Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση
Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.
Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.
Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση. Αναμφισβήτητα ανήκουν στους πρωτεργάτες της εναλλακτικής dance, house και new wave μουσικής με αμέτρητες επιτυχίες στο πάνθεόν τους, συναυλίες στις οποίες γίνεται πραγματικά πανικός από το κοινό και δίσκους που σκαρφαλώνουν με χαρακτηριστική άνεση στις πολύ υψηλές θέσεις των charts πολλών χωρών. Φέτος δυο είναι τα καλά νέα. Το πρώτο είναι πως οι Άγγλοι επιστρέφουν με καινούριο άλμπουμ πριν καλά καλά συμπληρωθεί ένας χρόνος από την κυκλοφορία του προηγούμενου δίσκου τους, “Elysium”. Το δεύτερο καλό νέο είναι πως οι Pet Shop Boys έρχονται στην χώρα μας μετά από αρκετά χρόνια για μια και μοναδική συναυλία στα πλαίσια του Ejekt Festival.
Οι Neil Tennant και Chris Lowe έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές με τις δυνατές pop μελωδίες τους και δείχνουν να το διασκεδάζουν ακόμα αφού τα τραγούδια που συνθέτουν μέχρι και σήμερα μπορούν να θεωρηθούν πρωτοποριακά. Ο καινούριος δίσκος του βρετανικού δίδυμου είναι ο 12ος, φέρει τον τίτλο “Electric”, περιλαμβάνει εννιά κομμάτια, ένα μινιμαλιστικό εξώφυλλο ενώ σε αυτά τα τραγούδια το ένα είναι διασκευή. Το άλμπουμ ανοίγει έτσι όπως αρμόζει να ανοίξει ένα πόνημα των Pet Shop Boys, δηλαδή με τέρμα τα γκάζια και ηλεκτρονικοί ήχοι να σε στροβυλίζουν. Το “Axis” με την πολλή χορευτική διάθεσή του πραγματοποιεί το ξεκίνημα του δίσκου ενώ μπαίνεις αμέσως στο κλίμα του συγκροτήματος. Η συνέχεια είναι ίδια με το “Bolshy” να ανεβάζει ακόμα περισσότερο τον ρυθμό και να ακούμε και τους πρώτους στίχους. Ο Chris Lowe κάνει τα μαγικά του πάνω από το συνθεσάιζερ και το λάπτοπ με τις πορωτικές λούπες ενώ τα κρουστά βάζουν και εκείνα με την σειρά τους το λιθαράκι. Τα “Love Is A Bourgeois Construct” και “Fluorescent” ρίχνουν κάπως τους τόνους, ωστόσο δεν μπορείς να πεις πως περνούν απαρατήρητα. Φτάνουμε στο ατμοσφαρικό “Inside Dream”, το οποίο δίνει ένα πιο δυνατό beat ιδανικό για dancefloor, όπως έχει χαρακτηρίσει τις φετινές συνθέσεις του το συγκρότημα.
Η συνέχεια ανήκει στην διασκευή που αυτή δεν είναι άλλη από το “The Last To Die” του Bruce Springsteen (Wrecking Ball). Μια πολύ ενδιαφέρουσα και «γλυκιά» εκτέλεση του γνωστού τραγουδιού ενώ αμέσως μετά πέφτουμε πάνω στο “Shouting In The Evening”, ίσως το πιο ψυχεδελικό κομμάτι του δίσκου με την επαναληπτική «πριονιά» να κολλάει αμέσως στα αυτιά σου αλλά και ο συνδυασμός με τα πλήκτρα να το κάνει μια από τις πιο καλές στιγμές του “Electric”. Με το “Thursday” γυρνάμε σε παλαιότερες μουσικές του τύπου disco ενώ για το τέλος υπάρχει το δεύτερο μέχρι στιγμής single, “Vocal”. Με το συγκεκριμένο κομμάτι μας αποχαιρετούν οι Pet Shop Boys έτσι ακριβώς όπως μας καλωσόρισαν, με χορευτική διάθεση και το τέμπο στα ύψη. Το “Electric” είναι εξαιρετικό άλμπουμ, με τραγούδια που σε κάνουν με την μια να χορέψεις, να ανέβεις και φυσικά να τα ακούς και να τα ξανακούς χωρίς καμία φοβία μήπως και τα βαρεθείς. Οι Pet Shop Boys, μετά το όχι και τόσο εντυπωσιακό, περσινό “Elysium”, επιστρέφουν με τον καλύτερο τρόπο και με εννιά καινούρια τραγούδια ανάμεσα στα οποία θα βρεις σίγουρα τουλάχιστον τρία που θα κολλήσεις πραγματικά μαζί τους.
