To tracklist του "Heavy Liquid" :
A Glass of Broken Dreams
Alabama

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση
Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά
Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.
Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.



Σε λίγο καιρό οι Magic De Spell φτάνουν τις 3 δεκαετίες στο μουσικό ελληνικό στερέωμα και δικαίως αποτελούν ένα από τα καλύτερα ροκ σχήματα όλων των εποχών στην Ελλάδα. Φέτος, έκαναν την μεγάλη επιστροφή μετά το 2005 και τον τελευταίο τους δίσκο "Ο Τελευταίος Επιζών". Όλα αυτά τα χρόνια μας προσφέρουν μεγάλες επιτυχίες και αυτό το αποδεικνύουν και με την τελευταία τους δισκογραφική δουλειά με τον τίτλο "Οκ πατέρα". Οι Magic De Spell ξέρουν πολύ καλά πως να εξωτερικεύσουν αυτά που αισθάνονται και ταυτόχρονα να πορώνουν όλους εμάς που τους ακούμε.
Σε αυτό το άλμπουμ το συγκρότημα μελοποίησε δύο ποιήματα, το "Στη ζώνη του πυρός" της Ελευθερίας Αναγνωστάκη και "Τα χελιδόνια πενθούν στην αγκαλιά σου" του Πάμπου Φιλίππου. Υπάρχει, επίσης, και η διασκευή του "Κυρ- Παντελή" του Πάνου Τζαβέλα. Απρόσμενη συνεργασία στον δίσκο αποτελεί αναμφισβήτητα αυτή με την Στέλλα Κονιτοπούλου στη ροκ διασκευή του νησιώτικου "Το δύο", ενώ στο cd προστίθεται και σαν bonus track η μεγάλη επιτυχία από τον δίσκο του 1993 "Διακοπές στο Sarajevo", το αντιπολεμικό "Sarajevo (Φώναξε)". Το cd είναι αυθεντικό ελληνικό ροκ με ωραίους στίχους. Από την άλλη, δεν αποτελεί το άλμπουμ - έκπληξη από τους Magic De Spell. Ωστόσο, το "Οκ πατέρα" παίρνει μια θέση ανάμεσα στους καλύτερους δίσκους του ελληνικού ροκ των τελευταίων 2 χρόνων.
H Αγγλίδα Polly Jean Harvey αναμφισβήτητα ανήκει στις πιο επιτυχημένες καλλιτέχνιδες σε παγκόσμιο επίπεδο. Από τις αρχές της δεκαετίας του '90 και μέχρι τώρα προσφέρει τραγούδια που έχουν αφήσει εποχή και συνεργασίες με καλλιτέχνες, όπως οι Nick Cave, Josh Homme, Marianne Faithfull. Το Μάρτιο του 2009 κυκλοφόρησε το δέκατο άλμπουμ της με τίτλο "A Woman A Man Walked By". Η PJ επέστρεψε στον παλιό, θορυβώδη ήχο της μετά την <<παρένθεσή>> της με τον δίσκο "White Chalk", o οποίος περιελάμβανε κομμάτια με κύριο όργανο το πιάνο. Με την καινούρια δισκογραφική της δουλειά, μας υπενθύμισε πως δεν έχει ξεχάσει τι θα πει ροκ. Τα κομμάτια του δίσκου, εκτός από τον κυρίαρχο τόνο της ηλεκτρικής κιθάρας, εμπεριέχουν και στοιχεία folk. Η Βρετανίδα μουσικός - στιχουργός - ερμηνεύτρια δεν ξεφεύγει από τα μουσικά μονοπάτια που μας έχει συνηθίσει, δηλαδή διατηρεί τον σκληρό ήχο αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν και ήρεμα κομμάτια.
To άλμπουμ ξεκινάει με τον καλύτερο τρόπο, ο οποίος ονομάζεται "Black Hearted Love". Το τραγούδι αποτελεί αν όχι το ομορφότερο, ένα από τα ομορφότερα κομμάτια του δίσκου. Επίσης, το "Chair" μπορεί να θεωρηθεί η συνέχεια των <<επιτυχιών>> του άλμπουμ. Από την άλλη, τραγούδια, όπως το April και το Pointless μόνο μια φορά μπορεί να αντέξει κάποιος να τα ακούσει. Η PJ επιδυκνύει το μουσικό της χάρισμα και μας θυμίζει το αριστουργηματικό "Τo Bring You Μy Love" του 1995, που μέχρι και σήμερα ακούγονται τα τραγούδια του και ανήκει στους καλύτερους δίσκους της δεκαετίας του '90. Το "A Woman A Man Walked By" αποτελεί ένα από τους καλούς (τουλάχιστον) δίσκους της χρονιάς, όχι όμως ότι είναι και αυτό που περίμεναν οι φαν της Polly Jean Harvey.
Εμφανώς με περισσότερα ροκ στοιχεία στα τραγούδια τους, οι Depeche Mode επιστρέφουν μετά το 2005 και τον δίσκο "Playing the Angel". Οι Dave Gahan, Martin Gore και Andrew Fletcher συνεχίζουν να πειραματίζονται πάνω στη ηλεκτρονική μουσική και να συνδυάζουν ροκ-ποπ-electro καταστάσεις. Το "Sounds of the Universe" αποδεικνύει πως το συγκρότημα από το Έσσεξ δεν έχασε τη μουσική του φαντασία, ωστόσο δεν είναι πλέον σε θέση να εκπλήξει και τον πιο φανατικό οπαδό του. Ο δίσκος αυτός είναι ο 12ος για τους Depeche και κάθε φαν του γκρουπ θα κάτσει να τον ακούσει με ευχαρίστηση. Δεν μπορεί να συγκριθεί με το αριστουργηματικό Violator του 1990, όπως και κανένας άλλος δίσκος δεν μπορεί. Ο ήχος του άλμπουμ είναι σκοτεινά ατμοσφαιρικός και πολλές φορές σκληρός, μπορεί, βέβαια, να θεωρηθεί ξεπερασμένος για την εποχή.
Αυτό όμως δεν μας πειράζει γιατί η ταυτότητα του συγκροτήματος έχει οριστεί εδώ και δεκαετίες. Το "Sounds of the Universe" ακούστηκε το 2009 αλλά το 2010 δεν θα το θυμόμαστε καν. Ίσως αποτελέσει την αρχή της παρακμής των DM γιατί πολλές φορές μαζί με την ηλικία γερνάει και η μουσική. Ωστόσο, μας χαροποιεί η επιστροφή των Depeche Mode (και φυσικά όχι η συναυλία τους που ακυρώθηκε τελευταία στιγμή) γιατί η παρουσία μιας μπάντας στο προσκήνιο για 3 δεκαετίες είναι πολύ δύσκολο πράγμα.

