Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Πέμπτη 28 Ιουλίου 2011

Shutter Island - Το Νησι Των Καταραμενων

Ο Edward "Teddy" Daniels είναι ένας Αμερικανός αστυνόμος ο οποίος, μαζί με τον συνάδελφό του Chuck Aule, πάει σε ένα απομακρισμένο νησί πάνω στο οποίο βρίσκετε το ψυχιατρίο Άσκλιφ. Εκεί καλείτε να ερευνήσει την μυστίρια εξαφάνηση μιας τροφίμου, της Rachel Solando. Προσπαθώντας να μάθει τι έγινε, θα ανακαλύψει ότι τελικά τα πράγματα στο ψυχιατρίο δεν είναι όπως φαίνονται.
Το δίδυμο Scorsese – DiCaprio φαίνεται πως είναι χρυσό, αν και δεν περιμέναμε αυτήν τους την δουλεία για να το καταλάβουμε. Πραγματικά ο ένας απογειώνει την δουλειά του άλλου. Ο Scorsese είναι άλλη μια φορά τρομερός, περνάει το 50’ feeling στην ταινία απίστευτα και καταφέρνει μέσα από σκηνές τρέλας να αναδείξει την συνείδηση ως την μεγαλύτερη δύναμη που επηρεάζει έναν άνθρωπο. Ο DiCaprio έχει αποδείξει πια ότι είναι ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του με ικανότητα να ανταπεξέλθει σε πραγματικά τεράστια γκάμα ρόλων. Στο Shutter Island λαμβάνει έναν ρόλο σχετικά δύσκολο που απαιτεί μεγάλη εκφραστικότητα και η αλήθεια είναι πως τον απογειώνει. Πέρα από τον DiCaprio ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε και ο Ben Kingsley αλλά ακόμα περισσότερο ο απίστευτα τρομερός στο ρόλο του Mark Ruffalo, ο οποίος πήρε έναν δεύτερο ρόλο και τον έκανε πρώτο.
Πολύς λόγος έγινε για το τέλος της ταινίας και την ανατροπή που υπάρχει. Η αλήθεια είναι πως από την μέση της ταινίας ακόμη, πολλοί μπορεί να υποψιαστούν που θα καταλήξει η ιστορία. Το θέμα είναι πως ο Scorsese, μάλλον, δεν προσπάθησε να το κρύψει ιδιαίτερα καθώς έδωσε παραπάνω σημασία στην αναδείξει της ψυχοσύνθεσης του χαρακτήρα και τελικά την ‘’λύτρωση’’ του και, μέσω αυτού, του κοινού παρά στο ξάφνιασμα που θα μπορούσε να έρθει από μια τέτοια ανατροπή. Η ανατροπή πάντως είναι μια από τις πληρέστερες που υπάρχει σε ταινία χωρίς να αφήνει σεναριακές τρύπες ή αναπάντητα ερωτήματα που τόσες φορές έχουμε δει σε άλλα έργα. Αυτό οφείλετε στο καταπληκτικό κατά πολλούς και πολύ συμπαγές ομότιτλο βιβλίο του Dennis Lehane, το οποίο η ελληνικής καταγωγής Laeta Kalogridis, το όνομα της οποίας εμφανίζετε όλο και πιο συχνά, μετέφερε πιστά σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η μουσική επένδυση της ταινίας επήσυς ήταν πολύ καλή, με psycho-στυλ ήχους να δένουν τις σκηνές κατάλληλα.
Καλώς ή κακώς το τέλειο δεν υπάρχει, γιαυτό και το Shutter Island έχει ένα μειονέκτημα που δεν το αφήνει να χαρακτηριστεί αριστούργημα, και αυτό είναι η διάρκειά του. Η ταινία διαρκεί 138 λεπτά αλλά θα έπρεπε να κοπούν τουλάχιστον τα 20 από αυτά καθώς στο τέλος η μεγάλη διάρκεια της ταινίας περισσότερο κουράζει, παρά συνησφέρει στο χτίσιμο της ιστορίας .
Η ταινία είναι ένα από τα καλύτερα ψυχολογικά θρίλερ των τελευταίων ετών. Δυστηχώς, το promotion της ταινίας μαζί με τον τραγικό ελληνικό τίτλο δεν το αποσαφηνίζουν αυτό, πλασάρωντας την ως μια ταινία τύπου silent hill. Αν δεν πέσει κανείς σε αυτή την παγίδα, τότε θα απολαύσει σίγουρα ένα πολύ καλό έργο.

