Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Πέμπτη 4 Αυγούστου 2011

Transistor – Things You Miss When You Blink

Στην Αθήνα του 2004 η Μαρία Κουρμούλη (φωνή) και η Νίκη Καραγεώργου (πλήκτρα-φωνή) συναντούν τον Στέλιο Σαυρανάκη (κιθάρα) και τα δύο μέλη των Tsopana Rave, τους Δημήτρη Καλαντζή (ντραμς) και Duru (μπάσο). Έτσι, γεννιέται ένα εναλλακτικό ροκ συγκρότημα, οι Transistor. Πέρασαν τέσσερα χρόνια για κυκλοφορήσουν ολοκληρωμένο στούντιο άλμπουμ. Ως γνωστόν, όμως, το καλό αργεί να γίνει και στη συγκεκριμένη περίπτωση ισχύει ότι άξιζε ο χρόνος.
Το “Things You Miss When You Blink” κατάφερε να κάνει αυτό που κάνουν λίγοι δίσκοι. Να είναι πολύ καλά δεμένος από την αρχή μέχρι το τέλος,να μην είναι βαρετός και να θέλεις να τον ακούσεις και να τον ξανακούσεις. “Living” για ξεκίνημα και δεν γινόταν καλύτερη αρχή,μιας και το συγκεκριμένο κομμάτι,το οποίο υπάρχει απο το 2004, το λιγότερο που μπορώ να πω είναι ότι ειναι φανταστικό και τραγούδι για κόλλημα. Συνέχεια με μια πολύ όμορφη διασκευή του “Big Love” των Fleetwood Mac και το εξαιρετικό “Follow Me” με την παρουσία σαξόφωνου.
Δυνατές στιγμές του άλμπουμ αποτελούν τα “Epsilon” και “Gone”, με τα καταπληκτικά φωνητικά της Μαρίας Κουρμούλη. Προς το κλείσιμο του δίσκου συναντούμε τη συνεργασία του γκρουπ με τον Craig Walker των Archive στο “Lover (Name It What You Will).
Το “Things You Miss When You Blink” μπορεί να αποτελέσει ένα από τους καλύτερους αγγλόφωνους δίσκους της εγχώριας μουσικής σκηνής. Μακάρι να ήρθε ο καιρός για την αληθινή άνθιση της ξενόγλωσσης μουσικής από συγκροτημάτα που γνωρίζουν τι ψάχνουν και τι θέλουν να βγάλουν μουσικά. Αναμένουμε με ανυπομονεσία το επόμενο βήμα των Transistor,για το οποίο θα μπορούμε να μιλάμε για ένα μουσικό αριστούργημα.

