Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση
Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.
Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.
Ο SidneyYoung είναι εκδότης ενός περιοδικού στο Λονδίνο, το οποίο σατιρίζει και σνομπάρει όλους τους διάσημους και τις συνήθειες τους. Ο ίδιος ο Sidneyορκίζετε πως απεχθάνεται την ζωή των διασήμων, αλλά γρήγορα θα καταλάβει πως κατά βάθος θα ήθελε πολύ να μπορεί να ζήσει και αυτός έτσι. Όλα στη ζωή του θα αλλάξουν όταν ο Clayton Harding, εκδότης ενός μεγάλου περιοδικού για lifestyleστην Αμερική, θα τον καλέσει να δουλέψει στο περιοδικό του στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Ο Sidneyπιστεύει πως με την εμπειρία που έχει δεν θα συναντήσει δυσκολίες στην νέα του δουλειά, όμως τα πράγματα θα είναι αρκετά διαφορετικά και θα πρέπει να παλέψει για να δει κάποιο άρθρο του να δημοσιεύετε.
Η ταινία βασίζετε ελαφρώς στην ομότιτλη βιογραφία του Toby Young. Στον ρόλο του Sidneyβλέπουμε τον SimonPegg (ShaunoftheDead, HotFuzz, Paul) ο οποίος προσπαθεί να κάνει το άνοιγμα στην Αμερική μετά την επιτυχία με το γνώριμο Αγγλικό χιούμορ στις προηγούμενες ταινίες του. Στην προσπάθειά του να ισορροπήσει ανάμεσα στο Βρετανικό και Αμερικάνικο χιούμορ, μας δίνει αρκετές στιγμές γέλιου και καφρίλας. Στο υπόλοιπο castβλέπουμε την KirstenDunst (Spiderman, EternalSunshineoftheSpotlessMind) στο ρόλο της συναδέλφου του SidneyYoung, τον JeffBridges (TrueGrit, Tron, TheBigLebowski) στον ρόλο του εκδότη που κατά βάθος γουστάρει τον χαρακτήρα του Sidney, την Gillian Anderson(X-Files) στον ρόλο της manager διασήμων και φυσικά την Megan Fox (Transformers),η οποία αποτελεί από μόνη της έναν λόγο για να δει κανείς την ταινία, στον ρόλο μιας διάσημης ηθοποιού.
Το HowToLoseFriendsAndAlienatePeopleείναι μια καλή κωμωδία που προσπαθεί να μην αφήσει τον SimonPeggνα ξεφύγει αλλά από την άλλη οι σκηνές που αυτός το κάνει είναι οι καλύτερες του έργου. Ότι πρέπει για κάποιον που θέλει να δει χαλαρά μια κωμωδία με δυνατό castαλλά μέχρι εκεί.
Μετά τη διάλυση των Oasis και την αποχώρηση του NoelGallagherαπό τη πάντα, οι εναπομείναντες αποφάσισαν να συνεχίσουν με μικροαλλαγές στη σύνθεσή τους, υπό το όνομα ΒeadyΕye. OLiam παραμένει frontman, προφανώς, ο GemArcherπαραμένει στις μία από τις 2 κιθάρες, ο AndyBellαπό μπάσο πιάνει και αυτός κιθάρα, oChrisSharrockστα ντράμς και ο JeffWootonστο μπάσο, πρώην κιθαρίστας για τους Gorillaz. Το αποτέλεσμα αυτών των αλλαγών… Different Gear, Still Speeding. Ένα άλμπουμ με καθαρά ‘60spopδιάθεση στον ήχο, παραδοσιακού rocknroll, που κάποιοι το βρίσκουν διαχρονικό και άλλοι αναχρονιστικό. Οι ομοιότητες από Oasisείναι ελάχιστες, ωστόσο τραγουδια όπως το “FourLetterWord” και “StandingOnTheEdgeOfTheNoise” μας θυμίζουν τους χαρακτηριστικούς ήχους αυτών. Οι BeadyEyeπροσπαθούν να γίνουν μία μίξη από τη χρυσή εποχή των Beatlesκαι RollingStones, εξού ίσως και το κομμάτι “BeatlesandStones”.