Τετάρτη 27 Ιουλίου 2011

Berlin Brides – Modern Celibacy

Τα τελευταία χρόνια η εγχώρια μουσική σκηνή γίνεται όλο και καλύτερη. Νέοι καλλιτέχνες δείχνουν ότι μπορούν να δημιουργούν μελωδίες φρέσκες και να εξάγουν τη μουσική τους στο εξωτερικό, ενώ ήδη στο εσωτερικό να έχουν κάνει πάταγο. Τι πιο ελπιδοφόρο μήνυμα γα την ελληνική μουσική σκηνή αυτοί οι καλλιτέχνες. Σε αυτούς ανήκει και το ντουέτο των Νατάσα Γιανναράκη και Μαριλένα Ορφανού με το όνομα “Berlin Brides”. “Modern Celibacy” ονομάζεται το πρώτο τους άλμπουμ, παρουσιάζοντας στοιχεία από garage, punk και electro.
Απανωτά χτυπήματα δεχόμαστε κατά τη διάρκεια των 12 τραγουδιών του δίσκου απο το synthesizer, τα φωνητικά της Νατάσας και τα κρουστά. Δυνατά ανοίγει το άλμπουμ με το φανταστικό “Ballad for the Touch-Deprived”, για το οποίο γυρίστηκε το πρώτο video clip του συγκροτήματος. Το “Hit and Run” σε συνδυασμό με το “Paralyzed”, αλλά και το “Failure to Wank” δίνουν την απόλυτη δύναμη και απογείωση στον δίσκο. Υπάρχει, βέβαια, και το ήρεμο σημείο (όχι όμως και άσχημο) στο “Rubberize”, ενώ προς το τέλος συναντούμε ένα γαλλο-ισπανόφωνο κομμάτι, το “Ete Athenien”.
Οι «νύφες του Βερολίνου» μας συστήθηκαν με τον καλύτερο τρόπο. Δίνοντάς μας απλόχερα το ταλέντο τους. Με πολύ ωραίες και ανεβαστικές μελωδίες και αυτοβιογραφικά στοιχεία δύσκολα κάποιος να μην λατρέψει τη μουσική τους. Ήδη έχουν παίξει σε πολλά φεστιβάλ του εξωτερικού (με σημαντικότερη παρουσία στο Artrocker του Λονδίνου) και του εσωτερικού και αναμένουμε και άλλες όμορφες μελωδίες αναμειγνυόμενες με ροκ και electro στοιχεια.

Τρίτη 26 Ιουλίου 2011

The Adjustment Bureau - Οι Ρυθμιστές

Τελικά πόσο ελεύθεροι είμαστε? Οι επιλογές μας είναι δικές μας ή χειραγωγούμαστε από άλλους ώστε οι κινήσεις μας να βοηθούν ένα μεγαλύτερο σχέδιο? Την πραγματική απάντηση σε αυτό το ερώτημα ανακάλυψε κατά λάθος ο βουλευτής Ντέιβιντ Νόρις, αφού μια μέρα που, δεν άργησε όπως θα έπρεπε, να πάει στο γραφείο του, θα δει τους Ρυθμιστές, μια ομάδα η οποία μπορεί να ελέγχει και να επεμβαίνει στις επιλογές των ανθρώπων ώστε αυτές να εναρμονίζονται με το “πλάνο”.
Ο Philip K. Dick είναι ένας μεγάλος συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας, σε έργα του οποίου έχουν βασιστεί πολλές κινηματογραφικές επιτυχίες, όπως τα Blade Runner, Total Recall και Minority Report. Το The Adjustment Bureau βασίζετε πάνω στην ιστορία του Philip K. Dick, Adjustment Team, όμως δεν καταφέρνει να συνεχίσει αυτή την παράδοση καλών μεταφορών.
Ο George Nolfi είναι υπεύθυνος για την μεταφορά από το βιβλίο στο σενάριο του αρκετά καλού The Bourne Ultimatum, αλλά και των κακών Timeline και The sentinel, καθώς και για την συγγραφή του μόνου πρωτότυπου σεναρίου του, στο Ocean's Twelve. Στο The Adjustment Bureau πέρα από την συγγραφή του σεναρίου αναλαμβάνει και την σκηνοθεσία για πρώτη φορά στην καριέρα του. Δυστυχώς ο Nolfi αποτυγχάνει να μεταφέρει την αίσθηση της πραγματικής ιστορίας, μπλέκει μέσα πολύ το ρομάντζο μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών και τελικά χάνετε σε ένα ανελέητο κυνηγητό ανάμεσα σε ορόφους και μέσα από πόρτες που κάθε φορά ανοίγουν όπου θες.
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βλέπουμε τον Matt Damon και την Emily Blunt. Η τρομερή χημεία που είχε το δίδυμο αυτό είναι το μόνο που κρατάει την ταινία σε κάποιο επίπεδο και σε κάνει τελικά να θες να την δεις μέχρι το τέλος, γιατί κατά τάλλα η όποια δράση της ταινίας είναι ανούσια και τα σεναριακά κενά της είναι τόσα πολλά που στο τέλος δεν ξέρεις τελικά τι ήταν αυτό που είδες.

