Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Πέμπτη 13 Οκτωβρίου 2011

Midnight in Paris

Ποιός δεν έχει πιάσει τον εαυτό του να νοσταλγεί μια άλλη εποχή? Μια εποχή που τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Η ζωή ευκολότερη και πιο απλή. Οι άνθρωποι εξιδανικεύουμε το παρελθόν και είμαστε πεπεισμένοι πως θα ήταν ιδανικό να είχαμε ζήσει κάπου σ’ αυτό.
Ο Gil (Owen Wilson) και η Inez (Rachel McAdams) έχουν αρραβωνιαστεί και πριν το γάμο τους πηγαίνουν για διακοπές στο Παρίσι. Εκεί θα συναντήσουν ένα φιλικό ζευγάρι που θα τους προτείνει να περάσουν χρόνο όλοι μαζί . Ο Gil, ο οποίος είναι συγγραφέας και έχει ξεκινήσει να γράφει ένα μυθιστόρημα, αποφασίζει να δει την πόλη χωρίς τους υπόλοιπους και αρχίζει τυχαία ένα ταξίδι στο παρελθόν της πόλης και στην καλλιτεχνική ιστορία της. Σε μία νύχτα ερωτεύεται το Παρίσι και η ιδέα να γυρίσει στην Καλιφόρνια ολοένα και απομακρύνεται. Η σύντροφός του όμως έχει άλλα σχέδια και κάπου εκεί οι δρόμοι τους αρχίζουν να χωρίζουν.
 Ο Gil κατ’ ενθουσιασμένος από την γαλλική πρωτεύουσα, τριγυρνάει στα σοκάκια μετά τα μεσάνυχτα, συναντώντας προσωπικότητες από μια άλλη εποχή της Γαλλίας που θα τον συγκλονίσουν. Θα πιει κρασί με τον Salvador Dali, τον Ernest Hemingway και θα ανταλλάξει απόψεις με τον Pablo Picasso. Αδυνατεί να πιστέψει αυτό που του συμβαίνει, και τη μέρα στα μάτια των γύρω του δείχνει να έχει τρελαθεί. Κάπου εκεί θα συναντήσει την Adriana (Marion Cotillard), την οποία θα ερωτευθεί. Κάθε βράδυ τα μεσάνυχτα πάει στο ίδιο σημείο απ’ όπου ξεκίνησε όλη αυτό το όνειρο. Ξαναβρίσκεται με όλους αυτούς τους οποίους θαυμάζει και με τη βοήθεια του Hemingway, το συγγραφικό του έργο θα φτάσει στα χέρια της Gertrude Stein για να αξιολογήσει την προσπάθειά του. Ο Gil επηρεασμένος από την γαλλική εποχή του ’20, ζει το παρόν του 21ου αιώνα αλλά ταυτόχρονα και την αίγλη της “Belle Epoque”, η Adriana του μιλάει νοσταλγικά για αυτήν την εποχή και τέλος στο πέρασμα τους απ’ αυτή η ίδια επιλέγει να μείνει εκεί. Αυτό ήταν αρκετό για τον Gil, για να συνειδητοποιήσει ότι κάθε εποχή έχει την αίγλη της αλλά και το σκοτάδι της και είναι σημαντικό να εκτιμάμε αυτά που μας προσφέρει η δική μας, κάνοντας έτσι την επιλογή του. Να ζήσει δηλαδή στο Παρίσι, αλλά του 21ου αιώνα.
 Ο Woody Allen με την 41η ταινία του, μας ταξιδεύει στα σημερινά σοκάκια του Παρισιού αλλά και στο Παρίσι του ’20. Ένα υπέροχο κολάζ από την πόλη του φωτός, υπερισχύοντας την άποψη των περισσοτέρων που την έχουν επισκεφθεί, πως είναι από τις ομορφότερες πρωτεύουσες του κόσμου. Ένας καταπληκτικός Owen Wilson που στις κινήσεις του φανερώνει την πινελιά του Allen και μια Marion Cotillard που οδεύει προς τη θέση της επόμενης μούσας του σκηνοθέτη, μετά την Scarlett Johansson. Ολιγόλεπτη παρουσία της Carla Bruni, ως ξεναγός μουσείου. Μετά το Λονδίνο (Cassandra’s Dream), τη Νέα Υόρκη (Manhattan), τη Βαρκελώνη (Vicky Cristina Barcelona), ο σπουδαίος σκηνοθέτης θα συνεχίσει την «ξενάγησή» μας στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες με τη Ρώμη.

