Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα psychedelic rock. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα psychedelic rock. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 11 Ιουλίου 2013

The Black Angels – Indigo Meadow

Ολοένα και περισσότερες μπάντες ξεφυτρώνουν και παίζουν μουσικές των 60’s και 70’s. Εν έτει 2013 έχουμε γυρίσει για τα καλά σε εκείνες τις εποχές όπου η ψυχεδελική ροκ μεσουρανούσε. Την ίδια δουλειά κάνουν και οι Black Angels από το Τέξας οι οποίοι φέτος κυκλοφορούν τον τέταρτο δίσκο τους. Από το 2006 μέχρι και πρόπερσυ είχαν στην πλάτη τους τρία άλμπουμ και κάποια ΕΡs. Το “Indigo Meadow”, όπως ονομάζεται το καινούριο πόνημα της αμερικανικής μπάντας, παρουσιάζει όλη την καλή διάθεση να σε γυρίσει κάμποσες δεκαετίες πίσω, τότε που το garage και τα «παιδιά των λουλουδιών» βρίσκονταν στην επικαιρότητα.
Οι Black Angels με το νέο τους δίσκο μπαίνουν ακόμα περισσότερο στα μουσικά μονοπάτια εκείνων των εποχών καθώς ακολουθούν μια πιο κιθαριστική πορεία. Υπάρχουν, βεβαίως, και τα ηλεκτρονικά στοιχεία και τα πλήκτρα αλλά σε μικρότερη συχνότητα. Το “Indigo Meadow” πάντως μας τα μπερδεύει κάπως. Δείχνει να προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατήσει την ατμόσφαιρα της τότε εποχής και αυτό ίσως κουράζει. Υπάρχουν τραγούδια που σε υπνωτίζουν και σε κάνουν να χάνεσαι στις παραμορφωμένες μελωδίες. Από την άλλη, θα ακούσεις και κομμάτια τα οποία είναι αξιόλογα και η επανάληψή τους είναι αναπόφευκτη. Ωστόσο, τα 13 τραγούδια που απαρτίζουν τον δίσκο δημιουργούν ένα συνοθύλευμα «βρώμικων» ήχων που κουράζει με εξαίρεση το τελευταίο “Black Isn’t Black” που διαφέρει κατά πολύ από τα υπόλοιπα. Οι Black Angels δεν είναι φυσικά για χαντάκωμα διότι η συνολική δισκογραφία τους έχει αποδείξει πως δεν πρόκειται για μια τυχαία ή πρόχειρη μπάντα ασχέτως που το “Indigo Meadow” ζητάει αρκετές υποχωρήσεις σου.

Πέμπτη 4 Ιουλίου 2013

The Flaming Lips – The Terror

Ένα μεγάλο συγκρότημα, μια ακόμα μεγαλύτερη ιστορία και 13 δίσκοι πλέον. Οι Flaming Lips είχαν βαλθεί από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 να ξετινάξουν την έννοια της ροκ και να δημιουργήσουν ένα εκπληκτικό συνοθύλευμα από ψυχεδελική ροκ, κάτι από ambient, κάτι άλλο από post rock και γενικά να σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό κάθε φορά που έσκαγαν στην επικαιρότητα με νέο άλμπουμ στα χέρια. Η τελευταία δισκογραφική εμφάνιση της μπάντας από την Οκλαχόμα ήταν το 2009 με το “Embryonic” για το οποίο πρέπει να χαραμίσεις πάρα πολλά κολακευτικά επίθετα για να δείξεις το πόσο μεγάλο άλμπουμ ήταν. Οι Flaming Lips μετά από τρία χρόνια επιστρέφουν με νέο μουσικό υλικό, νέα τραγούδια, νέες αφορμές για να τους λατρέψουμε ακόμα περισσότερο.
Ο τίτλος όλων αυτών των αφορμών που θα σε κάνουν να υποκλιθείς στους Flaming Lips είναι “The Terror”. Το 5μελές συγκρότημα, λοιπόν, σπέρνει τον «τρόμο» με τον καινούριο του δίσκο. Καταρχάς, μετά το πέρας της πρώτης ακρόασης του άλμπουμ αμφιταλαντεύεσαι με την παράνοια. Η ψυχεδέλεια στα καλύτερά της με άλλα λόγια. Μετά το τέλος της δεύτερης ακρόασης πάλι θα παίξεις με την παράνοια και θα έχεις συνειδητοποιήσει πως ο καινούριος δίσκος των Flaming Lips δεν είναι καθόλου «εύπεπτος». Θα δυσκολευτώ να δεχτώ με ανοιχτές αγκάλες τα εννέα τραγούδια του άλμπουμ τα οποία δημιουργούν ένα όχι και τόσο «ευκολοφόρετο» σκηνικό. Δεν θα βρεις κάποιο κομμάτι που να ξεχωρίζει καθώς η ροή των τραγουδιών κυλάει από την αρχή μέχρι το τέλος στο ίδιο τέμπο. Οι Flaming Lips παρουσιάζονται πιο ψυχεδελικοί από ποτέ και το “The Terror” είναι ένας δίσκος που ή θα αγαπήσεις ή που θα μισήσεις. Προσωπική γνώμη είναι πως οι Αμερικάνοι ηχογράφησαν έναν καταπληκτικό, «εξωπραγματικό» δίσκο που σε μαγεύει.

