Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου 2011

Tango with Lions – Verba Time

Το έχουμε πει πάρα πολλές φορές (αν και δεν χρειάζεται να το πούμε, φαίνεται από μόνο του) αλλά θα το ξαναπούμε. Η ελληνική μουσική σκηνή τα τελευταία χρόνια έχει πάρει το δρόμο της, και αυτός ο δρόμος είναι πολύ καλός και όμορφος. Σε παρόμοια μουσικά μονοπάτια ψάχνεται και η Κατερίνα Παπαχρήστου με την «μεταβαλλόμενη μουσική κολλέκτιβά» της, όπως αναφέρεται στο δελτίο τύπου. Έτσι, στα μέσα ου 2010 κυκλοφορεί το “Verba Time”, ένας δίσκος 12 τραγουδιών γραμμένων και μελοποιημένων από την “Cat Power”, όπως είναι γνωστή με αυτό το ψευδώνυμο. Αρχικά, το πολύ όμορφο εξώφυλλο είναι πίνακας του Βρετανού Nick Gentry, με τίτλο “Verbatim”. Εξ ου και το όνομα του δίσκου. Από την αρχή το άλμπουμ προσπαθεί να σε «ταξιδέψει». Παίζοντας κιθάρα, πιάνο, κρουστά και φυσικά στα φωνητικά, η Κατερίνα σε βάζει όχι μόνο σε ποπ δρόμους, αλλά και σε φολκ. Δυνατό ξεκίνημα με το καταπληκτικό “House On Fire” και το όμορφο “In A Bar”. Το “Right From The Start”, όπου και αποτελεί το πρώτο video clip του δίσκου, έχει ήδη ξεχωρίσει. Εδώ να επισημάνουμε και την παρουσία της φυσαρμόνικας, η οποία δίνει μια πιο folk διάθεση στο άλμπουμ. Με το “Black” ο δίσκος σε κραταει στα επίπεδα που θες να βρίσκεσαι ακούγοντάς τον, ενώ αν υπάρχει μια ήσυχη στιγμή, αυτή είναι στο “Red and Yellow Rooms”, με το πιάνο και το βιολί.
Η Κατερίνα Παπαχρήστου μας παραθέτει τα συναισθήματά της και βιωματικούς στίχους στην αγγλική γλώσσα. Ναι, το “Verba Time” είναι ένας πολύ καλός δίσκος. Ίσως να θέλει περισσότερη προσοχή ή υπομονή γιατί δεν θα πετύχεις με την πρώτη ακρόαση ένα τραγούδι που θα σε τρελάνει. Ωστόσο, αν τον ξανακούσεις και σου αρέσουν αυτές οι απαλές αλλά ψαγμένες μελωδίες, τότε θα κολλήσεις.

Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου 2011

How To Lose Friends And Alienate People - Πώς Να Χάσεις Τους Φίλους Σου


Ο Sidney Young είναι εκδότης ενός περιοδικού στο Λονδίνο, το οποίο σατιρίζει και σνομπάρει όλους τους διάσημους και τις συνήθειες τους. Ο ίδιος ο Sidney ορκίζετε πως απεχθάνεται την ζωή των διασήμων, αλλά γρήγορα θα καταλάβει πως κατά βάθος θα ήθελε πολύ να μπορεί να ζήσει και αυτός έτσι. Όλα στη ζωή του θα αλλάξουν όταν ο Clayton Harding, εκδότης ενός μεγάλου περιοδικού για lifestyle στην Αμερική, θα τον καλέσει  να δουλέψει στο περιοδικό του στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Ο Sidney πιστεύει πως με την εμπειρία που έχει δεν θα συναντήσει δυσκολίες στην νέα του δουλειά, όμως τα πράγματα θα είναι αρκετά διαφορετικά και θα πρέπει να παλέψει για να δει κάποιο άρθρο του να δημοσιεύετε.
Η ταινία βασίζετε ελαφρώς στην ομότιτλη βιογραφία του Toby Young. Στον ρόλο του Sidney βλέπουμε τον Simon Pegg (Shaun of the Dead, Hot Fuzz, Paul) ο οποίος προσπαθεί να κάνει το άνοιγμα στην Αμερική μετά την επιτυχία με το γνώριμο Αγγλικό χιούμορ στις προηγούμενες ταινίες του. Στην προσπάθειά του να ισορροπήσει ανάμεσα στο Βρετανικό και Αμερικάνικο χιούμορ, μας δίνει αρκετές στιγμές γέλιου και καφρίλας. Στο υπόλοιπο cast βλέπουμε την Kirsten Dunst (Spiderman, Eternal Sunshine of the Spotless Mind) στο ρόλο της συναδέλφου του Sidney Young, τον Jeff Bridges (True Grit, Tron, The Big Lebowski) στον ρόλο του εκδότη που κατά βάθος γουστάρει τον χαρακτήρα του Sidney, την Gillian Anderson(X-Files) στον ρόλο της manager διασήμων και φυσικά την Megan Fox (Transformers),η οποία αποτελεί από μόνη της έναν λόγο για να δει κανείς την ταινία, στον ρόλο μιας διάσημης ηθοποιού.
 Το How To Lose Friends And Alienate People είναι μια καλή κωμωδία που προσπαθεί να μην αφήσει τον Simon Pegg να ξεφύγει αλλά από την άλλη οι σκηνές που αυτός το κάνει είναι οι καλύτερες του έργου. Ότι πρέπει για κάποιον που θέλει να δει χαλαρά μια κωμωδία με δυνατό cast αλλά μέχρι εκεί.

