Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Πέμπτη 7 Μαΐου 2009

RocknRolla



Αγγλία, Λονδίνο, “υπόγειοι” δρόμοι και “υπόγειοι” τύποι, παράλληλες ιστορίες και τρομακτικές συμπτώσεις που τις ενώνουν και, τέλος, ένας τύπος που από το πουθενά θα φέρει τα πάνω κάτω, ένας αληθινός RocknRolla. Ναι, ο Guy Ritchie επέστρεψε. Επέστρεψε μεν, επαναλαμβανόμενος δε, χωρίς αυτό όμως να φτάνει την ταινία σε καταστροφή. Το σκηνικό λίγο πολύ γνωστό. Στους δρόμους του Λονδίνου κάποιοι μικροαπατεώνες πάνε να κάνουν το γερό κόλπο με ένα οικοδόμημα μόνο που τελικά πιάνονται στη παγίδα του μεγάλου μαφιόζου των κατασκευαστικών(και όχι μόνο αφού αυτός κινεί όλα τα νήματα στο Λονδίνο). Στη συνέχεια μπαίνει στην ιστορία και ένας Ρώσος με έναν πανάκριβό πίνακα και μια πονηρή γραμματέα και περιπλέκονται τα πράγματα σε ένα ατέλειωτο κυνηγητό, ώσπου στο τέλος θα δώσει τη λύση ένας “σχεδόν” αστέρας του ροκ.

Από πλευράς ηθοποιών, η επιλογή του cast πιστεύω πως ήταν πολύ πετυχημένη. Με έμφαση στην Αγγλική προφορά όλοι δώσανε το κομμάτι ακριβώς που χρειαζότανε για να γίνει μια τέτοια ταινία. Ο Gerard Butler μπορεί να μην εντυπωσίασε τόσο όσο είχε στους 300 σαν Λεωνίδας αλλά πιστεύω ότι του πάει πολύ το στυλάκι του απατεωνίσκου και μακάρι να τον δούμε πάλι σε κάτι παρόμοιο. Έκπληξη του έργου ο Toby Kebbell ο οποίος μάλλον ξεχώρισε ευχάριστα, και πώς να μην το έκανε ως ο αληθινός RocknRolla.
Ο Guy Ritchie ηθελημένα προφανώς αντέγραψε τον εαυτό του (και πώς να αντισταθεί στον πειρασμό μετά τις Καπνιστές Κάννες) αλλά το αποτέλεσμα είναι αρκετά καλό ώστε να παραβλέπουμε το γεγονός ότι κάτι μας θυμίζουν όλα αυτά. Άλλωστε η σκηνοθεσία με την τρομερή “λάθος” χρήση της κάμερας και με την ανάπτυξη εξίσου πολλών διαφορετικών χαρακτήρων, αφήνοντας να διαλέξει ο καθένας τον δικό του πρωταγωνιστή, είναι και πάλι εδώ.

Τετάρτη 6 Μαΐου 2009

Body Of Lies


Όταν ένα έργο περιέχει τόσο δυνατά ονόματα τότε κατά ένα μεγάλο ποσοστό είναι σίγουρη και η επιτυχία. Το Body of Lies είναι μια κατασκοπική περιπέτεια που θίγει την υπεροψία της Αμερικής και την θέληση της να μπορεί να ελέγχει άλλους λαού προς δικά της συμφέροντα.

