Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου 2012

Moneyball

Ο Billy Beane είναι μάνατζερ των “Oakland Athletics”, μιας ομάδας baseball που μένει πάντα στη σκιά των μεγάλων και πλούσιων ομάδων της Αμερικής. Μετά από μια χρονιά που η ομάδα έφτασε πολύ κοντά στον στόχο της, το πρωτάθλημα, ο μάνατζερ βλέπει να χάνονται τα αστέρια της ομάδας χωρίς να υπάρχουν τα λεφτά από την διοίκηση για να τους αντικαταστήσει. Ο Billy όμως έχει βαρεθεί να προσπαθεί συνέχεια να φτάσει τους μεγάλους και να μην τα καταφέρνει, γιαυτό με την βοήθεια ενός οικονομικού αναλυτή, του Peter Brand, θα προσπαθήσουν να νικήσουν σε αυτό το άνισο παιχνίδι με ανορθόδοξους μεθόδους που θα μπορούσαν να φέρουν επανάσταση στο άθλημα.
Ο Bennett Miller επιστρέφει μετά το Capote με άλλο ένα σχεδόν βιογραφικό έργο για την ζωή του Billy Beane, ο οποίος ήταν ένας manager όπου με την ομάδα του στο Αμερικανικό baseball, χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά τόσο πολύ την στατιστική και την συλλογή στοιχείων, κατάφερε το 2001 πέρα από κάθε προσδοκία να σπάσει ένα καταπληκτικό ρεκόρ συνεχόμενων νικών. Το μοντέλο διαχείρισης που εφάρμοσε, όπως μας ενημερώνει στο τέλος και η ταινία, χρησιμοποιείτε πια από αρκετές ομάδες ενώ η λέξη moneyball είναι όρος που χαρακτηρίζει ακριβώς αυτό το μοντέλο. Η ταινία προσπαθεί να δείξει τον άνισο αγώνα στον οποίο συμμετέχει ο Billy, ο οποίος όμως, σκεπτόμενος εντελώς αντισυμβατικά, θα προσπαθήσει να βρει τρόπο για να βγει νικητής.
Ο Brad Pitt (The Tree of Life, Se7en) στον ρόλο του αιώνια loser, Billy Beane, κατά πολλούς δίνει τον καλύτερό του εαυτό, ενώ ο Jonah Hill (Get Him to the Greek, Superbad) στον ρόλο του αναλυτή Peter Brand δείχνει στοιχεία πως μπορεί να τα καταφέρει και σε μη κωμικούς ρόλους. Σε δεύτερους ρόλους βλέπουμε τον Philip Seymour Hoffman (The Ides of March, Mary and Max) σαν προπονητή, την Robin Wright (The Conspirator, State of Play) ως πρώην γυναίκα του Bennet και την πολύ καλή μικρή Kerris Dorsey στον ρόλο της κόρης του Billy.
Το Moneyball είναι ένα δράμα χαρακτήρων που βασίζετε κυρίως πάνω στον χαρακτήρα του Brat Pitt. Το μεγάλο του πρόβλημα είναι ότι στην Ευρώπη οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν τον κόσμο του baseball και τις δυσκολίες και ανισότητες που έχει, οπότε το δράμα του Bennet μπορεί να μην είναι αρκετό για όλο το κοινό. Η ταινία, ειδικά στην Αμερική, έχει δημιουργήσει πολύ μεγάλο hype, και λογικά θα την δούμε και στα Oscars, τουλάχιστον στην κατηγορία Διασκευασμένου σεναρίου.