Τετάρτη 3 Αυγούστου 2011

Kaiser Chiefs – The Future Is Medieval

Βρίσκονται στην κορυφή με το ντεμπούτο άλμπουμ τους. Η συνέχεια καλύτερη με την εξίσου καλή δεύτερη δισκογραφική δουλειά τους. Ο τρίτος δίσκος αδιάφορος. Ο τέταρτος απλώς απογοήτευση. Όποια ελπίδα είχες για τα νέα τραγούδια των Kaiser Chiefs, εξανεμίζεται στη στιγμή με την πρώτη ακρόαση. Περιμένεις κάτι καλό από το γκρουπ του Leeds αλλά αυτό το καλό δεν έρχεται ποτέ στα αυτιά. Χωρίς κανένα promotion οι Βρετανοί κυκλοφορούν από την επίσημη ιστοσελίδα τους το καινούριο άλμπουμτους, με τίτλο “The Future Is Medieval”.
“Little Shocks” για ξεκίνημα, όπου αποτελεί και το πρώτο single του δίσκου. Πιασάρικο τραγούδι αλλά μέχρι εκεί. Αν δεν έχεις υπομονή μπορεί να μην ολοκληρώσεις καν την ακρόαση. Τραγούδια που δεν είναι για Kaiser Chiefs. Ωστόσο, στη συνέχεια συναντάς το “Out of Focus” και εκεί που σε ενθαρρύνει το κομμάτι, ξαναπέφτεις στην αφάνεια των επόμενων τραγουδιών.
Μέχρι που «τρακάρεις» το “Child of the Jago”, ένα όμορφο κομμάτι που αρχίζει να παίζει και στο ραδιόφωνο. Ο δίσκος κλείνει με την ακουστική μπαλάντα “If you will have me”με φωνητικά του ντραμίστα του γκρουπ Wilson, στην οποία συναντούμε και το βιολί για πρώτη φορά από το βρετανικό συγκρότημα.
Δύσκολο να κρατηθείς στην κορυφή, δηλαδή εκεί που βρισκόσουν με τα “Employment” και “Yours Truly, Angry Mob”. Μπορεί να μην είμαι φανατικός οπαδός των Kaiser Chiefs αλλά αυτό που ήθελα να ακούσω απο τον συγκεκριμένο δίσκο, δεν το άκουσα ποτέ. Μακάρι να μπορέσει η παρέα του Wilson (αποτελεί την κινητήριο δύναμη του συγκροτήματος) να επανέλθει στην όμορφη βρετανική ροκ που μας είχε συνηθίσει.

Τρίτη 2 Αυγούστου 2011

Tae Guk Gi: The Brotherhood of War

Ο Jin-tae Lee έχει παρατήσει το σχολείο και γυαλίζει παπούτσια για να βγάζει τα έξοδα των σπουδών του μικρότερου αδερφού του, Jin-seok. Η αρραβωνιαστικιά του, Young-shin, δουλεύει με την μητέρα του στο οικογενειακό εστιατόριο. Ξαφνικά όμως, η Βόρεια Κορέα εισβάλει στην Νότιο Κορέα και ο στρατός παίρνει τον Jin-seok για να προστατέψει την πατρίδα του απέναντι στους Κομμουνιστές. Ο Jin-tae Lee θα τον ακολουθήσει για να τον βοηθήσει να επιβιώσει στην μακαβριότητα του πολέμου και να επιστρέψει πίσω σπίτι για να συνεχίσει τις σπουδές του.
Η ταινία ξεκινάει στο παρόν και μετά περνάει στο παρελθόν και στον πόλεμο, οπότε σε μεγάλο βαθμό ο θεατής ξέρει πως θα καταλήξει η ιστορία της ταινίας και οι χαρακτήρες της. Ο Je-gyu Kang, υπεύθυνος για το σενάριο και την σκηνοθεσία της ταινίας, επιλέγει να αφήσει το δράμα σε δεύτερη μοίρα και εστιάζει στην φρίκη του πολέμου και στα τραγικά πράγματα που γίνονται από κάθε πλευρά για να βγει αυτή νικητής, με τελικό χαμένο πάντα τον κόσμο. Το Tae Guk Gi έχει παρομοιαστεί από πολλούς με το Saving Private Ryan αλλά για τον πόλεμο στην Κορέα, γιατί προσφέρει τρομερές σκηνές μάχης που δεν έχουν να ζηλέψουν σε τίποτα τις Αμερικάνικες παραγωγές, παρότι το budget της ταινίας είναι σχετικά μικρό για το είδος. Η διαφορά με τις χολιγουντιανές παραγωγές όμως είναι στο θέμα της βίας, καθώς σε όλη την διάρκεια της ταινίας υπάρχουν πολύ σκληρές και ιδιαίτερα αληθοφανείς σκηνές που ενδεχομένως να είχαν λογοκριθεί σε άλλες αντίστοιχες παραγωγές.
Το The Brotherhood of War δείχνει μια ιστορία πολέμου που δεν έχουμε ξαναδεί πολλές φορές. Με καλή σκηνοθεσία και σωστές επιλογές ηθοποιών καταφέρνει να μην κουράσει παρά τα 144 λεπτά διάρκειάς της και να διατηρήσει την δράση αμείωτη. Μια ταινία που δεν πρέπει να χάσει κανένας λάτρης του είδους.