Ο Λεονάρντο ΝτιΚάπριο είναι ένας μυστικός πράκτορας της CIA στην Ιορδανία που δουλειά του είναι στο όνομα του πολέμου κατά της τρομοκρατίας να κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να πιάσει τον “μεγάλο τρομοκράτη”, ενώ ο αδίστακτος ανώτερός του στην υπηρεσία είναι ο Ράσελ Κρόου, ο οποίος με το πάτημα ενός κουμπιού παρακολουθεί όποιον θέλει σε όποιο σημείο της γης θελήσει, πάντα για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Πέρα από τον τομέα της υποκριτικής όπου οι παραπάνω αλλά και το υπόλοιπο cast παίρνουν άριστα, η ταινία αναδεικνύεται και από τον σκηνοθετικό τομέα, όπου ο Riddley Scott έκανε πάλι εξαιρετική δουλειά, αναπτύσσοντας τους χαρακτήρες όπως έπρεπε και τραβώντας τις ακραίες σκηνές μέχρι εκεί που χρειαζόταν. Φυσικά για το σενάριο εγγυάται το όνομα William Monahan, ένας άνθρωπος που απότι φαίνεται στις δουλειές του(το πολύ καλό Kingdom of Heaven(Το Βασίλειο των Ουρανών) και το καταπληκτικό The Departed(Ο Πληροφοριοδότης)) έχει μόνο ανοδική πορεία και η επιτυχία έρχεται φυσικά. Μοναδικό μειονέκτημα της ταινίας, αν και αυτό το έχουν πια σχεδόν όλες οι νέες ταινίες, είναι ότι στο έργο η δράση είναι πιο μετρημένη απότι σε κάνει το τρέιλερ να περιμένεις, χωρίς όμως να σε κάνει να βαρεθείς κατά την διάρκειά της.

Η ταινία δεν ξεφεύγει από αυτά που έχουμε δει ξανά σε άλλες ταινίες και δεν εμβαθύνει όσο θα μπορούσε ούτε στον κεντρικό χαρακτήρα του ΝτιΚάπριο ούτε στις καταστάσεις που επικρατούν σε εκείνες της περιοχές, ώστε να μην χάσει την μαζική προσέλευση του κοινού στις αίθουσες. Αυτό όμως δεν μειώνει το σύνολο αφού έστω και σχετικά “επιφανειακά” όλα έγιναν με εξαιρετικό τρόπο.

Τρίτη 5 Μαΐου 2009

Doro - Fear No Evil



Το ποια είναι και τι έχει κάνει τα τελευταία χρόνια η Doro στη rock και metal μουσική είναι λίγο πολύ γνωστό. Πολύ πριν η metal σκηνή γεμίσει με symphonic metal συγκροτήματα και με γυναικείες φωνές, όταν ακόμα η rock και η metal σκηνή ήταν κατά κανόνα ανδροκρατούμενη, η Doro, μαζί με τους Warlock στην αρχή και μετά μόνη της, πρόσφερε στη μουσική απίστευτα αριστουργήματα και σωστά θεωρείτε η βασίλισσα της metal σκηνής. Το Fear No Evil είναι ο νέος δίσκος της, η κυκλοφορία του οποίου συμπίπτει με την συμπλήρωση 25 χρόνων προσφοράς της στο χώρο.
Το tracklist είναι :

01. The Night Of The Warlock
02. Running From The Devil
03. Celebrate
04. Caught In A Battle
05. Herzblut
06. On The Run
07. Walking With The Angels
08. I Lay My Head Upon My Sword
09. It Kills Me
10. Long Lost For Love
11. 25 Years
Εμπνευσμένες συνθέσεις που σου κολλάνε στο μυαλό, heavy δυναμικά γυναικεία φωνητικά, επικά κομμάτια αλλά και μπαλάντες καθώς και πολλές συμμετοχές από άλλες γυναίκες του metal όπως η Tarja Turunen των Nightwish και η Liv Kristine από τους Leave’s Eyes αλλά και πολλές άλλες. Τι άλλο να ζητήσει κανείς?

