Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2012

Nicole Atkins – Mondo Amore

Η Nicole Atkins ξεκίνησε να γράφει στίχους και μουσική το 2002 και συνεχίζει με την ίδια μαεστρία μέχρι και σήμερα. Έκανε αίσθηση για πρώτη φορά το 2007 με το σχήμα της, Nicole Atkins & the Sea, όπου και κυκλοφόρησε το πρώτο ολοκληρωμένο στούντιο άλμπουμ της με τίτλο “Neptune City”. Κάπου εκεί άρχισε να γίνεται το όνομά της γνωστό σε ευρυ κοινό, με τους φαν να γίνονται ολοένα και περισσότεροι σε παγκόσμιο επίπεδο. Μέχρι που κυκλοφορεί φέτος τη δεύτερη δισκογραφική δουλειά της, παρέα με το λίγο διαφοροποιημένο συγκρότημα, Nicole Atkins & the Black Sea.
 Στο προηγούμενο δίσκο της, η τραγουδοποιός απο το New Jersey κινήθηκε σε μουσικά μονοπάτια της δεκαετίας του ’50. Τώρα προχωράει λίγο χρονικά και τη συναντούμε 2 δεκαετίες μετά, αυτή του ’70, με περισσότερα ηλεκτρικά στοιχεία και φυσικά πολύ πιο σύγχρονο ήχο. Άνοιγμα με το καταπληκτικό “Vultures”, με αρκετές ανακατατάξεις από την ηρεμία στην ένταση και αντίθετα, με το τέλος να είναι εκρηκτικό. Αμέσως μετά, με το “Cry Cry Cry” γίνεται πιο ποπ, ενώ πάλι αλλάζει διάθεση και γίνεται μελαγχολική στο “Hotel Plaster”. Με τα “You Come To Me” και “My Baby Don’t Lie” δίνει ένα χαρούμενο τόσο στον δίσκο, χωρίς βέβαια να αποτελούν σημεία αναφοράς του άλμπουμ. Το δέυτερο μισό του “Mondo Amore” δεν ικανοποιεί όσο το πρωτο μισό, με μεγαλύτερη στιγμή του να είναι το “The Tower”, όπου κλείνει και τον δίσκο.
Όχι κάτι το τρομερό, αλλά το “Mondo Amore” ακούγεται εύκολα. Με αρκετά όμορφα τραγούδια, θα αποδείξει πως η Nicole Atkins γνωρίζει πολύ καλά αυτό που κάνει και το κάνει με χαρά. Χωρίς να θέλει να εντυπωσιάσει φτιάχνει μελωδίες και στίχους με το δικό της τρόπο, τον όμορφο τρόπο.

Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2012

Martha Marcy May Marlene

Ένα αληθινό δράμα υπαρξιακού χαρακτήρα που μπορεί να χαρακτηριστεί και ως κινηματογραφικό διαμάντι. Το "Martha Marcy May Marlene" κάνει πρεμιέρα στις ελληνικές αίθουσες σήμερα. Η Martha (Elizabeth Olsen) είναι μια νεαρή κοπέλα που ζει σε μια θρησκευτική οργάνωση, όπου τα μέλη της μοιράζονται όλα τα αγαθά ισάξια και έχουν τον ηγέτη τους. Ωστόσο, η Martha στα δύο χρόνια παραμονής της αρχίζει να αντιστρέφεται σε όλο αυτό το σκηνικό της κοινότητας και αποφασίζει να το σκάσει χωρίς την άδεια κανενός.
Μη έχοντας αρκετά χρήματα στην τσέπη της αποφασίζει να τηλεφωνήσει στον μοναδικό της συγγενή που έχει απομείνει, την αδερφή της. Έτσι, η Lucy (Sarah Paulson) χωρίς να καθυστερήσει καθόλου, και ενώ είχε να ακούσει νέα από την μικρή της αδερφή 2 χρόνια, πηγαίνει αμέσως και την παίρνει. Η Lucy, παντρεμένη και έχοντας έναν ορθολογικό τρόπο σκέψης, θα φιλοξενήσει στο σπίτι του άνδρα της την Martha. Όμως, κάπου εκεί η νεαρή κοπέλα θα μπερδευτεί ανάμεσα σε δύο κόσμους. Τον κόσμο της οργάνωσης όπου συζούσε με αρκετά άτομα και τον κόσμο στον οποίο πρέπει να ορθολογήσει και να εισαχθεί ομαλά στο κοινωνικό σύνολο. Αρχίζει να φαντασιώνεται πρόσωπα της θρησκευτικής κοινότητας με αποτέλεσμα να χάνει τον προσανατολισμό της αλλά και να δημιουργεί προβλήματα στην προσωπική ζωή της Lucy. Όσο και να προσπαθεί η μεγάλη αδερφή να βοηθήσει την μικρή της αδερφή, η τελευταία με τις παραισθήσεις της καταφέρνει να χάνεται η επικοινωνία μεταξύ τους. Το μέλλον της Martha είναι απρόβλεπτο όσο και αν η Lucy προσπαθεί για το καλύτερο.
Εξαιρετική σκηνοθεσία από τον Sean Durkin με μοναδικό, ίσως, ψεγάδι να αποτελούν τα αρκετά αργά πλάνα. Όμορφη φωτογραφία και μια Elizabeth Olsen καταπληκτική και καθηλωτική στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Το "Martha Marcy May Marlene" κινείται ανάμεσα στον φόβο και την προσπάθεια του ανθρώπου να βρει την «δική του Αμερική» στον βίο του, χωρίς όμως (και μάλλον καλύτερα) να σου υποδείχνει κάποιον δρόμο.

Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2012

Birdy – Birdy

Συνήθως οι καλοί δίσκοι έρχονται από μουσικά ώριμους καλλιτέχνες που βρίσκονται χρόνια στο μουσικό στερέωμα και έχοντας ένα δισκογραφικό παρελθόν. Η Jasmine Van den Bogaerde, ή αλλιώς Birdy όπως είναι γνωστή, έρχεται να καταρρίψει αυτή τη θεωρία, κυκλοφορώντας το ντεμπούτο της δίσκο από διασκευές στα 15 της χρόνια κιόλας. Ακούγοντας το “Birdy” ακούς ένα καλοδουλεμένο και δεμένο σύνολο από διάφορες μουσικές επιλογές – παλιές και νέες - , το οποίο σε συνδυασμό με την μελωδική φωνή της μικρής Βρετανίδας, κάνει το δίσκο το λιγότερο εξαιρετικό.
 Στις αρχές του “Birdy” συναντούμε το “1901” των Phoenix σε μια πολύ όμορφη διασκευή. Δικαίως το συγκεκριμένο κομμάτι (αν και διασκευή) αποτελεί το πρώτο single του δίσκου, όπως δικαίως αποτελεί single και το αμέσως επόμενο τραγούδι, “People Help the People”. Το τελευταίο ανήκει στο βρετανικό συγκρότημα Cherry Ghost. Οι διασκευές από τη 15χρονη Birdy συνεχίζουν, με τη σειρά να έχει το “White Winter Hymnal” των Fleet Foxes από το Seattle. Επιπλέον, τη τιμητική του έχει και το ντουέτο των “The Postal Service” με το “The District Sleeps Alone Tonight” να διασκευάζεται από τη πανέμορφη φωνή της Birdy παρέα με το πιάνο της. “I’ll Never Forget You” για τη συνέχεια σε μια αρκετά διαφορετική διασκευή του τραγουδιού των Francis and The Lights. Στον δίσκο θα συναντήσουμε και τους Νεοζηλανδούς “The Naked and Famous” μέσω από το τραγούδι τους “Young Blood”, εκτελεσμένο πάντα από την μικρη βρετανίδα ερμηνεύτρια. Η συνέχεια ανήκει στο τρίτο single του άλμπουμ, “Shelter” των The xx. Λογικό να διακριθεί, μιας και το αυθεντικό κομμάτι αποτελεί μια ομορφιά. Επίσης, πετυχαίνουμε και δεκαετία ’70, με το “Fire and Rain” του James Taylor. Το χορό των διασκευών κλείνει το “High Violet” των The National που αποτελεί ένα από τα καλύτερα τραγούδια της περσινής χρονιάς.
 Εξαιρετική αρχή για την 15χρονη Birdy, που παρόλο τα λίγα της χρόνια δείχνει μεγάλη μουσική ωριμότητα. Και εκείνος που δεν θα πειστεί με την ερμηνεία της, μιας και υπάρχουν μονάχα διασκευές, η Birdy είναι εδώ πάλι για να παρουσιάσει και τη δική της και αρκετά όμορφη σύνθεση με τίτλο “Without a Word”. Δεν μένει τίποτα άλλο, μόνο από το χρόνο, να αποδείξει αν η μικρή Jasmine μπορεί να εξελιχθεί – με τον κατάλληλο και όμορφο τρόπο - σε μουσικό διαμάντι. Μέχρι τότε, απολαμβάνουμε τις μελωδικές διασκευές της.