Πέμπτη 4 Απριλίου 2013

Jimi Hendrix – People, Hell & Angels

70 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την γέννηση ενός από τους καλύτερους κιθαρίστες της ροκ ιστορίας. Τι να πρωτοπεί κάποιος για τον Jimi Hendrix. Αποτελεί το έναυσμα για την blues rock και πρωτοστάτη γενικότερα της rock επιρροής ενώ μέχρι και σήμερα τα κιθαριστικά riffακια του ενθουσιάζουν. Εξάλλου, είναι εντυπωσιακό πως έχουν κυκλοφορήσει, μετά το θάνατό του, δέκα δίσκοι ενώ ο ίδιος είχε προλάβει να ηχογραφήσει μόλις τρεις. Φέτος, λοιπόν, και με αφορμή την 70η επέτειο από την γέννηση του θρύλου της rock, κυκλοφορούν ολοκαίνουρια τραγούδια από τον Jimi Hendrix, τα οποία δεν ακούστηκαν ποτέ. Πρόκειται για ηχογραφήσεις που έγιναν την περίοδο 1968-1969 και αποτελούσαν την συνέχεια του “Electric Ladyland”.
Ήδη ήταν γνωστό ότι ο Hendrix είχε αρχίσει να ασχολείται με νέους ήχους και πειραματιζόταν πάνω σε αυτούς. Έτσι, σχηματίστηκε το “People, Hell & Angels” από το οποίο – εκτός δύο κομματιών – όλα τα τραγούδια είναι ενορχηστρωμένα από τον ίδιο τον Jimi Hendrix. Σε γενικές γραμμές, ο δίσκος αποτελείται από τον κλασικό, κιθαριστικό ήχο με τα σολαρίσματα να σε πορώνουν, σολαρίσματα που είναι αξιοζήλευτα και τώρα ενώ σκέφτεσαι, αν συνέχιζε ο Hendrix να βρίσκεται ανάμεσά μας, τί περισσότερο θα μπορούσε να είχε ηχογραφήσει. Το καινούριο που εμφανίζεται στο συγκεκριμένο άλμπουμ, που κυκλοφορεί τόσες δεκαετίες αργότερα, είναι η εμφάνιση που πραγματοποιούν τα πνευστά και γενικότερα η «μπλουζιά» που δεν υπήρχε στις προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές του «Θεού της κιθάρας». Σε αυτό, φυσικά, υπεύθυνοι είναι οι Billy Cox και Buddy Miles οι οποίοι έβαλαν το χεράκι τους για να βγει ένα πιο blues αποτέλεσμα.
Το “People, Hell & Angels” σε γυρίζει πίσω στο χρόνο, τότε που ο Hendrix μάθαινε στον υπόλοιπο κόσμο τι εστί ηλεκτρική κιθάρα. Ο δίσκος κυμαίνεται σε αρκετά υψηλά επίπεδα με τραγούδια που θα ξαναβάλεις να ακούσεις αλλά και θα σε κάνει να ψάξεις περαιτέρω την δισκογραφία του Hendrix. Αν δεν είσαι συνηθισμένος στα συνεχή κιθαριστικά σολαρίσματα, τότε ο Jimi Hendrix δεν είναι για σένα διότι θα σε κουράσει η ηλεκτρική κιθάρα που παίρνει φωτιά ασταμάτητα.

Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2012

Alt-J (Δ) - An Awesome Wave

Πήραν το όνομά τους από το Δ, το σύμβολο που παρουσιάζεται στους υπολογιστές Mac όταν πατήσεις Alt-J. Άρα, το ολοκληρωμένο όνομα είναι Alt-J (Δ) και έρχονται από το Cambridge. Όταν ακούς για συγκρότημα από πόλη της Μεγάλης Βρετανίας το μυαλό πηγαίνει αμέσως σε indie rock και pop μελωδίες. Που να ακούσεις κιόλας τα τραγούδια των Alt-J (Δ). Όλη η indieλα μαζεμένη σε τέσσερις τύπους, οι οποίοι φέτος πραγματοποίησαν το δισκογραφικό ντεμπούτο τους με το άλμπουμ "An Awesome Wave". Αμέσως "ταρακούνησαν" την βρετανική μουσική σκηνή, ήρθαν οι καλές κριτικές ενώ η αποκορύφωση ήταν όταν έφτασε και το βραβείο Mercury Prize, το οποίο διόλου τυχαίο βραβείο δεν είναι.
Από τις πρώτες μελωδίες δύο πράγματα παίζουν. Ή να βαρεθείς αμέσως τα τραγούδια ή να κολλήσεις. Φυσικά αυτό εξαρτάται και από το πόσο indie - alternative μουσική γουστάρεις. Όπως και να έχει, οι Alt-J (Δ) παρουσιάζουν έναν πολύ καλό δίσκο για πρώτη απόπειρα. Μπορεί κάλλιστα οι τέσσερίς τους να χαρακτηριστούν ως οι νέοι Radiohead (The King of Limbs) αφού οι μουσικές των δύο συγκροτημάτων μοιάζουν αρκετά. Ωστόσο, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πιο ευρύ μουσικό μοτίβο. Οι Alt-J (Δ) εκτός από folk και indie βάζουν στα κομμάτια τους και ambient στοιχεία, με το αποτέλεσμα να είναι ένα ευχάριστο indie rock ταξίδι από την μία και μια άκρως ψυχεδελική "εξόρμηση" από την άλλη. Βέβαια η σύγκριση στην φωνή του frontman, Joe Newman, με αυτή του Thom Yorke (Eraser) είναι αναπόφευκτη αλλά δεν στεκόμαστε εκεί.
 
Αρχικά, το "An Awesome Wave" φεύγει χωρίς να το έχεις καταλάβει. Στο συνολική του διάρκεια, το άλμπουμ κυμαίνεται σε ήρεμες - ψυχεδελικές μελωδίες με μία εξάιρεση. Αυτή η εξαίρεση είναι το πρώτο single του δίσκου, "Breezeblocks", που δίνει μια πιο "ευχάριστη" νότα στο όλο μουντό τοπίο των Alt-J (Δ). Αν δεν υπήρχαν ορισμένες νοχελικές στιγμές, θα μιλούσαμε τώρα για έναν αριστουργηματικό δίσκο, ωστόσο το "An Awesome Wave" δεν λέει να σταματήσει να ηχεί στα αυτιά μου. Το repeat είναι μάλλον αναπόφευκτο και απλώς αφήνεσαι στα μακρινά μουσικά ταξίδια που σχεδιάζει το γκρουπ από το Cambridge. Κάπου στην μέση συναντάμε και το "Matilda" το οποίο αναφέρεται στην Mathilda, τον ρόλο που ενσαρκώνει η Natalie Portman (Thor) στο "Leon The Professional", μια από τις αγαπημένες ταινίες του συγκροτήματος.
Ο δίσκος κινείται σε πολύ υψηλά επίπεδα, με την ενορχήστρωση να είναι εξαιρετική και τα τραγούδια να σου μένουν με την πρώτη ακρόαση. Οι Alt-J (Δ) έχουν όλα τα φόντα μετά από το επιτυχημένο ντεμπούτο τους για ένα άλμπουμ ακόμα καλύτερο που θα τους εκτοξεύσει στην κορυφή.
Για το Νίκο που βρίσκεται στο Άμστερνταμ...

Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου 2011

Arctic Monkeys – Suck It And See

Συμπεριλαμβανόταν στις καλύτερες μπάντες της δεκαετίας των ‘00s. Ο Alex Turner και η παρέα του έκαναν εκατομμύρια οπαδούς της indie και garage rock να τους παραδεχτούν. Μπορεί να υπήρχε μια «κοιλιά» με τη προηγουμένη δουλειά τους “Hambug”, ωστόσο το συγκρότημα από τη Μεγάλη Βρετανία επανήλθε κυριολεκτικά στη κορυφή με το φετινό τους άλμπουμ “Suck It And See”. Το λιτό εξώφυλλο σε προδιαθέτει για κάτι πολύ καλό, ενώ ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από το «Κουρδιστό Πορτοκάλι» (ήταν η επιγραφή στον τοίχο του κτιρίου όπου έμενε ο πρωταγωνιστής).
Στο άκουσμα του δίσκου δεν μπορεί κάποιος να μιλήσει για έναν απλό και πρόχειρο δίσκο. Από την αρχή οι «μαϊμούδες» κρατάνε το δυναμικό και σύγχρονο ροκ στυλ, με εξέραιση την ήρεμη στιγμή του άλμπουμ στο “Love Is Laserquest”.

 Όμορφο άνοιγμα με το “She’s Thunderstorm” και το “Black Treacle”. Η συνέχεια ακόμη καλύτερη,με τα επόμενα κομμάτια που ακολουθούν να έχουν γίνει γνωστά εδώ και καιρό, μιας και είχαν κυκλοφορήσει πριν ο δίσκος να βγει στα δισκοπωλεία. Μιλάμε για την τριάδα των “Brick By Brick”, “The Hellcat Spangled Shalalala” και “Don’t Sit Down ‘Cause I’ve Moved Your Chair”, η οποία απογειώνει το “Suck It And See”. Κατά τη γνώμη μου,το κομμάτι που αξίζει προσοχή είναι το “Piledriver Waltz”,ένα όμορφο ποπ-ροκ τραγούδι με τρομερούς στίχους. Όπως προαναφέρθηκε, ακολουθεί η ήρεμη στιγμή του άλμπουμ, ενώ προς το κλείσιμο συναντούμε και το ομώνυμο τραγούδι.
Το “Suck It And See” αξίζει να βρίσκεται στη λίστα με τα καλύτερα άλμπουμ του 2011. Καταφέρνει να στείλει τους Arctic Monkeys στην κορυφή των βρετανικών ροκ συγκροτημάτων. Το εν λόγω γκρουπ φωνάζει πως βρίσκεται στο προσκήνιο της ροκ σκηνής, με τον καλύτερο τρόπο, προσφέροντας έναν πάρα πολύ καλό δίσκο, αποδεικνύοντας ότι η κιθαριστική ροκ-ποπ μουσική όχι μόνο ζει αλλά είναι και πολύ καλή.

Πέμπτη 7 Ιουλίου 2011

Wolf People - Steeple


Αν είχατε αρχίσει να ανησυχείτε ότι η κιθαριστική ροκ ψυχεδέλεια είχε αρχίσει να χάνεται ή είχε αφανιστεί τελείως, τότε… έχετε δίκιο. Παρόλα αυτά, έρχεται μία μπάντα από την Αγγλία να μας θυμίσει τι γινότανε στο βορρά στις αρχές της δεκαετίας του ’70, όπου η μουσική δημιουργία ήτανε στο απόγειό της. Οι fuzzy κιθάρες, τα παραμορφωμένα drums και τα ξεθωριασμένα φωνητικά συγκροτούν έναν psych-rock ήχο, με κανένα κομμάτι του δίσκου να μη ξεφεύγει από αυτό το ύφος. Κομμάτια όπως το “One By One From Dorney Reach” , “Tiny Circle” και “Silbury Sands” θα σας κάνουν να αγαπήσετε ξανά ήχους, που έχουν ξεχαστεί μέσα στις δεκαετίες αναμεμιγμένους με τη φρεσκάδα και όρεξη που κουβαλάει μαζί του ένα νέο συγκρότημα.
Highlights του δίσκου, κατά την άποψή μου, το “Morning Born”, που ενώνεται στη συνέχεια με το τζαμάρισμα του “Cromlech”, καθώς και το “One By One From Dorney Reach”…

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More