Δευτέρα 4 Μαΐου 2009

James Bond Quantum of Solace





Το νέο James Bond, Quantum of Solace, μπορεί να έκανε ρεκόρ εισπράξεων στο πρώτο του Σαββατοκύριακο συγκριτικά με τα προηγούμενα στις αίθουσες αλλά μάλλον αυτό έγινε περισσότερο λόγω της τεράστιας διαφήμισης που φρόντισε η εταιρεία παραγωγής του να έχει.
Δυστυχώς το έργο δεν ήταν αντάξιο του ντόρου που είχε δημιουργηθεί γύρω του. Σε αυτό πάντως δεν φταίει καθόλου ο Daniel Craig ο οποίος μετά το Casino Royale απέδωσε και εδώ πού ωραία τον ρόλο του μυστικού πράκτορα 007, αν και του λείπει (παρότι το προσπαθεί) το αγγλικό στυλ που μόνο ο Sir Son Connery είχε στην ιστορία του James Bond. Δεν φταίει ούτε ο σκηνοθέτης όμως καθώς ο Marc Foster, αν και επέμεινε πολύ στις σκηνές δράσης (πράγμα που τελικά φάνηκε σωστό), βοήθησε να γίνει αρκετά γρήγορη η ταινία με συνεχόμενη αλλαγή πλάνων και δράση. Ο αδύναμος κρίκος της ταινίας ήταν το σενάριο της, αφού στην καλύτερη μπορεί να θεωρηθεί μέτριο. Στην πραγματικότητα, το σενάριο φάνηκε πολύ πρόχειρο και δεν είχε καμία σχέση με το πολύ καλό Casino Royale.
Πέρα από αυτό, η νέα ταινία του James Bond δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί πλήρης αφού της έλειπαν 2 πολύ σημαντικά χαρακτηριστικά. Από την αρχή του saga των James Bond κύριο ρόλο στις ταινίες έπαιζαν πρώτον τα gadgets και τα αμάξια, όπου στο Quantum of Solace υπήρχανε μόνο για μετρημένες σκηνές, και δεύτερον οι όμορφες παρουσίες, όπου η Kurylenko, έξω από κάθε προσδοκία, δεν έπεισε κανέναν ειδικά με αυτό το έντονο μαύρισμα που τις είχανε κάνει, που χαλούσε την φυσική ομορφιά της.

Η ταινία τελειώνει πολύ απότομα τελειώνοντας το όποιο σενάριο μέσα σε 2 σκηνές και σε αφήνει να σκέφτεσαι αν τελικά αυτό είναι που περίμενες να δεις από την αρχή. Το θέμα με το sequel δεν πήγε καλά στον James Bond και μακάρι να μην ξαναδοκιμαστεί κάτι τέτοιο. Το αυτοτελές σενάριο για κάθε ταινία φαίνεται πως δουλεύει καλύτερα στην συγκεκριμένη περίπτωση.

Κυριακή 3 Μαΐου 2009

Death Race


Λίγο πριν το πολυαναμενόμενο Transporter 3, ο Jason Statham πρωταγωνιστεί στο Death Race ή αλλιώς Κούρσα Θανάτου. Κάποιες ταινίες βασίζονται σε αληθινά γεγονότα, άλλες σε μυθιστορήματα, άλλες σε τίποτα συγκεκριμένο. Στη περίπτωση του Death Race πάντως είμαι σίγουρος πως ο σεναριογράφος πρέπει να είχε στο μυαλό του κάποιο βιντεοπαιχνίδι, καθώς το σενάριο αλλά και όλη η σκηνοθεσία θυμίζει υπερβολικά διάφορα βιντεοπαιχνίδια με αμάξια (θυμάται κανείς το Carmagedon? αλλά και το παλιό Death Race 2000 στο οποίο αναφέρετε ότι βασίζετε η ταινία αν και πιστεύω πως απέχουν αρκετά οι δύο ταινίες).

Σκηνοθέτης, παραγωγός αλλά και σεναριογράφος (του όποιου σεναρίου) είναι ο Paul Anderson, γνωστός από τη σειρά Resident Evil αλλά και το Aliens VS Predator, ο οποίος απότι φαίνεται συνεχίζει με τις φουτουριστικές ταινίες αλλά έκανε ένα μικρό διάλειμμα από τα ζόμπι και τα τέρατα για να μας δείξει τα υπεραμάξια του Death Race, και μετά να γυρίσει στα γνώριμα μονοπάτια του, αφού περιμένουμε από αυτόν το Castlevania, άλλη μια ταινία για τον κόμη Δράκουλα, αλλά και το νέο Resident Evil, αν και αυτό θα αργήσει λίγο.

Αμάξια λίγο διαφορετικά από αυτά που βλέπουμε στο δρόμο, με πυραύλους, με πολυβόλα, με πτυσσόμενα καθίσματα και με άλλα πολλά που ο κάθε κατάδικος οδηγός χρησιμοποιεί ώστε να αποδεκατίσει τους υπόλοιπους, και να κερδίσει την κούρσα, η οποία μπορεί να του χαρίσει και την ελευθερία του. Φυσικά όλα αυτά βασισμένα σε διάφορους “κανόνες” αλλά και με ζωντανή κάλυψη, γιατί μετά από μερικά χρόνια ο κόσμος βαρέθηκε το big brother και το fame story και θέλει να βλέπει ποιο “εξελιγμένα” πράγματα.