Πέμπτη 1 Σεπτεμβρίου 2011

Beady Eye- Different Gear Still Speading

Μετά τη διάλυση των Oasis και την αποχώρηση του Noel Gallagher από τη πάντα, οι εναπομείναντες αποφάσισαν να συνεχίσουν με μικροαλλαγές στη σύνθεσή τους, υπό το όνομα Βeady Εye. O Liam παραμένει frontman, προφανώς, ο Gem Archer παραμένει στις μία από τις 2 κιθάρες, ο Andy Bell από μπάσο πιάνει και αυτός κιθάρα, o Chris Sharrock στα ντράμς και ο Jeff Wooton στο μπάσο, πρώην κιθαρίστας για τους Gorillaz. Το αποτέλεσμα αυτών των αλλαγών… Different Gear, Still Speeding. Ένα άλμπουμ με καθαρά ‘60s pop διάθεση στον ήχο, παραδοσιακού rock n roll, που κάποιοι το βρίσκουν διαχρονικό και άλλοι αναχρονιστικό. Οι ομοιότητες από Oasis είναι ελάχιστες, ωστόσο τραγουδια όπως το “Four Letter Word” και “Standing On The Edge Of The Noise” μας θυμίζουν τους χαρακτηριστικούς ήχους αυτών. Οι Beady Eye προσπαθούν να γίνουν μία μίξη από τη χρυσή εποχή των Beatles και Rolling Stones, εξού ίσως και το κομμάτι “Beatles and Stones”.
Κομμάτια που ξεχωρίζουν είναι το dance rock n roll και ραδιοφωνικό “Bring The Light”, το “Millionaire”, το beatles sounded “The Roller”, το “Three Ring Circus” και το μελωδικό “The Beat Goes On”. Όπως γίνεται κατανοητό επρόκειτο για ένα δίσκο που αφορά όσους δεν βρίσκουν ανιαρή την αναπαραγωγή των προ 50 σχεδόν χρόνων μουσική, που για πολλούς έχει σταματήσει στα ‘60s και έχει πάψει να είναι ενδιαφέρουσα. Πάντως, όπως και να έχει, αποτελεί έναν ιδιαίτερο δίσκο, ο οποίος ίσως εντυπωσιάσει κάποιους, ίσως και όχι. Δικιά σας η κρίση...

