Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα musical. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα musical. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 19 Απριλίου 2013

The Suicide Shop

Σε μια επαρχιακή πόλη της Γαλλίας οι κάτοικοι είναι συνεχώς βουτηγμένοι στην κατάθλιψη ενώ δεν βρίσκουν τίποτα χαρούμενο στη ζωή. Οι αυτοκτονίες είναι πιο συχνές και από το να πάρει κάποιος ψωμί. Η οικογένεια Tuvache διατηρεί μια επιχείρηση, η οποία πουλάει κάθε είδους προϊόν με το οποίο μπορεί κάποιος να αυτοκτονήσει, από δηλητήρια και λεπίδες μέχρι σχοινιά για κρεμάλα. Επομένως, το μαγαζί πηγαίνει πολύ καλά αφού σε καθημερινή βάση μπαίνουν αρκετοί πελάτες που θέλουν να βάλουν τέλος στη ζωή τους. Όμως, στην οικογένεια γεννιέται ένα παιδί, ο Alan, που έχει κάτι το διαφορετικό από την πλειοψηφία της πόλης. Χαμόγελο. Έτσι, έρχεται σε αντίθεση με την οικογένειά του και η θετική αύρα και διάθεσή του θα φέρει αναπόφευκτες συγκρούσεις σε οικογένεια και επιχείρηση.
Το “The Suicide Shop” έρχεται από τη Γαλλία με όλες τις περγαμηνές ενός κινουμένου σχεδίου. Η κεντρική ιδέα είναι αρκετά έξυπνη και πρωτότυπη, ωστόσο κάπου η μεταφόρά της χάνεται στην πορεία. Η ταινία έχει πολύ μαύρο χιούμορ και ένα αισιόδοξο μήνυμα. Η σύγκριση με τα animations του Tim Burton (Dark Shadows, Frankenweenie) είναι αναπόφευκτη αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε και με κάτι άλλο. Εκτός του ότι είναι παιδικό, το φιλμ έχει και τον χαρακτήρα του μιούζικαλ. Αυτό, όμως, δεν βοηθάει την ροή της ταινίας, αντιθέτως την βγάζει από την πορεία της και σε κάνει να βαρεθείς.
Αν και η αρχική ιδέα είναι η μαύρη σάτιρα να φτάσει μέχρι το κόκκαλό σου, αυτό δεν γίνεται. Και αυτό, διότι η ταινία καταφέρνει και επαναλαμβάνεται στην μικρή διάρκεια που έχει. Το “The Suicide Shop” έχει πολλή μαυρίλα αλλά και παιδικότητα. Σίγουρα δεν εντυπωσίαζει, σίγουρα δεν σου μένει στο μυαλό, όμως η κάτι λιγότερο από μιάμιση ώρα θα περάσει ευχάριστα. Αν θες γαλλικό animation τότε τα “The Triplets of Belleville” και “The Illusionist” είναι ό,τι πρέπει. Αλλιώς ξέρεις σε ποιον Αμερικανό μετρ "μαύρων" κινουμένων σχεδίων θα τρέξεις για μια ακόμη φορά.

