Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τρίτη 19 Ιουλίου 2011

Rokkuro – I Annan Heim

Μπορεί τα τραγούδια τους να μας θυμίζουν τις καταπληκτικές μελωδίες των Sigur Ros και των μυθικών Mum, ομως, οι ολόφρεσκοι Rokkuro βρίσκονται στο προσκήνιο,όχι μονο της ισλανδικής μουσικής σκηνής, αλλα του παγκόσμιου μουσικού στερεώματος. Σαφώς επηρεασμένοι απο τους πρωτεργάτες της ισλανδικής post-rock, Sigur Ros, οι οποίοι κατάφεραν να εξάγουν τις μελωδίες τους και στην υπόλοιπη Ευρώπη, οι Rokkuro μας παρουσιάζουν τον δεύτερο και πιο ώριμο δίσκο τους με τίτλο “I Annan Heim”(Σ’έναν άλλο κόσμο).
Το καταπληκτικό των τραγουδιών του συγκεκριμένου δίσκου είναι πως, αν και οι στίχοι είναι στα ισλανδικα, σου γίνονται οικεία στο άκουσμά τους. Τα πανέμορφα και απαλά φωνητικά της Hildur Kristn Stefnsdttir σε συνδυασμό με την μελωδική γλώσσα των Ισλανδών σε ταξιδεύουν. Κατά τη διάρκεια του “I Annan Heim” υπάρχουν αρκετές εναλλαγές, όσον αφορά το τέμπο και τον ηλεκτρισμό, με τα οποία σε κάποια τραγούδια οι Ισλανδοί δείχνουν την ροκ πλευρά τους. Η μελαγχολία που σε πιάνει ακούγοντας τα κομμάτια,κατά καποιο περίεργο τρόπο σου αρέσει. Οι κιθάρες παίζουν κυρίαρχο ρόλο ενώ το τσέλο και τα κρουστά προσδίδουν δραματική νότα στα εννέα τραγούδια του δίσκου. Ωραίες στιγμές αποτελούν τα “I Annan Heim”, το οποίο είναι και το εναρκτήριο κομμάτι του άλμπουμ, “Sjonarspil”, η πιο δυνατή εκτέλεση του εν λόγω έργου, και “Skuggamyndir”.
Δεν καταλαβαινεις τιποτα από ισλανδικά; Ε και; Οι Rokkuro είναι εδώ για να μας υπενθυμίσουν τη δύναμη της μουσικής,σε οποιαδήποτε γλώσσα. Τρία αγόρια και δύο κοπέλες συνθέτουν τις δικές τους αέρινες μελωδίες και ηρθε ο καιρός να φτάσουν αυτές τις μελωδίες στα πέρατα του κόσμου. Γιατί η μουσική που φτιάχνουν δεν είναι ρηχή,ούτε τυχαία.

