Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τρίτη 10 Ιανουαρίου 2012

Noel Gallagher’s High Flying Birds

Πριν ένα χρόνο περίπου οι Beady Eye, με τα εναπομείναντα μέλη των Oasis, κυκλοφορήσανε το Different Gear Still Speeding, κάνοντας ένα εντυπωσιακό ξεκίνημα, με rock n roll ήχους, χωρίς ωστόσο να έχει διάρκεια στο χρόνο και ύστερα από κάποιες ακροάσεις του δίσκου να αρχίζει να σε κουράζει το επαναλαμβανόμενο mood των 60’s .
Ένα χρόνο ύστερα ο Noel αποφασίζει να κυκλοφορήσει και αυτός με τη σειρά του τον πρώτο του σόλο δίσκο, με όνομα Noel Gallagher’s High Flying Birds και να προσπαθήσει να μας αποδείξει ότι δεν θεωρείται άδικα από τους μεγαλύτερους συνθέτες της Βρετανίας τα τελευταία 20 χρόνια.
Αφήνοντας λοιπόν στην άκρη τον Stadium Rock αέρα και εστιάζοντας στη μελωδικότητα και το Baroque Rock, ηχογραφώντας όλα τα όργανα ο ίδιος πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, προκύπτει ο νέος του δίσκος, κάνοντας εντυπωσιακό ξεκίνημα με το πιασάρικο αλλά και ταυτόχρονα όμορφο The Death Of You And Me, όπου είναι και το πρώτο single του δίσκου, θυμίζοντας κάτι από την επιτυχία του The Importance Of Being Idle, ενώ το 2o single, If I Had A Gun αν κυκλοφορούσε νωρίτερα θα θεωρούνταν ήδη κλασικό. Παρόμοια μελωδικά τραγούδια του δίσκου που εντυπωσιάζουν είναι το Everybody’s On The Run, στο οποίο η παρουσία ορχηστρικής χορωδίας το ανεβάζει επίπεδο, αλλά και το κλασικό AKA.. Broken Arrow, το οποίο είναι και από τα αγαπημένα μου στο δίσκο. Επίσης εντύπωση προκαλεί η εισαγωγή dance  στοιχείων στο ΑΚΑ…What A Life, το οποίο παραδόξως δεν ακούγεται καθόλου γελίο, αντιθέτως αποδεικνύει ότι αυτός ο άνθρωπος ότι και να κάνει, σχεδόν πάντα θα είναι επιτυχημένο!
Στο σύνολο του ο δίσκος είναι από τους κορυφαίους του 2011, έχοντας δεχτεί πολύ θετικές κρητικές και συνιστώ ανεπιφύλαχτα να ακούσετε ακόμα και τα singles, διότι ως συνήθως ο Noel κρύβει θησαυρούς στα B-sides.
Αναμένουμε με αγωνία τον 2ο του δίσκου μέσα στο 2012 σε συνεργασία με τους Amorphous Androgynous, όπου αναμένεται να περιέχει κάποιες ψυχεδελικές versions κάποιων τραγουδιών του παρόντος δίσκου καθώς και κάποια νέα!

The Death Of You And Me

Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2012

Colombiana

 Ο πατέρας της μικρής Cataleya αποφασίζει να κόψει τις σχέσεις που είχε με έναν αρχηγό του εγκλήματος της Κολομβίας, τον Emilio Restrepo. Όμως δεν θα τα καταφέρει, αφού οι άντρες του Emilio θα τον προλάβουν στο σπίτι του, όπου και θα τον σκοτώσουν μαζί με την γυναίκα του μπροστά στα μάτια της μικρής Cataleya. Η μικρή, αφού καταφέρει να ξεφύγει από τους κακοποιούς, θα βρεθεί στο Σικάγο, όπου ο θείος της θα την μεγαλώσει και θα την μετατρέψει σε μια τέλεια πληρωμένη δολοφόνο. Η μεγάλη πια Cataleya έχει σκοπό να βρει τους υπεύθυνους για την δολοφονία των γονιών της και να πάρει εκδίκηση.
Η νέα ταινία του σεναριογράφου Luc Besson (Taken, Leon, Taxi) μένει πιστή στο χαρακτηριστικό στυλ του Γάλλου, γνωστό για την “εύκολη” και γρήγορη δράση. Στην θέση του σκηνοθέτη ο Olivier Megaton, ο οποίος είχε συνεργαστεί ξανά με τον Besson στο, κακό, Transporter 3. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο βλέπουμε την ανερχόμενη σταρ Zoe Saldana (Avatar, Star Trek), η οποία μπορεί να έχει το κατάλληλο παρουσιαστικό και να αναδεικνύει το τέλειο σώμα της με τα κολλητά φορμάκια, αλλά απέχει αρκετά από μια ολοκληρωμένη θηλυκή action φιγούρα που θα μείνει. Το ίδιο ισχύει και σε όλους τους υπόλοιπους χαρακτήρες, στους οποίους το σενάριο δεν εμβαθύνει καθόλου και τους κατατάσσει τουλάχιστον αναλώσιμους.
Το Colombiana έχει την κλασική συνταγή μια action ταινίας αλλά της λείπει ο αστέρας που θα κάνει την διαφορά, πράγμα που είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε στις παλιότερες ταινίες του Luc Besson.