Τετάρτη 20 Ιουνίου 2012

Rock of Ages

Η Sherrie είναι μια νεαρή κοπέλα από την επαρχία που μετακομίζει στο Λος Άντζελες με πολλά όνειρα για την ζωή της. Εκεί θα συναντήσει και θα ερωτευτεί τον Drew, έναν νεαρό που δουλεύει στο αγαπημένο της μαγαζί, το Bourbon, και έχει όνειρο να γίνει θρύλος του rock n roll. Η σχέση τους εξελίσσεται και περνάει από διάφορα στάδια όταν γύρω τους, ο διάσημος τραγουδιστής Stacee Jaxx προσπαθεί να ξεπεράσει τα προβλήματα που κρύβει, ο ιδιοκτήτης του Bourbon κάνει τα πάντα για να κρατήσει την επιχείρησή του ανοικτή, ενώ η Patricia Whitmore, γυναίκα του δημάρχου, κάνει ότι μπορεί για να σταματήσει την εξάπλωση της rock.
Βασισμένο στο ομότιτλο μιούζικαλ, το Rock of Ages έχει σκοπό να μας μεταφέρει στην δεκαετία του 80’, όπου το rock και η poser αισθητική κυριαρχούσαν στους δρόμους του Los Angeles. O σκηνοθέτης Adam Shankman προσπαθεί να μεταφέρει το πολύ πετυχημένο αλλά και ιδιαίτερο αυτό μιούζικαλ στη μεγάλη οθόνη, επιλέγοντας να διασπάσει το ενδιαφέρον για τους πρωταγωνιστές και την ρομαντική ιστορία τους, και να το μοιράσει στις φαινομενικά δευτερεύον ιστορίες. Έτσι, ο θεατής χάνεται μέσα στις παράλληλες ιστορίες και μαζί με την χλιαρότητα του κεντρικού σεναρίου κινδυνεύει να χάσει και το ενδιαφέρον του. Σε αυτή του την απόφαση όμως, μεγάλο ρόλο προφανώς έπαιξε το αξιόλογο cast που είχε στη διάθεσή του, στο οποίο και έπρεπε να δώσει τον ανάλογο χρόνο για να πάρει το μέγιστο δυνατό.
Στο πρωταγωνιστικό δίδυμο βλέπουμε τον Diego Boneta και την Julianne Hough, οι οποίοι ήταν πολύ καλοί, ειδικά στις εκτελέσεις των τραγουδιών, αν και με την σχεδόν “ατσαλάκωτη” εικόνα  τους δεν πείθουν για γενιά των 80’s. Φυσικά ξεχωρίζει εύκολα από το cast ο Tom Cruise (Mission: Impossible - Ghost Protocol) στο ρόλο του Stacee Jaxx, ενός μεγάλου αλλά και πολύ εκκεντρικού μουσικού που έχει εγκλωβιστεί στον ίδιο του τον ρόλο. Η ταινία στηρίζεται τόσο στα καταπληκτικά τραγούδια που ακούγονται όσο και στο χιούμορ και στην διακωμώδηση της εποχής. Για το δεύτερο σκέλος, μεγάλο κομμάτι ευθύνης έχουν οι Alec Baldwin, Russell Brand (Get him to the Greek) και Paul Giamatti (The Ides of March) που δίνουν, μαζί και με τον Tom Cruise, το κωμικό στοιχείο της ταινίας.
Φυσικά, σε ένα μιούζικαλ το πρωταρχικό ρόλο τον παίζουν τα τραγούδια, και εκεί το Rock of Ages κάνει καταπληκτική δουλειά. Με κομμάτια από Bon Jovi και Whitesnake μέχρι Twisted Sister και Def Leppard, η ταινία καταφέρνει να μας ταξιδέψει και να μας κάνει να τα σιγοτραγουδήσουμε μαζί με τους ηθοποιούς. Ξεχωρίζει εδώ η “μάχη” μεταξύ των διωκτών και των υποστηρικτών της μουσικής με τα We Built This City και We're Not Gonna Take It.
Όσοι έχουν αναμνήσεις από την εποχή αυτή αλλά και όσοι θα θέλανε να την είχανε ζήσει, θα ενθουσιαστούν με την ταινία. Ο δισταγμός του σκηνοθέτη να εκμεταλλευτεί στο μέγιστο βαθμό την ιδιορρυθμία της εποχής και των ανθρώπων της θα αφήσει μια πικρή γεύση στους υπόλοιπους, καθώς με λίγη παραπάνω προσοχή στο σενάριο η ταινία θα ήταν πολύ καλύτερη.  

Σάββατο 17 Μαΐου 2008

Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street

Μολις ειδα για δευτερη φορα το Sweeney Todd. H πρωτη ηταν σε cinema, καθως τετοια αριστουργηματα πρεπει να τα απολαμβανει κανεις στο μεγιστο δυνατο. Η ταινια ειναι φοβερη, τα χρωματα και τα τραγουδια ειναι φανταστικα ενω η ηθοποιία του Johnny Depp ειναι για αλλη μια φορα καταπληκτικη. Αλλωστε, τιποτα λιγοτερο απο καταπληκτικο δε θα μπορουσε να ειναι ενα δημιουργημα του Tim Burton σε συνεργασια με τον Johnny Depp. Ευχαριστηθηκα πολυ που την ξαναειδα, αν και παλι μετα το τελος της ταινιας μου ανoιξε περιεργος η ορεξη για κατι σαν και αυτο:


Sweeney Todd's Pie of a Little Priest


*Η σκηνη που το μαγαζι ειναι γεματο και ξεμενει απο πιτες και καποιος αμοιρος παει για ξυρισμα ειναι απλα τρομερή!!!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More