Δευτέρα 18 Ιουλίου 2011

Drive Angry

Ο John Milton έχει αποδράσει από την κόλαση και έχει γυρίσει στην γη για να βρει τον δολοφόνο της κόρης του, ο οποίος σχεδιάζει να θυσιάσει την μικρή εγγονή του. Στον αγώνα του αυτόν, από την μία θα τον βοηθήσει η Piper, μια νεαρή σερβιτόρα, και από την άλλη θα έχει να αντιμετωπίσει τον Λογιστή, το δεξί χέρι του διαβόλου που έχει σταλθεί για να τον γυρίσει πίσω στην κόλαση.
Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Patrick Lussier, έχει στο ιστορικό του ως σκηνοθέτης μόνο πολύ κακές ταινίες(Dracula 2000, White Noise 2 και My Bloody Valentine). Με το Drive Angry δεν καταφέρνει να σπάσει το κακό σερί, αλλά σίγουρα κάνει καλύτερη δουλειά απότι στο παρελθόν. Η ταινία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένοχο μυστικό, είναι από αυτές τις ταινίες που ενώ είναι αρκετά κακές, δεν σου δημιουργούν την θέληση να κλήσεις το βίντεο αλλά ίσως να γελάσεις λίγο και να περιμένεις να δεις μέχρι πιο υπερβολικό σημείο μπορεί να φτάσει η επόμενη σκηνή. Τα γρήγορα αμάξια, οι όμορφες κοπέλες, το άπειρες σφαίρες και οι καλτ φιγούρες προφανώς δεν αφήνουν στο σενάριο καμία μοίρα. Το cast περιλαμβάνει τους Amber Heard(Zombieland , William Fichtner(Prison Break, Invasion), Billy Burke(Twilight Saga) και, δυστυχώς, τον Nicolas Cage, έναν ηθοποιό που κάποτε έπαιζε σε έργα όπως το The Rock και το Face/Off και τώρα έχει καταντήσει να πηγαίνει από την μία κακή επιλογή στην άλλη.
Το χειρότερο σε αυτό το έργο είναι ότι στην πραγματικότητα ο Patrick Lussier δεν αποφάσισε ποτέ τη ταινία θέλει να φτιάξει. Από την μία, η ταινία έχει ξεκάθαρες grindhouse επιρροές αλλά αποτυγχάνει να χαρακτηριστεί ως τέτοια, ενώ από την άλλη, προσπαθεί να είναι, και, κανονική action ταινία αλλά προφανώς μένει στην προσπάθεια. Από τα νούμερα των εισπράξεων φαίνεται πως εκεί στο ενδιάμεσο που προσπάθησε να κρατηθεί η ταινία, δεν κατάφερε να βρει κοινό.

Κυριακή 17 Ιουλίου 2011

The Burger Project – We live in Athens

Τέσσερις ιδιαίτερα ντυμένοι άνθρωποι, γεμάτοι τρέλα ξεσηκώνουν το κοινό σε κάθε ζωντανή τους εμφάνιση με τις επιτυχημένες και ευρηματικές διασκευές τους. Οι “Burger Project” μας παρουσιάζουν μια σειρά διασκευών απο disco, reggae, punk, rock ‘n’ roll και γενικά ολόκληρου του φάσματος της εγχώριας και της διεθνούς μουσικής. Τον περασμένο Δεκέμβριο κυκλοφόρησε το “We live in Athens”, με διασκευές που πραγματικα σε κανουν να σηκωθείς απο τον καναπέ σου και να χορέψεις.
Έκπληξη του δίσκου, ο πρόλογος που κάνει ο κ. Ηλίας Μαμαλάκης και μιλάει για το συγκρότημα απο την Αθήνα, βάζοντας μας στον αλλοπρόσαλλο, πλην φανταστικό κόσμο τους. Πρώτη διασκευή το “Another one bites the dust” των Queen, με την τρομερή εισαγωγή με τρομπέτες. Τη σκυτάλη παίρνει το “Take my breath away” των Berlin, το οποίο αποτελεί μία απο τις ομορφότερες διασκευές του δίσκου, με τον ωραίο ρυθμό που του έχουν δώσει. Το άλμπουμ, κατά τη γνώμη μου, απογειωνέται με το “Coconut Woman” του Harry Belafonte, που απλώς είναι από τις καλύτερες διασκευές που έχω ακούσει από Έλληνα καλλιτέχνη. Επίσης, ξεχωρίζουν το “Money” και το κλείσιμο του δίσκου “Mountain of Korytsa”, παραδοσιακό τραγούδι.

Οι Burger Project δεν ειναι για ακρόαση. Είναι για να τους δεις και να τους ακούσεις ζωντανά. Εκεί θα καταλάβεις τί και πώς παίζουν. Θα σε «αναγκάσουν» με τις διασκευές τους και τη χιουμοριστική τους διάθεση να χορέψεις τρελά. Αν τους συναντήσετε σε κάποια συναυλία, μην χασετε την ευκαιρία να τους ακουσετε, και γιατί όχι, στο τέλος να τους θαυμάσετε.