Έφτασαν αισίως τους δέκα δίσκους, αρκετές επιτυχίες και ένα όνομα σημαντικό πλέον για την βρετανική μουσική σκηνή. Οι Primal Scream διανύουν την τέταρτη δεκαετία τους και συνεχίζουν ακάθεκτα να συνθέτουν μουσικές. Στις αρχές των 90’s το “Screamadelica” ήταν ένα από τα καλύτερα άλμπουμ εκείνης της εποχής και το συγκρότημα από την Σκωτία αποκτούσε παγκόσμια αναγνώριση. Η alternative rock που έπαιζε ήταν ενθουσιώδης και σκέτη επιρροή για μετέπειτα ενώ οι καλές κυκλοφορίες συνεχίστηκαν και αργότερα για να φτάσουμε μετά από πολλά χρόνια στην δέκατη δισκογραφική δουλειά των Primal Scream. Με μεγάλη μας χαρά πριν λίγους μήνες έγινε γνωστό πως καινούριος δίσκος τους θα κυκλοφορήσει και ότι ο τίτλος του θα είναι “More Light”.
Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία χρόνια οι Primal Scream δεν έχουν ενθουσίασει πολύ με κάποιο άλμπουμ με αποτέλεσμα οι προσδοκίες που υπάρχουν για το φετινό πόνημα να μην ξεφεύγουν και πολύ. Αυτά, όμως, τα ξεχνάς μόλις βάλεις να ακούσεις τον δίσκο διότι το “2013” ανοίγει με εκπληκτικό τρόπο την σειρά των 13 τραγουδιών. 9 ολόκληρα λεπτά γεμάτα από χορευτικές μελωδίες ντυμένες πλήρως στα πνευστά. Η συνέχεια είναι εξίσου καλή καθώς τα “River of Pain” και “Culturecide” ανεβάζουν τον ρυθμό. Από την μέση και μετά μπαίνουμε σε περισσότερο ηλεκτρικά μονοπάτια με τα “Sideman” και “Turn Each Other Inside Out” να διατηρούν τις ήδη γρήγορες ταχύτητες.
Φυσικά, υπάρχουν οι εξαιρέσεις, όπως το “Goodbye Johnny” με το σαξόφωνό του το οποίο είναι λίγο άσχετο με το όλο κλίμα των υπολοίπων κομματιών που είναι δημιουργημένο. Το “More Light” είναι ένας καλός δίσκος. Έχει τα πιασάρικα τραγούδια του αλλά το μειονέκτημά του είναι η διάρκεια. Μεγάλης διάρκειας κομμάτια και αυτό σε κουράζει. Για να γίνει το αντίθετο τα τραγούδια θα έπρεπε να είναι πραγματικά αριστουργήματα, πράγμα δύσκολο όπως φαίνεται για τους Primal Scream.
Είχε ανακοινωθεί η ημερομηνία κυκλοφορίας ενώ μαζί ανακοινώθηκε και η συναυλία στη χώρα μας, με αφορμή το νέο άλμπουμ. Η αναμονή πολύ μεγάλη για την καινούρια κυκλοφορία αφού οι συγκεκριμένοι ανήκουν στην λίστα με τους πιο αγαπημένους καλλιτέχνες, όσον αφορά τους Έλληνες μουσικόφιλους. Το 2009 φάγαμε δύο ξενέρες από αυτούς. Η πρώτη ήταν ο δίσκος τους, “Sounds of the Universe”, ο οποίος δεν στάθηκε στο ύψος των προσδοκιών, συγκριτικά με όλα τα προηγούμενα που μας είχαν συνηθίσει. Η δεύτερη ήταν η ακύρωση της συναυλίας τους μισή ώρα πριν την έναρξή της (εδώ δικαιολογούνται λόγω σοβαρής αρρώστιας του τραγουδιστή). Όλα αυτά, όμως, ανήκουν στο παρελθόν και οι Depeche Mode επιστρέφουν για 13η φορά έχοντας συμπληρώσει τρεις γεμάτες δεκαετίες στην δισκογραφία και συνεχίζουν ακάθεκτοι. Έτσι, το “Delta Machine”, που μόλις κυκλοφόρησε, είναι έτοιμο να μας συνεπάρει με τις alternative ηλεκτρονικές μελωδίες του.