Ο Statham βρίσκεται μπλεγμένος χωρίς να φταίει και παίρνει μέρος σε αυτή τη κούρσα θανάτου με αντάλλαγμα την παλιά του ζωή. Βέβαια η συμφωνία δεν θα κρατηθεί όπως του είχανε πει αλλά ο Statham θα βρει τον τρόπο ως συνήθως να φέρει τα πάνω κάτω, φυσικά με την απαραίτητη βοήθεια από την όμορφη κοπέλα που κατάφερε να “ρίξει”.
Ο Statham αν και ξεκίνησε την καριέρα του με κάποιες καταπληκτικές ταινίες τείνει με τις τελευταίες του επιλογές να καταντήσει ένας βελτιωμένος Steven Seagal, και είναι κρίμα γιατί στα πολύ καλά Transporter I&II αλλά και στα Lock, Stock and Two Smoking Barrels και The Italian Job μας έχει δείξει ότι αξίζει κάτι παραπάνω.
Στο ρόλο της κακιάς διευθύντριας της φυλακής η Joan Allen, γνωστή από την συμμετοχή της στις δύο τελευταίες ταινίες από την τριλογία του Burne. Μπορώ να πω πως απέδωσε αρκετά καλά την “σκύλα” Warden Hennessey. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί μπορώ να πω πως περάσανε λίγο πολύ απαρατήρητοι. Η ταινία πιστεύω ότι θα αρέσει μόνο στους λάτρεις των videogames που θα συνδέσουν τις σκηνές με τα παιχνίδια, αλλά από εκεί και πέρα νομίζω ότι οι περισσότεροι θα την θεωρήσουν πολύ πρόχειρη και προπάντων ανούσια. Οπότε καλύτερα να περιμένουμε λίγο για το Transporter 3, που ο Statham, αν η ταινία ακολουθήσει επάξια τις προηγούμενες, θα μας δώσει κάτι καλύτερο.

Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2008

Διάφανα Κρίνα - Κι η Αγάπη Πάλι Θα Καλεί

Kάτι που μπορεί να επιδείξει η ελληνική ροκ σκηνή ακούγεται στο όνομα "Διάφανα Κρίνα". Το συγκρότημα βρίσκεται εν ενεργεία από το 1994 και έκανε την μεγάλη δισκογραφική επιστροφή με τον δίσκο "κι η αγάπη πάλι θα καλεί". Μετά το επιτυχημένο instrumental "Ο Γύρος Της Μέρας Σε Ογδόντα Κόσμους", το γκρουπ είναι έτοιμο να μας προσφέρει τραγούδια-αριστουργήματα και εμείς να καθόμαστε ώρες να τα ακούμε. Με στίχους από τον Θάνο Ανεστόπουλο (φωνητικά) και τον Παντελή Ροδοστόγλου (μπάσο) αλλά και την εκρηκτική και ταυτόχρονα μελωδική μουσική των Τάσο Μάχα (κρουστά), Παναγιώτη Μπερλή (πιάνο), Κυριάκο Τσουκαλά (κιθάρες) και Νίκο Μπάρδη (κιθάρες), υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας πόσο ωραία μπορεί να γίνει η μουσική και ειδικά η ελληνική.

