Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση
Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.
Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.
6 μήνες αργότερα έχει προκληθεί ένας κάποιος μουσικός πανικός γύρω από το όνομα Alabama Shakes. Βάζεις τον δίσκο τους να τον ακούσεις και συμβαίνει ένα μοναδικό πράγμα. Ήδη από τις πρώτες μελωδίες έχεις κολλήσει και διαπιστώνεις πως η μπάντα που ακούς δείχνει πολύ δεμένη και στέκεται αρκετά καλά στα πόδια της. Έλα μου, όμως, που το συγκρότημα πραγματοποιεί το ντεμπούτο του στην δισκογραφία και όλα αυτά που ακούς αποτελούν μέρη από την πρώτη δουλειά των Alabama Shakes. Όπως καταλαβαίνουμε και από το όνομα, το 4μελές γκρουπ προέρχεται από την Alabama των Ηνωμένων Πολιτειών και μέσα σε λίγους μήνες έχει κατακτήσει την soul, funk rock σκηνή.
Το “Boys & Girls” έχει ήδη δεχθεί διθυραμβικές κριτικές, με αποτέλεσμα μια υποψηφιότητα για τα βραβεία Grammy, και φυσικά το αξίζει και με το παραπάνω. Όλα τα κομμάτια του είναι συνθέσεις δημιουργημένες από τα χεράκια των ίδιων των Alabama Shakes. Το “Hold On” ανοίγει τον δίσκο με τον καλύτερο τρόπο ενώ η συνέχεια είναι ακόμη καλύτερη. Η αμερικανική μπάντα δίνει μια φρεσκάδα σε μια παλιά και κάπως «παραγκωνισμένη» μουσική, την οποία οι 4 Αθηναίοι της Alabama παρουσιάζουν στο άλμπουμ τους με απίστευτο τρόπο. Η εκρηκτική και συνάμα μελαγχολική φωνή της Brittany Howard ανατριχιάζει με το συναίσθημά της. Ωστόσο, και η υπόλοιπη τριάδα του συγκροτήματος, Zac Cockrell, Steve Johnson, Heath Fogg, δίνει την δική της μαεστρία στα 11 τραγούδια του άλμπουμ. Η εναλλαγή στην διάθεση είναι πλήρως επιτυχημένη, καθώς μέχρι την μέση του δίσκου περίπου οι Alabama Shakes μας ανεβάζουν υπερβολικά την διάθεση και μας πωρώνουν.
Εξαιρετικές στιγμές αποτελούν τα “I Found You”, “Hang Loose και “I Ain’t The Same” ενώ το ομώνυμο κομμάτι αποδεικνύει πως η μπάντα μπορεί να συνθέσει και πιο χαμηλών τόνων κομμάτια που ανατριχιάζουν. Ο δίσκος κάνει το εξής θαυμαστό πράγμα. Και οπαδός της blues – soul να μην είσαι πολύ, θα σε κάνει να λατρέψεις τέτοιου είδους μελωδίες. Όσο γραφικοί κι αν γινόμαστε δεν γίνεται να μην αναφέρουμε ξανά και ξανά πως το “Boys & Girls” αποτελεί την πρώτη δισκογραφική δουλειά για ένα συγκρότημα που πλέον ανήκει στα αγαπημένα μου και που θα απασχολήσουν αρκετά στο μέλλον, τους τρομερούς Alabama Shakes.
Soul, funk και ψυχεδέλεια ενώνονται με αριστουργηματικό τρόπο για να συνθέσουν ένα τρομερό άλμπουμ. Φυσικά αυτό το άλμπουμ δεν προέρχεται από τον οποιαδήποτε αλλά από τον ακόμα πιο τρομερό Dr John. Ο τύπος καταφέρνει να συνθέσει έναν δίσκο πάρα πολύ υψηλών προδιαγραφών ενώ σε αυτή την προσπάθεια είχε μαζί ένα από τους καλύτερους νέους καλλιτέχνες της rock, τον Auerbach των Black Keys. Το “Locked Down” είναι ο δίσκος που μπορεί να ακούσει ο καθένας μας, ανεξάρτητα των μουσικών προτιμήσεων μας.