Δευτέρα 25 Ιουλίου 2011

Cults – Cults

Επιστροφή στη δεκαετία του ’60, στην indie pop, την χορευτική pop, στα πικ απ και τα βινύλια. Δεν μιλάμε για κάποιο συγκρότημα παλιάς εποχής, αλλά για του Cults του 2010. Οι Νεοϋρκέζοι κυκλοφορούν το ομώνυμο ντεμπούτο τους άλμπουμ και μας κάνουν να νιώθουμε σε παλιές εποχές, ακόμη κι αν δεν έχουμε ζήσει σε αυτές. Η Madeline Follin και ο Brian Oblivion, μαθητές στο New York University, ξεκίνησαν να δημιουργούν μουσική από χόμπι, μέχρι που έφτασαν στο καταπληκτικό αποτέλεσμα των 11 τραγουδιών, που ονομάζεται “Cults”.
Τραγούδια που ενδείκνυται για καλοκαίρι, για να τα ακούς στο αμάξι, όπου και αν πηγαίνεις. Ο δίσκος δεν είναι μεγάλης διάρκειας και κυλάει εύκολα και γρήγορα. Υπάρχει το ενδεχόμενο να μην καταλάβεις κιόλας πότε αλλάζει τραγούδι,καθώς μοιάζουν όλα μεταξύ τους. Πράγμα που μπορεί να το βαρεθείς και να «χαντακώσεις» το άλμπουμ, αν και αποτελεί μία από τις καλύτερες δουλείες του 2010. Κορυφαίες στιγμές αποτελούν τα “Oh my God”, “Never Saw the Point”, “Bumper” και το “Rave On”. Τα γλυκά φωνητικά της Madeline θα σε τρελάνουν, ενώ τα κιθαριστικά του Brian είναι πολύ όμορφα και προσεγμένα στο ύφος που θέλει να πλασάρει το ντουέτο.
Υπάρχουν οι περιπτώσεις που ένας καλλιτέχνης/συγκρότημα κυκλοφορεί ένα καταπληκτικό ντεμπούτο δίσκο, ανεβάζοντας πολύ τον πήχη. Στους καλλιτέχνες αυτούς ανήκουν οι Cults. Ωστόσο, για το αν θα μπορέσουν να ξεπεράσουν τον πήχη, που οι ίδιοι έβαλαν, δεν το γνωρίζω. Βέβαια, δεν είναι δύσκολο, αν αναλογιστούμε τί «καλούδια» έφτιαξαν για πρώτης τους δουλειά. Αναμένουμε καινούρια τραγούδια απο το νεοϋρκέζικο ντουέτο, φυσικά στο ίδιο ύφος, για να μας πηγαίνουν σε εποχές άγνωστες για μας, αλλά αγαπημένες από μουσικής άποψης.