Σάββατο 7 Ιανουαρίου 2012

Rise Against – Endgame

Βρίσκονται στην κορυφή της punk – rock μουσικής σκηνής και κανείς θα πίστευε πως οι συγκεκριμένοι τύποι κυκλοφορούν δίσκους πάνω από 15 χρόνια. Κι όμως οι Rise Against υπάρχουν ως μπάντα τα τελευταία 12 χρόνια, καταφέρνοντας να φτάσουν στη παγκόσμια καταξίωση, δικαίως. Τρία χρόνια μετά το “Appeal to Reason” με το οποίο η μπάντα από το Chicago αγαπήθηκε και από φαν διαφορετικών μουσικών ειδων και έφτασαν στην κορυφή των charts πολλών χωρών, επιστρέφει φέτος με τον έκτο κατά σειρά στούντιο δίσκο, με τίτλο “Endgame”.
Το “Endgame” αποτελεί δίσκο από singles, μια και κάποια τραγούδια δεν γίνεται να μην τα ξανακούσεις. Το συγκρότημα έχει καταφέρει να δημιουργεί ήχους «οικείους» προς το κοινό και εύκολους στο να σου μένουν. Ο δίσκος ανοίγει με το “Architects”, το οποίο με το γρήγορο τέμπο δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα και σε βάζει αμέσως στον κόσμο των Rise Against.
 Στη συνέχεια, συναντούμε το “Help Is On The Way”, όπου αποτελεί το πρώτο single του άλμπουμ. Ακόμη πιο hardcore ήχος και ο συνηθισμένος πλέον πολιτικοποιημένος στίχος που πετυχαίνουμε στα περισσότερα λόγια των τραγουδιών. Η σειρά των singles συνεχίζεται με το δέυτερο που κυκλοφόρησε, “Maki It Stop (September’s Children). Σαφώς πιο μελωδικό αλλά με τους πολύ δυνατούς στίχους να μιλούν για το πώς η κοινωνία φέρνει αρκετούς νέους στην αυτοκτονία, επειδή μόνο και μόνο διάλεξαν διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις από το υπόλοιπο σύνολο. “Disparity By Design” για τη συνέχεια και η κιθάρα να είναι έτοιμη να σπάσει μετά το τέλος του κομματιού, μαζί φυσικά με τα γρήγορα και δυνατά ντραμς. Όμορφη στιγμή αποτελούν, επίσης, τα “Satellite” και “Midnight Hands”, με την κιθάρα στην αρχή του τελευταίου να ξεκινάει με μια «βρώμικη» ομορφιά. Ο ξεσηκωμός, όμως, δεν έχει τελειωμό, καθώς έρχεται με φόρα το “This Is Letting Go” και προς το κλείσιμο του δίσκου το ομώνυμο κομμάτι.
Κυκλοφορούν το “The Sufferer & the Witness” το 2006 εκπλήσσοντας τους πάντες και τα πάντα. Κυκλοφορούν το 2009 το “Appeal to Reason” δημιουργώντας εκατομμύρια οπαδούς παγκοσμίως, με το δίσκο να απογειώνεται. Φέτος μας κάνουν να τους παραδεχτούμε γιατί καταφέρνουν να κρατήσουν τον ίδιο ήχο, με το οποίο τους γνωρίσαμε, και ταυτόχρονα να είναι σύγχρονος χωρίς να κουράζει. Το “Endgame” είναι δίσκος που πρέπει να ακούσει ο απανταχού punk – rock – hardcore πληθυσμός.

Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012

Restless

Ερωτική ιστορία που ισορροπεί μεταξύ του σουρεαλισμού και της πραγματικότητας. Ο Enoch Brae (Henry Hopper) συνηθίζει να πηγαίνει σε κηδείες ανθρώπων που ποτέ δεν γνώρισε και να παρaβρίσκεται και στα τραπέζια των νεκρώσιμων ακολουθιών. Ορφανός, μιας και οι γονείς του σκοτώθηκαν σε αυτοκινητιστικό ατύχημα, ενώ εκείνος έπεσε σε κώμα και τελικώς κατάφερε να επιζήσει. Επίσης, έχει έναν φίλο φάντασμα, Γιαπωνέζο καμικάζι από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τον οποίο έβλεπε μονάχα εκείνος και έκανε συντροφιά ο ένας στον άλλον.
Σε μια κηδεία, ο νεαρός θα γνωρίσει την Annabel Cotton (Mia Wasikowska), η οποία πάσχει από την ανίατη ασθένεια, τον καρκίνο. Αμέσως οι δύο νέοι θα έρθουν κοντά και θα συνειδητοποιήσουν πως ο ένας αποτελεί το άλλο μισό για τον άλλο. Γνωρίζοντας από την αρχή της σχέσης τους ότι αυτή η σχέση πάθους και έρωτα έχει ημερομηνία λήξη, προσπάθησαν να ζήσουν το παρόν με τον ομορφότερο τρόπο και με μεγάλη αγάπη, αψηφώντας το τέλος που ερχόταν σταδιακά στην ζωή της Annabel. Ο δημιουργός των "Elephant" (2003) και "Milk" (2008), Gus Van Sant, συνεχίζει να εκπλήσσει με την σκηνοθεσία του και σε αυτο το έργο, χωρίς να λογαριάζει την "ξενέρα" του θεατή που έχει προετοιμαστεί για ένα δραματικό και λυπητερό φιλμ.
Η ταινία ενώ πραγματεύεται την μαύρη πλευρά της ζωής, προβάλλει με αισιοδοξία το θέμα του χαμού. Ωστόσο, το συγκεκριμένο θέμα παραείναι επιφανειακό, χωρίς να υπάρχουν δυνατές σκηνές που θα σε βάλουν περισσότερο στον κόσμο του ζευγαριού, που προσπαθεί να αντεπεξέλθει ψυχολογικά. Επιπλέον, σε κάποιο σημείο ο θεατής χάνει το νόημα του φιλμ με τις πολλές ανούσιες σκηνές του πρωταγωνιστή με τον φανταστικό του φίλο, καθώς και τις αδύναμες σκηνές μεταξύ του ζευγαριού.

Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2012

Adele – 21

Πριν 2 χρόνια ήταν 19 και κυκλοφόρησε το ντεμπούτο της άλμπουμ. Ο τίτλος του δίσκου ήταν «19», πράγμα που παρέπεμπε στην ηλικία της. Τον ίδιο τρόπο για να τιτλοφορήσει το φετινό της άλμπουμ χρησιμοποιεί και φέτος. Η Adele έχει καταφέρει με τις δύο πρώτες δισκογραφικές της δουλειές, να κατακτήσει στη κυριολεξία την παγκόσμια μουσική σκηνή. Με την τρομερή φωνή της, σε κάνει να ανατριχιάζεις και να κολλάς στους στίχους της.
Το καλύτερο άνοιγμα για το «21» αποτελεί το πρώτο single με τίτλο “Rolling in The Deep”. Κομμάτι που παίζει εδώ και ένα χρόνο ασταμάτητα στα ραδιόφωνα, και με το οποίο την έμαθε όλος ο κόσμος, ακόμη και εκείνος που δεν είχε τύχει να την ακούσει πιο πριν. Αμέσως μετά έρχεται το “Rumour Has It”, ίσως το πιο ευδιάθετο τραγούδι του δίσκου, καθώς στο υπόλοιπο μέρος η Βρετανίδα δίνει ενα μεγάλο τόνο μελαγχολίας και συγκίνησης.
 Κορυφή για το δίσκο αποτελεί το “Set Fire to The Rain”, στο οποίο η τραγουδοποιός δίνει πραγματικά τον καλύτερό της εαυτό και ειδικά το συναίσθημα που σε τσακίζει πραγματικά. Μεγάλη στιγμή, επίσης, δεν μπορεί να μην είναι τελευταίο κομμάτι, “Someone Like You”, ενώ πριν από το συγκεκριμένο συναντούμε τη μεγάλη επιτυχία των Cure, “Lovesong”, σε μια όχι και τόσο όμορφη διασκευή, αλλά αξιοσημείωτη.
Λίγες φωνές σαν αυτή της Adele υπάρχουν και δύσκολα συναντάς τραγούδια με τα οποία θα φορτιστείς συναισθηματικά και θα σου κολλήσουν από το πρώτο άκουσμα. Το «21» περιλαμβάνει από την αρχή του μέχρι το τέλος του μεγάλες επιτυχίες. Εδώ, όμως είναι και το πρόβλημα. Φαίνεται να το χάνει το ουσιώδες παιχνίδι η Adele και να βουτάει στην εμπορευματοποίηση. Μακάρι να μην συμβούν έτσι τα γεγονότα, διότι αυτή η τραγουδοποιός μας χάρισε έναν από τους ομορφότερους δίσκους του 2011.