Κατά πόσο, όμως, οι Depeche Mode είναι «διατεθειμένοι» να μας εκπλήξουν; Τα τελευταία χρόνια, η αλήθεια είναι πως, οι Άγγλοι δεν έχουν κυκλοφορήσει κάτι αξιόλογο που να μπορεί να συγκριθεί με προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές τους, με αποτέλεσμα πολλοί φαν να αρχίζουν να απομακρύνονται από τις νέες μουσικές της μπάντας. Ο δίσκος ανοίγει με το “Welcome to my World”, το οποίο δίνει μια ήρεμη techno αισθητική με ένα αρκετά πιασάρικο ρεφρέν. Η συνέχεια ανήκει στο πολύ καλό “Angel” που θυμίζει κάτι από τους παλιούς Depeche Mode. Γρήγορο τέμπο και αρκετή παραμόρφωση συνθέτουν ένα από τα ωραιότερα κομμάτια του άλμπουμ. Σειρά έχει το γνωστό, πλέον, “Heaven” που αποτελεί το πρώτο single και ακούγεται στο ραδιοφώνο με μεγάλη συχνότητα. Στην αρχή δεν το δέχεσαι με άνεση, ωστόσο μετά την δεύτερη ακρόαση αρχίζεις να λατρεύεις το συναίσθημα που βγάζει. Βέβαια, δεν σημαίνει πως είναι αυτό που περίμενες από την τριμελή μπάντα και γι’ αυτό συμβιβάζεσαι με το ίσως καλύτερο τραγούδι του “Delta Machine”.
Στην συνέχεια, το ηλεκτρονικό τέμπο ανεβαίνει πάλι καθώς το “Secret to the End” έχει ένα δυνατό ρεφρέν και ξεσηκωτικό φινάλε με τα αλλεπάλληλα φωνητικά του κιθαρίστα Martin Gore να χτίζουν μια δυναμική ατμόσφαιρα στην ερμηνεία του Dave Gahan. Η κιθάρα του πρώτου, μετά από τα συνεχή χτυπήματα του συνθεσάϊζερ, δίνει τον ηλεκτρικό τόνο ενός blues κομματιού στο αρκετά καλό “Slow” ενώ το αμέσως επόμενο “Broken” επαναφέρει την ισορροπία στα ηλεκτρονικά στοιχεία των Depeche Mode, χωρίς ωστόσο να σου μένει. Σε αντίθεση με το “Soft Touch / Raw Nerve” που εκρήγνυται με τα ηλεκτρονικά του πυροτεχνήματα, θυμίζει κάτι από παλιούς DM και σίγουρα ανήκει στα ωραιότερα τραγούδια του δίσκου. Επιπροσθέτως, πολύ καλή σύνθεση αποτελεί και το “Should Be Higher”, το οποίο συνεχίζει στο κλασικό φόντο του συγκροτήματος που μας αρέσει. Η βρετανική μπάντα μας επιφύλασσε το καλό για το τέλος αφού το κλείσιμο του άλμπουμ είναι αρκετά όμορφο. “Alone” και “Soothe My Soul” ανεβάζουν κατά πολύ τον δίσκο διότι είναι κομμάτια με εκρηκτική και χορευτική μελωδία, με τον τρόπο που οι Mode γνωρίζουν να μας πορώνουν. Το τελευταίο δε, σου καρφώνει στο μυαλό αμέσως το ρεφρέν του που επαναλαμβάνεται ασταμάτητα, για να μας αποχαιρετήσει το τρίο τραγουδώντας μας “Goodbye” και να μας αφήσει μια γλυκιά αίσθηση στο τέλος της ακρόασης.