Κυριακή 24 Ιουλίου 2011

Persepolis

Η Marjane Satrapi μας εξιστορεί την ιστορία της ζωής της και την πολιτική ιστορία της πατρίδας της, Ιράν. Ασπρόμαυρη εικόνα και ένα animation διαφορετικό απο τα άλλα, με όμορφα μινιμαλ σκίτσα, αποτελεί ίσως την καλύτερη ταινία στην κατηγορία της.
Η μικρή Marjane μεγαλώνει στην Τεχεράνη του 1978 και ζει τους αγώνες του ιρανικού λαού για ελευθερία και απαλλαγή από το καθεστώς του Παχλεβι. Οι γονείς και η γιαγιά της είναι αριστεροί και παλέυουν για την πτώση του διεφθαρμένου Σαχη, ενώ ταυτόχρονα μεταδίδουν στην κόρη τους την αγάπη για ειρήνη και ελευθέρια και την διεκδήκηση των δικαιωμάτων της. Η πτώση του καθεστώτος του Σαχη είναι πραγματικότητα, ωστόσο η συνέχεια δεν είναι και η καλυτερη, αφού οι φρουροί της επανάστασης επιβάλλουν τη δική τους δικτατορία στο λαό. Μεγαλώνοντας η Merjane συνηδητοποιεί τον φαλλοκρατισμό, την καταπίεση και την απομόνωση που ασκούνταν στον λαό του Ιράν και αρχίζει να αντιδρά, βάζοντας σε κίνδυνο την ακεραιότητα της και τους γονείς της, μιας και οι εκτελέσεις των αντικαθεστωτικών είναι καθημερινή «συνήθεια». Έτσι, οι γονείς της αποφασίζουν να την στείλουν στην Αυστρία.
Εκεί γνωρίζει νέες παρέες, γνωρίζει καινούρια πράγματα και προσπαθεί να ενταχθεί στον δυτικό κόσμο. Ωστόσο, αυτό ειναι αρκετά δύσκολο αφού η Marjane έχει μάθει να μιλάει «εξω απο τα δόντια» και αυτό της στοιχίζει. Απογοητευμένη απο αυτή την κατάσταση, έρχεται να την ρίξει εντελώς ψυχολογικά μια ερωτική απογοήτευση. Όλα αυτά συμβάλλουν στο να γυρίσει στην πατρίδα της.
Το σκηνικό που θα συναντήσει στην Τεχεράνη είναι πολύ χειρότερο από ότι το είχε αφήσει. Το καθεστώς που επικρατεί βυθίζει ολοένα και περισσότερο το Ιράν και εκείνη παραδομένη πέφτει στα ψυχοφάρμακα και παντεύεται απο υποχρέωση. Κάπου εκεί, όμως, στον λύθαργο της Marjane, έρχεται η γιαγιά της για να την αφυπνίσει. Να της πει πως χωρίς αξιοπρέπεια δεν υπάρχει αληθινή ζωη. Και τότε εμφανίζεται το Παρίσι, όπου θα γίνει η νέα πατρίδα της.
Κινούμενα σχέδια για μεγάλους και εντελώς διαφορετικά – και προσωπικά, πολύ καλύτερα - από εκείνα του Walt Disney. Κινούμενα σχέδια που μας κάνουν να σκεφτούμε πως η κοινωνία αλλάζει μόνο με δικαιοσύνη και με σωστή «τακτοποίηση» του εσωτερικού μας κόσμου. Ταινία που ένας φίλος της 7ης τέχνης πρέπει να την δει σίγουρα.

