Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τρίτη 26 Ιουλίου 2011

The Adjustment Bureau - Οι Ρυθμιστές

Τελικά πόσο ελεύθεροι είμαστε? Οι επιλογές μας είναι δικές μας ή χειραγωγούμαστε από άλλους ώστε οι κινήσεις μας να βοηθούν ένα μεγαλύτερο σχέδιο? Την πραγματική απάντηση σε αυτό το ερώτημα ανακάλυψε κατά λάθος ο βουλευτής Ντέιβιντ Νόρις, αφού μια μέρα που, δεν άργησε όπως θα έπρεπε, να πάει στο γραφείο του, θα δει τους Ρυθμιστές, μια ομάδα η οποία μπορεί να ελέγχει και να επεμβαίνει στις επιλογές των ανθρώπων ώστε αυτές να εναρμονίζονται με το “πλάνο”.
Ο Philip K. Dick είναι ένας μεγάλος συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας, σε έργα του οποίου έχουν βασιστεί πολλές κινηματογραφικές επιτυχίες, όπως τα Blade Runner, Total Recall και Minority Report. Το The Adjustment Bureau βασίζετε πάνω στην ιστορία του Philip K. Dick, Adjustment Team, όμως δεν καταφέρνει να συνεχίσει αυτή την παράδοση καλών μεταφορών.
Ο George Nolfi είναι υπεύθυνος για την μεταφορά από το βιβλίο στο σενάριο του αρκετά καλού The Bourne Ultimatum, αλλά και των κακών Timeline και The sentinel, καθώς και για την συγγραφή του μόνου πρωτότυπου σεναρίου του, στο Ocean's Twelve. Στο The Adjustment Bureau πέρα από την συγγραφή του σεναρίου αναλαμβάνει και την σκηνοθεσία για πρώτη φορά στην καριέρα του. Δυστυχώς ο Nolfi αποτυγχάνει να μεταφέρει την αίσθηση της πραγματικής ιστορίας, μπλέκει μέσα πολύ το ρομάντζο μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών και τελικά χάνετε σε ένα ανελέητο κυνηγητό ανάμεσα σε ορόφους και μέσα από πόρτες που κάθε φορά ανοίγουν όπου θες.
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βλέπουμε τον Matt Damon και την Emily Blunt. Η τρομερή χημεία που είχε το δίδυμο αυτό είναι το μόνο που κρατάει την ταινία σε κάποιο επίπεδο και σε κάνει τελικά να θες να την δεις μέχρι το τέλος, γιατί κατά τάλλα η όποια δράση της ταινίας είναι ανούσια και τα σεναριακά κενά της είναι τόσα πολλά που στο τέλος δεν ξέρεις τελικά τι ήταν αυτό που είδες.