Κομμάτια που ξεχωρίζουν είναι το dance rock n roll και ραδιοφωνικό “Bring The Light”, το “Millionaire”, το beatles sounded “The Roller”, το “Three Ring Circus” και το μελωδικό “The Beat Goes On”. Όπως γίνεται κατανοητό επρόκειτο για ένα δίσκο που αφορά όσους δεν βρίσκουν ανιαρή την αναπαραγωγή των προ 50 σχεδόν χρόνων μουσική, που για πολλούς έχει σταματήσει στα ‘60sκαι έχει πάψει να είναι ενδιαφέρουσα. Πάντως, όπως και να έχει, αποτελεί έναν ιδιαίτερο δίσκο, ο οποίος ίσως εντυπωσιάσει κάποιους, ίσως και όχι. Δικιά σας η κρίση...
Ίσως η πολυαναμενόμενη κυκλοφορία δίσκου του 2011 έφτασε. Φυσικα, ο λόγος για τους Red Hot Chili Peppers και το 10ο τους στούντιο άλμπουμ, με τίτλο “I’m With You”. Μια πενταετία μετά το καταπληκτικό “Stadium Arcadium”, η μπάντα από το Los Angeles επιστρέφει με 14 ολοκαίνουρια τραγούδια, αλλά και τροποποιημένη διάταξη καθώς μετά την αποχώρηση του κιθαρίστα John Frusciante, ενσωματώθηκε ο Josh Klinghoffer.
Αναγνωρίζεις αμέσως την φωνή του Anthony Kiedis και ενθουσιάζεσαι που την ακούς σε νέους στίχους και μελωδίες. Με τα γνωστά χτυπήματα των χορδών του μπάσου, ο Flea καταφέρνει να «ανεβάζει» το τραγούδι και να του δίνει μια πιο funk διάθεση. Τα κλασικά κρουστά του Chad Smith, όχι κάτι αξιοσημείωτο αλλά ικανά να δώσουν την ώθηση. Και στην κιθάρα ο Klinghoffer που δείχνει να έχει δέσει πολύ καλά στο γκρουπ και μένει να το δείξει και live στις επερχόμενες συναυλίες (δυστυχώς,ακόμη μοιάζει άπιαστο όνειρο μια συναυλία τους στα μέρη μας).
Ξεκίνημα με το “Monarchy of Roses”, το δεύτερο single του δίσκου, το οποίο είναι ένα πολύ καλό ξεκίνημα,μιας και αποτελεί ένα από τα ομορφότερα κομμάτια. Στο ίδιο ύφος κυμαίνεται και το “Factory of Faith”, αν και δεν ενθουσιάζει τόσο. Ακολουθεί το “Brendan’s Death Song”, όπου μιλάει για τον Brendan Mullen,έναν ιδιοκτήτη ενός πανκ κλαμπ του Λος Άντζελες που ήταν και φίλος με τους Peppers. Ο ίδιος ο Mullen ξεκίνησε να γράφει την βιογραφία του συγκροτήματος,όταν το 2009 πέθανε μετά από ξαφνικό εγκεφαλικό και δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το έργο του (το έργο ολοκλήρωσε η σύντροφός του Kateri Butler). Στη συνέχεια συναντούμε το “Ethiopia”,ένα τραγούδι για την αγάπη στα παιδιά και την οικογένεια, τον σεβασμό και την ελπίδα.
Ακριβώς, στα μέσα του δίσκου ακούμε το “The Adventures of Rain Dance Maggie”,το πρώτο single που παίζεται ήδη στο ραδιόφωνο. Ένα όμορφο dance τραγούδι και δικαίως ξεχωρίζει αμέσως. Τα “Did I Let You Know” και “Goodbye Hooray” αποτελούν επίσης όμορφες στιγμές, με το τελευταίο κομμάτι να κυριαρχείται από το γρήγορο τέμπο και τα κιθαριστικά σόλα του Klinghoffer.