Σάββατο 23 Ιουλίου 2011

Φοίβος Δεληβοριάς – Ο αόρατος άνθρωπος

Τέσσερα χρόνια μετά το τελευταίο στούντιο άλμπουμ («Έξω»), ο Φοίβος Δεληβοριάς δείχνει εντελώς απελευθερωμένος, παρουσιάζοντάς μας το «Ο Αόρατος Άνθρωπος». Η αλλαγή δισκογραφικής εταιρείας του έλυσε τα χερια και δημιουργεί έναν από τους καλύτερους δίσκους του. Δίνοντας έμφαση στην μουσική, ο Αθηναίος τραγουδοποιός μας παρουσιάζει την απώλεια, την στενοχώρια, τη νοσταλγία για μια σχέση, για κάτι που χάθηκε στο χρόνο.
Δύσκολα να βρω το ζενίθ και το ναδίρ του δίσκου, καθώς αρχίζοντας με το “Bolero”, όπου σου καρφώνεται στο μυαλό η μελωδία του theremin, τα κομμάτια δένουν μεταξύ τους και κυλάει όμορφα το άλμπουμ. Συναντάμε την Αρλέτα στο «Ωροσκόπιο», το οποίο βασίζεται στη μελωδία του “St James infirmary blues” των The White Stripes, ενώ το «Σκοτάδι των δύο» αποτελεί το πιο μελωδικό τραγούδι, με την ερμηνεια της Ρένας Μόρφη. «Γίνε εκείνο που σου μοιάζει και για μένα μην σκεφτείς» μας λέει στο εξαιρετικό «Χωρίς», ένα απο τα καλύτερα τραγούδια του Φοίβου γενικώς.
Περίεργο στίχο θα βρούμε στο «Μηδέν εισερχόμενα», ωστόσο μετά την δεύτερη ακρόαση δεν σταματώ να το ακούω. «Ο Αόρατος Άνθρωπος» κλείνει με το «Καταφύγιο», στο οποίο «δεν χτυπάει του χρόνου το μαστίγιο». Το συγκεκριμένο τραγούδι αποδεικνοιει, πώς μονάχα μια κιθάρα απογειώνει όμορφους στίχους.
Ο έκτος δίσκος του Φοίβου Δεληβοριά είναι πολύ πιο ώριμος, εσωστρεφής και μελαγχολικός. Για άλλη μια φορά καταφέρνει αυτό που λίγοι καλλιτέχνες μπορούν να κάνουν, να μας κάνει να πατήσουμε repeat και να ξεχαστούμε στις μελωδίες και τους στίχους του. Αξίζει τουλάχιστον δύο ακροάσεις ο «Αόρατος Άνθρωπος», γιατί πολύ απλά είναι δισκάρα.

Παρασκευή 22 Ιουλίου 2011

Mr. Nobody - Ο Κανενας

Ο Nemo Nobody είναι 118 ετών και είναι ο τελευταίος θνητός άνθρωπος στην Γη. Οι τελευταίες τους ώρες ζωής έχουν γίνει reality για τους ανθρώπους του 2092 και ένας ρεπόρτερ προσπαθεί να μάθει ποιος πραγματικά είναι ο Nemo Nobody. Ο Nemo προσπαθεί να αφηγηθεί στον ρεπόρτερ τις τρεις περιόδους της ζωής του, τότε που ήταν 9 χρονών, τότε που ήταν 15 και τότε που ήταν 34, που χρειάστηκε να κάνει επιλογές που θα του άλλαζαν όλη την ζωή μετά. Ο ρεπόρτερ ακούει τον Nemo να αφηγείται, μπερδεμένες μεταξύ τους, τρεις διαφορετικές ζωές στις οποίες θα μπορούσε να έχει καταλήξει αν είχε κάνει μια σειρά από επιλογές, χωρίς να ξεκαθαρίζει απόλυτα πιες ήταν οι σωστές, με μοναδικό κοινό παρονομαστή την αγάπη.
Ο Βέλγος σκηνοθέτης Jaco Van Dormael είχε κερδίσει το 1991 την Χρυσή Κάμερα στο Φεστιβάλ των Καννών με την πρώτη του ταινία, Toto the Hero, ενώ έγινε και πιο ευρέως γνωστός με την δεύτερη του ταινία, το The Eighth Day που κυκλοφόρησε το 1996. Χρειάστηκε να περάσουν 13 χρόνια για να ξαναδούμε δουλειά του Jaco Van Dormael, όμως το Mr. Nobody θα είναι μια ταινία που θα συζητιέται για πολλά χρόνια ακόμα.
Η πλοκή του έργου είναι αρκετά περίπλοκη, αφού οι αναμνήσεις από τις ζωές που θυμάται είναι μπλεγμένες και συνέχεια ο Nemo και μαζί του ο θεατής περνάει από την μία ζωή στην άλλη, από την μία επιλογή στην άλλη, ενώ κάποιου ενδιάμεσα εξηγούνται και θεωρίες όπως του Big Bang και των Χορδών. Ο Jaco Van Dormael όμως, χτίζει παράλληλα μια μαγευτική ατμόσφαιρα με τα συνεχώς έντονα χρώματα, το καταπληκτικό, σε φρενήρης ρυθμούς, μοντάζ του και τον ρομαντισμό, που είναι το κυρίαρχο στοιχείο που οδηγεί την ταινία.
Οι ερμηνείες της ταινίας είναι φανταστικές, ξεκινώντας από τον Toby Regbo που υποδύεται τον 15χρονο Nemo, μέχρι τις Linh Dan Pham(Ninja Assassin), Sarah Polley(Splice, Dawn Of The Dead) και Diane Kruger(Unknown, Inglourious Basterds, National Treasure) που υποδύονται τις τρεις γυναίκες που σηματοδοτούν την κάθε ζωή του Nemo. Ξεχωριστή αναφορά επιβάλετε στον Jared Leto, ο οποίος άφησε για λίγο τους 30 seconds to mars και έδωσε, αν όχι την καλύτερη, την δεύτερη καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του, μετά το Requiem for a dream. Τέλος, το τρομερό πακέτο της ταινίας έρχεται να συμπληρώσει το εκπληκτικό soundtrack του, με κομμάτια όπως τα Everyday του Buddy Holly και Sweet Dreams από Eurythmics και φυσικά το Mister Sandman της Emmylou Harris.
Το Mr.Nobody είναι ένα μοναδικό αριστούργημα 141 λεπτών. Αυτό αναγκαστικά ζητάει από τον θεατή αφενός να “αντέξει” την μεγάλη διάρκεια της ταινίας, αφετέρου να την παρακολουθήσει με ανοιχτό μυαλό και να μην χαθεί στην περιπλοκότητα της ιστορίας αλλά στην ομορφιά της ατμόσφαιράς της. Μακάρι να μην χρειαστεί να περάσουν άλλα 13 χρόνια για να ξαναδούμε δουλειά του Jaco Van Dormael, ειδικά μετά από αυτό το καταπληκτικό έργο.