Δευτέρα 25 Ιουλίου 2011

Cults – Cults

Επιστροφή στη δεκαετία του ’60, στην indie pop, την χορευτική pop, στα πικ απ και τα βινύλια. Δεν μιλάμε για κάποιο συγκρότημα παλιάς εποχής, αλλά για του Cults του 2010. Οι Νεοϋρκέζοι κυκλοφορούν το ομώνυμο ντεμπούτο τους άλμπουμ και μας κάνουν να νιώθουμε σε παλιές εποχές, ακόμη κι αν δεν έχουμε ζήσει σε αυτές. Η Madeline Follin και ο Brian Oblivion, μαθητές στο New York University, ξεκίνησαν να δημιουργούν μουσική από χόμπι, μέχρι που έφτασαν στο καταπληκτικό αποτέλεσμα των 11 τραγουδιών, που ονομάζεται “Cults”.
Τραγούδια που ενδείκνυται για καλοκαίρι, για να τα ακούς στο αμάξι, όπου και αν πηγαίνεις. Ο δίσκος δεν είναι μεγάλης διάρκειας και κυλάει εύκολα και γρήγορα. Υπάρχει το ενδεχόμενο να μην καταλάβεις κιόλας πότε αλλάζει τραγούδι,καθώς μοιάζουν όλα μεταξύ τους. Πράγμα που μπορεί να το βαρεθείς και να «χαντακώσεις» το άλμπουμ, αν και αποτελεί μία από τις καλύτερες δουλείες του 2010. Κορυφαίες στιγμές αποτελούν τα “Oh my God”, “Never Saw the Point”, “Bumper” και το “Rave On”. Τα γλυκά φωνητικά της Madeline θα σε τρελάνουν, ενώ τα κιθαριστικά του Brian είναι πολύ όμορφα και προσεγμένα στο ύφος που θέλει να πλασάρει το ντουέτο.
Υπάρχουν οι περιπτώσεις που ένας καλλιτέχνης/συγκρότημα κυκλοφορεί ένα καταπληκτικό ντεμπούτο δίσκο, ανεβάζοντας πολύ τον πήχη. Στους καλλιτέχνες αυτούς ανήκουν οι Cults. Ωστόσο, για το αν θα μπορέσουν να ξεπεράσουν τον πήχη, που οι ίδιοι έβαλαν, δεν το γνωρίζω. Βέβαια, δεν είναι δύσκολο, αν αναλογιστούμε τί «καλούδια» έφτιαξαν για πρώτης τους δουλειά. Αναμένουμε καινούρια τραγούδια απο το νεοϋρκέζικο ντουέτο, φυσικά στο ίδιο ύφος, για να μας πηγαίνουν σε εποχές άγνωστες για μας, αλλά αγαπημένες από μουσικής άποψης.

Κυριακή 24 Ιουλίου 2011

Persepolis

Η Marjane Satrapi μας εξιστορεί την ιστορία της ζωής της και την πολιτική ιστορία της πατρίδας της, Ιράν. Ασπρόμαυρη εικόνα και ένα animation διαφορετικό απο τα άλλα, με όμορφα μινιμαλ σκίτσα, αποτελεί ίσως την καλύτερη ταινία στην κατηγορία της.
Η μικρή Marjane μεγαλώνει στην Τεχεράνη του 1978 και ζει τους αγώνες του ιρανικού λαού για ελευθερία και απαλλαγή από το καθεστώς του Παχλεβι. Οι γονείς και η γιαγιά της είναι αριστεροί και παλέυουν για την πτώση του διεφθαρμένου Σαχη, ενώ ταυτόχρονα μεταδίδουν στην κόρη τους την αγάπη για ειρήνη και ελευθέρια και την διεκδήκηση των δικαιωμάτων της. Η πτώση του καθεστώτος του Σαχη είναι πραγματικότητα, ωστόσο η συνέχεια δεν είναι και η καλυτερη, αφού οι φρουροί της επανάστασης επιβάλλουν τη δική τους δικτατορία στο λαό. Μεγαλώνοντας η Merjane συνηδητοποιεί τον φαλλοκρατισμό, την καταπίεση και την απομόνωση που ασκούνταν στον λαό του Ιράν και αρχίζει να αντιδρά, βάζοντας σε κίνδυνο την ακεραιότητα της και τους γονείς της, μιας και οι εκτελέσεις των αντικαθεστωτικών είναι καθημερινή «συνήθεια». Έτσι, οι γονείς της αποφασίζουν να την στείλουν στην Αυστρία.
Εκεί γνωρίζει νέες παρέες, γνωρίζει καινούρια πράγματα και προσπαθεί να ενταχθεί στον δυτικό κόσμο. Ωστόσο, αυτό ειναι αρκετά δύσκολο αφού η Marjane έχει μάθει να μιλάει «εξω απο τα δόντια» και αυτό της στοιχίζει. Απογοητευμένη απο αυτή την κατάσταση, έρχεται να την ρίξει εντελώς ψυχολογικά μια ερωτική απογοήτευση. Όλα αυτά συμβάλλουν στο να γυρίσει στην πατρίδα της.
Το σκηνικό που θα συναντήσει στην Τεχεράνη είναι πολύ χειρότερο από ότι το είχε αφήσει. Το καθεστώς που επικρατεί βυθίζει ολοένα και περισσότερο το Ιράν και εκείνη παραδομένη πέφτει στα ψυχοφάρμακα και παντεύεται απο υποχρέωση. Κάπου εκεί, όμως, στον λύθαργο της Marjane, έρχεται η γιαγιά της για να την αφυπνίσει. Να της πει πως χωρίς αξιοπρέπεια δεν υπάρχει αληθινή ζωη. Και τότε εμφανίζεται το Παρίσι, όπου θα γίνει η νέα πατρίδα της.
Κινούμενα σχέδια για μεγάλους και εντελώς διαφορετικά – και προσωπικά, πολύ καλύτερα - από εκείνα του Walt Disney. Κινούμενα σχέδια που μας κάνουν να σκεφτούμε πως η κοινωνία αλλάζει μόνο με δικαιοσύνη και με σωστή «τακτοποίηση» του εσωτερικού μας κόσμου. Ταινία που ένας φίλος της 7ης τέχνης πρέπει να την δει σίγουρα.