Τετάρτη 4 Ιανουαρίου 2012

Final Destination 5

Οι υπάλληλοι μιας εταιρίας ξεκινάει για ένα εταιρικό ταξίδι, όταν ένας από αυτούς θα ζητήσει να κατέβει από το πούλμαν τους γιατί είχε δει πως θα γίνει μια καταστροφή και θα πεθάνουν όλοι. Δευτερόλεπτα μετά η καταστροφή σκοτώνει όσους δεν κατέβηκαν από το πούλμαν μαζί του. Οι λίγοι που σώθηκαν όμως, πολύ γρήγορα θα μάθουν πως δεν είναι εύκολο να ξεγελάσεις τον Θάνατο, και όταν το κάνεις αυτό, αυτός επιστρέφει για σένα.
Η πέμπτη συνέχεια της σειράς των Final Destination και δεύτερη γυρισμένη σε 3D, συνεχίζει με την ίδια συνταγή που μας έχει συνηθίσει, δηλαδή ελάχιστο σενάριο και αρκετό gore στις ευφάνταστες σκηνές των θανάτων των πρωταγωνιστών, ενώ έχει ίσως και την καλύτερη αρχική σκηνή της σειράς. Η ταινία αποτελεί σκηνοθετικό ντεμπούτο για τον Steven Quale, ο οποίος όμως προσπαθεί να πάρει σοβαρότερα απότι πρέπει την δουλειά του και αναπόφευκτα, λόγο τις ελαφρότητας του σεναρίου, το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει λίγο χαζό. Οι σεναριογράφοι όμως, είναι υπεύθυνοι και για την φοβία που σίγουρα θα δημιουργηθεί σε όποιον δει την ταινία για το laser ματιών αλλά φυσικά και για την ενόργανη γυμναστική. Αρκετά ωραίο και το plot twist του τέλους.
Το Final Destination 5 δεν σου λέει ψέματα για το τι είναι. Οι λάτρεις του είδους και της σειράς θα το κατά ευχαριστηθούν, όσοι όμως προσπαθήσουν να βρουν κάτι παραπάνω στην ταινία από αυτά που προσφέρει, θα απογοητευτούν.