Πέμπτη 21 Ιουλίου 2011

Απόστολος Ρίζος –Τί είδες που δεν είδα εγώ;


Πρώτος προσωπικός δίσκος για τον Απόστολο Ρίζο, ο οποίος μας είχε ήδη εντυπωσιάσει στη συνεργασία του με το Νικο Ζούδιαρη, με τίτλο-ερώτηση «Τί είδες που δεν είδα εγω;». Ο τραγουδοποιός από τη Λαμία με τις όμορφα περίεργες φωνητικές χορδές του, έκανε το «μπαμ» στους δίσκους του Ζούδιαρη, «Ένας κύκνος κλαίει» και «Φυσαλίδα», ερμηνέυοντας μοναδικά τα τραγουδια. Ήρθε, λοιπόν, η κατάλληλη στιγμή και στα μέσα του 2010 κυκλοφορεί το ντεμπούτο του άλμπουμ.
«Τι ειδες που δεν είδα εγω;» ρωτάει ο Απόστολος Ρίζος, ενώ μας παρουσιάζει μέσα απο τα 14 τραγούδια του μια σχέση, απο την αρχή μέχρι το τέλος της. Ο δίσκος ξεκινάει κάπως «ανώμαλα», καθώς το «Απο το πρώτο βλεμμα σου» δημιουργεί μια σύγχυση με την αναρχία στις ηλεκτρικές κιθάρες και τα κρουστά. Συνεχίζοντας το δρόμο της σχέσης που τραγουδάει ο Ρίζος, νιώθουμε ανατριχίλα στο «Βαβυλώνα», ενώ το γνωστότερο κομμάτι του δίσκου, «Μη φύγεις», παίρνει τη σκυτάλη και εκτοξεύει το άλμπουμ.

Τραγούδι που θα το ακούσεις τουλάχιστον 3 φορές είναι το «Σεπτέμβρης», ένα πολύ όμορφο κομμάτι. Το «Λέξη λέξη» θα σε συγκινήσει και η φυσαρμόνικα, πιστεύω, πως το κάνει ακόμη καλυτερο.
Ένας δίσκος που ακούγεται απο την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς αναβολές. Ωστόσο, αν κάποιος ακροατής που δεν αντέχει ολόκληρο άλμπουμ να περιστρέφεται γύρω απο την αγάπη, καλύτερα να μην το ακούσει μονομιάς. Καλοδουλεμένη δουλειά, με στίχους, μουσική και ενορχήστρωση του ίδιου του Απόστολου Ρίζου, ενός καλλιτέχνη που έχει το ταλέντο να μας χαρίζει ανατριχιαστικά τραγούδια.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More