Η λίστα μέχρι τώρα :
11) Μαριέττα Φαφούτη - Homemade Joy
12) Parov Stelar - The Princess Part I & II
13) Bat for Lashes - The Haunted Man
14) Of Monsters and Men - My Head is An Animal
15) Band of Horses - Mirage Rock
16) Alt-J (Δ) - An Awesome Wave
17) Θάνος Ανεστόπουλος - Ως Το Τέλος
18) Garbage - Not Your Kind of People
19) Gossip - A Joyful Noise
20) Soundgarden - King Animal
Η πιτσιρίκα Jessie Ware συνάντησε τον εξαιρετικό παραγωγό SBTRKT και εγένετο το ντεμπούτο δισκογραφικό βήμα της πρώτης. Χωρίς να έχει να παρουσιάσει κάτι μουσικό από πριν, η πρωτάρα Ware ηχογραφεί 11 τραγούδια για τον πρώτο της δίσκο και αποδεικνύει πως μονάχα πρωτάρα δεν μπορεί να θεωρηθεί αφού πολύ απλά ο δίσκος είναι καταπληκτικός. Η 27χρονη ερμηνεύτρια έσκασε την πρώτη βόμβα πολύ πιο πριν με το single “Running” να κυκλοφορεί τον περασμένο Φεβρουάριο και να προκαλεί αίσθηση. Μέχρι να βγει ολόκληρο το άλμπουμ άλλα τρία τραγούδια είδαν τον δρόμο προς τα singles και με αυτό το τρόπο η Jessie Ware έθεσε αρκετούς σε μια αναμονή μέχρι να κυκλοφορήσει ο δίσκος ολοκληρωμένος με τον τίτλο “Devotion”.
Ο ήχος του δίσκου είναι ένα κράμα από pop, soul, r&b που μαζί με την όλη ηλεκτρονική φάση που αποτελεί την βάση σου βγάζει κάτι το ευχάριστο στο άκουσμά του. Δύο είναι οι συνταγές για την επιτυχία του συγκεκριμένου άλμπουμ. Η πρώτη ονομάζεται Dave Okumu (ή SBTRKT) – τραγουδιστής του ηλεκτρονικού συγκροτήματος The Invisible – ο οποίος είναι υπεύθυνος για την εξαιρετική παραγωγή αλλά και για τους στίχους των τραγουδιών. Ο δεύτερος λόγος για την επιτυχία είναι η ίδια η Jessie Ware, ή μάλλον τα καταπληκτικά της φωνητικά. Οι ερμηνείες της είναι φανταστικές και η φωνή της είναι από τις ιδανικότερες για κομμάτια όπως αυτά του δίσκου. Από τα 11 τραγούδια δεν υπάρχει κάποιο που να ξεχωρίζει υπερβολικά από τα υπόλοιπα και να αποτελέσει ένα hit-άκι για το ραδιόφωνο. Απλά αφήνεις να παίζει ο δίσκος και να χαθείς στις soul μελωδίες του.
Το “Devotion” είναι το καλύτερο ντεμπούτο για το ξεκίνημα της Jessie Ware, μιας και αποτελείται από εξαιρετικά τραγούδια και το φως της εμπορικότητας που θα δει, ίσως ειναι μονόδρομος. Σε λίγους μήνες και αφού θα έχει ακουστεί για τα καλά, μπορεί να αποτελεί έναν από τους πιο εμπορικούς δίσκους της χρονιάς. Το θέμα είναι η δισκογραφική επιστροφή της Βρετανίδας αργότερα και κατά πόσο θα μπορέσει να κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ υψηλής παραγωγής και σύνθεσης, όπως το "Devotion".