Τρίτη 17 Ιανουαρίου 2012

The Thing

Η παλαιοντολόγος Dr. Kate Lloyd πηγαίνει στην Ανταρκτική όπου θα συναντήσει μια ομάδα από Νορβηγούς επιστήμονες, οι οποίοι έχουν ανακαλύψει θαμμένο μέσα στο πάγο έναν εξωγήινο και το διαστημόπλοιό του. Γρήγορα όμως θα καταλάβουν ότι το εξωγήινο ον είναι ακόμα ζωντανό και πως, έχει την ιδιότητα να αντιγράφει όποιο ζωντανό οργανισμό σκοτώσει. Έτσι, η ομάδα όχι μόνο θα βρεθεί διχασμένη, καθώς δεν θα ξέρει κανένας με σιγουριά ποιος δεν είναι άνθρωπος, αλλά θα κληθεί να σταματήσει το τέρας από το να ξεφύγει και να φτάσει στον πολιτισμό όπου θα μπορούσε να σπείρει τον όλεθρο.
Η ταινία του πρωτάρη σκηνοθέτη Matthijs van Heijningen και του σεναριογράφου Eric Heisserer (Final Destination 5) είναι ένα prequel του ομότιτλου αριστουργήματος του Carpenter, αν και πολλοί μπορεί να το μπερδέψουν τελικά με remake,ειδικά αν δεν προσέξουν την τελική σκηνή. Ο άπειρος σκηνοθέτης, δυστυχώς, αποτυγχάνει να δημιουργήσει την αίσθηση που είχε το παλιό με το απονεμένο και κλειστοφοβικό φρούριο στην Ανταρκτική, ενώ δεν ασχολείται πολύ και με την παράνοια που θα έπρεπε να κυριαρχεί ανάμεσα στην ομάδα. Αντί αυτών, η ταινία έχει πολύ δράση, ειδικά στο δεύτερο μισό της, αν και υστερεί πολύ στα cgi της, ειδικά συγκρινόμενη με τα εφέ της πρώτης ταινίας που κάνανε τον κόσμο να φύγει από τις αίθουσες. Στο πρωταγωνιστικό δίδυμο βλέπουμε την Mary Elizabeth Winstead (Final Destination 3, Scott Pilgrim vs. the World) στον ρόλο της Kate Lloyd και τον Joel Edgerton στον ρόλο του Αμερικανού πιλότου ελικοπτέρου Sam Carter (Warrior, King Arthur).
Το The Thing του 2011 δεν είναι απαραίτητα μια πολύ κακή ταινία, αλλά αναπόφευκτα, πέφτοντας στην σύγκριση με το καταπληκτικό The Thing του 1982,βγένουν στην επιφάνεια και μεγεθύνονται όλα του τα μειονεκτήματα. Αν ήταν μια πρωτότυπη ταινία, τότε θα μιλάγαμε για μια οριακά αξιοπρεπή προσπάθεια, αναλογιζόμενοι και το μικρό της budget.

Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2012

Secret Garden – Winter Poem

Έρχονται από τα ψηλά της Νορβηγίας και της Ιρλανδίας για να μας γεμίσουν με πανέμορφα ορχηστρικά κομμάτια και υπέροχες μελωδίες. Ο λόγος για το ντουέτο Secret Garden που εδώ και 17 χρόνια συνθέτουν τη δική τους μουσική, με το δικό τους μοναδικό τρόπο και πάντα ορχηστρικά. Το ξεκίνημά τους έγινε το 1995 όπου και κέρδισαν την πρωτιά στη Eurovision, εκπροσωπώντας τη Νορβηγία. Συγκεκριμένα, για να μπορέσουν να λάβουν μέρος στον διαγωνισμό, καθώς χρειάζεται το τραγούδι να έχει στίχους, πρόσθεσαν στο ορχηστρικό τους κομμάτι λίγα λόγια. Και έτσι, οι Fionnuala Sherry και Rolf Lovland έχτισαν τη δική τους επιτυχημένη δισκογραφία με τα 8 στούντιο άλμπουμ τους.
 Τον περασμένο Νοέμβριο κυκλοφόρησαν καινούρια δισκογραφική δουλειά με τίτλο “Winter Poem”. Φυσικά το instrumental υπάρχει και εδώ, εκτός από τρία κομμάτια στα οποία συναντούμε κάποιους λίγους στίχους. Στο “The Dream” ερμηνεύει η Moya Brennan από το συγκροτημα Clannad, στο “Mary’s Lament” η Fionnula από το ίδιο το γκρουπ και στο “Powered By Nature” οι Tracey Campbell και Espen Grjotheim. Πέρα τούτου, η αρμονία μεταξύ των τραγουδιών είναι τρομερή ενώ κάλλιστα και τα 11 κομμάτια θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα ενιαίο, μεγάλο κομμάτι. Το πιάνο με το βιολί δένουν αρμονικά μαζί και καταφέρνουν να σε μαγέψουν.
Ένα όμορφο μουσικό ταξίδι από ένα εξαιρετικό ντουέτο. Οι Secret Garden γνωρίζουν πολύ καλά να σε ταξιδέψουν και το “Winter Poem” είναι ό,τι καλύτερο για ένα χαλαρωτικό άκουσμα στα μέσα του χειμώνα.

Σάββατο 14 Ιανουαρίου 2012

Charlotte Gainsbourg - Stage Whisper

Έγινε γνωστή για την ηθοποιϊα της και τους ρόλους σε επιτυχημένες ταινίες του κινηματογράφου.
Ωστόσο, δεν έμεινε εκεί καθώς η καλλιτεχνική της φλέβα χτυπούσε εδώ και χρόνια και για τη μουσική. Έτσι, η Charlotte Gainsbourg, κόρη του πασίγνωστου Γάλλου καλλιτέχνη Serge Gainsbourg που διέπρεψε τη δεκαετία του '70, γεμίζει το ιστορικό της - εκτός από τους πολλούς ρόλους σε ταινίες - με τέσσερις δίσκους δημιουργημένους εξ ολοκλήρου από την ίδια. Το 2011 αποδείχθηκε εξαιρετική χρονιά για την 40χρονη Γαλλίδα, καθώς μετά τον συνπρωταγωνιστικό ρόλο στο "Melancholia" του Lars von Trier, κυκλοφορεί στα τέλη του χρόνου τον τέταρτο προσωπικό της δίσκο με τίτλο "Stage Whisper".
2 χρόνια μετά το καταπληκτικό "IRM", του οποίου την παραγωγή είχε επιμεληθεί ο Beck, η τραγουδοποιός συνεχίζει με την ίδια συνταγή επιτυχίας και συναντούμε την ίδια συνεργασία στο δεύτερο τραγούδι του δίσκου "Paradisco". Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή. Η Charlotte κυκλοφορεί ένα διπλό άλμπουμ, όπου στον πρώτο δίσκο μας παρουσιάζει 8 νέα κομμάτια ενώ στο δεύτερο γνωστά κομμάτια που ηχογραφήθηκαν σε συναυλίες της. Εξαιρετικό ξεκίνημα με το "Terrible Angels", κομμάτι που είχε κυκλοφορήσει στις 5 Σεπτεμβρίου με τη μορφή ΕΡ. Η συνέχεια ανήκει στο "Paradisco" του Beck που ερμηνεύει τρομερά η Gainsbourg. Το ηλεκτρονικό στοιχείο αναλαμβάνει την υπόθεση στο "All The Rain", ενώ αμέσως τα beats πέφτουν και τον κυρίαρχο ρόλο παίρνει η κιθάρα στο μπαλαντοειδή "White Telephone". Στο ίδιο μήκος κύματος κυμαίνεται και το "Anna", στο οποίο όμως το τέμπο δίνουν τα κρουστά. Η Γαλλίδα τραγουδοποιός μας  αποχαιρετά με μια κιθάρα μονάχα στο φανταστικό "Memoir" και μας μεταβιβάζει στα ζωντανά της κομμάτια. Σε αυτά πετυχαίνουμε μια αρκετά όμορφη διασκευή του "Just Like a Woman" του Bob Dylan και κομμάτια από το "IRM".
Η Charlotte Gainsbourg γενικά το έχει στο αίμα της. Εξάλλου, δεν θα μπορούσε να μην το έχει με τέτοιους "καλλιτεχνικούς" γονείς. To "Stage Whisper" αποτελεί έναν καταπληκτικό δίσκο, με τα ηλεκτρονικά του στοιχεία αλλά και με τον ερωτισμό που βγάζει μέσα από τα κομμάτια του. Αδιαμφισβήτητα αξίζει πολλών ακροάσεων το συγκεκριμένο άλμπουμ.

