Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τρίτη 11 Οκτωβρίου 2011

Sarah's Key

                                                 
Η Αμερικανίδα δημοσιογράφος Julia μετακομίζει στο πατρικό σπίτι του άντρα της στο Παρίσι. Στο περιοδικό που εργάζεται, αναλαμβάνει ένα άρθρο για την μαύρη σελίδα της ιστορίας της Γαλλίας κατά τη διάρκεια του Ιουλίου του 42’, όπου η γαλλική αστυνομία θα μαζέψει όλους τους εβραίους που ζούσαν στο Παρίσι και θα τους στείλει με τρένα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Γερμανίας. Μέσα από την έρευνά της θα ακολουθήσει την ιστορία της Sarah, ενός δεκάχρονου κοριτσιού που μαζί με τους γονείς της αναγκάστηκαν να αφήσουν το σπίτι τους εκείνη την ημέρα, αφήνοντας πίσω όμως κριμένο τον μικρό της αδερφό. Ψάχνοντας θα ανακαλύψει πως το σπίτι στο οποίο μεγάλωσε ο άντρας της κρύβει μια τραγική ιστορία που λίγοι γνωρίζουν.
Το Sarah’s Key είναι βασισμένο στο ομότιτλο best seller βιβλίο της Tatiana de Rosnay. Ο σκηνοθέτης της ταινίας στέλνει την Julia σε ένα ταξίδι αναζήτησης της αλήθειας ανάμεσα σε Γαλλία, Ιταλία και Αμερική και παράλληλα βλέπουμε την προσπάθεια της Sarah να σώσει τον αδερφό της. Η ιστορία ξεδιπλώνετε παράλληλα στο τώρα και με flashbacks στο 1942, με τα δύο κομμάτια της ταινίας να είναι ίσα μεταξύ τους. Την προσοχή αναπόφευκτα κλέβει η μικρή Melusine Mayance που υποδύεται την Sarah, με ένα βλέμμα στα μάτια της που καθηλώνει τον θεατή στο δράμα της ζωής της. Πολύ καλή φυσικά και η Kristin Scott Thomas (The Horse Whisperer, The English Patient) στον ρόλο της Julia.
Κοιτώντας κατάματα ένα θέμα ταμπού για την Γαλλική κοινωνία και ξεδιπλώνοντας την ιστορία ενός μικρού κοριτσιού που μπλέχτηκε στην τρέλα του πολέμου, το Sarah’s Key είναι ένα πολύ δυνατό δράμα, άξιο του σύγχρονου Γαλλικού κινηματογράφου.

Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2011

Danger Mouse and Daniele Luppi – Rome

O Danger Mouse, ή κατά κόσμο Brian Burton, βρίσκεται σε συνεχείς ανησυχίες όσον αφορά τις μουσικές του δημιουργίες. Δεν μένει ποτέ άπραγος και συνεχώς πειραματίζεται με καινούρια μουσικά πράγματα χωρίς πολλές φανφάρες, ασχολούμενος μονάχα με τη δημιουργική φάση. Σε παραγωγές μεγάλων καλλιτεχνών, όπως οι U2, Gorillaz, Black Keys και Gnarls Barkley, ο μόλις 34χρονος Αμερικανός έχει καταφέρει μουσικά επιτεύγματα, όπου άλλοι καλλιτέχνες δεν το καταφέρνουν σε ολόκληρη τη ζωή τους. Φέτος την άνοιξη κυκλοφόρησε σε συνεργασία με τον Ιταλό Daniele Luppi το “Rome”.
Μαζί του τον ακολουθήσαν και 2 φοβεροί καλλιτέχνες που με τις φωνές του απογειώνουν τον δίσκο. Ο λόγος για τους Jack White των White Stripes και τη Norah Jones. Το άνοιγμα του άλμπουμ κάνει το ορχηστρικό “Theme Of “Rome””. Τη πρώτη φορά που συναντούμε τα φωνητικά του Jack White είναι στο “The Rose With The Broken Neck”. Ωστόσο, τη παράσταση κλέβει το “Two Against One” με την καταπληκτική ερμηνεία του τραγουδοποιού και δικαίως αποτελεί την κορυφή του δίσκου. Ο frontman των White Stripes κλείνει και το άλμπουμ με το “The World”, ένα πολύ όμορφο τραγούδι για κλείσιμο.
 Όσον αφορά τη Norah Jones δεν χρειάζεται κάτι ιδιαίτερο. Αρκεί να ακούσεις τη φωνή της για να καταλάβεις πόσο χαρισματική είναι. Στολίζει και εκείνη με τη σειρά της τρία κομμάτια από το “Rome”, με κορυφή το “Season’s Trees”. Όμορφα σημεία είναι, επίσης, το “Black” και το “Problem Queen”, με τη συμμετοχή της Norah Jones στα φωνητικά.
15 τραγούδια απαρτίζουν το “Rome” με το καταπληκτικό της υπόθεσης να είναι πως η συνολική διάρκεια του δίσκου δεν ξεπερνά τα 35 λεπτά. Οπότε, δεν σε κουράζουν τα μικρής διάρκειας κομμάτια και η ώρα περνάει με τον πιο ευχάριστο μουσικό τρόπο. Ο Danger Mouse παρουσιάζει ένα αριστούργημα με τον τίτλο “Rome”, το οποίο αποτελεί μια πολύ καλή μουσική επιλογή για το 2011.

Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2011

Μαχαιροβγάλτης

Ο Νίκος (Στάθης Σταμουλακάτος) ζει στη Πτολεμαϊδα μαζί με τον πατέρα του και το κορίτσι του. Η ζωή του είναι βαρετή, η καθημερινότητα δεν αλλάζει καθόλου και ο νεαρός δεν κάνει κάτι να το αλλάξει. Με τη βαρεμάρα να έχει χτυπήσει κόκκινο, ο Νίκος τεμπελιάζει και δεν λέει να δουλέψει. Μέχρι που κάποια μέρα ο πατέρας του παθαίνει και βρίσκεται σε αδιέξοδο. Στη κηδεία θα παραβρεθεί ο θείος του και αδερφός του πατέρα του, Αλέκος (Βαγγέλης Μουρίκης), ο οποίος τον παροτρύνει να κατέβει στην Αθήνα να δουλέψει. Από το σόϊ έχουν μείνει μονάχα ανιψιός και θείος, και έτσι ο Νίκος αποφασίζει να κατέβει στη πρωτεύουσα και συγκεκριμένα στα Άνω Λιόσια.
 Η δουλειά του, που τη προσφέρει ο ίδιος ο θείος του, είναι να φυλάει τα δύο ντόπερμαν που έχει και να τα προσέχει από τυχόν απόπειρες γειτόνων για φόλα. Οι σχέσεις του Αλέκου με την υπόλοιπη γειτονιά δεν είναι καλές, με αποτέλεσμα να έχει πάντα καρφωμένη τη προσοχή του στα σκυλιά. Επιπλέον, ο Αλέκος παρέχει στον ανιψιό του και σπίτι, ένα υπόγειο κάτω από τη δική του κατοικία. Εκεί, ο Νίκος θα γνωρίσει και τη γυναίκα του θείου του, Γωγώ (Μαρία Καλλιμάνη), η οποία δείχνει εμφανώς πως έχει μπουχτίσει με τη συμπεριφορά και το ψυχισμό του άντρα της. Τότε οι καταστάσεις θα μπερδευτούν μεταξύ των τριών προσώπων και όλα θα ανατραπούν.
 Ο Γιάννης Οικονομίδης επιστρέφει με τον ασπρόμαυρο «Μαχαιροβγάλτη» σαφώς πιο ώριμος. Μετά τις δύο πρώτες του ταινίες, «Σπιρτόκουτο» και «Ψυχή στο Στόμα», ο σκηνοθέτης αφήνει πίσω τις βωμολοχίες, ωστόσο η υπερβολή δεν λείπει. Από την άλλη, παρουσιάζει για μια ακόμη φορά τη ρεαλιστική πλευρά της κοινωνίας και του μικροαστικού ανθρώπου.

Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2011

The Dive – The Dive

Έπρεπε να περάσουν 8 χρόνια για να κυκλοφορήσει η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά των The Dive. Η μπάντα υφίσταται από το 2000 και πρόκειται για 4 τύπους από την Αθήνα, τον Monkey J (φωνή-κιθάρα) – Titos (κιθάρα) – Livy (μπάσο) – Taz (ντραμς), όπου παρουσιάζουν τον ομώνυμο δίσκο τους. Ένα ντεμπούτο άλμπουμ που μονάχα ντεμπούτο δεν μοιάζει, αφού ο ήχος που αναδύει από τα 11 τραγούδια είναι αρκετά ώριμος.
Έτσι, το “The Dive” ανοίγει με το πολύ δυνατό “Fresh Blue Coffee”, και καταλαβαίνεις αμέσως πως έχεις να κάνεις με ήχους δεκαετίας του ’90 και όλα τα ηλεκτρικά riff-άκια της τότε εποχής. Πολύ όμορφο το τέμπο που δίνει, ενώ στο αμέσως μετά κομμάτι, “Lockjaw”, πέφτουν οι τόνοι με τη δύναμη, ωστόσο, να επικρατεί και να υπάρχουν συνεχείς εναλλαγές στο ρυθμό.
 Οι χορδές των ηλεκτρικών κιθάρων συνεχίζουν να πάλλονται με βία και στο “Billy Jean” αλλά και στο “Lydia and the Pigheads”, όπου στο τελευταίο κάνουν έντονη αίσθηση τα φωνητικά του Monkey J. Επίσης, τα φωνητικά που σπάνε συναντούμε και στο “Plan 9 From Outer Space”, ένα πολύ όμορφο κομμάτι. Ο δίσκος κλείνει χωρίς να χάσει καθόλου τη «γρηγοράδα» του, με το “Floating”. Μετά από λίγα λεπτά, το συγκρότημα παρουσιάζει και ένα κρυφό κομμάτι, με το οποίο ολοκληρώνεται ένας πολύ όμορφος δίσκος.
Τρελές ταχύτητες, «βρώμικες» κιθάρες και «ξελαρυγγιαμένα» φωνητικά συνθέτουν το “The Dive”. Ένας δίσκος αν μη τι άλλο εξαιρετικός, με ήχο που έχει όλα τα φόντα να περάσει τα ελληνικά σύνορα. Ίσως, οι 4 Αθηναίοι να ήξεραν κάτι που δεν κυκλοφορούσαν τόσα χρόνια, μια και αυτό που μας παρουσιάσαν αποτελεί τρομερό ντεμπούτο άλμπουμ. Λίγο από grunge, κάτι από psychedelic, σκοτεινοί ήχοι, μελωδίες και στίχοι που σου μένουν στο μυαλό. Όλα αυτά οδηγούν σε ένα μονόδρομο, να ακούσουμε και να εντυπωσιαστούμε από τους The Dive.