Το "κι η αγάπη πάλι θα καλεί" αποτελεί ένα δείγμα δισκογραφικής δουλειάς, όπου δείχνει πως τα "Διάφανα Κρίνα" μετά από 18 χρόνια παρουσίας στην ροκ σκηνή, δεν ξέχασαν τι θα πει <<αληθινή>> ροκ μουσική. Ο δίσκος ξεκινάει με το κομμάτι "Κι αν έσβησε σαν ίσκιος...", από το ποίημα του Καρυωτάκη από την συλλογή του "Νηπενθή". Η κυρίαρχη παρουσία των ηλεκτρικών κιθαρών δίνουν ένα δυνατό και γρήγορο τόνο στο τραγούδι. Ομολογώ, πάντως, πως μου άρεσε πολύ η μελοποίηση αυτή του ποιήματος. Ίσως, ένα από τα ωραιότερα κομμάτια του δίσκου είναι το "Σε μια γη που ανατέλλει". Από τη μία η αργή και μελωδική εισαγωγή και στη συνέχεια η εκρηκτική μουσική σε συνδυασμό με τους στίχους που σε αφήνουν να τους σκέφτεσαι επί ώρα, εξηγούν γιατί τα "Διάφανα Κρίνα" λατρεύονται όλο και περισσότερο. Με το πρώτο άκουσμα του τραγουδιού "Με ρωτούν οι χειμώνες", όπου αποτελεί και το πρώτο video clip από τον δίσκο, το πρώτο πρόσωπο που μου ήρθε στο μυαλό ήταν ο Γιάννης Αγγελάκας. Ο Θάνος Ανεστόπουλος προσθέτει στα φωνητικά του υπέροχες κραυγές, θυμίζοντας έτσι τον τραγουδιστή από τις "Τρύπες". Πολλοί θα λέγανε πως ότι και μόνο ότι η ελληνική ροκ σκηνή δεν έχει να επιδείξει κάτι σημαντικό, τα "Διάφανα Κρίνα" είναι ένας καλός λόγος να τα ακούμε. Σαφώς και δεν είναι έτσι. Το γκρουπ από την Θεσσαλονίκη έχει αποδείξει εδώ και χρόνια πως αποτελεί μία από τις καλύτερες ροκ μπάντες της χώρας μας και δικαίως μετά τις "Τρύπες" βρίσκονται στην κορυφή της ελληνικής ροκ μουσικής.

Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου 2008

Monika - Avatar

Η Μόνικα Χριστοδούλου αποτελεί μία από τις Ελληνίδες (κι όμως Ελληνίδες) καλλιτέχνιδες όπου έχει μεγάλες προσδοκίες για την πορεία που ακολουθεί και που θα ακολουθήσει στο μουσικό στερέωμα. Εδώ και 2 χρόνια <<κυκλοφορούσε>>, όχι πολύ έντονα, το ταλέντο της στο αθηναϊκό κοινό. Με περιοδικές ζωντανές εμφανίσεις σε μουσικές σκηνές της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, η μεταλλική και καθαρή φωνή της έφηβης Μόνικα δεν πέρασε απαρατήρητη από κανέναν που την άκουσε. Αν και φοιτήτρια στο Μαθηματικό του Πανεπιστημίου Αθηνών, η Μονικα κατάφερε μέσα από τους αριθμούς να συνθέσει μουσική στηριζόμενη στην κιθάρα με υπέροχους στίχους. Παίζει κιθάρα, φυσαρμόνικα, τύμπανα και σαξόφωνο. Πλέον, στα 21 της χρόνια κυκλοφόρησε τον ντεμπούτο της δίσκο με τον τίτλο "Avatar". Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το single "Over The Hill", το οποίο είναι ένα καταπληκτικό τραγούδι και ήδη παίζεται στο ραδιόφωνο. Το αγγλόφωνο άλμπουμ της δείχνει ότι η πολλά υποσχόμενη μουσικός, έχει και αυτή τις επιρροές της. Ακούγοντας τα τραγούδια της διακρίνεις πως οι επιρροές αυτές αγγίζουν από Beatles μέχρι και Χατζιδάκι. Τα <<ταξιδιάρικα>> κομμάτια με το πέρασμα από την δεκαετίας 90's ποπ, τα στοιχεία folk με την εισαγωγή βιολιού και δυνατής μουσικής, ενίοτε, μας φέρνουν στο νου παρουσίες όπως η PJ Harvey. Εντάξει, η σύγκριση μεταξύ των δύο καλλιτεχνών μπορεί να μην είναι επιτυχής, αλλά γιατί να μην αποτελέσει η Monika σε λίγα χρόνια μία κυρίαρχη παρουσία στην underground μουσική σκηνή; Αν κάποιος άκουγε τον δίσκο της χωρίς να γνωρίζει πως είναι Ελληνίδα, θα στοιχημάτιζε πως η φωνή που αναδύεται από τα κομμάτια είναι κάποιας νέας τραγουδίστριας του εξωτερικού.
Στο άλμπουμ υπάρχουν τραγούδια τα οποία αντιπροσωπεύουν την αυθεντικότητα της Monika και την αγνότητα στους στίχους τους. Δύσκολα θα τα ξεχάσεις ενώ όσο περισσότερο τα ακούς τόσο πιο πολύ αναρωτιέσαι αν τα φωνητικά είναι Ελληνίδας τραγουδίστριας. Το "Bloody Sth" σε συνεπαίρνει με το βιολί του αλλά και με την καταπληκτική φωνή της Monika. Το "Avatar" αποτελεί το πιο δυνατό κομμάτι του δίσκου χωρίς, όμως, να χάνει την μελωδικότητά του. Το "Babe" απλώς είναι τρομερό τραγούδι και ένα από τα καλύτερα του άλμπουμ. Το "Avatar" αποτελεί εξαιρετική δουλειά, ειδικά για ένα ταλαντούχο κορίτσι που μόλις τώρα ξεκινάει να μπαίνει στους εμπορικούς δρόμους της μουσικής βιομηχανίας. Αυτό, βέβαια, κρύβει και <<κινδύνους>> γιατί κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί πως η επιτυχία της θα συνεχιστεί στο μέλλον και πως η εμπορικότητα του πρώτου της δίσκου της δεν θα επηρεάσει αρνητικά τα επόμενα βήματά της. Ελπίζουμε πως η επόμενη δισκογραφική δουλειά θα μας εκπλήξει ευχάριστα, όπως και η πρώτη. Η Monika θα εμφανιστεί ζωντανά στο Gagarin 205 στις 11 Δεκεμβρίου (22:00).