Άλλη μια μεγάλη μουσική κυκλοφορία για το 2013 είναι γεγονός. Καινούριο υλικό από τους Depeche Mode είναι από μόνο του σημαντικό συμβάν για τα μουσικά δρώμενα. Ωστόσο, οι Dave Gahan, Martin Gore και Andy Fletcher έχουν πάρει την κατιούσα τα τελευταία χρόνια. Το “Delta Machine” είναι ανώτερο από το προηγούμενο “Sounds of Universe” αλλά δεν φτάνει σε ουδεμία περίπτωση τους δίσκους που αγαπήσαμε την δεκαετία του ’90. Στο άλμπουμ θα βρεις κάποιες καλές στιγμές, τις οποίες θα ξαναβάλεις να ακούσεις. Το συνολικό αποτέλεσμα, όμως, δεν σε χαροποιεί αφού δεν υπάρχει αυτό το κάτι που θα σε ξεσηκώσει, με εξαίρεση τα τελευταία κομμάτια. Πάντως αν δώσεις αρκετές ευκαιρίες στο “Delta Machine”, ίσως να σε εκπλήξει σε ορισμένα σημεία.
Έπρεπε να περάσουν επτά ολόκληρα χρόνια για να βγουν στην επιφάνεια κάποια ηχογραφημένα τραγούδια που τα είχε σκεπάσει η σκόνη. Το 2005 οι New Order κυκλοφόρησαν την τελευταία τους δισκογραφική δουλειά, “Waiting for the Sirens’ Call”, με το αρχικό σχήμα, δηλαδή με τον μπασίστα Peter Hook στην σύνθεσή τους. Γνωστό το θέμα με τις αλλεπάλληλες δηλώσεις εκατέρωθεν, ωστόσο οι New Order – χωρίς τον γνωστό μπασίστα πλέον – συνεχίζουν τις ζωντανές εμφανίσεις τους ενώ φέτος πραγματοποιούν την κίνηση να κυκλοφορήσουν αυτές τις συνθέσεις που δημιουργήθηκαν την περίοδο των ηχογραφήσεων για το τελευταίο άλμπουμ. Έτσι, αρχές του 2013 η βρετανική μπάντα αποφάσισε να βγάλει το – παρόλα αυτά - ολοκαίνουριο “Lost Sirens”.
Ο δίσκος αποτελείται από οκτώ τραγούδια και η συνολική διάρκειά του δεν ξεπερνά τα 40 λεπτά. Το ότι τα κομμάτια ηχογραφήθηκαν με την αυθεντική σύνθεση του συγκροτήματος σε κάνουν, αφενός πριν την ακρόαση, ανυπόμονο να ακούσεις κάτι «νέο» από τους New Order και αφετέρου, μετά την ακρόαση, να βλαστημάς την ώρα και την στιγμή που τα «χάλασαν» Peter Hook και Bernard Sumner. Και αυτό διότι το μπάσο του Hook δίνει την ζωντάνια που χρειάζονται τα τραγούδια και σε συνδυασμό με τα τότε φωνητικά του Sumner δίνουν ένα εξαιρετικό μουσικό αποτέλεσμα. Η χορευτική διάθεση υπάρχει ενώ η ηλεκτρική κιθάρα προσδίδει στο pop φόντο την απαραίτητη δυναμική που πρέπει να υπάρχει.
Σε όλη την διάρκειά του, το “Lost Sirens” διατηρεί μεγάλη ταχύτητα και ανεβαστικό τέμπο. Κυμαίνεται στο κλασικό ύφος των New Order χωρίς να ήθελαν τότε τα μέλη της μπάντας να αλλάξουν ρότα στην μουσική τους και διατηρώντας την συνηθισμένη, επιτυχημένη συνταγή των μελωδιών τους. Από το εναρκτήριο “I’ll Stay With You” μέχρι και το τελευταίο “I Told You So” ο ρυθμός μένει σταθερά ψηλά ενώ από τα οκτώ κομμάτια του άλμπουμ, αίσθηση προκαλεί το πολύ χορευτικό “Shake It Up”. Φυσικά, μην ξεχνάμε πως τα συγκεκριμένα κομμάτια ηχογραφήθηκαν πριν 7 χρόνια περίπου, οπότε και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ότι οι New Order είναι σε θέση τώρα να συνθέσουν κάτι παρόμοιο και ισάξιο των τραγουδιών του παρελθόντος. Όπως και να έχει, η, σε πολλούς, αγαπημένη μπάντα από την Αγγλία βγάζει από το χρονοντούλαπο μια σειρά τραγουδιών που αντιπροσωπεύουν επάξια το πολύ καλό μουσικό παρελθόν της.
_-_New_Order_album_cover.jpg)