Τετάρτη 5 Οκτωβρίου 2011

Los Ojos De Julia – Τα Μάτια Της Τζούλια


Ποιός είπε πως το Hollywood κρατάει τα πρωτεία στα θρίλερ; Εδώ και χρόνια ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος έχει αποδείξει πως μπορεί άνετα να ανταγωνιστεί την απέναντι όχθη του Ατλαντικού. Τρανταχτή απόδειξη αποτελεί συγκεκριμένα το ισπανικό σινεμά, με ταινίες και σκηνοθέτες που σε καθηλώνουν. Ο λογος για το «Τα μάτια της Τζούλια», ένα θρίλερ που σε κρατάει από τη πρώτη στιγμή μέχρι και τη τελευταία σκηνή. Η παραγωγή δεν θα μπορούσε να είναι άσχημη, μια και η ίδια μας έχει παρουσιάσει το πολύ όμορφο «Ορφανοτροφείο».
H Julia πληροφορείται τον θάνατο της δίδυμης, τυφλής αδερφής της, Sara, και τρέχει στο σπίτι να δει από κοντά τί έχει συμβεί. Το θέαμα ήταν φρικτό, αφού βρίσκει την αδερφή της κρεμασμένη και την αστυνομία να κάνει λόγο για αυτοκτονία. Όμως, στο μυαλό της Julia τριγυρνούν αρκετές σκέψεις, οι οποίες την κάνουν να πιστεύει πως ο θάνατος της Sara δεν ήταν αυτοκτονία, αλλά δολοφονία. Έχοντας το ίδιο πρόβλημα με τη αδερφή της στην όραση, αρχίζει και χάνει σταδιακά το φως της και παθαίνει κρίσεις. 
 Ωστόσο, δεν το βάζει κάτω και συνεχίζει τις προσπάθειες της μόνη για να ξετυλίξει το κουβάρι γύρω από τον περίεργο θάνατο της Sara. Φτάνει στο σημείο της ολοκληρωτικής τύφλωσης και αποφασίζει να κάνει μεταμόσχευση, με αποτέλεσμα να μείνει για 2 εβδομάδες με τους επίδεσμους δεμένους στα μάτια. Τα μυστήρια συμβάντα συνεχίζουν στη ζωή της Julia, η οποία αρχίζει να ανησυχεί για την ίδια της ζωή. Οι ύποπτοι για τη δολοφονία της αδερφής της αλλάζουν συνεχώς, μπερδεύοντας την πρωταγωνίστρια ακόμη περισσότερο.
Ο Guillermo del Toro («Ο Λαβύρινθος του Πάνα», «Οραφανοτροφείο») καταφέρνει για μια ακόμη φορά να συνδυάσει τον τρόμο με το δράμα. Η σκηνοθεσία σε κάνει να παρακολουθείς με αγωνία και να περιμένεις από στιγμή σε στιγμή μια απότομη και τρομακτική σκηνή. Ωστόσο, το ανθρώπινο δεν λείπει από την ταινία, για να μη πούμε πως προς το τέλος το δράμα γίνεται πιο έντονο από το τρομακτικό στοιχείο. Μια Belen Rueda τηρουμένη των αναλογιών καταφέρνει να ενσαρκώσει το ρόλο της τρομοκρατημένης και της απολύτως μόνης σε αυτή τη προσπάθεια που κάνει για να εξυγνιάσει τη δολοφονία. Ένα θρίλερ που σε κρατάει σε όλη τη διάρκειά του σε αγωνία, με πολλές σκηνές τρόμου αλλά και ανθρώπινου δράματος, όσον αφορά τη μερίδα των ανθρώπων με μειωμένη όραση. Ναι, το “Los Ojos De Julia” αξίζει.  