Την τελευταία δεκαετία έχει μαγέψει με την φωνή της, μια φωνή που αναμφίβολα θα μείνει στην ιστορία της soul και funk μουσικής ως μία από τις ωραιότερες. Η Joss Stone επιστρέφει μες στο κατακαλόκαιρο έτσι όπως ξεκίνησε την δισκογραφία της. Το 2003 κυκλοφόρησε το debut άλμπουμ της με τον τίτλο “The Soul Sessions”, το οποίο περιείχε διασκευές τραγουδιών κυρίως των δεκαετιών του ’60 και του ’70. Έτσι, η 25χρονη ερμηνεύτρια, μετά την συμμετοχή της στο σχήμα του Mick Jagger Superheavy, ηχογραφεί 11 κομμάτια διασκευασμένα με τον δικό της μοναδικό τρόπο.
Την αρχή κάνει ένα – μάλλον άγνωστο – τραγούδι της Labi Siffre ενώ η συνέχεια ανήκει στο “(For God’s Sake) Give More Power to The People” του 1971 από τους Chi-Lites, ενός γκρουπ από το Σικάγο. Σειρά έχει το πρώτο single του δίσκου, το “While You’re Out Looking For Sugar”, το οποίο κυκλοφόρησε το 1969. Και σε αυτή την δισκογραφική δουλειά, η Joss Stone διαλέγει κατεξοχήν τραγούδια από τις δεκαετίες των 60’s και 70’s αλλά και νεότερα όπως τα “Teardrops” και “The High Road”. Το δεύτερο αποτελεί δημιούργημα του Danger Mouse (Rome), γνωστού μουσικού που έχει συνεργαστεί με πάρα πολλούς καλλιτέχνες και έχει βάλει το χεράκι του σε μεγάλες επιτυχίες. Η παραγωγή του άλμπουμ είναι πολύ καλή, όπως πολύ καλή είναι και η Joss Stone που δείχνει να στέκεται επάξια στον χώρο της soul, jazz, funk σκηνής.
Ενώ οι προηγούμενοι δίσκοι αποτελούνται από τραγούδια που η ίδια η Joss Stone έγραψε παρέα μαζί άλλους καλλιτέχνες, τώρα προτίμησε να διασκευάσει. Την αξία της την έχει δείξει μέσω των τεσσάρων άλμπουμ της, τα οποία είναι εξαιρετικοί, γι’ αυτό το λόγο η κίνησή της να κυκλοφορήσει δίσκο με διασκευές δεν είναι κατακριτέο. Το αντίθετο μάλιστα, αφού οι εκτελέσεις των κομματιών είναι κάτι παραπάνω από φοβερές.
Εξαιρετικές funky και soul μελωδίες έρχονται από το Σίδνευ με φόρα με σκοπό να σε ανεβάσουν και να σε κάνουν να χορέψεις. Οι Dojo Cuts τρία χρόνια μετά τον πλήρως επιτυχημένο ομώνυμο ντεμπούτο τους, επιστρέφουν με τον δέυτερο δίσκο τους. Το “Take From Me” είναι έτοιμο να μας κατασπαράξει με τις χορευτικές του μελωδίες και να μας ταξιδέψει μακριά για 40 λεπτά. Πνευστά να παίζουν ασταμάτητα, κρουστά να ακολουθούν με διακριτικό τρόπο, η κιθάρα να δίνει τον ρυθμό και ένα μπάσο να προσθέτει μια έντονη funky πινελιά.