Τετάρτη 12 Οκτωβρίου 2011

Evanescence - Evanescence


 Το Fallen τους είχε κάνει αυτομάτως παγκοσμίως γνωστούς. Με το δεύτερο τους άλμπουμ, The Open Door, γνώρισε τεράστια οικονομική επιτυχία. Οι Evanescence είχαν καταφέρει να φτιάξουν απίστευτα γρήγορα μια μεγάλη fan base στις αρχές των 00’ και ουσιαστικά να πρωτοστατήσουν σε ένα ρεύμα με rock-ish female fronted σχήματα. Παρόλη την τεράστια επιτυχία τους όμως, χρειάστηκαν να περάσουν άλλα πέντε χρόνια για να δούμε, επιτέλους, την τρίτη δουλειά του συγκροτήματος.
Το νέο, ομότιτλο άλμπουμ των Evanescence είναι μια προσπάθεια του συγκροτήματος από την μία να ξανακερδίσει ένα κοινό που τώρα πια έχει χαθεί, και από την άλλη να επαναπροσδιορίσει τον ήχο του, με τα καινούργια κομμάτια να κειμένοντε σε πιο δυνατά μονοπάτια, με τον ήχο να μοιάζει περισσότερο στο Fallen παρά στο The Open Door. Η παραγωγή του δίσκου είναι υψηλού επιπέδου, υπεύθυνος της οποίας είναι ο Nick Raskulinecz, άλλες δουλειές του οποίου περιλαμβάνουν άλμπουμ των Foo Fighters, Trivium και Stone Sour.
Ο δίσκος περιλαμβάνει κάποια πολύ δυνατά κομμάτια, όπως το πρώτο single, What you want, το Made of Stone και το Sick αλλά και άλλα που έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Γενικά όμως ο δίσκος δίνει την εντύπωση μιας ολοκληρωμένης δουλειάς. Οι Evanescence κάνουν ένα δυναμικό comeback, αλλά μένει να δούμε αν υπάρχει ακόμα το κοινό στο οποίο απευθύνονταν.
Tracklist
01. What You Want
02. Made of Stone
03. The Change
04. My Heart is Broken
05. The Other Side
06. Erase This
07. Lost In Paradise
08. Sick
09. End of the Dream
10. Oceans
11. Never Go Back
12. Swimming Home

Τρίτη 11 Οκτωβρίου 2011

Sarah's Key

                                                 
Η Αμερικανίδα δημοσιογράφος Julia μετακομίζει στο πατρικό σπίτι του άντρα της στο Παρίσι. Στο περιοδικό που εργάζεται, αναλαμβάνει ένα άρθρο για την μαύρη σελίδα της ιστορίας της Γαλλίας κατά τη διάρκεια του Ιουλίου του 42’, όπου η γαλλική αστυνομία θα μαζέψει όλους τους εβραίους που ζούσαν στο Παρίσι και θα τους στείλει με τρένα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Γερμανίας. Μέσα από την έρευνά της θα ακολουθήσει την ιστορία της Sarah, ενός δεκάχρονου κοριτσιού που μαζί με τους γονείς της αναγκάστηκαν να αφήσουν το σπίτι τους εκείνη την ημέρα, αφήνοντας πίσω όμως κριμένο τον μικρό της αδερφό. Ψάχνοντας θα ανακαλύψει πως το σπίτι στο οποίο μεγάλωσε ο άντρας της κρύβει μια τραγική ιστορία που λίγοι γνωρίζουν.
Το Sarah’s Key είναι βασισμένο στο ομότιτλο best seller βιβλίο της Tatiana de Rosnay. Ο σκηνοθέτης της ταινίας στέλνει την Julia σε ένα ταξίδι αναζήτησης της αλήθειας ανάμεσα σε Γαλλία, Ιταλία και Αμερική και παράλληλα βλέπουμε την προσπάθεια της Sarah να σώσει τον αδερφό της. Η ιστορία ξεδιπλώνετε παράλληλα στο τώρα και με flashbacks στο 1942, με τα δύο κομμάτια της ταινίας να είναι ίσα μεταξύ τους. Την προσοχή αναπόφευκτα κλέβει η μικρή Melusine Mayance που υποδύεται την Sarah, με ένα βλέμμα στα μάτια της που καθηλώνει τον θεατή στο δράμα της ζωής της. Πολύ καλή φυσικά και η Kristin Scott Thomas (The Horse Whisperer, The English Patient) στον ρόλο της Julia.
Κοιτώντας κατάματα ένα θέμα ταμπού για την Γαλλική κοινωνία και ξεδιπλώνοντας την ιστορία ενός μικρού κοριτσιού που μπλέχτηκε στην τρέλα του πολέμου, το Sarah’s Key είναι ένα πολύ δυνατό δράμα, άξιο του σύγχρονου Γαλλικού κινηματογράφου.

Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2011

Danger Mouse and Daniele Luppi – Rome

O Danger Mouse, ή κατά κόσμο Brian Burton, βρίσκεται σε συνεχείς ανησυχίες όσον αφορά τις μουσικές του δημιουργίες. Δεν μένει ποτέ άπραγος και συνεχώς πειραματίζεται με καινούρια μουσικά πράγματα χωρίς πολλές φανφάρες, ασχολούμενος μονάχα με τη δημιουργική φάση. Σε παραγωγές μεγάλων καλλιτεχνών, όπως οι U2, Gorillaz, Black Keys και Gnarls Barkley, ο μόλις 34χρονος Αμερικανός έχει καταφέρει μουσικά επιτεύγματα, όπου άλλοι καλλιτέχνες δεν το καταφέρνουν σε ολόκληρη τη ζωή τους. Φέτος την άνοιξη κυκλοφόρησε σε συνεργασία με τον Ιταλό Daniele Luppi το “Rome”.
Μαζί του τον ακολουθήσαν και 2 φοβεροί καλλιτέχνες που με τις φωνές του απογειώνουν τον δίσκο. Ο λόγος για τους Jack White των White Stripes και τη Norah Jones. Το άνοιγμα του άλμπουμ κάνει το ορχηστρικό “Theme Of “Rome””. Τη πρώτη φορά που συναντούμε τα φωνητικά του Jack White είναι στο “The Rose With The Broken Neck”. Ωστόσο, τη παράσταση κλέβει το “Two Against One” με την καταπληκτική ερμηνεία του τραγουδοποιού και δικαίως αποτελεί την κορυφή του δίσκου. Ο frontman των White Stripes κλείνει και το άλμπουμ με το “The World”, ένα πολύ όμορφο τραγούδι για κλείσιμο.
 Όσον αφορά τη Norah Jones δεν χρειάζεται κάτι ιδιαίτερο. Αρκεί να ακούσεις τη φωνή της για να καταλάβεις πόσο χαρισματική είναι. Στολίζει και εκείνη με τη σειρά της τρία κομμάτια από το “Rome”, με κορυφή το “Season’s Trees”. Όμορφα σημεία είναι, επίσης, το “Black” και το “Problem Queen”, με τη συμμετοχή της Norah Jones στα φωνητικά.
15 τραγούδια απαρτίζουν το “Rome” με το καταπληκτικό της υπόθεσης να είναι πως η συνολική διάρκεια του δίσκου δεν ξεπερνά τα 35 λεπτά. Οπότε, δεν σε κουράζουν τα μικρής διάρκειας κομμάτια και η ώρα περνάει με τον πιο ευχάριστο μουσικό τρόπο. Ο Danger Mouse παρουσιάζει ένα αριστούργημα με τον τίτλο “Rome”, το οποίο αποτελεί μια πολύ καλή μουσική επιλογή για το 2011.

Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2011

Μαχαιροβγάλτης

Ο Νίκος (Στάθης Σταμουλακάτος) ζει στη Πτολεμαϊδα μαζί με τον πατέρα του και το κορίτσι του. Η ζωή του είναι βαρετή, η καθημερινότητα δεν αλλάζει καθόλου και ο νεαρός δεν κάνει κάτι να το αλλάξει. Με τη βαρεμάρα να έχει χτυπήσει κόκκινο, ο Νίκος τεμπελιάζει και δεν λέει να δουλέψει. Μέχρι που κάποια μέρα ο πατέρας του παθαίνει και βρίσκεται σε αδιέξοδο. Στη κηδεία θα παραβρεθεί ο θείος του και αδερφός του πατέρα του, Αλέκος (Βαγγέλης Μουρίκης), ο οποίος τον παροτρύνει να κατέβει στην Αθήνα να δουλέψει. Από το σόϊ έχουν μείνει μονάχα ανιψιός και θείος, και έτσι ο Νίκος αποφασίζει να κατέβει στη πρωτεύουσα και συγκεκριμένα στα Άνω Λιόσια.
 Η δουλειά του, που τη προσφέρει ο ίδιος ο θείος του, είναι να φυλάει τα δύο ντόπερμαν που έχει και να τα προσέχει από τυχόν απόπειρες γειτόνων για φόλα. Οι σχέσεις του Αλέκου με την υπόλοιπη γειτονιά δεν είναι καλές, με αποτέλεσμα να έχει πάντα καρφωμένη τη προσοχή του στα σκυλιά. Επιπλέον, ο Αλέκος παρέχει στον ανιψιό του και σπίτι, ένα υπόγειο κάτω από τη δική του κατοικία. Εκεί, ο Νίκος θα γνωρίσει και τη γυναίκα του θείου του, Γωγώ (Μαρία Καλλιμάνη), η οποία δείχνει εμφανώς πως έχει μπουχτίσει με τη συμπεριφορά και το ψυχισμό του άντρα της. Τότε οι καταστάσεις θα μπερδευτούν μεταξύ των τριών προσώπων και όλα θα ανατραπούν.
 Ο Γιάννης Οικονομίδης επιστρέφει με τον ασπρόμαυρο «Μαχαιροβγάλτη» σαφώς πιο ώριμος. Μετά τις δύο πρώτες του ταινίες, «Σπιρτόκουτο» και «Ψυχή στο Στόμα», ο σκηνοθέτης αφήνει πίσω τις βωμολοχίες, ωστόσο η υπερβολή δεν λείπει. Από την άλλη, παρουσιάζει για μια ακόμη φορά τη ρεαλιστική πλευρά της κοινωνίας και του μικροαστικού ανθρώπου.

Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2011

The Dive – The Dive

Έπρεπε να περάσουν 8 χρόνια για να κυκλοφορήσει η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά των The Dive. Η μπάντα υφίσταται από το 2000 και πρόκειται για 4 τύπους από την Αθήνα, τον Monkey J (φωνή-κιθάρα) – Titos (κιθάρα) – Livy (μπάσο) – Taz (ντραμς), όπου παρουσιάζουν τον ομώνυμο δίσκο τους. Ένα ντεμπούτο άλμπουμ που μονάχα ντεμπούτο δεν μοιάζει, αφού ο ήχος που αναδύει από τα 11 τραγούδια είναι αρκετά ώριμος.
Έτσι, το “The Dive” ανοίγει με το πολύ δυνατό “Fresh Blue Coffee”, και καταλαβαίνεις αμέσως πως έχεις να κάνεις με ήχους δεκαετίας του ’90 και όλα τα ηλεκτρικά riff-άκια της τότε εποχής. Πολύ όμορφο το τέμπο που δίνει, ενώ στο αμέσως μετά κομμάτι, “Lockjaw”, πέφτουν οι τόνοι με τη δύναμη, ωστόσο, να επικρατεί και να υπάρχουν συνεχείς εναλλαγές στο ρυθμό.
 Οι χορδές των ηλεκτρικών κιθάρων συνεχίζουν να πάλλονται με βία και στο “Billy Jean” αλλά και στο “Lydia and the Pigheads”, όπου στο τελευταίο κάνουν έντονη αίσθηση τα φωνητικά του Monkey J. Επίσης, τα φωνητικά που σπάνε συναντούμε και στο “Plan 9 From Outer Space”, ένα πολύ όμορφο κομμάτι. Ο δίσκος κλείνει χωρίς να χάσει καθόλου τη «γρηγοράδα» του, με το “Floating”. Μετά από λίγα λεπτά, το συγκρότημα παρουσιάζει και ένα κρυφό κομμάτι, με το οποίο ολοκληρώνεται ένας πολύ όμορφος δίσκος.
Τρελές ταχύτητες, «βρώμικες» κιθάρες και «ξελαρυγγιαμένα» φωνητικά συνθέτουν το “The Dive”. Ένας δίσκος αν μη τι άλλο εξαιρετικός, με ήχο που έχει όλα τα φόντα να περάσει τα ελληνικά σύνορα. Ίσως, οι 4 Αθηναίοι να ήξεραν κάτι που δεν κυκλοφορούσαν τόσα χρόνια, μια και αυτό που μας παρουσιάσαν αποτελεί τρομερό ντεμπούτο άλμπουμ. Λίγο από grunge, κάτι από psychedelic, σκοτεινοί ήχοι, μελωδίες και στίχοι που σου μένουν στο μυαλό. Όλα αυτά οδηγούν σε ένα μονόδρομο, να ακούσουμε και να εντυπωσιαστούμε από τους The Dive.