Σάββατο 23 Ιουλίου 2011

Φοίβος Δεληβοριάς – Ο αόρατος άνθρωπος

Τέσσερα χρόνια μετά το τελευταίο στούντιο άλμπουμ («Έξω»), ο Φοίβος Δεληβοριάς δείχνει εντελώς απελευθερωμένος, παρουσιάζοντάς μας το «Ο Αόρατος Άνθρωπος». Η αλλαγή δισκογραφικής εταιρείας του έλυσε τα χερια και δημιουργεί έναν από τους καλύτερους δίσκους του. Δίνοντας έμφαση στην μουσική, ο Αθηναίος τραγουδοποιός μας παρουσιάζει την απώλεια, την στενοχώρια, τη νοσταλγία για μια σχέση, για κάτι που χάθηκε στο χρόνο.
Δύσκολα να βρω το ζενίθ και το ναδίρ του δίσκου, καθώς αρχίζοντας με το “Bolero”, όπου σου καρφώνεται στο μυαλό η μελωδία του theremin, τα κομμάτια δένουν μεταξύ τους και κυλάει όμορφα το άλμπουμ. Συναντάμε την Αρλέτα στο «Ωροσκόπιο», το οποίο βασίζεται στη μελωδία του “St James infirmary blues” των The White Stripes, ενώ το «Σκοτάδι των δύο» αποτελεί το πιο μελωδικό τραγούδι, με την ερμηνεια της Ρένας Μόρφη. «Γίνε εκείνο που σου μοιάζει και για μένα μην σκεφτείς» μας λέει στο εξαιρετικό «Χωρίς», ένα απο τα καλύτερα τραγούδια του Φοίβου γενικώς.
Περίεργο στίχο θα βρούμε στο «Μηδέν εισερχόμενα», ωστόσο μετά την δεύτερη ακρόαση δεν σταματώ να το ακούω. «Ο Αόρατος Άνθρωπος» κλείνει με το «Καταφύγιο», στο οποίο «δεν χτυπάει του χρόνου το μαστίγιο». Το συγκεκριμένο τραγούδι αποδεικνοιει, πώς μονάχα μια κιθάρα απογειώνει όμορφους στίχους.
Ο έκτος δίσκος του Φοίβου Δεληβοριά είναι πολύ πιο ώριμος, εσωστρεφής και μελαγχολικός. Για άλλη μια φορά καταφέρνει αυτό που λίγοι καλλιτέχνες μπορούν να κάνουν, να μας κάνει να πατήσουμε repeat και να ξεχαστούμε στις μελωδίες και τους στίχους του. Αξίζει τουλάχιστον δύο ακροάσεις ο «Αόρατος Άνθρωπος», γιατί πολύ απλά είναι δισκάρα.