Τρίτη 30 Αυγούστου 2011

Red Hot Chili Peppers – I’m With You

Ίσως η πολυαναμενόμενη κυκλοφορία δίσκου του 2011 έφτασε. Φυσικα, ο λόγος για τους Red Hot Chili Peppers και το 10ο τους στούντιο άλμπουμ, με τίτλο “I’m With You”. Μια πενταετία μετά το καταπληκτικό “Stadium Arcadium”, η μπάντα από το Los Angeles επιστρέφει με 14 ολοκαίνουρια τραγούδια, αλλά και τροποποιημένη διάταξη καθώς μετά την αποχώρηση του κιθαρίστα John Frusciante, ενσωματώθηκε ο Josh Klinghoffer.
Αναγνωρίζεις αμέσως την φωνή του Anthony Kiedis και ενθουσιάζεσαι που την ακούς σε νέους στίχους και μελωδίες. Με τα γνωστά χτυπήματα των χορδών του μπάσου, ο Flea καταφέρνει να «ανεβάζει» το τραγούδι και να του δίνει μια πιο funk διάθεση. Τα κλασικά κρουστά του Chad Smith, όχι κάτι αξιοσημείωτο αλλά ικανά να δώσουν την ώθηση. Και στην κιθάρα ο Klinghoffer που δείχνει να έχει δέσει πολύ καλά στο γκρουπ και μένει να το δείξει και live στις επερχόμενες συναυλίες (δυστυχώς,ακόμη μοιάζει άπιαστο όνειρο μια συναυλία τους στα μέρη μας).
Ξεκίνημα με το “Monarchy of Roses”, το δεύτερο single του δίσκου, το οποίο είναι ένα πολύ καλό ξεκίνημα,μιας και αποτελεί ένα από τα ομορφότερα κομμάτια. Στο ίδιο ύφος κυμαίνεται και το “Factory of Faith”, αν και δεν ενθουσιάζει τόσο. Ακολουθεί το “Brendan’s Death Song”, όπου μιλάει για τον Brendan Mullen,έναν ιδιοκτήτη ενός πανκ κλαμπ του Λος Άντζελες που ήταν και φίλος με τους Peppers. Ο ίδιος ο Mullen ξεκίνησε να γράφει την βιογραφία του συγκροτήματος,όταν το 2009 πέθανε μετά από ξαφνικό εγκεφαλικό και δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το έργο του (το έργο ολοκλήρωσε η σύντροφός του Kateri Butler). Στη συνέχεια συναντούμε το “Ethiopia”,ένα τραγούδι για την αγάπη στα παιδιά και την οικογένεια, τον σεβασμό και την ελπίδα.
Ακριβώς, στα μέσα του δίσκου ακούμε το “The Adventures of Rain Dance Maggie”,το πρώτο single που παίζεται ήδη στο ραδιόφωνο. Ένα όμορφο dance τραγούδι και δικαίως ξεχωρίζει αμέσως. Τα “Did I Let You Know” και “Goodbye Hooray” αποτελούν επίσης όμορφες στιγμές, με το τελευταίο κομμάτι να κυριαρχείται από το γρήγορο τέμπο και τα κιθαριστικά σόλα του Klinghoffer.
Οι RHCP κυκλοφορούν δίσκο περίπου ανά 5 χρόνια. Δεν είναι όμως αυτός λόγος για να τρέξεις να ακούσεις τα καινούρια τους τραγούδια. Ο λόγος βρίσκεται στο παρελθόν. Σε όλα αυτά που έχουν πράξει μουσικά και για τα οποία θα μείνουν στην ιστορία. Το “I’m With You” δεν ενθουσιάζει αμέσως, όμως μετά την δέυτερη ακρόαση δεν ξεκολλάς. Υπάρχουν πανέμορφα τραγούδια που μπορεί να χρειαστεί λίγο περισσότερο χρόνο για να αποδείξουν την ομορφιά τους. Και που ξέρεις! Ίσως γίνει το θαύμα και ακούσουμε ζωντανά τον δίσκο...