Η φωνή της Roxie Ray δίνει το δικό της χρώμα στα τραγούδια απογειώνοντάς τα. Η εισαγωγή που ανοίγει τον δίσκο δίνει το έναυσμα για τον τρελό χορό που ακολουθεί. Το γλυκό “I Can Give” στη συνέχεια αποτελείται από μια εκπληκτική μελωδία των πνευστών που δεν γίνεται να την ξεχάσεις. Στο ίδιο μήκος κύματος κυμαίνεται και το “Easy To Come Home” ενώ έρχεται κατά πόδας το “Mamacita” για να ανεβάσει τους ρυθμούς στα ύψη. Το ορχηστρικό “Sonny’s Strut” κρατάει το τέμπο ανεβασμένο και ο χορός δεν έχει τελειωμό. Γενικά όλος ο δίσκος έχει την δυνατότητα να επηρεάσει την διάθεσή σου προς το καλό και φυσικά να τον ακούς μη χορταίνοντάς τον. Από τα μέσα του άλμπουμ και μετά το τέμπο κάπως ηρεμεί, με τα “In This Moment” και “Take From Me” να ξεχωρίζουν. Τέλος, το bonus κομμάτι που υπάρχει κλείνει με φουλ ανεβαστικούς ρυθμούς και χωρίς δεύτερη σκέψη ξαναμπαίνει η εισαγωγή του δίσκου διότι η μία ακρόαση δεν έφτασε.
Το “Take From Me” είναι ένα πολύ όμορφο άλμπουμ και οι Dojo Cuts αποτελούν πλέον ένα ισχυρό όνομα στον χώρο της soul μουσικής. Αυθεντικές funky μελωδίες συνθέτουν ένα εκπληκτικό μουσικό σύνολο, του οποίου η ακρόαση, θα σε κάνει να ψάξεις παραπάνω την συγκεκριμένη μπάντα αλλά και άλλες παρόμοιες της ίδιας μουσικής σκηνής.
Όταν η ζωή, μέσα σε μια στιγμή, στα φέρνει όλα άσχημα και αλλάζουν όλα τα σχέδιά σου αλλά εσύ βρίσκεις τα ψυχικά αποθέματα να «σηκωθείς» και να «ορθοποδήσεις», τότε έχεις μπροστά σου τα καλύτερα για να ζήσεις. Στην περίπτωση της Ren Harvieu, όμως, τα εισαγωγικά από τις δύο προηγούμενες λέξεις πρέπει να βγουν. Και αυτό, διότι πραγματικά προσπάθησε να σηκωθεί, να ορθοποδήσει και να ξαναβρεί τα βήματά της, τα οποία έχασε εξαιτίας ενός μεθυσμένου όπου έπεσε στην σπονδυλική της στήλη και την ανάγκασε να μείνει σε καροτσάκι χωρίς να μπορεί για μήνες να κουνήσει τα πόδια της. Ωστόσο, με την δύναμη της θέλησης ξεπέρασε το ψυχολογικό πιο πολύ σκόπελο και τώρα περπατάει υπό τη βοήθεια μια πατερίτσας.
Η ιστορία αυτή ανήκει στην Ren Harvieu η οποία μόλις κυκλοφόρησε τον ντεμπούτο της δίσκο, “Through The Night”. Έναν δίσκο γεμάτο μελωδίες που παραπέμπουν σε παλαιότερες δεκαετίες και ενορχηστρωμένες για την σημερινή εποχή. Με αυτη την κυκλοφορία η 21χρονη Σπάει αμέσως τα σύνορα του Μάντσεστερ, απ’ όπου κατάγεται, και γίνεται γνωστή σε πιο ευρύ ευρωπαϊκό και αμερικανικό κοινό. Από τα πρώτα κομμάτια του δίσκου μπαίνεις σε κλίμα 60’s με την baroque ατμόσφαιρα να σε συναρπάζει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το “Tonight” που είναι σαν να ξεπήδησε από μια μουσική σκηνή της δεκαετίας του ’60. Σε αυτό βοηθάνε πολύ και τα φωνητικά της, με τα οποία το πρώτο πρόσωπο που σου έρχεται στο μυαλό είναι η Amy Winehouse. Άλλο που οι περισσότεροι τρέχουν να την συγκρίνουν με την Lana del Rey (Born to Die), πράγμα άστοχο. Το “Walking in the Rain” με την πρώτη σου φέρνει στο μυαλό τους ΑΒΒΑ ενώ στη συνέχεια ρίχνει κάπως τους τόνους με το απαλό “Forever in Blue”.