Τρίτη 7 Φεβρουαρίου 2012

Μαρία Πανοσιάν – Πατώματα Βρεγμένα

Την γνωρίσαμε ως την φωνή του συγκροτήματος Ελελεύ, το οποίο υφίσταται από το 2005. Από τον ομώνυμο δίσκο της μπάντας, αμέσως καταλαβαίνεις πως πρόκειται για μια περίπτωση συνθέτριας που της αρέσει να ψάχνει αρκετά μέσα σε δύσβατα μουσικά μονοπάτια. Η συγκεκριμένη περίπτωση φέρει το όνομα Μαρία Πανοσιάν και στα μέσα του προηγούμενου χρόνου κυκλοφόρησε τον πρώτο της σόλο δίσκο, με τίτλο «Πατώματα Βρεγμένα».
Από την πρώτη κιόλας ακρόαση των τραγουδιών, συνειδητοποιώ πως το μουσικό υλικό που παίζει δεν αποτελεί κάτι εύπεπτο και ελαφρύ. Το αντίθετο, παλεύεις αρκετή ώρα για να συμβαδίσεις μαζί του (αν μπορεί να γίνει αυτό τελικά), αλλά στο τέλος δικαιώνεσαι για την απόφαση να κάτσεις να ακούσεις τον συγκεκριμένο δίσκο. Τα «Πατώματα Βρεγμένα» είναι 12 ορχηστρικά κομμάτια, τα οποία θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτελούν την μουσική για μια θεατρική παράσταση ή και για μια ταινία. Επίσης, συναντάμε την ίδια την Μαρία Πανοσιάν να ερμηνεύει ένα από τα τραγούδια, ενώ δύο αποσπάσματα από τα βιβλία των Αλκυόνης Παπαδάκη και Έμιλυς Παύλου ντύνονται από τις μουσικές της Μαρίας. Αν θα μπορούσα να ξεχωρίσω κάποιο τραγούδι, αυτό θα ήταν το «Βραχυκύκλωμα» με τον καταπληκτικό τρόπο ερμηνείας της «μπροστάρας» των Ελελεύ.
Με κύριο οδηγό το πιάνο και τις ηλεκτρονικές μελωδίες, η Μαρία Πανοσιάν παρουσιάζει έναν εξαιρετικό δίσκο. Το συναίσθημα της λύπης και της μελαχολίας κυριαρχούν σε αυτό το ερωτικό ταξίδι, ωστόσο στο τέλος σε κάνει να πληρείς από αισιοδοξία. Τα «Πατώματα Βρεγμένα» αποτελούν ένα όμορφο άλμπουμ, απο εκείνα που δεν τα ακούς μια φορά για να πεις πως το άκουσες, αλλά το βάζεις κάθε τόσο γιατί έχεις ανάγκη από τέτοια μουσική.

Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου 2012

Don't Be Afraid of the Dark

Η μικρή Sally πάει να μείνει με τον πατέρα της, στην έπαυλη Blackwood. Ο πατέρας της, Alex, είναι αρχιτέκτονας και μαζί με την νέα του φίλη, Kim, διακοσμήτρια εσωτερικών χώρων, προσπαθούν να αναπαλαιώσουν το παλιό αρχοντικό. Η Sally, νιώθοντας παραμελημένη από τους γονείς της, αρχίζει και ψάχνει το σπίτι μέχρι που ανακαλύπτει κάποιες φωνές που την καλούν να τους βοηθήσει να ελευθερωθούν. Από την περιέργεια της, θα ελευθερώσει μια στρατιά από μικρά τερατάκια τα οποία τελικά δεν είναι τόσο φιλικά όσο ακουγόντουσαν.
Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη Troy Nixey θυμίζει υπερβολικά πολύ το ύφος των ταινιών του παραγωγού και συν-σεναριογράφου Guillermo del Toro(Pan's Labyrinth, Hellboy), γνωστό για την μίξη του παραμυθιού με τον τρόμο. Το σκηνικό της ταινίας, με το παλιό τεράστιο σπίτι, με το “κρυμμένο” υπόγειο και τον μεγάλο κήπο, είναι κλασικό και συνάμα ιδανικό για ταινία με στοιχειωμένο σπίτι. Η επιλογή όμως, να ασχοληθεί η πλοκή της ταινίας περισσότερο με της αναζήτηση των μικρών τεράτων, τα οποία εμφανίζονται και πολύ γρήγορα μέσα στην ταινία, και λιγότερο με την κατεστραμμένη ψυχολογία της μικρής, κάνει το Don’t Be Afraid of the Dark να μην ξεχωρίζει καθόλου από τον σορό με τις παρόμοιες ταινίες. Η μικρή με το ιδιαίτερο πρόσωπο Bailee Madison υποδύεται την Sally, τον πατέρα της ο Guy Pearce(The Hurt Locker, The Road) και την μητριά της η Katie Holmes(Batman Begins), σε ρόλους που η ταινία δεν μπήκε ποτέ στο κόπο να εμβαθύνει.
Το Don’t Be Afraid of the Dark πήρε κάποια στοιχεία από το αριστουργηματικό Pan's Labyrinth του Guillermo del Toro, αλλά δεν κατάφερε να τα ενώσει σωστά, και τελικά το αποτέλεσμα καταλήγει να είναι μια ταινία τρόμου μόνο για παιδιά. Ίσως αυτός να ήταν εξαρχής ο σκοπός του σκηνοθέτη, αλλά ο χαρακτηρισμός ως Ακατάλληλο για Ανηλίκους στην Αμερική έφερε και την αποτυχία στις αίθουσες.

Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2012

The Asteroids Galaxy Tour – Out of Frequency

Οι Asteroids Galaxy Tour ταρακούνησαν τα νερά της ψυχεδελικής – groovy ποπ στα μέσα του 2010 με το ντεμπούτο τους άλμπουμ “Fruit” που είχε κυκλοφορήσει το φθινόπωρο του 2009. Έπρεπε να περάσει λίγος καιρός για να γίνουν ευρύτερα γνωστοί, μια και οφείλουν ένα μεγάλο μερίδιο της διασημότητάς τους στην Amy Winehouse, η οποία ζήτησε να ανοίξουν μια συναυλία της. Συγκεκριμέμα στην Ελλάδα έγιναν γνωστοί από το single “The Golden Age” όπου έπαιζε σε διαφημιστικό ποστ. Σε γενικές γραμμές, η 6μελής μπάντα από την Κοπεγχάγη είχε ηχογραφίσει έναν καταπληκτικό δίσκο, βάζοντας αυτόματα τον πήχη πολύ ψηλά από την αρχή. Φέτος, ήρθε η σειρά του δεύτερου στούντιο άλμπουμ τους, με τίτλο “Out of Frequency”.
Ο δίσκος συνεχίζει από κει που σταμάτησε το συγκρότημα. Δηλαδή από τις ξεσηκωτικές μελωδίες της τρομπέτας και του σαξόφωνου αλλά και τα τρομερά soul φωνητικά της τραγουδίστριας, Mette Lindberg. Το εισαγωγικό μονόλεπτο μας καλοσωρίζει στο μουσικό «πάρτυ» που έχουν σχεδιάσει οι Asteroids Galaxy Tour. Και αμέσως έρχεται το “Dollars in the Night” να μας σηκώσει από τη καρέκλα και να μπουμε στον ξεσηκωτικό κόσμο της groovy μουσικής. Όπως και το πρώτο κομμάτι είχε τον πρόλογό του, έτσι και το δεύτερο μεγάλο κομμάτι, με τίτλο “Major” όπου αποτελεί και το πρώτο single, έχει την εισαγωγή του. Στο ίδιο μήκος κύματος, αυτού της ψυχεδέλειας δηλαδή, κυμαίνεται και το “Heart Attack”. Το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου, ρίχνει για λίγο τους τόνους αν και πάλι δεν μπορείς να το πεις σίγουρα, αφού ο ρυθμός που δίνουν τα πνευστά μόνο ανεβαστικό μπορείς να τον πεις. Προς το κλείσιμο του δίσκου ξεχωρίζει το “Ghost in My Head” και το “Fantasy Friend Forever” με το γρήγορο τέμπο του. Και κάπου εκεί σκέφτεσαι "αυτό ήταν;". 1 ώρα ήταν με ασταμάτητες μελωδίες να πηγαίνουν και να έρχονται, βάζοντάς μας αυτόματα σε κλίμα για ένα ξεσηκωτικό πάρτυ.