Δευτέρα 29 Αυγούστου 2011

Eu Cand Vreau sa Fluier, Fluier – Όταν Θέλω να Σφυρίξω, Σφυρίζω

Μέχρι που μπορεί να φτάσει ο ανθρώπινος νους; Μπορεί ο άνθρωπος να κυριαρχήσει των συναισθημάτων του και της σκέψης του; Ίσως δεν χρειάζεται κάποιες φορές να φτάνουμε στα άκρα, εκεί όπου μπορεί να φτάσει ο εγκέφαλός μας. Στα άκρα για τα οποία μπορούμε να θυσιάσουμε και την ίδια μας την ελευθερία.
Ο 18χρονος Σίλβιου (George Pistereanu) βρίσκεται φυλακισμένος επί 4 χρόνια στις φυλακές Ανηλίκων και του έχουν μείνει πέντε μέρες για την αποφυλάκισή του. Χωρίς να έχει προκαλέσει ούτε μια φορά φασαρία στην φυλακή, ο Σίλβιου είναι ένας από τους πιο φιλήσυχους φυλακισμένους. Μέχρι που κάποια μέρα δέχεται μια επίσκεψη από τη μητέρα του, η οποία δεν τον είχε επισκεφθεί μέχρι στιγμής καμιά φορά. Τότε, η μητέρα του ανακοίνωσε στον γιο της ότι θα φύγει για Ιταλία μαζί με τον μικρό του αδερφό. Αυτή η είδηση εξοργίζει τον Σίλβιου, μιας και ο ίδιος έχει μεγαλώσει τον μικρό του αδερφό, αφού η μητέρα τους δεν ενδιαφερόταν για εκείνους.
Εκείνες τις μέρες, οι οποίες ήταν και οι τελευταίες του Σίλβιου στη φυλακή, έρχεται μια ομάδα κοινωνικών λειτουργών για να συζητήσει με τους φυλακισμένους. Εκεί ο 18χρονος γνωρίζει την Άννα (Ada Condeescu), για την οποία θα δημιουργηθούν κάποια αισθήματα από μέρους του. Η νεαρή κοινωνική λειτουργός θα ξαναέρθει με αποτέλεσμα τα αισθήματα να κατκλύσουν τον Σίλβιου. Κάπου εκεί, όμως, ο χρόνος θα σταματήσει και το μυαλό του φυλακισμένου θα «γυρίσει».
Το «Όταν Θέλω να Σφυρίξω, Σφυρίζω» αποτελεί ένα διαμάντι για τον ρουμανικό κινηματογράφο. Ο σκηνοθέτης, Florin Serban, παρουσιάζει την άβυσσο της ανθρώπινης ψυχής, με επιτυχία. Το πώς μπορεί ένας άνθρωπος να γκρεμίσει τα πάντα – ειδικά την ελευθερία - σε μια στιγμή, λόγω των συναισθημάτων του.

Κυριακή 28 Αυγούστου 2011

Zagar – Cannot Walk Fly Instead

Οι Zagar είναι μια πενταμελής μπάντα από την Ουγγαρία, η οποία σχηματιστήκε το 2002 όπου και κυκλοφόρησε το ντεμπούτο της άλμπουμ, Local Broadcast. Η μουσική τους χαρακτηρίζεται κατά κύριο λόγο από ηλεκτρονικές και ατμοσφαιρικές μελωδίες, με πινελιές από ροκ και τζαζ. To 2004 κυκλοφορούν το soundtrack “Eastern Sugar”, όπου κατατάσσεται στην κορυφή των soundtracks στην Ουγγαρία την επόμενη χρονιά. Μέχρι που έρχεται το 2007 και ο δεύτερος δίσκος τους,με τίτλο “Cannot Walk Fly Instead”, για να γίνουν γνωστοί και στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Το “Cannot Walk Fly Instead” είναι όμορφος δίσκος. Αυτό το κάνουν οι πολλές διαφορετικές μεταξύ τους μελωδίες και το «κόλλημα» του γκρουπ να συνδυάζει διαφορετικές μουσικές μαζί. Ξεκίνημα με το Siance, ορχηστρικό κομμάτι όπου κυριαρχεί η ηλεκτρική κιθάρα. Στη συνέχεια μπαίνουμε σε πιο ηλεκτρονικά μονοπάτια με όμορφη στιγμή το “Rock ‘n’ Roll Goes to The Girls”.
Στο “Love and Strangeness” συναντούμε την πιο ατμοσφαιρική φάση του δίσκου. Το άλμπουμ κυλάει στο ίδιο μήκος κύματος μέχρι που φτάνουμε προς το τέλος του στο “Wings of Love”. Το συγκεκριμένο τραγούδι παίζει ήδη πολύ στους ραδιοφωνικούς σταθμούς και χωρίς άδικο, αφού αποτελεί σίγουρα το καλύτερο κομμάτι του δίσκου και ένα από τα πιο όμορφα χορευτικά κομμάτια.
Με λίγα λόγια η μουσική που παράγουν οι Zagar είναι καταπληκτική. Πλήκτρα, κρουστά, πνευστά, ηλεκτρικές κιθάρες δημιουργούν πανέμορφες μελωδίες. Το ντεμπούτο τους άλμπουμ αποτέλεσε την καλύτερη αρχή για το γκρουπ, το δεύτερο άλμπουμ έκανε πάταγο. Δεν μένει παρά να περιμένουμε την επόμενη δισκογραφική τους δουλειά.