Οι RHCP κυκλοφορούν δίσκο περίπου ανά 5 χρόνια. Δεν είναι όμως αυτός λόγος για να τρέξεις να ακούσεις τα καινούρια τους τραγούδια. Ο λόγος βρίσκεται στο παρελθόν. Σε όλα αυτά που έχουν πράξει μουσικά και για τα οποία θα μείνουν στην ιστορία. Το “I’m With You” δεν ενθουσιάζει αμέσως, όμως μετά την δέυτερη ακρόαση δεν ξεκολλάς. Υπάρχουν πανέμορφα τραγούδια που μπορεί να χρειαστεί λίγο περισσότερο χρόνο για να αποδείξουν την ομορφιά τους. Και που ξέρεις! Ίσως γίνει το θαύμα και ακούσουμε ζωντανά τον δίσκο...
Μέχρι που μπορεί να φτάσει ο ανθρώπινος νους; Μπορεί ο άνθρωπος να κυριαρχήσει των συναισθημάτων του και της σκέψης του; Ίσως δεν χρειάζεται κάποιες φορές να φτάνουμε στα άκρα, εκεί όπου μπορεί να φτάσει ο εγκέφαλός μας. Στα άκρα για τα οποία μπορούμε να θυσιάσουμε και την ίδια μας την ελευθερία.
Ο 18χρονος Σίλβιου (George Pistereanu) βρίσκεται φυλακισμένος επί 4 χρόνια στις φυλακές Ανηλίκων και του έχουν μείνει πέντε μέρες για την αποφυλάκισή του. Χωρίς να έχει προκαλέσει ούτε μια φορά φασαρία στην φυλακή, ο Σίλβιου είναι ένας από τους πιο φιλήσυχους φυλακισμένους. Μέχρι που κάποια μέρα δέχεται μια επίσκεψη από τη μητέρα του, η οποία δεν τον είχε επισκεφθεί μέχρι στιγμής καμιά φορά. Τότε, η μητέρα του ανακοίνωσε στον γιο της ότι θα φύγει για Ιταλία μαζί με τον μικρό του αδερφό. Αυτή η είδηση εξοργίζει τον Σίλβιου, μιας και ο ίδιος έχει μεγαλώσει τον μικρό του αδερφό, αφού η μητέρα τους δεν ενδιαφερόταν για εκείνους.
Εκείνες τις μέρες, οι οποίες ήταν και οι τελευταίες του Σίλβιου στη φυλακή, έρχεται μια ομάδα κοινωνικών λειτουργών για να συζητήσει με τους φυλακισμένους. Εκεί ο 18χρονος γνωρίζει την Άννα (Ada Condeescu), για την οποία θα δημιουργηθούν κάποια αισθήματα από μέρους του. Η νεαρή κοινωνική λειτουργός θα ξαναέρθει με αποτέλεσμα τα αισθήματα να κατκλύσουν τον Σίλβιου. Κάπου εκεί, όμως, ο χρόνος θα σταματήσει και το μυαλό του φυλακισμένου θα «γυρίσει».
Το «Όταν Θέλω να Σφυρίξω, Σφυρίζω» αποτελεί ένα διαμάντι για τον ρουμανικό κινηματογράφο. Ο σκηνοθέτης, Florin Serban, παρουσιάζει την άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής, με επιτυχία. Το πώς μπορεί ένας άνθρωπος να γκρεμίσει τα πάντα – ειδικά την ελευθερία - σε μια στιγμή, λόγω των συναισθημάτων του.
Οι Zagar είναι μια πενταμελής μπάντα από την Ουγγαρία, η οποία σχηματιστήκε το 2002 όπου και κυκλοφόρησε το ντεμπούτο της άλμπουμ, Local Broadcast. Η μουσική τους χαρακτηρίζεται κατά κύριο λόγο από ηλεκτρονικές και ατμοσφαιρικές μελωδίες, με πινελιές από ροκ και τζαζ. To 2004 κυκλοφορούν το soundtrack “Eastern Sugar”, όπου κατατάσσεται στην κορυφή των soundtracks στην Ουγγαρία την επόμενη χρονιά. Μέχρι που έρχεται το 2007 και ο δεύτερος δίσκος τους,με τίτλο “Cannot Walk Fly Instead”, για να γίνουν γνωστοί και στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Το “Cannot Walk Fly Instead” είναι όμορφος δίσκος. Αυτό το κάνουν οι πολλές διαφορετικές μεταξύ τους μελωδίες και το «κόλλημα» του γκρουπ να συνδυάζει διαφορετικές μουσικές μαζί. Ξεκίνημα με το Siance, ορχηστρικό κομμάτι όπου κυριαρχεί η ηλεκτρική κιθάρα. Στη συνέχεια μπαίνουμε σε πιο ηλεκτρονικά μονοπάτια με όμορφη στιγμή το “Rock ‘n’ Roll Goes to The Girls”.