Υπέροχες στιγμές του δίσκου είναι το “Twist The Knife” και το “Dancing on Her Own”, στο οποίο συναντάμε για πρώτη φορά και ηλεκτρική κιθάρα. Το “Love Is a Melody” κλείνει το άλμπουμ με γλυκό τρόπο, αφήνοντάς μας μια έκπληξη για το πώς γίνεται να κυκλοφορήσει ένα τέτοιο ντεμπούτο.
Πάντα μια συγκινητική ιστορία, όπως αυτή της Ren Harvieu, προσεγγίζει τους ανθρώπους και κάνει την προώθηση του δίσκου πιο εύκολη. Αλλά στην περίπτωση της Αγγλίδας τραγουδοποιού δεν συμβαίνει αυτό γιατί πολύ απλά το “Through The Night” αποτελεί ένα υπέροχο άλμπουμ και απόρροια αυτού είναι το support της νεαρής στην περιοδεία των Glasvegas και συμμετοχή στο φετινό Glastonbury festival.
Δέκα χρόνια μετά τον ντεμπούτο της δίσκο, του οποίου αρκετά τραγούδια ακούγονται ακόμη και σήμερα, η Norah Jones επιστρέφει με το πέμπτο της στούντιο άλμπουμ. Η κόρη του Ινδού μουσικού Ravi Shankar «βολτάρει» και σε αυτό τον δίσκο στα γνωστά μονοπάτια της τζαζ, της soul, των blues, της country που μας έχει συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια. Όπως και να έχει, φωνή όπως της 33χρονης ερμηνεύτριας σπάνια συναντάμε. Μια φωνή βελούδινη, που σε ταξιδεύει, σε ανεβάζει, σε συγκινεί, σε ανατριχιάζει. Πρωτομαγιά και τι καλύτερο από την κυκλοφορία της ολοκαίνουριας δισκογραφικής δουλειάς της Norah Jones, “Little Broken Hearts”. Δώδεκα κομμάτια βουτηγμένα στις ποπ μελωδίες σε συνδυασμό με τις τζαζ, soul νότες συνθέτουν ένα υπέροχο, χορευτικό, μουσικό σύνολο. Φυσικά, αρκετά πιο ώριμη παρουσιάζεται στον συγκεκριμένο δίσκο και μουσικά και φωνητικά. Με αυτό τον τρόπο, ωστόσο, λείπει η «τσαχπινιά» των πρώτων της άλμπουμ, όταν η λιγότερη μεστή φωνή της «γαργαλούσε» περισσότερο τα κομμάτια.
Το άνοιγμα του δίσκου είναι κάπως νωχελικό με τον ρυθμό να ανεβαίνει σταδιακά και συγκεκριμένα από το τρίτο κομμάτι, “Little Broken Hearts”. Το αμέσως επόμενο, “She’ s 22”, σου φέρνει μια ανατριχίλα με την μοναδική παρουσία του πιάνου και την μοναδικότητα των φωνητικών της Norah Jones. Στη συνέχεια, μπαίνουμε σε πιο «ηλεκτρικά» μονοπάτια, μια και ακούμε ηλεκτρικές κιθάρες και πιο δυνατά κρουστά. Το “4 Broken Hearts” αποτελεί την περισσότερο country εκτέλεση του άλμπουμ ενώ προς το κλείσιμο το τέμπο γίνεται ακόμη γρηγορότερο. Με το «παιχνιδιάρικο» “Happy Pills”, όπου αποτελεί και το πρώτο single του άλμπουμ, αλλά και με το εξαιρετικά όμορφο “All A Dream” η Norah Jones μας αφήνει μια γλυκιά γεύση και την υπόσχεση πως θα συνεχίζει να μας χαρίζει απίστευτες ερμηνείες.