Παρασκευή 26 Αυγούστου 2011

The Fighter

Ο Ντίκι Έκλαντ (Christian Bale) είναι ένας από του καλύτερους μποξέρ μετρώντας μονάχα νίκες στην καριέρα του και αμέτρητους επαίνους. Φτάνει, όμως, στο σημείο να εθιστεί στις ναρκωτικές ουσίες έχοντας ως στόχο του μονάχα την αναζήτηση τέτοιων ουσιών,με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της αρένας. Ο Μίκι Γουόρντ (Mark Wahllberg) είναι ο ετεροθαλής αδελφός του Ντίκι και ασχολείται και αυτός με την πυγμαχία. Ως μάνατζερ έχει τον ίδιο του τον αδελφό και τη μητέρα του, έχοντας αφήσει εξ ολοκλήρου στα χέρια τους την καριέρα του. Ωστόσο, μάνα και αδελφός δεν κάνουν το καλύτερο δυνατό για τον Μίκι γιατί φοβούνται πως η δική του επιτυχία θα ρίξει στην αφάνεια τον Ντίκι και ολόκληρη την καριέρα του. Μέχρι που θα βρεθεί στο δρόμο του Μίκι μια γοητευτική και δυναμική μπαργουμαν η οποία θα τον βοηθήσει να ορθοποδήσει και να πάρει ο ίδιος την καριέρα του στα χέρια του.
 Ένας, για άλλη μια φορά, καταπληκτικός Christian Bale χάνει πολλα κιλά για τις ανάγκες του ρόλου (το ίδιο πράγμα έχει ξανακάνει και στο “The Mechanist”) και αδιαμφισβήτητα κατακτά το όσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου για τον ναρκωμανή που υποδύεται φοβερά. Ο Mark Wahllberg μπαίνει στο πετσί του ρόλου και ταυτίζεται πλήρως με τον καλό αδελφό και την σχέση πάθους – μίσους μεταξύ των δύο αδελφών. Από την άλλη η Μελίσσα Λέο σε μια αριστουργηματική ερμηνεία έχοντας και εκείνη με τη σειρά της το όσκαρ Β’ γυναικείου ρόλου.
Η σκηνοθεσία του David O’Russell δεν είναι κάτι το τρομερό, χωρίς να λείπουν οι «αμερικάνικες» νίκες του πυγμάχου Μίκι στο τέλος,κάνοντάς τον ήρωα. Πιστεύω πωςκαι μόνο η παρουσία του Bale απογειώνει αυτόματα την ταινία. Το “The Fighter”, βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, είναι μια απο τις καλύτερες ταινίες του χειμώνα που μας πέρασε και αξίζει να την δει ένας φίλος του κινηματογράφου.

Τετάρτη 24 Αυγούστου 2011

Doves- Lost Souls

Ήτανε αρχές του 2000, η χρυσή δεκαετία των ‘90s και της Britpop είχε φτάσει στο τέλος της και μία καινούρια μουσική δεκαετία, με νέους ήχους, νέα πρόσωπα και νέα κουλτούρα, περίμενε να κάνει την εμφάνισή της. Οι Doves ετοίμαζαν τον δίσκο “Lost Souls” από το 1996, όμως αυτός ολοκληρώθηκε και κυκλοφόρησε το 2000, κάτι το οποίο συνεπάγεται ότι θα περιείχε ήχους ανάμεσα σε ‘90s και ‘00s. Έτσι και έγινε, η μελωδική και δυναμική μεριά της Britpop συνδυάστηκε με ατμοσφαιρικούς και μελαγχολικούς ήχους, πλούσιους σε εφέ χώρου, χαρακτηριστικό των Doves,  προσφέροντας έναν δίσκο ο οποίος θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελούνταν μόνο από instrumental κομμάτια προσφέροντας χαλαρωτική pop μουσική. Το Firesuite στην εισαγωγή και το Here It Comes αμέσως μετά, μας προδιαθέτει για το τι πρόκειται να ακολουθήσει μουσικά στο υπόλοιπο του δίσκου. Και πάνω που έχουμε μπεί στο χαλαρωτικό mood, που μας επέβαλαν οι Doves, έρχεται το Catch The Sun να το ανατρέψει και να μας θυμίσει ότι ο δίσκος αυτός γράφτηκε πάνω στο αποκορύφωμα της κιθαριστικής Britpop. Οι Doves θέλησαν να μας παρουσιάσουν τη δικιά τους εκδοχή για το πώς θα μοιάζει η μουσική στο νησί στα ‘00s, ωστόσο δυστυχώς για εμάς δεν έπεσαν μέσα, με τη βρετανική μουσική να ακολουθεί άλλο μονοπάτι.


Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More