Τρίτη 4 Οκτωβρίου 2011

Bjork – Biophilia

Έχουν ειπωθεί αρκετά για τη συγκεκριμένη καλλιτέχνιδα, όπως εκκεντρική ή της αρέσει να προκαλεί. Ό,τι και να γράφονται, μία ειναι η πραγαμτικότητα. Πως η Bjork, όποτε κυκλοφορεί καινούρια δισκογραφική δουλειά, αποδεικνύει πόσο μπροστά είναι. Και αυτό το έχει αποδείξει με τα 6 της άλμπουμ, με τις υπέροχες και πολύ ψαγμένες μελωδίες της. Έτσι, και φέτος η Ισλανδή επιδεικνύει το αστείρευτο ταλέντο της, κυκλοφορώντας τον έβδομο δίσκο της, με τίτλο “Biophilia”. Ένα δίσκο δημιουργημένο σε iPad και με τη τεχνολογία να έχει αξιοποιηθεί στο επακρο. Με αυτή την ονομασία η 46χρονη πλέον Bjork τονίζει την αγάπη της για ζωή και την ανάγκη του ανθρώπου να αγαπηθεί από το ίδιο το ανθρώπινο είδος.
Beat, περίεργες μελωδίες, τα τρομερά και ταυτόχρονα σιγανά φωνητικά δημιουργούν ένα σκοτεινό τοπίο. Το πρώτο τραγούδι του δίσκου, “Moon”, απλώς αποτελεί τον πρόλογο για τη συνέχεια που θα επακολουθήσει. Μέχρι που έρχεται το “Crystalline”, όπου αποτελεί ίσως το τοπ κομμάτι από το άλμπουμ. Εξαιρετικός ρυθμός, με το τραγούδι να τελειώνει φανταστικα και η φωνη της τραγουδοποιού να σβήνεται μεσα από τα beat, τα οποία κάνουν το τέλος του τραγουδιού, ένα από τα καλύτερα τελειώματα που έχω ακούσει.
 Στη συνέχεια, το “Dark Matter” αγγίζει σχεδόν την απόλυτη απλότητα, και στην ουσία τα φωνητικά υπάρχουν μόνο. Έγχορδα και μπιτάκια αναμειγνύονται με πολύ όμορφο τρόπο, με αποτέλεσμα το “Hollow”. Το “Virus” σου μένει στα αυτιά με το μοναδικό τέμπο που δίνουν τα «μεταλλικά» beats, ενώ στο ίδιο ύφος συνεχίζει το “Sacrifice”. Προς το κλείσιμο του δίσκου, βρίσκεται το τρομερό “Mutual Core”, ένα δυνατό κομμάτι που στο μεγαλύτερο μέρος του θυμίζει κάτι από Radiohead. Τελευταίο τραγούδι μένει το ήρεμο “Solstice” με τα καταπληκτικά φωνητικά της Ισλανδής.
Το “Biophilia” αποτελεί αριστούργημα. Τα τελευταία χρόνια μπορεί να «έχασε» από το ευρύ κοινό της. Ωστόσο, παραμένει μοναδική γιατί ψάχνει πολύ αυτό που θέλει να κυκλοφορήσει και εν έτει 2011 συνεχίζει να εντυπωσιάζει με τις μελωδίες που δημιουργεί. Και όχι μονο, αφού πορεύεται με τα βήματα της εποχής και συνδυάζει τη τεχνολογία, μια και το “Biophilia” αποτελεί ένα project 10 εφαρμογών για το iPad. Για όλους εμάς, όμως, που δεν είμαστε των gadgets, αξίζει η ακρόαση του δίσκου.

Δευτέρα 3 Οκτωβρίου 2011

Le Premier Jour du Reste de ta Vie – Η πρώτη Μέρα της Υπόλοιπης Ζωής σου

Κάθε οικογένεια με την πάροδο του χρόνου περνάει από προβλήματα, από εφηβικές ανησυχίες, συναισθηματικές αμφιβολίες. Έτσι, και ο γάλλος σκηνοθέτης Remi Bezancon μας παρουσιάζει το πορτρέτο μιας γαλλικής οικογένειας. Ο Robert (Jacques Gamblin) είναι ταξιτζής, παθητικός καπνιστής και έχει δικό του κελάρι με κρασιά. Μαζί με τη γυναίκα του Marie-Jeanne (Zabou Breitman), την οποία κατακλύζουν ανεκπλήρωτα όνειρα από τη νεαρή της ηλικία, έχουν τρία παιδιά, τον Albert, τον Raphael και την Fleur.

Ο μεγαλύτερος, ο Albert, έχοντας σπουδάσει Ιατρική, νιώθει ξένος στο σπίτι του και αποφασίζει να ανεξαρτοποιηθεί. Νοικιάζει μια γκαρσονιέρα και τότε ερωτευτεί παράφορα την συνομίληκη γειτόνισσά του και θα παντρευτούν γρήγορα. Πιστεύει πως πάντα ήταν ώριμος και θέλει να αποδείξει στον πατέρα του – και περισσότερο στον ίδιο του τον εαυτό – ότι είναι ικανός να κάνει το παραπάνω βήμα στην προσωπική του ζωή.
Ο μικρότερος γιος, Raphael, βρίσκεται στο άλλο άκρο σε σχέση με τον αδελφό του. Βγαίνει έξω,πίνει, καπνίζει και του αρέσει η ροκ. Επιπλέον, έχει μεγάλη αγάπη για τα κρασιά, ενώ ουδέποτε δεν ασχολήθηκε με το τι να σπουδάσει.
Τέλος, η Fleur, που κλείνει τα 16 και περναει την εφηβική της φάση. Συνηδητοποιεί ότι ο πρώτος έρωτας που συναντάς σε εκείνη την ηλικία, δεν είναι κάτι σημαντικό, παρά μια κοροϊδία. Πνίγει τα συναισθήματα της στο λεύκωμά της και ακούγοντας Nirvana αλλάζει άρδην το στυλ της.
Μια πολύ καλή κοινωνική ταινία, η οποία πιάνει ακριβώς το νόημα και γενικά όλες τις ανησυχίες που μπορούν να περάσουν από μια οικογένεια. Το πώς αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι τη ζωή στα παιδικά, στα εφηβικά μέχρι και τα πεντηκοστά τους χρόνια Ωστόσο, δεν θα σε πήξει στη στενοχώρια, καθώς υπάρχουν πολλές σκηνές έξυπνου χιούμορ. Σου δείχνει πως μέσα στη ζωή της οικογένειας θα τα βρεις όλα. Γέλιο, δάκρυ, ευτυχία, δυστυχία, βάσανο, χαρά.

Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2011

Beyond Perception – Blood & Whiskey

Τους γνωρίσαμε πριν τρία χρόνια με το ντεμπούτο τους άλμπουμ “The Final Descend”, ένα πολύ καλό δείγμα για το τί επρόκειτο να ακολουθήσει στο μέλλον. Φέτος, επανέρχονται με το δεύτερο στούντιο δίσκο τους, με τίτλο “Blood & Whiskey”. Ο λόγος για τους Έλληνες Beyond Perception (www.myspace.com/beyondperceptionband) που, αν ξεχωρίσουμε το «Έλληνες», θα μπορούσαν άνετα οι δίσκοι τους να προέρχονται από τα βάθη της Αμερικής. Έτσι, ακούμε την καινούρια τους δισκογραφική δουλειά και η 4μελής μπάντα μας μεταφέρει σε νέα μονοπάτια της μέταλ μουσικής.
 Το “Blood & Whiskey” μας υποδέχεται με τα λόγια των Blues Brothers, από την ομώνυμη ταινία. “It’s 106 miles to Chicago, we got a full tank of gas, half a pack of cigarettes, it’s dark and we’re wearing sunglasses, hit it” ακούμε, και το “By the Power of the Engine” μας βάζει για τα καλά στο χώρο του συγκροτήματος. Στο ίδιο κλίμα κυμαίνεται και η συνέχεια με το “Million earning whore”, και όταν λέμε κλίμα, εννοούμε το κλίμα των Beyond Perception. Δηλαδή, να hard-ροκάρεις με μανία. Το “Bud Spencer” έχει όμορφη ροή, προς το τέλος να ανεβαίνει το τέμπο και ταυτόχρονα η πόρωση. ‘Οπως διαβάζουμε και στο βιβλιαράκι του δίσκου, η μπάντα ευχαριστεί τον Ιταλό Bud Spencer για την έμπνευση. Στη συνέχεια, συναντούμε το “Play With Bullets”, με την εξαίσια κιθαριστική εισαγωγή και με τα χαμηλά φωνητικά, τα οποία αργότερα αποκτούν δύναμη, ενώ το τέμπο αλλάζει συνεχώς. Το “Hydra”, προς το κλείσιμο του άλμπουμ, απογειώνει το δίσκο, έχοντας γυριστεί και video clip για το συγκεκρίμενο κομμάτι. Τελευταίο τραγούδι, το “Dust”, αλλά μην βιαστείτε να βγάλετε το cd, γιατί μετά από λίγα δευτερόλεπτα βρίσκεται ένα κρυφό, «χαλαρωτικό» κομμάτι.
Αναμφισβήτητα οι Beyond Perception έχουν όλες τις περγαμηνές για ακόμη κάτι καλύτερο στο μέλλον. Έχοντας δύο πολύ όμορφους δίσκους πίσω τους, δεν μένει παρά να περιμένουμε για το τί μας επιφυλάσσουν αργότερα. Σκληρός ήχος, φωνητικά που σκίζουν, κιθάρα που σε στρυφογυρίζει, ντραμς και μπάσο που σπάνε. Με περιοδείες σε Ευρώπη και άνοιγμα συναυλιών σε μεγάλα μέταλ ονόματα, οι Beyond Perception είναι εδώ και ταυτόχρονα ο αυθεντικός metal ήχος.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More