Στο “Love and Strangeness” συναντούμε την πιο ατμοσφαιρική φάση του δίσκου. Το άλμπουμ κυλάει στο ίδιο μήκος κύματος μέχρι που φτάνουμε προς το τέλος του στο “Wings of Love”. Το συγκεκριμένο τραγούδι παίζει ήδη πολύ στους ραδιοφωνικούς σταθμούς και χωρίς άδικο, αφού αποτελεί σίγουρα το καλύτερο κομμάτι του δίσκου και ένα από τα πιο όμορφα χορευτικά κομμάτια.
Με λίγα λόγια η μουσική που παράγουν οι Zagar είναι καταπληκτική. Πλήκτρα, κρουστά, πνευστά, ηλεκτρικές κιθάρες δημιουργούν πανέμορφες μελωδίες. Το ντεμπούτο τους άλμπουμ αποτέλεσε την καλύτερη αρχή για το γκρουπ, το δεύτερο άλμπουμ έκανε πάταγο. Δεν μένει παρά να περιμένουμε την επόμενη δισκογραφική τους δουλειά.
Ο Ντίκι Έκλαντ (Christian Bale) είναι ένας από του καλύτερους μποξέρ μετρώντας μονάχα νίκες στην καριέρα του και αμέτρητους επαίνους. Φτάνει, όμως, στο σημείο να εθιστεί στις ναρκωτικές ουσίες έχοντας ως στόχο του μονάχα την αναζήτηση τέτοιων ουσιών,με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της αρένας. Ο Μίκι Γουόρντ (Mark Wahllberg) είναι ο ετεροθαλής αδελφός του Ντίκι και ασχολείται και αυτός με την πυγμαχία. Ως μάνατζερ έχει τον ίδιο του τον αδελφό και τη μητέρα του, έχοντας αφήσει εξ ολοκλήρου στα χέρια τους την καριέρα του. Ωστόσο, μάνα και αδελφός δεν κάνουν το καλύτερο δυνατό για τον Μίκι γιατί φοβούνται πως η δική του επιτυχία θα ρίξει στην αφάνεια τον Ντίκι και ολόκληρη την καριέρα του. Μέχρι που θα βρεθεί στο δρόμο του Μίκι μια γοητευτική και δυναμική μπαργουμαν η οποία θα τον βοηθήσει να ορθοποδήσει και να πάρει ο ίδιος την καριέρα του στα χέρια του.
Ένας, για άλλη μια φορά, καταπληκτικός Christian Bale χάνει πολλα κιλά για τις ανάγκες του ρόλου (το ίδιο πράγμα έχει ξανακάνει και στο “The Mechanist”) και αδιαμφισβήτητα κατακτά το όσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου για τον ναρκωμανή που υποδύεται φοβερά. Ο Mark Wahllberg μπαίνει στο πετσί του ρόλου και ταυτίζεται πλήρως με τον καλό αδελφό και την σχέση πάθους – μίσους μεταξύ των δύο αδελφών. Από την άλλη η Μελίσσα Λέο σε μια αριστουργηματική ερμηνεία έχοντας και εκείνη με τη σειρά της το όσκαρ Β’ γυναικείου ρόλου.
Η σκηνοθεσία του David O’Russell δεν είναι κάτι το τρομερό, χωρίς να λείπουν οι «αμερικάνικες» νίκες του πυγμάχου Μίκι στο τέλος,κάνοντάς τον ήρωα. Πιστεύω πωςκαι μόνο η παρουσία του Bale απογειώνει αυτόματα την ταινία. Το “The Fighter”, βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, είναι μια απο τις καλύτερες ταινίες του χειμώνα που μας πέρασε και αξίζει να την δει ένας φίλος του κινηματογράφου.