Παρασκευή 22 Ιουλίου 2011

Mr. Nobody - Ο Κανενας

Ο Nemo Nobody είναι 118 ετών και είναι ο τελευταίος θνητός άνθρωπος στην Γη. Οι τελευταίες τους ώρες ζωής έχουν γίνει reality για τους ανθρώπους του 2092 και ένας ρεπόρτερ προσπαθεί να μάθει ποιος πραγματικά είναι ο Nemo Nobody. Ο Nemo προσπαθεί να αφηγηθεί στον ρεπόρτερ τις τρεις περιόδους της ζωής του, τότε που ήταν 9 χρονών, τότε που ήταν 15 και τότε που ήταν 34, που χρειάστηκε να κάνει επιλογές που θα του άλλαζαν όλη την ζωή μετά. Ο ρεπόρτερ ακούει τον Nemo να αφηγείται, μπερδεμένες μεταξύ τους, τρεις διαφορετικές ζωές στις οποίες θα μπορούσε να έχει καταλήξει αν είχε κάνει μια σειρά από επιλογές, χωρίς να ξεκαθαρίζει απόλυτα πιες ήταν οι σωστές, με μοναδικό κοινό παρονομαστή την αγάπη.
Ο Βέλγος σκηνοθέτης Jaco Van Dormael είχε κερδίσει το 1991 την Χρυσή Κάμερα στο Φεστιβάλ των Καννών με την πρώτη του ταινία, Toto the Hero, ενώ έγινε και πιο ευρέως γνωστός με την δεύτερη του ταινία, το The Eighth Day που κυκλοφόρησε το 1996. Χρειάστηκε να περάσουν 13 χρόνια για να ξαναδούμε δουλειά του Jaco Van Dormael, όμως το Mr. Nobody θα είναι μια ταινία που θα συζητιέται για πολλά χρόνια ακόμα.
Η πλοκή του έργου είναι αρκετά περίπλοκη, αφού οι αναμνήσεις από τις ζωές που θυμάται είναι μπλεγμένες και συνέχεια ο Nemo και μαζί του ο θεατής περνάει από την μία ζωή στην άλλη, από την μία επιλογή στην άλλη, ενώ κάποιου ενδιάμεσα εξηγούνται και θεωρίες όπως του Big Bang και των Χορδών. Ο Jaco Van Dormael όμως, χτίζει παράλληλα μια μαγευτική ατμόσφαιρα με τα συνεχώς έντονα χρώματα, το καταπληκτικό, σε φρενήρης ρυθμούς, μοντάζ του και τον ρομαντισμό, που είναι το κυρίαρχο στοιχείο που οδηγεί την ταινία.
Οι ερμηνείες της ταινίας είναι φανταστικές, ξεκινώντας από τον Toby Regbo που υποδύεται τον 15χρονο Nemo, μέχρι τις Linh Dan Pham(Ninja Assassin), Sarah Polley(Splice, Dawn Of The Dead) και Diane Kruger(Unknown, Inglourious Basterds, National Treasure) που υποδύονται τις τρεις γυναίκες που σηματοδοτούν την κάθε ζωή του Nemo. Ξεχωριστή αναφορά επιβάλετε στον Jared Leto, ο οποίος άφησε για λίγο τους 30 seconds to mars και έδωσε, αν όχι την καλύτερη, την δεύτερη καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του, μετά το Requiem for a dream. Τέλος, το τρομερό πακέτο της ταινίας έρχεται να συμπληρώσει το εκπληκτικό soundtrack του, με κομμάτια όπως τα Everyday του Buddy Holly και Sweet Dreams από Eurythmics και φυσικά το Mister Sandman της Emmylou Harris.
Το Mr.Nobody είναι ένα μοναδικό αριστούργημα 141 λεπτών. Αυτό αναγκαστικά ζητάει από τον θεατή αφενός να “αντέξει” την μεγάλη διάρκεια της ταινίας, αφετέρου να την παρακολουθήσει με ανοιχτό μυαλό και να μην χαθεί στην περιπλοκότητα της ιστορίας αλλά στην ομορφιά της ατμόσφαιράς της. Μακάρι να μην χρειαστεί να περάσουν άλλα 13 χρόνια για να ξαναδούμε δουλειά του Jaco Van Dormael, ειδικά μετά από αυτό το καταπληκτικό έργο.