Δευτέρα 1 Αυγούστου 2011

Pans Labyrinth - Ο λαβύρινθος του Πάνα

Η 10χρονη Ofelia πάει μαζί με την μητέρα της, Mercedes, να μείνει στην επαρχεία, όπου ο πατριός της, Capitan Vidal, είναι αξιωματούχος στρατιωτικός της Ισπανίας του Φράνκο. Εκεί η μικρή θα συναντήσει έναν Φαύνο, που θα την οδηγήσει σε ένα παραμύθι με αποστολές, κινδύνους αλλά και ελπίδα, κάτι που στον πραγματικό κόσμο φαινόταν χαμένο.
Ο Μεξικανός Guillermo Del Toro υπογράφει την σκηνοθεσία και το σενάριο αυτού του μοναδικού παραμυθιού για ενήλικες. Δανείζετε στοιχεία από την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων για να μπορέσει να δώσει στην 10χρονη Ofelia την διέξοδο που χρειάζεται από την βάναυση πραγματικότητα και χρησιμοποιεί πάμπολλες αλληγορίες για να καυτηριάσει την πραγματικότητα, την φασιστική Ισπανία του Φράνκο. Σιγά σιγά, παράλληλα με τον φανταστικό κόσμο στον οποίο ταξιδεύει η Ofelia, ο Del Toro χτίζει και την πραγματικότητα, δημιουργώντας μίσος για τα άτομα στα οποία προσωποποιείτε ο φασισμός και ανυπομονή για την την κατάληξη αυτών.
Σημαντικό ρόλο στην τρομερή ατμόσφαιρα της ταινίας έχουν και οι ηθοποιοί της. Η Ivana Baquero ως μικρή Ofelia είναι καταπληκτική και στο πρόσωπό της διαγράφετε η αγνότητα ενός παιδιού που όμως έχει μπλεχτεί στην βαναυσότητα του πολέμου. Ο χαρακτήρας όμως του φασίστα στρατιωτικού είναι απίστευτα ζοφερός, με όλη την τρέλα και αλαζονεία που διακατέχει τον Capitan Vidal να αποτυπώνετε τέλεια στην ταινία από τον Sergi López.
Ο Guillermo Del Toro με τον Λαβύρινθο του Πάνα πλάθει έναν δικό του φανταστικό κόσμο για να μιλήσει για πράγματα απολύτως πραγματικά και στο τέλος, σε κάνει να αναρωτιέσαι που τελειώνει το παραμύθι και που ξεκινάει η πραγματικότητα.