Σάββατο 24 Δεκεμβρίου 2011

Snow Patrol – Fallen Empires

Μετά τα δύο εξαιρετικά άλμπουμ, το “Eyes Open” (2006) και το “A Hundred Million Suns” (2008), που εκτόξευσαν το συγκρότημα, οι Snow Patrol επιστρέφουν φέτος με τον έκτο τους δίσκο. Η μπάντα από τη Σκωτία καταφέρνει να κατακτά με τα τραγούδια της τα charts, χωρίς διιαίτερες προσπάθειες. Μονάχα με τα απαλά, και ταυτόχρονα δυνατά κιθαριστικά riff-ακια, τα κρουστά που δίνουν το καταλληλότερο τέμπο για ένα χορευτικό ρυθμό και η εξαιρετική φωνή του Gary Lightbody.
 Όμορφο ξεκίνημα με το “I’ll Never Let Go”, με την ωραία παραμόρφωση στη κιθάρα και τα δυνατά κρουστά που μπαίνουν σταδιακά στο κομμάτι. Το πρώτο single του δίσκου ονομάζεται “Called Out In The Dark”. Το συγκεκριμένο κομμάτι αποτελεί από εκείνα που με τη πρώτη ακρόαση καταλαβαίνεις πως έχει να κάνεις με ένα hit, το οποίο φυσικά θα ξαναβάλεις απευθείας να ακούσεις. Σου μένει η μελωδία στο μυαλό και αμέσως το δεύτερο τραγούδι του άλμπουμ γίνεται μεγάλη επιτυχία στο ραδιόφωνο. Στη συνέχεια, ακούμε το “The Weight Of Love” όπου αποτελεί αρκετά όμορφη στιγμή του δίσκου, ενώ αμέσως μετά έρχεται και το δεύτερο single που τιτλοφορείται “This Isn’ t Everything You Are”, μια δυναμική μπαλάντα. Εξαιρετική στιγμή αποτελεί το “New York” αλλά και το “In The End” που κατα πάσα πιθανότητα θα αποτελέσουν singles.
Στο σύνολό του το “Fallen Empires” είναι ένας όμορφος δίσκος, με τις εξαιρεττικές του στιγμές αλλά και τα κομμάτια που θα περάσουν και δεν θα ακουμπήσουν ποτέ. Ωστόσο, αυτά τα 2-3 κομμάτια που ξεχωρίζουν είναι καλές επιτυχίες που χαρακτηρίζουν τη μουσική της 5μελής μπάντας. Μέχρι εκεί, όμως, διότι ο έκτος δίσκος τους δεν μπορεί να αποτελέσει – όσο και να θέλουμε – συνέχεια των “A Hundred Million Suns” ή “Up To Now”.

Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου 2011

Fright Night

Νεαρός πρώην geek ζει την ζωή που ήθελε με την κοπέλα του μέχρι που ο παλιός του φίλος θα του πει ότι ο νέος του γείτονας είναι βρικόλακας. Στην αρχή δεν θα τον πιστέψει, αλλά όταν θα αρχίσουν να εξαφανίζονται άνθρωποι από την γειτονιά του, θα καταλάβει το λάθος του και θα κάνει τα πάντα για να προστατέψει την κοπέλα του και την μητέρα του.
Ο Craig Gillespie επιλέγει το πολύ πετυχημένο cult έργο Fright Night του 1985 για να κάνει remake, και μένει πιστός στο μοτίβο horror/comedy που χαρακτήρισε το πρωτότυπο. Η Νύχτα του Τρόμου του 2011 μπορεί να μην έχει να δώσει τίποτα καινούργιο, αλλά η αλήθεια είναι πως καταφέρνει να διατηρήσει το ενδιαφέρον στον θεατή μέχρι το τέλος. Οι δόσεις του χιούμορ και του τρόμου είναι καλά μετρημένες, και αν το cgi δεν ήταν τόσο φθηνό τότε ίσως να έπαιζε σε άλλο επίπεδο. Το σωστό cast των Colin Farrell(The Way Back, Alexander) και David Tennant(Doctor Who) στους ρόλους κλειδιά του βρικόλακα Jerry και του ειδικού showman Peter Vincent αντίστοιχα βοηθάει πολύ στους δύο τομείς της ταινίας, με τον Colin Farrell να κλέβει εύκολα την δόξα από τον άχρωμο (ειδικά στο δεύτερο μισό της ταινίας) πρωταγωνιστή Anton Yelchin(The Beaver, Star Trek), και τον Tennant να μετατρέπει τον ήρωα του στο ίσως μοναδικό κομμάτι της ταινίας που είναι καλύτερο από το πρωτότυπο. Το cast επίσης περιλαμβάνει της Imogen Poots (28 Weeks Later) και Toni Collette και τον Christopher Mintz-Plasse(Kick-Ass, Year One).
Το Fright Night σέβεται τον θεατή και, χωρίς να πάρει παραπάνω απότι πρέπει τον εαυτό του σοβαρά, προσφέρει την διασκέδαση που περιμένεις από τα έργα της κατηγορίας. Οι φαν θα το ευχαριστηθούν σίγουρα.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More