Σάββατο 16 Ιουλίου 2011

Insidious - Παγιδευμενη Ψυχη

Ο Τζος και η Ρενέ Λάμπερτ, μαζί με τα τρία τους παιδιά, μετακομίζουν στο νέο τους σπίτι με και όλα φαίνεται να πηγαίνουν καλά στη ζωή τους. Αυτό, μέχρι που ο Ντάλτον, ένα από τα παιδιά της οικογένειας, χτυπήσει μέσα στο σπίτι και πέσει σε κώμα. Σύντομα, μάνα του παιδιού θα αρχίσει να παρατηρεί περίεργα πράγματα στο σπίτι και θα αναγκαστούν να ξαναμετακομίσουν, πιστεύοντας πως το σπίτι είναι στοιχειωμένο. Όταν τα περίεργα συνεχιστούν και στο καινούργιο σπίτι, η οικογένεια θα καταλάβει πως δεν ήταν το σπίτι στοιχειωμένο.
Η ταινία, όπως γράφει και στην αφίσα της άλλωστε αλλά και σόλο της το προμόσιον, είναι φτιαγμένη από τους δημιουργούς του SAW και του Paranormal Activity. Αυτή η ταμπέλα δυστυχώς, αρχικά, περισσότερο κακό κάνει παρά καλό, κρίνοντας από τις προηγούμενες δουλειές που χαρακτηρίζονταν από αυτή. Ευτυχώς, ο σκηνοθέτης του αρχικού Saw, James Wan, και ο σεναριογράφος/παραγωγός/ηθοποιός του αρχικού αλλά και των συνεχειών του Saw, Leigh Whannell, αφήνουνε στην άκρη την κατηγορία που οι ίδιοι δημιούργησαν, torture porn όπως λέγεται πια το είδος των ταινιών που περιλαμβάνει τα Saw αλλά και όλους τους μιμητές του. Καταπιάνονται με τον αληθινό τρόμο και παίρνουν ένα από τα κλασικότερα σενάρια στην ιστορία του είδους και προσπαθούν να του προσθέσουν νέες ιδέες χωρίς να παραλείψουν να αποδώσουν φόρο τιμής στα 80’s. Το αποτέλεσμα κρίνεται τουλάχιστον επιτυχημένο.
Η ταινία βασίζετε στην τρομερή ατμόσφαιρα που χτίζετε σιγά σιγά, μέσα από την αργή εξέλιξη της ιστορίας και φυσικά της καταπληκτικής μουσικής επένδυσης, η οποία μοιάζει να είναι βγαλμένη κατευθείαν από ταινία τρόμου κάποιας περασμένης δεκαετίας. Το cast δεν έχει κάτι ιδιαίτερο, αν και οι Rose Byrne(Knowing, Sunshine, 28 Weeks Later), Patrick Wilson(Passenger, Watchmen) που βρίσκονται στους πρώτους ρόλους κάνουν καλή δουλεία, αλλά μέχρι εκεί. Λίγο ίσως κουράσουν κάποιες υπερβολικές σκηνές από την μέση και μετά της ταινίας, όπου στο μυστήριο μπλέκετε η παραψυχολογία, αλλά το Insidious θα καταφέρει σίγουρα να κάνει τον θεατή να ανατριχιάσει σε αρκετές σκηνές.