Κυριακή 31 Ιουλίου 2011

Χαϊνηδες – Αγροτοκτηνοτροφικά & Μητροπολιτικά


Η παράδοση είναι ένα κομμάτι που πρέπει να πειραματίζεσαι πάνω του και αν δεν την αγγίξεις παύει να αποτελεί παράδοση. Ωστόσο, το συγκεκριμένο εγχείρημα είναι πολύ επικύνδυνο, όσον αφορά το αποτέλεσμα. Ελάχιστοι καλλιτέχνες εισέρχονται στο παραδοσιακό και το παντρεύουν με έντεχνους ήχους, χωρίς το τελικό αποτέλεσμα να είναι μίζερο. Σε αυτούς του καλλιτέχνες εντάσσεται το κρητικό συγκρότημα Χαϊνηδες, το οποίο απο το 1990 που υφίσταται μας χαρίζει σύγχρονους παραδοσιακούς ήχους. Φέτος η επταμελής μπάντα κυκλοφορεί τον δέκατο δίσκο με τίτλο «Αγροτοκτηνοτροφικά & Μητροπολιτικά».
Ο δίσκος αποτελείται από δύο διαφορετικά μεταξύ τους cd. Στο πρώτο μέρος, τα «Αγροτοκτηνοτροφικά», συναντούμε μουσικές απο την ανατολική Μεσόγειο που έχουν αφορμή τις ημίκλειστες κοινωνίες. Στη νότια Ευρώπη οι ημίκλειστες κοινωνίες που υπάρχουν μέχρι και σήμερα είναι αυτή των Κρητικών και των Ρομά. Δεν είναι εύκολη η ακρόαση για κάποιον που δεν έχει ακούσει κρητική μουσική , ωστόσο σε κατανθουσιάζει αμέσως. Σε αυτό βοήθησαν οι Ψαραντώνης, Ψαρογιώργης, Κωστής Αβυσσινός και άλλοι ερμηνευτές της Κρήτης.
Το δεύτερο μέρος, τα «Μητροπολιτικά», μας παρουσιάζει την εποχή των μεταβιομηχανικών κοινωνιών. Σαφώς, το περιεχόμενο αυτού του cd έρχεται πιο εύκολα στα αυτιά μας. Πολλά διαφορετικά μουσικά στοιχεία συνθέτουν τα δέκα τραγούδια του δεύτερου μέρους, ενώ και εδώ υπάρχει συνεργάσια με τους Θοδωρή Ρέλλο και Δημήτρη Πουλικάκο.
Σε μια εποχή γεμάτη από φοβίες και άγχος, οι Χαίνηδες αποδεικνύουν ότι δεν αποτελούν μέρος αυτής της μίζερης και ματαιόδοξης κοινωνίας. Μας παρουσιάζουν 22 τραγούδια γεμάτα όμορφες παραδοσιακές-σύγχρονες μελωδίες. Μας κάνουν να ξεφεύγουμε και να απελευθερωνόμαστε, όσο μπορούμε, μέσω των τραγουδιών. Εξαλλου, δεν είναι τυχαίο το όνομα τους (χαίνης, τουρκικη λέξη που σημαίνει επαναστάτης – αυτός που γυρίζει στα βουνά).

Σάββατο 30 Ιουλίου 2011

The Boy In The Striped Pyjamas

Ο πατέρας του οκτάχρονου Bruno είναι στρατιωτικός στην ναζιστική Γερμανία κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Όταν αυτός παίρνει προαγωγή, η οικογένεια αναγκάζετε να μετακομίσει κοντά σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Εκεί, ο μικρός Bruno δεν θα καταλαβαίνει αυτά που βλέπει, όπως γιατί οι άνθρωπο στην “φάρμα” φοράνε “πυτζάμες”, ή γιατί όλοι οι Εβραίοι είναι κακοί. Σε μια εξόρμησή του θα βρεθεί στον φράχτη του στρατοπέδου όπου θα συναντήσει τον Shmuel, ένα συνομήλικό του παιδί το οποίο όμως δεν του επιτρέπετε να φύγει από την άλλη πλευρά του φράχτη και φοράει ένα νούμερο για “παιχνίδι”. Μια φιλία θα δημιουργηθεί ανάμεσα στον Bruno και τον Shmuel που μέσα από τα αθώα μάτια τους δεν βλέπουν τις βιαιότητες των μεγάλων.
Το έργο βασίζετε στο ομότιτλο βιβλίο του Ιρλανδού συγγραφέα John Boyne και υπεύθυνος για την μεταφορά του σεναρίου και την σκηνοθεσία της ταινίας είναι ο Mark Herman. Ο Herman δίνει την αίσθηση κατά την διάρκεια της ταινίας πως ήθελε να φτιάξει μια ταινία με αντιπολεμικό μήνυμα που θα μπορούσε να δει όλη η οικογένεια, μακριά από βάναυσες πολεμικές σκηνές αλλά με τρομερά ειρωνικές σκηνές που δημιουργούνται από την αδυναμία του μικρού Bruno να κατανοήσει αυτά που γίνονται γύρω του. Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας είναι γυρισμένο στον φράχτη του στρατοπέδου και στο σπίτι της γερμανικής οικογένειας και το βάρος του δράματος πέφτει αφενός στις ερμηνείες των δύο παιδιών, αφετέρου στην τρομερή ερμηνεία της αντιφρονούντας μάνας, που προσπαθεί να προστατέψει το παιδί της από την κόλαση στην οποία μεγαλώνει, και την υποδύεται η Vera Farmiga (Source Code, Up in the Air, Orphan).
Το The Boy In The Striped Pyjamas είναι μια ταινία που θα συγκινήσει και με το τραγικό της τέλος θα σοκάρει. Μια καλή δουλειά με ένα θέμα πολυπαιγμένο που δεν πρέπει να ξεχαστεί όμως ποτέ.