Πίσω από όλα αυτά, όμως, κρύβεται ο συνήθης ύποπτος. Ο άνθρωπος που έχει γίνει πλέον επαγγελματικά «κολλιτάρι» με τη Norah Jones, της γράφει κομμάτια και αναλαμβάνει την παραγωγή των δίσκων της. Δεν είναι άλλος από τον Danger Mouse, με τον οποίο συνεργάστηκε η Νεοϋορκέζα ερμηνεύτρια στο άλμπουμ “Rome”. Εξ ου και η τρομερή παραγωγή και ενορχήστρωση του “Little Broken Hearts”. Ενός αρκετά όμορφου δίσκου, όχι όμως ενός δίσκου που θα ακούς ασταμάτητα όπου πηγαίνεις στο αμάξι.
Το επόμενο μεγάλο όνομα στην μουσική βιομηχανία ακούει στο όνομα Kimbra Johnson, η οποία έρχεται με φόρα για να κατακλύσει την παγκόσμια μουσική σκηνή από τη Νέα Ζηλανδία. Η πρώτη της εμφάνιση αποτελεί η συνεργασία της με τον Gotye στο τραγούδι “Somebody I Used To Know”. Έκτοτε, η 21χρονη Kimbra απασχολεί τον παγκόσμιο χώρο της μουσικής, καθώς αποφασίζει να ηχογραφήσει και να κυκλοφορήσει τον ντεμπούτο της δίσκο. Τα πρώτα singles που βγήκαν από το συγκεκριμένο άλμπουμ απογείωσαν τη νεαρή τραγουδοποιό, αφού αποτελούν τον καλύτερο οιωνό για αυτή την δισκογραφική της δουλειά. Το “Vows”, όπως είναι ο τίτλος, κυκλοφόρησε τέλη Αυγούστου στη Νέα Ζηλανδία και την Αυστραλία, δημιουργώντας κύμα αποθεώσεων για την χαριτωμένη – κατά τ’ άλλα – Νεοζηλανδέζα.
Το “Vows” αποτελείται από 12 κομμάτια, όπου στίχοι και μουσική οφείλονται εξ ολοκλήρου στην ίδια την Kimbra (πλην ενός τραγουδιού). Δεν δείχνει να είναι μία απλά καλή φωνή ακόμη που ερμηνεύει κάποια όμορφα τραγούδια κάποιου συνθέτη. Φαίνεται να γνωρίζει πολύ καλά τί θέλει να βγάλει προς τα έξω με τα τραγούδια της, τραγούδια που, αν πάρει την απόφαση η νεαρή τραγουδοποιός να μετακινηθεί προς αμερικανικά μέρη, θα αποκτήσουν τεράστια απήχηση παγκοσμίως (όχι ότι τώρα που βρίσκεται στην ήπειρο της Ωκεανίας δεν θα έχει όλο το μέλλον της μπροστά αλλά όπως και να το κάνουμε άλλο Αμερική). Από τις πρώτες κιόλας μελωδίες ξαφνιάζεσαι ευχάριστα. Είναι κάτι περίεργο, κάτι που σπάνια το έχεις ξανακούσει, ένα μίγμα από soul, pop και πολύ αλτερνατίβα. Το “Settle Down” που ανοίγει τον δίσκο και που αποτελεί το πρώτο single αποτελεί εξαιρετικό άνοιγμα, δίνοντας με τον καλύτερο τρόπο τη σκυτάλη στο αμέσως επόμενο και εξίσου όμορφο κομμάτι, “Cameo Lover”. Το τέμπο που επικρατεί είναι συμπαθητικό, δίνοντας στην ποπ της Kimbra μια όμορφη ζωντάνια χωρίς τις υπερβολές που θα μπορούσαν να «βαρύνουν» τα κομμάτια. Τα jazz ψίγματα που ξεπετάγονται κάνουν ακόμη πιο funky την όλη κατάσταση του “Vows”.