Παρασκευή 15 Ιουλίου 2011

Radiohead – The King of Limbs

Δεν χρειάζεται κάποιος μακροσκελής πρόλογος για τους Radiohead. Όλοι οι φίλοι της παγκόσμιας μουσικής, γνωρίζουν «τι εστί» Radiohead. Η είδηση ειναι, όμως, ότι οι «Ραδιοκεφαλή» κυκλοφόρησαν πριν περίπου 2 μήνες το όγδοο στούντιο άλμπουμ τους,κρατώντας «σιγή ιχθύος». Το “The king of limbs” είναι ηχογραφημένο στην Ιαπωνία και κυκλοφορεί χωρίς καν, να ανακοινωθεί η κυκλοφορία του, σε ψηφιακή μορφή. Μη ξεχάσουμε πως στην προηγούμενη δουλειά τους (“In Rainbows”) ανέβασαν ολόκληρο το άλμπουμ για δωρεάν κατέβασμα, δίνοντας την δυνατότητα σε όποιον το κατεβάσει, να δώσει όσα χρήματα θελήσει ο ίδιος.
Ο Thom Yorke και η παρέα του πειραματίζονται και σε αυτό τον δίσκο,με ήχους πολύ διαφορετικούς και ένα “The king of limbs” να διαφέρει κατά πολύ από τους προηγούμενους δίσκους. Με την πρώτη ακρόαση νομίζεις ότι άκουσες το ½ του δίσκου, μιας και η διάρκεια ολόκληρου του άλμπουμ ειναι 37:24’. Γι αυτό το λόγο κυκλοφορούν και οι φήμες περί κυκλοφορίας δεύτερου δίσκου, συνέχειας του πρωτου. “Ο βασιλιάς των άκρων”, εντελώς διαφορετικής μουσικής φιλοσοφίας απο τα προηγούμενα άλμπουμ, παραμελεί τις ηλεκτρικές κιθάρες και πιάνει τα keyboards. Η φωνή του Thom είναι ανατριχιαστική όπως πάντα, απογειώνοντας τα κομμάτια. Πιστεύω πως τέτοια φωνητικά, δυσκολα θα ξανακούσουμε στο μέλλον απο άλλο καλλιτέχνη. Παρόλ’ αυτά, το άλμπουμ δεν συγκινει. Και αυτό, γιατί δεν σε κάνει να πατήσεις το repeat, για μια δεύτερη ακρόαση. Τα 8 κομμάτια του δίσκου φεύγουν γρηγορα το ένα μετά το άλλο, χωρίς να σε «κρατήσει» κάποιο. Η αρχή είναι πολύ καλή με το “Bloom” να σε βάζει στο ρυθμό των Radiohead. Το “Lotus Flower”, όπου αποτελεί και το πρώτο single, είναι η αποκορύφωση του δίσκου, με το γρήγορο τέμπο και την όμορφη μελωδία. Το άλμπουμ κλείνει με το “Separator”, το οποίο δίνει και αυτό ένα γρήγορο και όμορφο ρυθμό στον επίλογο.

Το “The king o limbs” δεν ενθουσίασε. Αν ήταν ο πρώτος «σκοτεινός» δίσκος του συγκροτήματος, θα σκεφτόμουν πως οι Βρετανοί κάνουν αλλαγή πλεύσης. Αλλά επειδή η αλλαγή έγινε το 2007 με το “In Rainbows”, το οποίο ήταν κάτι πολύ διαφορετικό απο αυτό που είχαμε συνηθίσει να παίρνουμε απο το γκρουπ, το “TKOL” δεν ανταποκρίνεται. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι οι Radiohead παίρνουν την κατιούσα. Δεν θα σταματήσουν να πειραματίζονται και να μας χαρίζουν δυνατούς στίχους και φρέσκους ήχους από άλλο πλανήτη...τον δικό τους.