Παρασκευή 29 Ιουλίου 2011

Παύλος Παυλίδης – Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει

Βρισκόμαστε στο 1986, όπου ένας νεαρός κιθαρίστας ενσωματώνεται στα Μωρά στη Φωτιά για να ροκάρει μαζί με τον Στέλιο «Σαλβαδόρ» Παπαϊωάννου και την παρέα του, μέχρι το 1988. Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή, καθώς ξεκινάει η μεγάλη περίοδος των Ξύλινων Σπαθιών και ο Παύλος Παυλίδης γίνεται ευρέως γνωστός, ενώ το γκρουπ απο τη Θεσσαλονίκη κατακτά τη ροκ σκηνή. Το ταξίδι κράτησε μέχρι το 2003. Από κει και πέρα πορεύεται μόνος του, έχοντας μια μπάντα να τον ακολουθεί, τους B-Movies. Το 2010 κυκλοφορεί ο τρίτος προσωπικός δίσκος, με τίτλο «Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει».
Γνωστός για τα «ταξιδιάρικα» τραγούδια του, έτσι και αυτό το άλμπουμ σε πηγαίνει σε πολλούς διαφορετικούς τόπους της φαντασίας σου. Δυνατό ξεκίνημα με το «Αυτό» και την «Ανάμνηση της ευτυχίας», ενώ η συνέχεια γίνεται καλύτερη με την «Λευκή καταιγίδα», όπου παίζει αρκετά στο ραδιόφωνο.
Το «Ράδιο lollipop» δεν θα το ξεχάσεις λόγω της υπέροχης μελωδίας του και το «Αντικαταπληκτικά» λόγω των στίχων του. Κορυφή αποτελεί το «Νοσφερατού» προς το κλείσιμο του δίσκου, ενώ αν θέλεις να μάθεις τους λόγους της διάλυσης των Ξύλινων Σπαθιών, άκουσε το «Όλα όσα αγάπησα», όπως έχει πει ο ίδιος ο τραγουδοποιός απο τη Βέροια.
Με παρεϊστικη διάθεση, ο Παύλος Παυλίδης μας χαρίζει εικόνες από καλοκαίρι. Ένας αρκετά πιο φωτεινός δίσκος χωρίς τις παλαιότερες μελαγχολίες, με περισσότερα ποπ στοιχεία και εύκολος στην ακρόαση. Ο Παύλος συνεχίζει να κρατάει τις δισκογραφικές του δουλειές σε υψηλό επίπεδο, γι’ αυτό το λόγο συμπεριλαμβάνεται στη λίστα με τους καλύτερους ροκ τραγουδοποιούς της γενιάς του.

