Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2011

Nalyssa Green – Barock

Μέσα της άνοιξης του 2010, δύο φίλοι, μια κοπέλα και ένα αγόρι, κλείστηκαν στο σπίτι και ηχογράφησαν τις συνθέσεις της κοπέλας. Αποτέλεσμα αυτών των ηχογραφήσεων είναι το “Barock”. Η Nalyssa Green, όπως είναι το ηλεκτρονικό της ψευδώνυμο – το πραγματικό όνομά της είναι Βιολέτα – κυκλοφορεί το ντεμπούτο της άλμπουμ και αρχίζει σταδιακά να κάνει αίσθηση στο μουσικό κοινό. Με μοναδική προώθηση του δίσκου να είναι οι φίλοι και το διαδίκτυο, η Nalyssa παρουσιάζει συνθέσεις από ροκ, post punk, indie pop μελωδίες.
Άνοιγμα του “Barock” με το “Your Eyes”, όπου με το όμορφο τέμπο μπαίνεις αμέσως στο κόσμο της Nalyssa. Στο ίδιο κλίμα συνεχίζει το “Indagattah”, τραγούδι που κάνει γρήγορα αίσθηση και που, φυσικά, δεν γίνεται να μην το ξανακούσεις. Στα μέσα του “Barock” βρίσκονται τα “Thick Air” και “Love Expires” με την παραμορφωμένη ηλεκτρική κιθάρα να τα απογειώνει. Ευρηματικές εναλλαγές στις μελωδίες για το “Fear”, ενώ συναντούμε αργότερα το “My Kind of Girl”, κομμάτι που τα πλήκτρα έχουν τον πρωταρχικό ρόλο. Το συγκεκριμένο τραγούδι μου έφερε λίγο από το ντουέτο των Berlin Brides. Κλεισιμο με το “Joker” και πολλές υποσχέσεις που μας αφηνει η Nalyssa Green. Ηλεκτρικές κιθάρες, πλήκτρα, κρουστά, η μελωδική φωνή της, όλα αυτά συντελούν στο να χαρακτηριστεί το “Barock” ένας πανέμορφος δίσκος.

Τα 10 τραγούδια του δίσκου καταφέρνουν να εξάγουν δυο αισθήματα, μελαγχολία αλλά και ταυτόχρονα τη χαρά, με το αίσθημα για χορό να «καιροφυλακτεί». Τη Nalyssa πλαισιώνουν στα live της, ο Bagg στα τύμπανα, ο Stam στην ηλεκτρική κιθάρα και το μπάσο και η Danai Eco στα πλήκτρα. Το σχήμα είναι γνωστό και ως Nalyssa Green Quartet. Αν και Ελληνίδα (!!!), η Nalyssa Green ξεφεύγει κατά πολύ από τα κοινότυπα ροκ-ποπ της ελληνικής σκηνής, εκπλήσσει, ταξιδεύει και απλώς μας κάνει να αναμένουμε τον δεύτερο δίσκο της που θα κυκλοφορήσει μέσα στο χειμώνα.

Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου 2011

Kasabian – Velociraptor!