Ήτανε αρχές του 2000, η χρυσή δεκαετία των ‘90s και της Britpopείχε φτάσει στο τέλος της και μία καινούρια μουσική δεκαετία, με νέους ήχους, νέα πρόσωπα και νέα κουλτούρα, περίμενε να κάνει την εμφάνισή της. Οι Dovesετοίμαζαν τον δίσκο “LostSouls” από το 1996, όμως αυτός ολοκληρώθηκε και κυκλοφόρησε το 2000, κάτι το οποίο συνεπάγεται ότι θα περιείχε ήχους ανάμεσα σε ‘90sκαι ‘00s. Έτσι και έγινε, η μελωδική και δυναμική μεριά της Britpopσυνδυάστηκε με ατμοσφαιρικούς και μελαγχολικούς ήχους, πλούσιους σε εφέ χώρου, χαρακτηριστικό των Doves, προσφέροντας έναν δίσκο ο οποίος θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελούνταν μόνο από instrumentalκομμάτια προσφέροντας χαλαρωτική popμουσική. Το Firesuite στην εισαγωγή και το HereItComes αμέσως μετά, μας προδιαθέτει για το τι πρόκειται να ακολουθήσει μουσικά στο υπόλοιπο του δίσκου. Και πάνω που έχουμε μπεί στο χαλαρωτικό mood, που μας επέβαλαν οι Doves, έρχεται το CatchTheSun να το ανατρέψει και να μας θυμίσει ότι ο δίσκος αυτός γράφτηκε πάνω στο αποκορύφωμα της κιθαριστικής Britpop. Οι Dovesθέλησαν να μας παρουσιάσουν τη δικιά τους εκδοχή για το πώς θα μοιάζει η μουσική στο νησί στα ‘00s, ωστόσο δυστυχώς για εμάς δεν έπεσαν μέσα, με τη βρετανική μουσική να ακολουθεί άλλο μονοπάτι.
Δύο Βρετανοί, ο Graeme Willy και ο Clive Gollings, ταξιδεύουν στην Αμερική για να επισκεφτούν την Comic on και να περάσουν από όλες τις τοποθεσίες που έχουν σχέση με εξωγήινους, όπως Area51 και Roswell. Στο ταξίδι τους όμως, θα συναντήσουν τον Paul, έναν εξωγήινο που φοράει κοντά παντελόνια, καπνίζει χόρτο και βρίζει μανιωδώς. Ο Paul όμως καταζητείτε από την Αμερικανική κυβέρνηση και έτσι ο Clive και ο Graeme θα τον βοηθήσουν να γυρίσει σπίτι του.
Το Paul είναι η τρίτη ταινία του αχτύπητου δίδυμου των Simon Pegg και Nick Frost (Shaun of the Dead , Hot Fuzz). Οι τρομεροί κωμικοί από την Αγγλία προσπαθούν να ακολουθήσουν τον δρόμο που οι ίδιοι χάραξαν με τις προηγούμενες δουλειές τους, αλλά η απουσία του τρίτου της ομάδας, του σκηνοθέτη Edgar Wright, και η αντικατάστασή του με τον Αμερικανό Greg Mottola, είναι ιδιαίτερα εμφανής και μάλλον όχι επιτυχημένη, καθώς στο Paul έχει μειωθεί το υπερβολικά καμένο χιούμορ που χαρακτήριζε τους Simon Pegg και Nick Frost και έχει δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στους δεύτερους χαρακτήρες, όπως τον αθυρόστομο Paul και την υπερβολικά θρησκευόμενη Ruth. Πέρα από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους των Simon Pegg και Nick Frost, στην ταινία βλέπουμε και την Kristen Wiig (Bridesmaids), τον John Carroll Lynch (Shutter Island, Gran Torino, Zodiac) αλλά και την Sigourney Weaver (Avatar, The Village, Alien).
Το Paul προσπαθεί να συνεχίσει την πετυχημένη συνταγή των ταινιών των Simon Pegg και Nick Frost, αλλά ταυτόχρονα θέλει να γίνει και ταινία για όλη την οικογένεια, πράγμα που δεν γίνεται και γιαυτό επέρχονται συγκαταβάσεις. Παρόλαυτα, η τρομερή ενέργεια που βγάζει το δίδυμο των πρωταγωνιστών είναι αρκετή για να περάσει κανείς καλά βλέποντας το Paul.