Όμορφη στιγμή του δίσκου αποτελεί το “Good Intent” που αρχίζει να αποκτά την δική του αναγνωρισιμότητα ενώ το “Call Me” – το μοναδικό που στίχοι και μουσική δεν είναι της Kimbra – αποτελεί την κορυφή του άλμπουμ με το μπάσσο να απογειώνει το κομμάτι αλλά και τα εκπληκτικά soul φωνητικά της τραγουδοποιού από τη Νέα Ζηλανδία. Η φωνή της Kimbra μπορεί να χαρακτηριστεί το λιγότερο καταπληκτική. Μονάχα με τα φωνητικά της δίνει το κάτι παραπάνω στα τραγούδια, με αυτά τα απαλά και συγχρόνως ανεβαστικά φωνητικά. Στο κλείσιμο του δίσκου υπάρχει και ένα κρυφό κομμάτι μετά το “Somebody Please”, με το οποίο η Kimbra μας αποχαιρετάει αφήνοντάς μας με τις μεγαλύτερες ελπίδες για το επόμενο δισκογραφικό της βήμα. Το “Vows” μπορεί να έχει κυκλοφορήσει εδώ και 6 μήνες στο νοτιοανατολικό μέρος της υφηλίου, ωστόσο το πλήρωμα του χρόνου ήρθε να δείξει σε παγκόσμιο επίπεδο πως ο συγκεκριμένος δίσκος είναι απλά καταπληκτικός.
Τι καλύτερο από το να ενώνονται μεγάλοι καλλιτέχνες και να ηχογραφούν όλοι μαζί ένα δίσκο. Ο ανήσυχος πάντα μουσικά Mick Jagger, παρά τα πολλά του χρόνια, δεν λέει να καθίσει και δημιουργεί ένα προτζεκτ, το οποίο ονομάζεται Superheavy. Σε αυτό το εγχείρημα τον πλαισιώνουν άλλοι τέσσερις καταξιωμένοι καλλιτέχνες. Η Joss Stone με την βελούδινη και soul φωνή της, ο Allah Rakha Rahman, ο Ινδός με αμέτρητες συμμετοχές σε soundtracks, ο κιθαρίστας David Stewart και ο Damian Marley, ο νεότερος γιος του θρυλου της reggae, Bob Marley. Αυτοί οι πέντε καλλιτέχνες, λοιπόν, ένωσαν τις δυνάμεις τους για να κυκλοφορήσει φέτος το ομώνυμο άλμπουμ του σχήματος.
Το “Superheavy” που ανοίγει τον δίσκο σε προετοιμάζει για κάτι αξιόλογο στη συνέχεια. Βέβαια, αυτό μην το δένεις και κόμπο. Το πρώτο single είναι το “Miracle Worker” όπου κινείται σε reggae μονοπάτια και με την Stone να το απογειώνει, με τα φωνητικά της. Δυνατή στιγμή αποτελεί το “Energy”, με το ρεφρέν να τα δίνει όλα. Στη συνέχεια, μεταφερόμαστε προς την ανατολίτικη μεριά με το “Satyameva Jayathe”. Κάπου στη μέση του δίσκου συναντούμε και μια μπαλάντα, η οποία ίσως να πήγαινε άπατη αν δενείχε τα φωνητικά του Jagger. Ωστόσο, δεν αποτελεί κάτι τρομερό. Γενικά, το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι κάτι το τρομερό, με τραγούδια μετριότητας και συνθέσεις, μάλλον πρόχειρες. Δε γνωρίζω πόσο χρειάστηκε για να δημιουργηθεί ο συγκεκριμένος δίσκος, αλλά αυτό που ακούγεται από την πρώτη ακρόαση δείχνει να είναι ετοιματζίδικο.
Για μια ακόμη φορά επιβεβαιώνεται ο κανόνας, πως όταν συναντιούνται τεράστια ονόματα του παγκόσμιου μουσικού στερεώματος, κάτι δεν θα πάει καλά. Γνωστό ότι οι συγκεκριμένοι καλλιτέχνες έχουν γράψει την δική τους ιστορία με χρυσά γράμματα στη μουσική βιομηχανία, αλλά στο σύνολό τους μάλλον γίνεται το αντίθετο. Το “Superheavy” μπορεί να χαρακτηριστεί αποτυχία, ενώ βαδίζει ίσως προς τη λίστα με τις αδιάφορες δισκογραφικές δουλειές του 2011.
