένα σημεία θυμίζει λίγο PJ Harvey, όπως στο “Cheerleader”. Ένα από τα ομροφότερα σημεία του δίσκου αποτελεί το ομώνυμο τραγούδι. «Δανείζεται» λίγο από τα συνηθισμένα beat της Bjork και δημιουργεί το “Hysterical Strength”. Ένας αρκετά όμορφος δίσκος από την Annie Erin Clark, όπως είναι το πραγματικό της όνομα. Υπέροχη φωνή, όμορφα ηλεκτρικά στοιχεία με τη κιθάρα και ρυθμικά beat συνθέτουν το πανέμορφο πορτρέτο του άλμπουμ. Ένα μουσικό διαμάντι από εκείνα που δεν διαφημίζονται πολύ, και όμως είναι εξαίρετα.