Παρασκευή 13 Ιανουαρίου 2012

I Saw The Devil

Ο Kim Soo είναι ένας πράκτορας της υπηρεσίας πληροφοριών της Κορέας, παντρεμένος με την όμορφη κόρη ενός πρώην αστυνομικού. Η ζωή του όμως, πάνω στο καλύτερο της σημείο, θα καταστραφεί από τον Kyung-chul, έναν ψυχοπαθή κατά συρροή δολοφόνο, ο οποίος διαλέγει νεαρές κοπέλες και τις σκοτώνει με τους πιο διαβολικούς τρόπους. Όταν η γυναίκα του Kim Soo βρεθεί νεκρή, θα ξεκινήσει το δικό του αγώνα για εκδίκηση, που θα τον μετατρέψει στον διάβολο που κυνηγάει.
Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Jee-woon Kim, γνωστός από τα The Good, the Bad, the Weird και A Tale of Two Sisters, με την νέα του ταινία καταφέρνει να επαναπροσδιορίσει ένα είδος κινηματογράφου που μετά το Oldboy είχε αναλωθεί σε ανούσια βία και splatter. Το I Saw The Devil περιέχει βία, και μάλιστα υπερβολικά σοκαριστική. Η καταπληκτική δουλειά του Jee-woon όμως είναι ότι κατάφερε χωρίς να κρύψει τίποτα στις σκηνές του να κάνει τον θεατή να πιστέψει ότι αυτά που βλέπει είναι αρκετά ρεαλιστικά για να γίνουν και στην πραγματικότητα. Το έργο μένει πιστό στην αληθοφάνειά του μέχρι το τέλος, γιαυτό, όπως και στην πραγματικότητα, δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για κανέναν καθώς κανένας δεν έχει σίγουρη την “επιβίωσή” του.
Εκτός από την αριστουργηματική σκηνοθεσία, η ταινία έχει να επιδείξει και καταπληκτική ηθοποιία. Ο Byung-hun Lee, γνωστότερος από τον ρόλο του στο G.I. Joe: The Rise of Cobra, είναι πολύ καλός στον ρόλο του συζύγου εκδικητή, ερμηνεύοντας εξίσου καλά τα σημεία που πενθεί αλλά και τα σημεία που ξεχειλίζει από μέσα του το μίσος. Στον ρόλο του δολοφόνου όμως, βλέπουμε τον εξαιρετικό Min-sik Choi, γνωστός από τον αντίθετο ρόλο του εκδικητή στο Oldboy. Ο Min-sik Choi καταφέρνει με την εκφραστικότητα του προσώπου του να γίνει η προσωποποίηση του κακού και να αποτυπωθεί στο μυαλό κάθε θεατή.
Το I Saw The Devil περιέχει σκηνές που θα ενοχλήσουν. Έχει όμως παράλληλα και ένα από τα καλύτερα, πρόσφατα, σενάρια θρίλερ καθώς και μια καθηλωτική σκηνοθεσία. Πρόκειται σίγουρα για μια από τις καλύτερες ιστορίες εκδίκησης, και για ένα αριστούργημα του Ασιατικού κινηματογράφου.

Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2012

Death Cab for Cutie – Codes and Keys

Κλασικό αμερικανικό ροκ – ποπ με όμορφες μελωδίες και εξαιρετικά κιθαριστικά ριφάκια. Αν ένα είδος της μουσικής σκηνής δεν πεθάνει ποτέ, τότε αυτό θα είναι σίγουρα το κάτι μεταξύ ροκ και ποπ. Πέρα αυτού, όμως, το συγκεκριμένο είδος μουσικής «υπηρετούν» οι Death Cab for Cutie, οι οποίοι συγκεκριμένα είναι τέσσερις τύποι που συνθέτουν μαζί από το 1997. Το συγκρότημα από την Ουάσινγκτον μέχρι το 2004, και ενώ είχαν κυκλοφορήσει τέσσερις δίσκους, περνούσαν απαρατήρητοι. Μέχρι που σταδιακά ανταμοίφθηκαν για τον κόπο τους, καθώς το 2005 με το άλμπουμ “Plans” ταρακούνησαν κάπως τα νερά. Ωστόσο, η απογείωση για το σχήμα ήρθε το 2008 με το “Narrow Stairs”, όπου και έγινε πλατινένιο στην Αμερική και σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες χρυσό.
 Έτσι, μετά τα 6 στούντιο άλμπουμ τους, κυκλοφορούν στα μέσα του 2011 τον έβδομο δίσκο τους με τίτλο “Codes and Keys”. Οι Death Cab for Cutie καταφέρνουν να σε κολλήσουν με τις απλές μελωδίες τους. Σίγουρα δεν πρόκειται για εκείνο που θα σε ταρακουνήσει με τη πρώτη αλλά ούτε και που θα βγάλεις το δίσκο αμέσως και θα ορκιστείς πως δεν θα κάνεις ποτέ τον κόπο να τον ακούσεις έστω και μια φορά. Βρισκόμαστε κάπου στο ενδιάμεσο. Με κυρίαρχη θέση να έχουν τα πλήκτρα και με την όμορφη κιθάρα, το “Codes and Keys” αποτελεί μαι ευχάριστη μουσική νότα. Το “Home is a Fire” εντυπωσιάζει στην αρχή, όπως και το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου αμέσως μετά. Κορυφή του άλμπουμ, και δικαίως αποτελεί το πρώτο single, είναι το “You Are a Tourist” που με το πρώτο άκουσμα σου μένει η μελωδία στο μυαλό. Μελανά σημεία αποτελούν τα “Underneath The Sycamore” και “St. Peter’s Cathedral”, τα οποία υπάρχουν για να γεμίσουν το δίσκο και για τίποτα παραπάνω. Να σημειωθεί εδώ και το φανταστικό “Unobstructed Views” που από μόνο του σηκώνει το δίσκο. Το άλμπουμ κλείνει με το εξαιρετικό και μελωδικό “Stay Young, Go Dancing” αφήνοντάς σου μια γλυκιά γεύση για τη μουσική που άκουσες την προηγούμενη ώρα.
Με το “Codes and Keys” οι Death Cab for Cutie δεν έκαναν κάτι το αριστουργηματικό, ωστόσο δικαιολόγησαν την επιτυχία των τελευταίων χρόνων, μη μπορώντας να τους κρατήσεις κακία.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More