Πέμπτη 28 Ιουλίου 2011

Shutter Island - Το Νησι Των Καταραμενων

Ο Edward "Teddy" Daniels είναι ένας Αμερικανός αστυνόμος ο οποίος, μαζί με τον συνάδελφό του Chuck Aule, πάει σε ένα απομακρισμένο νησί πάνω στο οποίο βρίσκετε το ψυχιατρίο Άσκλιφ. Εκεί καλείτε να ερευνήσει την μυστίρια εξαφάνηση μιας τροφίμου, της Rachel Solando. Προσπαθώντας να μάθει τι έγινε, θα ανακαλύψει ότι τελικά τα πράγματα στο ψυχιατρίο δεν είναι όπως φαίνονται.
Το δίδυμο Scorsese – DiCaprio φαίνεται πως είναι χρυσό, αν και δεν περιμέναμε αυτήν τους την δουλεία για να το καταλάβουμε. Πραγματικά ο ένας απογειώνει την δουλειά του άλλου. Ο Scorsese είναι άλλη μια φορά τρομερός, περνάει το 50’ feeling στην ταινία απίστευτα και καταφέρνει μέσα από σκηνές τρέλας να αναδείξει την συνείδηση ως την μεγαλύτερη δύναμη που επηρεάζει έναν άνθρωπο. Ο DiCaprio έχει αποδείξει πια ότι είναι ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του με ικανότητα να ανταπεξέλθει σε πραγματικά τεράστια γκάμα ρόλων. Στο Shutter Island λαμβάνει έναν ρόλο σχετικά δύσκολο που απαιτεί μεγάλη εκφραστικότητα και η αλήθεια είναι πως τον απογειώνει. Πέρα από τον DiCaprio ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε και ο Ben Kingsley αλλά ακόμα περισσότερο ο απίστευτα τρομερός στο ρόλο του Mark Ruffalo, ο οποίος πήρε έναν δεύτερο ρόλο και τον έκανε πρώτο.
Πολύς λόγος έγινε για το τέλος της ταινίας και την ανατροπή που υπάρχει. Η αλήθεια είναι πως από την μέση της ταινίας ακόμη, πολλοί μπορεί να υποψιαστούν που θα καταλήξει η ιστορία. Το θέμα είναι πως ο Scorsese, μάλλον, δεν προσπάθησε να το κρύψει ιδιαίτερα καθώς έδωσε παραπάνω σημασία στην αναδείξει της ψυχοσύνθεσης του χαρακτήρα και τελικά την ‘’λύτρωση’’ του και, μέσω αυτού, του κοινού παρά στο ξάφνιασμα που θα μπορούσε να έρθει από μια τέτοια ανατροπή. Η ανατροπή πάντως είναι μια από τις πληρέστερες που υπάρχει σε ταινία χωρίς να αφήνει σεναριακές τρύπες ή αναπάντητα ερωτήματα που τόσες φορές έχουμε δει σε άλλα έργα. Αυτό οφείλετε στο καταπληκτικό κατά πολλούς και πολύ συμπαγές ομότιτλο βιβλίο του Dennis Lehane, το οποίο η ελληνικής καταγωγής Laeta Kalogridis, το όνομα της οποίας εμφανίζετε όλο και πιο συχνά, μετέφερε πιστά σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η μουσική επένδυση της ταινίας επήσυς ήταν πολύ καλή, με psycho-στυλ ήχους να δένουν τις σκηνές κατάλληλα.
Καλώς ή κακώς το τέλειο δεν υπάρχει, γιαυτό και το Shutter Island έχει ένα μειονέκτημα που δεν το αφήνει να χαρακτηριστεί αριστούργημα, και αυτό είναι η διάρκειά του. Η ταινία διαρκεί 138 λεπτά αλλά θα έπρεπε να κοπούν τουλάχιστον τα 20 από αυτά καθώς στο τέλος η μεγάλη διάρκεια της ταινίας περισσότερο κουράζει, παρά συνησφέρει στο χτίσιμο της ιστορίας .
Η ταινία είναι ένα από τα καλύτερα ψυχολογικά θρίλερ των τελευταίων ετών. Δυστηχώς, το promotion της ταινίας μαζί με τον τραγικό ελληνικό τίτλο δεν το αποσαφηνίζουν αυτό, πλασάρωντας την ως μια ταινία τύπου silent hill. Αν δεν πέσει κανείς σε αυτή την παγίδα, τότε θα απολαύσει σίγουρα ένα πολύ καλό έργο.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More