Πέμπτη 21 Ιουλίου 2011

Απόστολος Ρίζος –Τί είδες που δεν είδα εγώ;


Πρώτος προσωπικός δίσκος για τον Απόστολο Ρίζο, ο οποίος μας είχε ήδη εντυπωσιάσει στη συνεργασία του με το Νικο Ζούδιαρη, με τίτλο-ερώτηση «Τί είδες που δεν είδα εγω;». Ο τραγουδοποιός από τη Λαμία με τις όμορφα περίεργες φωνητικές χορδές του, έκανε το «μπαμ» στους δίσκους του Ζούδιαρη, «Ένας κύκνος κλαίει» και «Φυσαλίδα», ερμηνέυοντας μοναδικά τα τραγουδια. Ήρθε, λοιπόν, η κατάλληλη στιγμή και στα μέσα του 2010 κυκλοφορεί το ντεμπούτο του άλμπουμ.
«Τι ειδες που δεν είδα εγω;» ρωτάει ο Απόστολος Ρίζος, ενώ μας παρουσιάζει μέσα απο τα 14 τραγούδια του μια σχέση, απο την αρχή μέχρι το τέλος της. Ο δίσκος ξεκινάει κάπως «ανώμαλα», καθώς το «Απο το πρώτο βλεμμα σου» δημιουργεί μια σύγχυση με την αναρχία στις ηλεκτρικές κιθάρες και τα κρουστά. Συνεχίζοντας το δρόμο της σχέσης που τραγουδάει ο Ρίζος, νιώθουμε ανατριχίλα στο «Βαβυλώνα», ενώ το γνωστότερο κομμάτι του δίσκου, «Μη φύγεις», παίρνει τη σκυτάλη και εκτοξεύει το άλμπουμ.

Τραγούδι που θα το ακούσεις τουλάχιστον 3 φορές είναι το «Σεπτέμβρης», ένα πολύ όμορφο κομμάτι. Το «Λέξη λέξη» θα σε συγκινήσει και η φυσαρμόνικα, πιστεύω, πως το κάνει ακόμη καλυτερο.
Ένας δίσκος που ακούγεται απο την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς αναβολές. Ωστόσο, αν κάποιος ακροατής που δεν αντέχει ολόκληρο άλμπουμ να περιστρέφεται γύρω απο την αγάπη, καλύτερα να μην το ακούσει μονομιάς. Καλοδουλεμένη δουλειά, με στίχους, μουσική και ενορχήστρωση του ίδιου του Απόστολου Ρίζου, ενός καλλιτέχνη που έχει το ταλέντο να μας χαρίζει ανατριχιαστικά τραγούδια.

Τετάρτη 20 Ιουλίου 2011

Source Code - Τα Τελευταία 8 Λεπτά

Ο στρατιώτης Colter Stevens υπηρετεί σε ένα μυστικό project όπου ξαναζεί τα τελευταία 8 λεπτά της ζωής ενός θύματος μιας βομβιστικής επίθεσης σε ένα τρένο. Ο ίδιος το τελευταίο που θυμάται είναι να πετάει με ένα ελικόπτερο στο Αφγανιστάν όπου τον είχαν τοποθετήσει, αλλά τον ενημερώνουν ότι πάνω απόλα προέχει να βρει την ταυτότητα του βομβιστή. Έχοντας κάθε φορά μόνο 8 λεπτά στην διάθεσή του, ο Colter θα προσπαθήσει να βρει τον βομβιστή για να σταματήσουν τις μελλοντικές του επιθέσεις.
Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Duncan Jones, μας είχε αφήσει με τεράστιες προσδοκίες μετά την προηγούμενη και πρώτη του ταινία, Moon. Σε αυτή του τη δουλειά, παίρνει ένα σενάριο που φαίνεται να είναι μία μίξη των Deja Vu και 12 Monkeys, αλλά καταφέρνει να το παρουσιάσει με τρόπο ώστε να μην ξενίσει τον θεατή αυτό. Όπως επιβάλλεται σε μια ταινία τέτοιας θεματολογίας, καταπληκτική δουλειά έχει γίνει στο μοντάζ. Το cast περιλαμβάνει τον Jake Gyllenhaal(Donnie Darko, Zodiac, Prince of Persia) στον πρωταγωνιστικό ρόλο, την Michelle Monaghan (Eagle Eye, Gone Baby Gone) και την Vera Farmiga(The Departed, Up in the Air).
Το Source Code θα μπορούσε να είναι μια πολύ καλή scifi περιπέτεια καθώς στο μεγαλύτερο μέρος της, μικρής η αλήθεια είναι, διάρκειάς της σου κρατάει το ενδιαφέρων έχοντας αναπτύξει κατάλληλα τους χαρακτήρες για να υπάρχει η κατάλληλη αγωνία για αυτούς. Δυστυχώς όμως, το τέλος μοιάζει λες και είναι από άλλη ταινία και όχι από αυτή που παρακολουθήσαμε τα προηγούμενα 90 λεπτά, καθώς ο Jones δεν αποφεύγει τον συγκαταβατισμό με το happy end, είτε γιατί ήθελε να περάσει ένα μήνυμα στις οικογένειες των στρατιωτών της Αμερικής και των θυμάτων τρομοκρατικών επιθέσεων, είτε απλά επειδή στόχευσε στην άνοδο των εισπράξεων.
Στην τελική, το Source Code σημαδεύετε από την κακή επιλογή του τέλους του το οποίο σε σπρώχνει να αντιληφθείς πως και η υπόλοιπη ταινία δεν ήταν κάτι το τρομερό. Μακάρι ο Duncan Jones να εκμεταλλευτεί τα κέρδη αυτής της ταινίας ώστε στην επόμενη του δουλειά να χρησιμοποιήσει πάλι το ταλέντο που μας έχει δείξει ότι έχει.