Πέμπτη 14 Ιουλίου 2011

Loft

Πέντε φίλοι, όλοι παντρεμένοι, μοιράζονται την ίδια σοφίτα για τις εξωσυζυγικές τους σχέσεις. Όλα φαίνεται να δουλεύουν καλά για αυτούς και πιστεύουν πως έχουν βρει το τέλειο σχέδιο για να εξαπατούν τις γυναίκες τους μέχρι που ένα πρωί βρίσκουν το πτώμα μιας άγνωστης κοπέλας στη σοφίτα. Τότε θα αρχίσουν να κατηγορούν ο ένας τον άλλον και θα καταλάβουν πως δεν γνωρίζονται τελικά τόσο καλά και πως όλοι έχουν τα μυστικά τους.
Το Loft μας έρχεται από το Βέλγιο και είναι ένα πολύ δυνατό αστυνομικό θρίλερ που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις αντίστοιχες χολιγουντιανές παραγωγές και βασίζετε στο πολύ συμπαγές σενάριό του Bart De Pauw και στην καταπληκτική του σκηνοθεσία του Erik Van Looy. Η λέξη ανατρεπτικό μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να περιγραφεί το σενάριο της ταινίας πραγματικά με όλη της τη σημασία αφού, ενώ πολλές φορές κατά την διάρκειά της θα πιστέψεις πως το μυστήριο λύνετε, μέχρι ελάχιστα λεπτά πριν το τέλος της ταινίας δεν μπορείς να έχεις βάσιμες υποψίες για την κατάληξη της. Σε αυτό βοήθησε η πολύ καλή σκηνοθεσία που είχε το έργο, με τις παράλληλες ζωές των ηρώων να ξεδιπλώνονται πολύ δυναμικά και με την ένταση να ανεβαίνει αρμονικά κατά τη διάρκεια της ταινίας. Οι ηθοποιοί, αν και όχι ιδιαιτέρως γνωστοί, κάνανε πολύ καλή δουλεία στον ρόλο τους, ειδικά ο πρωταγωνιστής Koen De Bouw (Chris Van Outryve) και ο αρχηγός της παρέας αυτής Filip Peeters (Vincent Stevens).
Η ταινία στο Βέλγιο πήγε πάρα πολύ καλά εισπρακτικά, μάλιστα ανέβηκε πρώτη στη σχετική λίστα με τις εισπράξεις των εγχώριων ταινιών. Την χρονιά που μας πέρασε γυρίστηκε το remake της ταινίας στην Ολλανδία, ενώ ήδη ετοιμάζετε το Αμερικάνικο remake της με σκηνοθέτη πάλι τον Erik Van Looy. Αξίζει όμως σίγουρα να την ψάξετε και να την δείτε.

Τετάρτη 13 Ιουλίου 2011

PJ Harvey – Let England Shake

Η Polly Jean Harvey ξαναχτυπά μετα απο 2 χρόνια με τον δέκατο δίσκο της, με τίτλο “Let England Shake”. Η Βρετανίδα τραγουδοποιός γνωρίζει πολύ καλά τα ροκ μονοπάτια και πώς να μας ξεσηκώνει με τις περίεργα όμορφες μελωδίες της. Εξάλλου, αυτό το έχει αποδείξει εδώ και 19 χρόνια που βρίσκεται στην δισκογραφία, απο το “Dry”(1992) και το αριστουργηματικό “Bring me to life”(1994) ως το “A woman a man walked by”, με δεκάδες μεγάλες επιτυχίες και αμέτρητες εμφανίσεις στα μεγαλύτερα φεστιβαλ της Ευρώπης.
Το “Let England shake” αποτελεί την καλύτερη εισαγωγή για τον δίσκο. Ρυθμικό κομμάτι που σε κάνει να χαλαρώσεις και να κουνάς ρυθμικά και εσυ τα πόδια σου. Συνεχίζεις με το “The glorious land”, το οποίο σου προκαλεί μια σύγχυση αρχικά, καθώς ξεκινάει με πολεμικό εμβατήριο και συνεχίζει με τις ψιλές νότες της PJ σε συνδυασμό με τις άναρχες μελωδίες. Θα συναντήσουμε και ανατολίτικους ήχους στο “England” με τη μουσική να παραπμεπει σε μάχη. Γενικά, ο συγκεκρίμενος δίσκος σου δίνει την εντύπωση ότι ηχογραφήθηκε μετά από περίοδο πολέμου. Ωστόσο, η Harvey δεν «παραμελεί» την βρετανική ροκ και στα “Bitter branches” και “Written on the forehead” συναντούμε τα ηλεκτρικά στοιχεία και τα κρουστα που έλειπαν απο τα προηγουμενα τραγούδια. Για επίλογο του δίσκου, η PJ ενώνει τη φωνή της, με εκείνη του Mick Harvey και το αποτέλεσμα είναι το “The colour of the earth”, το οποίο αποτελεί και την κορύφωση του άλμπουμ.
Η PJ Harvey συνεχίζει να ενθουσιάζει με τις δισκογραφικές της δουλειές, έχοντας ως απόδειξη τις κορυφες που έχει κατακτήσει όλα αυτα τα χρόνια. Το “Let England Shake” αποτελεί αδιαμφισβήτητα έναν απο τους 3 καλύτερους διεθνείς δίσκους του πρώτου εξαμήνου του 2011. Και όπως φαινεται, και στο τέλος της χρονιας θα βρίσκεται στη λίστα των καλύτερων δίσκων για φέτος.