Παρασκευή 28 Νοεμβρίου 2008

Saw V

saw5poster
Η πτωτική πορεία στα sequels γενικά είναι σχεδόν πάντα σίγουρη. Στην περίπτωση του Saw όμως προσπαθούν να γίνουν το τρανταχτό παράδειγμα για αυτόν τον κανόνα. Η πέμπτη συνέχεια του Saw, και η δεύτερη μετά το θάνατο του Jigsaw, βγήκε στις αίθουσες πριν λίγες μέρες. Το πρώτο ήταν αριστουργιματικό λόγω της προτωτηπίας του και της τεράστιας διαφοράς budget που είχε σε συνδυασμό με την επυτιχία του. Το δεύτερο προσπάθησε και βγήκε μέτριο, το τρίτο κακό και το τέταρτο έφτανε στα όρια της αηδίας.
2008_saw_v_001
Το πέμπτο δυστυχώς, εκεί που περιμένεις πως θα τα ξεπεράσει αυτά τα όρια, και θα μας δείξει ότι πιο αιδιαστικό υπάρχει μαζί με κάπιες έξυπνες παγίδες, δεν μας δείχνει τίποτα από αυτά. Δεν ξέρω αν θέλανε να κάνουνε στροφή στην ποιότητα, όπως μια γνωστή “τραγουδίστρια”, αλλά δεν είχε τίποτα που να θυμίζει τα παλιότερα Saw. Στην πραγματικότητα ήταν ένα μέτριο αστυνομικό θρίλερ, το οποίο όμως επειδή δεν ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις που δημιούργησαν τα προηγούμενα Saw χαρακτηρίζεται πολύ άσχημο και εντελώς “κενό”.
2008_saw_v_010

Το σενάριο προσπαθεί να κλείσει τρύπες από τα προηγούμενα Saw και με πολλά flashback προσπαθεί να ενώσει το πριν με το τώρα. Φυσικά, έχει ήδη ανακοινωθεί και η έκτη συνέχεια η οποία κατά πάσα πιθανότητα θα είναι και η πρώτη που δεν θα δω στην μεγάλη οθόνη, αν και βέβαια τα ίδια είχα πει και πριν ένα χρόνο ακριβώς, και πριν 2 χρόνια ακριβώς και κάτι μου λέει ότι το ίδιο θα πω και σε ένα χρόνο από τώρα…

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More