Aπότι φαίνεται έμαθε το μάθημα του ο Tim "Ripper" Owens και μετά από τα δύο μεγάλα γκρουπ που προσπάθησε να ενταχθεί χωρίς να τα καταφέρει ξεκινά την solo καριέρα του με τον νέο του δίσκο Play My Game. Ο Tim Ripper μάζεψε μια ομάδα από ταλαντούχους και καταξιωμένους μουσικούς όπως ο Doug Aldrich των Whitesnake και ο Vinny Appice των Black Sabbath/Heaven and Hell και έβγαλε τον πρώτο του δίσκο. Ο ήχος είναι καθαρό heavy metal και χαρακτηρίζετε από τα καταπληκτικά και, ελαφρώς υποτιμημένα από τις λάθος επιλογές του τα προηγούμενα χρόνια, φωνητικά του Tim Ripper ενώ έχει και κάποια πολλοί ωραία riffs. Ίσως το μόνο κακό είναι ότι όλα τα κομμάτια κυμαίνονται σε περίπου ίδιο επίπεδο και δεν ξεχωρίζει κανένα ιδιαίτερα. Με τόσα χρόνια εμπειρίας που έχει ο Ripper δεν ξέρω πόσο αυστηρά πρέπει να τον κρίνουμε αλλά εγώ πάντως έμεινα αρκετά ικανοποιημένος και περιμένω τις επόμενες δουλειές του.
Track Listing
02. Believe
03. The Cover Up
04. Pick Yourself Up
05. It Is Me
06. No Good Goodbyes
07. The World is Blind
08. To Live Again
09. The Light
10. Play My Game
11. Death Race
12. The Shadows Are Alive



Ο Tom Hanks ενσαρκώνει για δεύτερη φορά τον επιστήμονα Robert Langdon με σχετική επιτυχία ενώ η Vittoria Vetra, φυσικό/βιολόγο που δημιούργησε την αντιύλη στο CERN και βοηθάει τον Robert στο κυνήγι του κλεμμένου φιαλιδίου είναι η Ayelet Zurer. Οι υπόλοιποι ρόλοι δεν αφήνουν κάποια αίσθηση, καλή ή κακή αφού το έργο επικεντρώνεται σε αυτούς τους δύο, ίσως και στον πάτερ Patrick McKenna(Ewan McGregor) που έχει όμως και μια από τις πιο άξιες συζήτησης (όχι καλής) σκηνής στην ταινία.