Τρίτη 12 Ιουλίου 2011

Unknown - Ο Αγνωστος

Ο Dr. Martin Harris είναι ένας καταξιωμένος επιστήμονας και τον έχουν καλέσει να παρευρεθεί σε ένα συνέδριο στην Γερμανία για να μιλήσει για την δουλειά του. Μετά από ένα τροχαίο ατύχημα όμως πέφτει σε κόμμα και όταν ξυπνάει έχει μερική απώλεια μνήμης. Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο όταν θα καταφέρει να συναντήσει την σύζυγό του και αυτή όχι μόνο δεν θα τον αναγνωρίσει, αλλά θα έχει στο πλευρό της έναν άλλον άντρα ο οποίος χρησιμοποιεί το ίδιο όνομα με αυτόν…
Η νέα ταινία του Liam Neeson, μετά την μεγάλη επιτυχία του Taken, επιστρέφει σε άλλη μια action ταινία σε έναν ρόλο που φαίνεται πως του πάει πολύ. Η ταινία μπορεί να χωριστεί θεωρητικά σε δύο μέρη. Στο πρώτο μισό ο σκηνοθέτης, Jaume Collet-Serra, χτίζει την πλοκή μιας ταινίας μυστηρίου, με κύρια στοιχεία την αγωνία για την κατάσταση του πρωταγωνιστή και την παράνοια που φαίνεται να τον περιβάλει. Στο δεύτερο μισό το έργο μετατρέπετε σε μία γνήσια ταινία δράσης όπου ο θεατής βλέπει, πέρα από της διάφορες πολύ ενδιαφέρουσες ανατροπές της ιστορίας, πολλές γρήγορες σκηνές δράσεις.
Το cast της ταινίας εκτός από τον Liam Neeson περιλαμβάνει και την Diane Kruger (Inglourious Basterds, National Treasure, Troy) στο ρόλο μιας παράνομης μετανάστριας η οποία θα βοηθήσει τον Dr. Martin να λύσει το μυστήριο. Επίσης, ξεχωριστό ρόλο έχουν οι Bruno Ganz και Frank Langella, οι οποίοι με τους ρόλους τους δίνουν στην ταινία πολλές δόσεις πρακτορικού μυστηρίου.
Ο Jaume Collet-Serra, μετά το κακό remake του House of Wax και του μέτριου Orphan, επανέρχεται με την σίγουρα καλύτερη του ταινία. Το Unknown είναι πολύ ωραία γυρισμένο με την επιλογή της Γερμανίας ως μέρος που διαδραματίζετε η ταινία να κρίνεται άκρως επιτυχημένη. Η ταινία χωρίς ιδιαίτερα σεναριακά κενά ή “ευκολίες” σε κρατάει σε εγρήγορση μέχρι το τέλος. Αν και στην αρχή η ταινία δίνει ελπίδες για κάτι καλύτερο, στο τέλος παραμένει μία πάρα πολύ καλή περιπέτεια.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More