Δύο χρόνια αργότερα το πολυπλατινένιο “West Ryder Pauper Lunatic Asyloum”, με τα καταπληκτικά τραγούδια “Fire” και “Where did all the love go?”, οι Kasabian επιστρέφουν με το τέταρτο στούντιο άλμπουμ τους. Οι Tom Meighan (φωνητικά), Sergio Pizzorno (κιθάρα), Chris Edwards (μπάσο) και Ian Matthews (ντραμς) ηχογραφούν και παρουσιάζουν το “Velociraptor!”, μια ομολογουμένως δύσκολη απόπειρα για ένα γκρουπ που κυκλοφόρησε 2 φοβερούς δίσκους, το 2009 και το 2006, κρατώντας τον πήχη εκεί που τον ανέβασαν, ψηλά δηλαδή.
Ξεκίνημα με το όμορφο “Let’s Roll Just Like We Used To” και συνέχεια με το πρώτο single του δίσκου, “Days Are Forgotten”. Ανεβαστικό κομμάτι με γρήγορο και ωραίο τέμπο, όπως έχει μάθει, εξάλλου, τους φαν του το βρετανικό συγκρότημα. Το “La Fee Verte” κάνει τη διαφορά στο άλμπουμ με την ήρεμη δύναμη που έχει, ενώ αμέσως μετά έρχεται το ομώνυμο κομμάτι, το οποίο ίσως αποτελεί το hit του δίσκου.
 Ακριβώς στη μέση του “Velociraptor!” βρίσκεται το ομορφότερο τραγούδι, όπου σίγουρα στη συνέχεια θα γίνει single. Ο λόγος για το εξαιρετικό “Acid Turkish Bath”, όπου έχει και τη μεγαλύτερη διάρκεια από τα υπόλοιπα κομμάτια. Στο δεύτερο μισό του δίσκου τα “Re-Wired” και “Man of Simple Pleasures” χρήζουν προσοχής. Τα άλλα τρία κομμάτια απλώς γεμίζουν το άλμπουμ, χωρίς να αποτελούν κάτι αξιόλογο.
Συνεπείς στο ραντεβού με τους φαν τους, οι Kasabian έχουν βάλει πλέον γερές βάσεις για να αποτελούν μία από τις καλύτερες βρετανικές μπάντες της εποχής μας. Χωρίς πολλές φανφάρες δημιουργούν απλή και όμορφη μουσική με το ηλεκτρικό στοιχείο της κιθάρας, φυσικά, να μην λείπει. “Velociraptor!”, λοιπόν, ένας δίσκος που αξίζει σίγουρα αρκετές ακροάσεις.

Τρίτη 27 Σεπτεμβρίου 2011

Monovine – Cliché

Οι Monovine είναι τρεις τύποι που απλώς κάνουν αυτό που τους αρέσει. Παίζουν τη μουσική και συνθέτουν τα κομμάτια που εκείνοι γουστάρουν. Πρόκειται για τρία παιδιά από την Πάτρα, τους Στράτο (φωνή-κιθάρα), Φώντα (μπάσο) και Σωτήρη (ντραμς) - τον τελευταίο θα τον συναντήσετε και στο πλευρό των Θανάση Παπακωνσταντίνου και Φοίβο Δεληβοριά -, όπου φέτος κυκλοφόρησαν το πρώτο τους στούντιο δίσκο, με τίτλο “Cliché”. Βρώμικη ηλεκτρική κιθάρα, ντραμς που σπάνε τοίχους και δυνατά φωνητικά, ένας συνδυασμός που σε παραπέμπουν στις χρυσές εποχές της grunge των ‘90s.
Τραγούδια που σε πορώνουν και κολλάς όλο και πιο πολύ όσο τα ακούς. Με το “Ood” για πρώτο κομμάτι, ο δίσκος αυτόματα σε απογειώνει. Η συνέχεια είναι η ίδια, με το “Come Out” να ανεβάζει τα ντεσιμπέλ και να σε κάνει να βρίσκεσαι στη προηγούμενη δεκαετία, οπου βασίλευε η grunge-punk rock. Στη μέση του άλμπουμ συναντούμε μια πιο σκοτεινή πλευρά των Monovine με το “Hush Now Hush” να κρύβει περισσότερο στοιχεία ψυχεδέλειας και ένα αργό τέμπο που ταυτόχρονα κάνει να μοιάζει και γρήγορο.

Τα “Morning Song” και “Jesus Song”, ωστόσο, δεν μας αφήνουν να ηρεμήσουμε και αρχίζει πάλι το παρτυ της ηλεκτρικής κιθάρας και των τρελών φωνητικών. Στα ίδια επίπεδα κυμαίνεται και το τελευταίο κομμάτι “Bliss” με το riff να θυμίζει αρκετά το “In Bloom” των Nirvana. Προτού βιαστείτε, όμως, να κλείσετε τα ηχεία μετά το τελευταίο κομμάτι,υπάρχει ένα κρυφό τραγούδι. Μια εντελώς διαφορετική γεύση από αυτή που πήραμε κατά τη διάρκεια του άλμπουμ.
Οι Monovine κατάφεραν να μας επιστρέψουν στις όμορφες εποχές των Nirvana και του grunge. Σπάνια, αν όχι καθόλου, σήμερα κυκλοφορούν τέτοιες δισκογραφικές δουλειές και ειδικά από ελληνικό συγκρότημα και θέλει πραγματικά θράσος για να παίξεις τέτοια μουσική στις μέρες μας (ειδικά στην Ελλάδα). Αν σας αρέσει η grunge, σπεύσετε να ακούσετε τον συγκεκριμένο δίσκο, δεν θα το μετανιώσετε.

Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου 2011

Arctic Monkeys – Suck It And See

Συμπεριλαμβανόταν στις καλύτερες μπάντες της δεκαετίας των ‘00s. Ο Alex Turner και η παρέα του έκαναν εκατομμύρια οπαδούς της indie και garage rock να τους παραδεχτούν. Μπορεί να υπήρχε μια «κοιλιά» με τη προηγουμένη δουλειά τους “Hambug”, ωστόσο το συγκρότημα από τη Μεγάλη Βρετανία επανήλθε κυριολεκτικά στη κορυφή με το φετινό τους άλμπουμ “Suck It And See”. Το λιτό εξώφυλλο σε προδιαθέτει για κάτι πολύ καλό, ενώ ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από το «Κουρδιστό Πορτοκάλι» (ήταν η επιγραφή στον τοίχο του κτιρίου όπου έμενε ο πρωταγωνιστής).
Στο άκουσμα του δίσκου δεν μπορεί κάποιος να μιλήσει για έναν απλό και πρόχειρο δίσκο. Από την αρχή οι «μαϊμούδες» κρατάνε το δυναμικό και σύγχρονο ροκ στυλ, με εξέραιση την ήρεμη στιγμή του άλμπουμ στο “Love Is Laserquest”.

 Όμορφο άνοιγμα με το “She’s Thunderstorm” και το “Black Treacle”. Η συνέχεια ακόμη καλύτερη,με τα επόμενα κομμάτια που ακολουθούν να έχουν γίνει γνωστά εδώ και καιρό, μιας και είχαν κυκλοφορήσει πριν ο δίσκος να βγει στα δισκοπωλεία. Μιλάμε για την τριάδα των “Brick By Brick”, “The Hellcat Spangled Shalalala” και “Don’t Sit Down ‘Cause I’ve Moved Your Chair”, η οποία απογειώνει το “Suck It And See”. Κατά τη γνώμη μου,το κομμάτι που αξίζει προσοχή είναι το “Piledriver Waltz”,ένα όμορφο ποπ-ροκ τραγούδι με τρομερούς στίχους. Όπως προαναφέρθηκε, ακολουθεί η ήρεμη στιγμή του άλμπουμ, ενώ προς το κλείσιμο συναντούμε και το ομώνυμο τραγούδι.
Το “Suck It And See” αξίζει να βρίσκεται στη λίστα με τα καλύτερα άλμπουμ του 2011. Καταφέρνει να στείλει τους Arctic Monkeys στην κορυφή των βρετανικών ροκ συγκροτημάτων. Το εν λόγω γκρουπ φωνάζει πως βρίσκεται στο προσκήνιο της ροκ σκηνής, με τον καλύτερο τρόπο, προσφέροντας έναν πάρα πολύ καλό δίσκο, αποδεικνύοντας ότι η κιθαριστική ροκ-ποπ μουσική όχι μόνο ζει αλλά είναι και πολύ καλή.

Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2011

Το Γάλα / 17ες Νύχτες Πρεμιέρας

Η επιτυχημένη θεατρική παράσταση παίρνει σάρκα και οστά και το «Γάλα» βγαίνει στη μεγάλη οθόνη. Υπάρχουν τρία αρχέτυπα, «πατρίδα» - «μητέρα» - «αγάπη», γύρω απο τα οποία μια μητέρα με τους δυο γιους της έρχονται αντιμέτωποι με οικογενειακά προβλήματα και περισσότερο με την αναγκη που έχει ο άνθρωπος να νιώσει αγάπη. Η Ρήνα (Ιωάννα Τσιριγκούλη) είναι μάνα του Αντώνη (Όμηρος Πουλάκης) και του Λευτέρη (Προμηθέας Αλειφερόπουλος), όπου έχουν μεταναστεύσει εδώ και χρόνια από την Τιφλίδα. Ο μεγάλος αδερφός, Αντώνης, δουλεύει σε βενζινάδικο, έχει σχέση με τη κόρη του αφεντικού του και προσπαθεί να ανεξαρτοποιηθεί και να προχωρήσει στη ζωή του. Από την άλλη, ο Λευτέρης είναι ασταθής χαρακτήρας. Γυρνάει συνεχώς στο παρελθόν χωρίς να θέλει να δει κατάματα το «τώρα». Είναι ανασφαλής με τα πάντα , ενώ κλείνεται στο δωμάτιό του καπνίζοντας και ακούγοντας βαριά λαϊκά. Φτάνει, δε, στο σημείο να βλέπει να παραισθήσεις και «άσπρα χέρια», όπως αναφέρει και ο ίδιος.
 Γι’αυτό το λόγο, η μητέρα επισκέπτεται κοινωνική λειτουργό, ενώ φτάνει στο σημείο να του χορηγούν ψυχοφάρμακα. Ο Λευτέρης αποζητά μονάχα αγάπη από τον αδερφό του, μέχρι που ο δεύτερος ανακοινώνει ότι παντρεύεται. Στην απέλπιδα προσπάθειά του μήπως και ο μικρός αδερφός του «ξεφύγει» από αυτό που τον βασανίζει, ο Αντώνης με τη σύντροφό του, Νατάσα (Ηρώ Μπέζου), τον παίρνουν μαζί τους σε εξόδους τους. Σε μια ακόμη απόπειρά του για να ενταχθεί, ο Λευτέρης αποζητά την αγάπη και στη Νατάσα. Η μητέρα τους προσπαθεί με περίσσια αυταπάρνηση να φέρει κοντά τους δύο αδερφούς, η οποία ζει με φόβο την καθημερινότητα παλεύοντας για ένα κομμάτι ψωμί.
 Ο Γιώργος Σιούγας με πανέμορφη σκηνοθεσία παρουσιάζει το οικογενειακό δράμα, χωρίς να γίνεται «βαρύς», μια και τα χιουμοριστικά σημεία δεν λείπουν. Αναφορά γίνεται και στο μεταναστευτικό ζήτημα, παρακολουθώντας το Λευτέρη κολλημένο με το παρελθόν της οικογένειας στην Τιφλίδα. Μια πολύ δυνατή ταινία, με συγκλονιστικές ερμηνείες που θα σε κάνουν να ανατριχιάσεις και να φύγεις, στο τέλος, με δακρυσμένα μάτια.

Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2011

Red State / 17ες Νύχτες Πρεμιέρας

Μια μεγάλη γυναίκα βάζει αγγελία που ζητάει άτομα για ομαδικό σεξ. Τρεις νεαροί θα ανταποκριθούν αλλά όταν την συναντήσουν θα βρουν πως πίσω από την γυναίκα κρύβετε μια οργάνωση από φανατικούς χριστιανούς. Ο Abin Cooper είναι ο πάστορας και αρχηγός της ομάδας αυτής, όλα τα μέλη της οποίας ενώνονται μεταξύ τους είτε εξ αίματος είτε εξ αγχιστείας. Κατά την διάρκεια της τελετής τους, αφού ο πάστορας βγάλει κηρύγματα για όλα τα ανίερα πράγματα που γίνονται μακριά από την κοινωνία τους, βασανίζουν και τελικά δολοφονούν τους κρατούμενούς τους. Η αστυνομία όμως αρχίζει να υποψιάζεται πως μέσα στην εκκλησία δεν είναι όλα όπως φαίνονται, όταν όμως θα πάει να ερευνήσει θα δημιουργήσει μόνη της μακελειό.
Η νέα, εντελώς διαφορετική από όσα μας έχει συνηθίσει, ταινία του Kevin Smith, πλασάρετε ως θρησκευτικό θρίλερ, μα στην πραγματικότητα είναι ένα τραγικά ειρωνικό σχόλιο κατά των διάφορων σκληροπυρηνικών χριστιανικών οργανώσεων της Αμερικής αλλά και της αστυνομίας και της αντιμετώπισης που έχει η τελευταία σε αντίστοιχα ζητήματα μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Η σκηνοθεσία της ταινίας είναι ιδιαίτερα πετυχημένη, ενώ τα πρόσωπα που παίζουν πετυχαίνουν τον σκοπό τους, να μας πείσουν δηλαδή ότι μπορούν να ανήκουν σε μια τέτοια οργάνωση. Κορυφή του cast φυσικά, ο Michael Parks(From Dusk Till Dawn) στον ρόλο του πάστορα και ο John Goodman(The Artist, Death Sentence) στον ρόλο του αρχηγού της αστυνομικής δύναμης που είναι υπεύθυνη για την εκκλησία.
Στην πρεμιέρα της ταινίας στο Sundance, ο Kevin Smith είχε υποσχεθεί πως θα πλειοδοτούσε τα δικαιώματα της ταινίας στους θεατές της, αυτός όμως τελικά τα πούλησε στον εαυτό του και αυτό εξαγρίωσε πολλούς από τους φανατικούς του οπαδούς. Το Red State προσπαθεί να καυτηριάσει πολλά πράγματα και ο Kevin Smith σχεδόν σε κάθε του πλάνο να προκαλέσει. Στα 90 λεπτά διάρκειας της η ταινία δεν θα κουράσει, αλλά στην τελική θα μπερδευτεί με τα πολλά της σεναριακά θέματα και δεν θα καταφέρει να αναδείξει κανένα από αυτά αρκετά.

Bellflower / 17ες Νύχτες Πρεμιέρας

Δύο φίλοι, ο Woodrow και ο Aiden, πωρωμένοι με τις post-apocalyptic ιστορίες, έχουν καταστρώσει σχέδιο ώστε όταν η Αποκάλυψη έρθει, αυτοί θα κυριαρχήσουν στα ερείπια που θα μείνουν πίσω. Το σχέδιό της Μητέρας Μέδουσας, της συμμορίας τους δηλαδή, περιλαμβάνει τα αυτοσχέδια φλογοβόλα τους και φυσικά τη Μέδουσα, το αμάξι που έχουν μετατρέψει μόνοι τους σε πραγματικό αμάξι της αποκάλυψης. Όλα τα σχέδιά τους όμως θα πάρουν άσχημη τροπή όταν ο Woodrow γνωρίσει την Milly, μια κοπέλα που θα ερωτευτεί παράφορα αλλά θα τον φέρει πιο κοντά στην προσωπική του Αποκάλυψη απότι πίστευε ότι γινόταν.
 Ο Evan Glodell είναι ο σκηνοθέτης, σεναριογράφος αλλά και πρωταγωνιστής του Bellflower, της ταινίας που εξέπληξε το κοινό και τους κριτικούς του Sundance. Για την δημιουργία της ταινίας μάλιστα, ο Glodell κατασκεύασε μια custom κάμερα, ώστε να αποθανατίσει τις σκηνές του ακριβώς όσο “βρόμικα” ήθελε. Η δουλειά του, όχι άδικα, έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως “παιδί” των Madmax και της γενικότερης αισθητικής. Άλλωστε, οι δύο φίλοι έχουν σαν ήρωα τον Lord Humungus, και από αυτόν έχουν πάρει το έναυσμα για την ενασχόλησή τους. Η σκηνοθετική ματιά του έκανε εντύπωση στο Sundance με την αυθεντική εκρηκτικότητα που βγάζει από την βία και καταστροφή. Το cast περιλαμβάνει, εκτός από τον πρωταγωνιστή Evan Glodell ,νέα πρόσωπα, που βγάζουν την ρεαλιστικότατα που απαιτεί η ταινία. Η Jessie Wiseman είναι η Milly, γυναίκα που θα φέρει την καταστροφή, ο Tyler Dawson είναι το δεύτερο μέλος της Μητέρας Μέδουσας και η Rebekah Brandes είναι η Courtney, η κοπέλα που συμπληρώνει την τετράδα. Φυσικά, όλα αυτά συνδυάζονται τέλεια μαζί με ένα εκρηκτικό soundtrack.
 Το Bellflower είναι ένα, πιθανόν αρκετά, δύσκολο έργο για να προμοταριστεί σε πόλους, αλλά δεν θα δυσκολευτεί να βρει ένα φανατικό κοινό. Σε όσους αρέσουν οι post apocalyptic ταινίες και έχουν φανταστεί έστω και μια φορά την ζωή τους σε μια τέτοια κατάσταση, αυτή η ταινία θα δώσει σίγουρα πολλά.

Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2011

Κωλόπαιδα / 17ες Νύχτες Πρεμιέρας

Δεν αντέχουν άλλο τη πόλη τους και αποφασίζουν να φύγουν μια και καλή για το εξωτερικό. Να αλλάξουν παραστάσεις, να ξεφύγουν από τη θηλιά που τους έχει φορέσει η χώρα τους και να γνωρίσουν μια καινούρια ζωή και ταυτόχρονα την ελευθερία που νιώθουν να έχουν χάσει. Ο Φοίβος (Γιώργος Καφετζόπουλος), ο Ανδρέας (Αινείας Τσαμάτης) και ο Σάββας (Διογένης Σκάλτσας), μια παρέα από τη περιοχή των Εξαρχείων, ένα βράδυ του Αυγούστου ορκίζονται να τη κοπανίσουν από την Ελλάδα, με προορισμό το Βερολίνο. Έτσι, για τον επόμενο χρόνο θα δουλέψουν και θα κάνουν τα πάντα για να βάλουν κάποια χρήματα στην άκρη, για το νέο ξεκίνημα. Μέχρι που έρχεται το τελευταίο βράδυ και αποφασίζουν να ξενυχτήσουν και να γυρίσουν όλα τα σοκάκια στα οποία μεγάλωσαν και έζησαν τις εφηβικές τους εμπειρίες.
 Αυτές οι τελευταίες 12 ώρες στους δρόμους των Εξαρχείων θα αλλάξουν άρδειν τη ζωή τους. Λίγο πριν την αναχώρησή τους για την επόμενη μόνιμη κατοικία τους, θα βγουν στην επιφάνεια άγνωστες πτυχές των ζωών των τριών φίλων, πτυχές που κανένας απο τη παρέα δε γνώριζε πριν. Η νύχτα κυλλάει και όλα στη ζωή της παρέας ανατρέπονται. Από κει που πίστευαν οι τρεις φίλοι ότι είχαν τακτοποιήσει όλους τους λογαριασμούς στην πόλη, έρχονται αντιμέτωποι με την πραγματικότητα και στο τέλος, τα σχέδια που είχαν κάνει καταστρέφονται. Και ενώ τα πάντα έρχονται τούμπα, το τέλος της ταινίας φέρνει την απόλυτη ανατροπή. Ένα τέλος που κανείς δε το φαντάζεται έρχεται κόντρα στη ροή των γεγονότων.
Ο Κύπριος Στέλιος Καμμίτσης, εκτός της παρέας των τριών φίλων, μας παρουσιάζει και όμορφες εικόνες, γεμάτες χρώματα μέσα από την καρδιά των Εξαρχείων. Με πάρα πολλές σκηνές και ατάκες γεμάτες χιούμορ, τα «Κωλόπαιδα», που γυρίστηκαν αποκλειστικά στη περιοχή του κέντρου (μεταξύ άλλων Θεμιστοκλέους, Καλλιδρομίου και λόφο Στρέφη), εστιάζουν στη σημασία της φυγής. Όταν δεν αντέχεις άλλο και θέλεις να φύγεις στο εξωτερικό και να εγκατασταθείς εκεί. Ωστόσο, παρά τη θέληση που υπάρχει για αυτή τη φυγή, πολλές φορές το παρελθόν έρχεται και σου αλλάζει όσα είχες σχεδιάσει. «Κωλόπαιδα», αν όχι η ομορφότερη, μια από τις ομορφότερες ελληνικές ταινίες της χρονιάς!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More