Τετάρτη 5 Οκτωβρίου 2011

Los Ojos De Julia – Τα Μάτια Της Τζούλια


Ποιός είπε πως το Hollywood κρατάει τα πρωτεία στα θρίλερ; Εδώ και χρόνια ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος έχει αποδείξει πως μπορεί άνετα να ανταγωνιστεί την απέναντι όχθη του Ατλαντικού. Τρανταχτή απόδειξη αποτελεί συγκεκριμένα το ισπανικό σινεμά, με ταινίες και σκηνοθέτες που σε καθηλώνουν. Ο λογος για το «Τα μάτια της Τζούλια», ένα θρίλερ που σε κρατάει από τη πρώτη στιγμή μέχρι και τη τελευταία σκηνή. Η παραγωγή δεν θα μπορούσε να είναι άσχημη, μια και η ίδια μας έχει παρουσιάσει το πολύ όμορφο «Ορφανοτροφείο».
H Julia πληροφορείται τον θάνατο της δίδυμης, τυφλής αδερφής της, Sara, και τρέχει στο σπίτι να δει από κοντά τί έχει συμβεί. Το θέαμα ήταν φρικτό, αφού βρίσκει την αδερφή της κρεμασμένη και την αστυνομία να κάνει λόγο για αυτοκτονία. Όμως, στο μυαλό της Julia τριγυρνούν αρκετές σκέψεις, οι οποίες την κάνουν να πιστεύει πως ο θάνατος της Sara δεν ήταν αυτοκτονία, αλλά δολοφονία. Έχοντας το ίδιο πρόβλημα με τη αδερφή της στην όραση, αρχίζει και χάνει σταδιακά το φως της και παθαίνει κρίσεις. 
 Ωστόσο, δεν το βάζει κάτω και συνεχίζει τις προσπάθειες της μόνη για να ξετυλίξει το κουβάρι γύρω από τον περίεργο θάνατο της Sara. Φτάνει στο σημείο της ολοκληρωτικής τύφλωσης και αποφασίζει να κάνει μεταμόσχευση, με αποτέλεσμα να μείνει για 2 εβδομάδες με τους επίδεσμους δεμένους στα μάτια. Τα μυστήρια συμβάντα συνεχίζουν στη ζωή της Julia, η οποία αρχίζει να ανησυχεί για την ίδια της ζωή. Οι ύποπτοι για τη δολοφονία της αδερφής της αλλάζουν συνεχώς, μπερδεύοντας την πρωταγωνίστρια ακόμη περισσότερο.
Ο Guillermo del Toro («Ο Λαβύρινθος του Πάνα», «Οραφανοτροφείο») καταφέρνει για μια ακόμη φορά να συνδυάσει τον τρόμο με το δράμα. Η σκηνοθεσία σε κάνει να παρακολουθείς με αγωνία και να περιμένεις από στιγμή σε στιγμή μια απότομη και τρομακτική σκηνή. Ωστόσο, το ανθρώπινο δεν λείπει από την ταινία, για να μη πούμε πως προς το τέλος το δράμα γίνεται πιο έντονο από το τρομακτικό στοιχείο. Μια Belen Rueda τηρουμένη των αναλογιών καταφέρνει να ενσαρκώσει το ρόλο της τρομοκρατημένης και της απολύτως μόνης σε αυτή τη προσπάθεια που κάνει για να εξυγνιάσει τη δολοφονία. Ένα θρίλερ που σε κρατάει σε όλη τη διάρκειά του σε αγωνία, με πολλές σκηνές τρόμου αλλά και ανθρώπινου δράματος, όσον αφορά τη μερίδα των ανθρώπων με μειωμένη όραση. Ναι, το “Los Ojos De Julia” αξίζει.  