Τρίτη 19 Ιουλίου 2011

Rokkuro – I Annan Heim

Μπορεί τα τραγούδια τους να μας θυμίζουν τις καταπληκτικές μελωδίες των Sigur Ros και των μυθικών Mum, ομως, οι ολόφρεσκοι Rokkuro βρίσκονται στο προσκήνιο,όχι μονο της ισλανδικής μουσικής σκηνής, αλλα του παγκόσμιου μουσικού στερεώματος. Σαφώς επηρεασμένοι απο τους πρωτεργάτες της ισλανδικής post-rock, Sigur Ros, οι οποίοι κατάφεραν να εξάγουν τις μελωδίες τους και στην υπόλοιπη Ευρώπη, οι Rokkuro μας παρουσιάζουν τον δεύτερο και πιο ώριμο δίσκο τους με τίτλο “I Annan Heim”(Σ’έναν άλλο κόσμο).
Το καταπληκτικό των τραγουδιών του συγκεκριμένου δίσκου είναι πως, αν και οι στίχοι είναι στα ισλανδικα, σου γίνονται οικεία στο άκουσμά τους. Τα πανέμορφα και απαλά φωνητικά της Hildur Kristn Stefnsdttir σε συνδυασμό με την μελωδική γλώσσα των Ισλανδών σε ταξιδεύουν. Κατά τη διάρκεια του “I Annan Heim” υπάρχουν αρκετές εναλλαγές, όσον αφορά το τέμπο και τον ηλεκτρισμό, με τα οποία σε κάποια τραγούδια οι Ισλανδοί δείχνουν την ροκ πλευρά τους. Η μελαγχολία που σε πιάνει ακούγοντας τα κομμάτια,κατά καποιο περίεργο τρόπο σου αρέσει. Οι κιθάρες παίζουν κυρίαρχο ρόλο ενώ το τσέλο και τα κρουστά προσδίδουν δραματική νότα στα εννέα τραγούδια του δίσκου. Ωραίες στιγμές αποτελούν τα “I Annan Heim”, το οποίο είναι και το εναρκτήριο κομμάτι του άλμπουμ, “Sjonarspil”, η πιο δυνατή εκτέλεση του εν λόγω έργου, και “Skuggamyndir”.
Δεν καταλαβαινεις τιποτα από ισλανδικά; Ε και; Οι Rokkuro είναι εδώ για να μας υπενθυμίσουν τη δύναμη της μουσικής,σε οποιαδήποτε γλώσσα. Τρία αγόρια και δύο κοπέλες συνθέτουν τις δικές τους αέρινες μελωδίες και ηρθε ο καιρός να φτάσουν αυτές τις μελωδίες στα πέρατα του κόσμου. Γιατί η μουσική που φτιάχνουν δεν είναι ρηχή,ούτε τυχαία.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More