Τρίτη 4 Οκτωβρίου 2011

Bjork – Biophilia

Έχουν ειπωθεί αρκετά για τη συγκεκριμένη καλλιτέχνιδα, όπως εκκεντρική ή της αρέσει να προκαλεί. Ό,τι και να γράφονται, μία ειναι η πραγαμτικότητα. Πως η Bjork, όποτε κυκλοφορεί καινούρια δισκογραφική δουλειά, αποδεικνύει πόσο μπροστά είναι. Και αυτό το έχει αποδείξει με τα 6 της άλμπουμ, με τις υπέροχες και πολύ ψαγμένες μελωδίες της. Έτσι, και φέτος η Ισλανδή επιδεικνύει το αστείρευτο ταλέντο της, κυκλοφορώντας τον έβδομο δίσκο της, με τίτλο “Biophilia”. Ένα δίσκο δημιουργημένο σε iPad και με τη τεχνολογία να έχει αξιοποιηθεί στο επακρο. Με αυτή την ονομασία η 46χρονη πλέον Bjork τονίζει την αγάπη της για ζωή και την ανάγκη του ανθρώπου να αγαπηθεί από το ίδιο το ανθρώπινο είδος.
Beat, περίεργες μελωδίες, τα τρομερά και ταυτόχρονα σιγανά φωνητικά δημιουργούν ένα σκοτεινό τοπίο. Το πρώτο τραγούδι του δίσκου, “Moon”, απλώς αποτελεί τον πρόλογο για τη συνέχεια που θα επακολουθήσει. Μέχρι που έρχεται το “Crystalline”, όπου αποτελεί ίσως το τοπ κομμάτι από το άλμπουμ. Εξαιρετικός ρυθμός, με το τραγούδι να τελειώνει φανταστικα και η φωνη της τραγουδοποιού να σβήνεται μεσα από τα beat, τα οποία κάνουν το τέλος του τραγουδιού, ένα από τα καλύτερα τελειώματα που έχω ακούσει.
 Στη συνέχεια, το “Dark Matter” αγγίζει σχεδόν την απόλυτη απλότητα, και στην ουσία τα φωνητικά υπάρχουν μόνο. Έγχορδα και μπιτάκια αναμειγνύονται με πολύ όμορφο τρόπο, με αποτέλεσμα το “Hollow”. Το “Virus” σου μένει στα αυτιά με το μοναδικό τέμπο που δίνουν τα «μεταλλικά» beats, ενώ στο ίδιο ύφος συνεχίζει το “Sacrifice”. Προς το κλείσιμο του δίσκου, βρίσκεται το τρομερό “Mutual Core”, ένα δυνατό κομμάτι που στο μεγαλύτερο μέρος του θυμίζει κάτι από Radiohead. Τελευταίο τραγούδι μένει το ήρεμο “Solstice” με τα καταπληκτικά φωνητικά της Ισλανδής.
Το “Biophilia” αποτελεί αριστούργημα. Τα τελευταία χρόνια μπορεί να «έχασε» από το ευρύ κοινό της. Ωστόσο, παραμένει μοναδική γιατί ψάχνει πολύ αυτό που θέλει να κυκλοφορήσει και εν έτει 2011 συνεχίζει να εντυπωσιάζει με τις μελωδίες που δημιουργεί. Και όχι μονο, αφού πορεύεται με τα βήματα της εποχής και συνδυάζει τη τεχνολογία, μια και το “Biophilia” αποτελεί ένα project 10 εφαρμογών για το iPad. Για όλους εμάς, όμως, που δεν είμαστε των gadgets, αξίζει η ακρόαση του δίσκου.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More