Το “Out of Frequency” είναι ένα συνεχές πάρτυ ψυχεδελικής ποπ με jazz και groovy στοιχεία, όπου μοναδικός του στόχος είναι να σε ξεσηκώσει και να σε κάνει να χορέψεις. Υπέροχες μελωδίες, η τρομπέτα βουϊζει όμορφα στο τύμπανό σου, ενώ η Lindberg με την τρομερή φωνή απογειώνει μόνη της την ήδη φοβερή μουσική. Οι Asteroids Galaxy Tour ήρθαν από τη Δανία για να αποδείξουν πως μπορούν να συνδυαστούν ήχοι από jazz και pop στην εποχή των 70’s. Ένας εξαιρετικός δίσκος από ένα συγκρότημα που φαίνεται να ξέρει τί θέλει να συνθέτει και πως δεν ήταν τυχαία η ξαφνική επιτυχία με το πρώτο τους άλμπουμ. Όχι μόνο αξίζει να τον ακούσεις, αλλά βάζει σοβαρή υποψηφιότητα, από την αρχή του έτους κιόλας, για μια θέση ανάμεσα στους καλύτερους δίσκους του 2012.

Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2012

Warrior

Ο Paddy Conlon ήταν ένας αλκοολικός πρώην πεζοναύτης που κακοποιούσε την γυναίκα του και εκπαίδευε τα δύο του παιδιά του για παλαιστές, μέχρι που μία μέρα ο μικρός του γιος μαζί με την μητέρα του εξαφανίστηκαν. Δεκατρία χρόνια μετά, ο γιος επιστρέφει στον πατέρα του, χωρίς να τον ενημερώσει για τίποτα από την ζωή που έζησε όλα αυτά τα χρόνια, με μοναδικό σκοπό να τον εκπαιδεύσει ξανά για να λάβει μέρος σε ένα σημαντικό τουρνουά με μεγάλο χρηματικό έπαθλο. Ο μεγάλος του γιος, ο οποίος έκατσε πίσω μαζί του όταν η μητέρα του και ο αδερφός του έφυγαν, έχει παρατήσει το άθλημα και έχει γίνει δάσκαλος, αλλά λόγω οικονομικών δυσκολιών αποφασίζει να λάβει και αυτός μέρος στο ίδιο τουρνουά. Τα δύο αδέρφια που πιστεύουν πως τα χωρίζουν τόσα πολλά, θα βρεθούν μετά από τόσα χρόνια ξανά στο ίδιο τουρνουά.
Ο σκηνοθέτης Gavin O'Connor (Pride and Glory) αναμιγνύει σε τέλειες δοσολογίες το δράμα με την δράση στην νέα του ταινία και φτιάχνει το απόλυτο fighting-film της χρονιάς και όχι μόνο. Το Warrior έχει ξύλο αλλά δεν μένει μόνο σε αυτό, καθώς βασίζετε πολύ περισσότερο στο προσωπικό δράμα που ζει ο καθένας από τους τρεις κύριους χαρακτήρες, αλλά και στην τραγική ιστορία που τους ενώνει. Η ταινία ξεχωρίζει για τις πολύ καλές ερμηνείες των ηθοποιών. Ο Nick Nolte (The Thin Red Line, Cape Fear) είναι καταπληκτικός στον ρόλο του πρώην αλκοολικού πατέρα που προσπαθεί να εξιλεωθεί για τις αμαρτίες του, ο Tom Hardy(Inception, Layer Cake) συγκλονίζει τον ολιγομίλητο και γεμάτο νεύρα ρόλο του μικρού γιου που αναγκάστηκε από μικρός να ζήσει δύσκολα πράγματα, και ο Joel Edgerton (The Thing, King Arthur) είναι πολύ καλός στον ρόλο του πιο αληθινού χαρακτήρα από τους τρεις, ο οποίος πρέπει να παλέψει για να βοηθήσει την οικογένειά του να τα βγάλει πέρα οικονομικώς.
Το Warrior δεν ξεφεύγει από κάποια κλασικά cliché, όπως ότι το θηρίο και μεγάλο φαβορί για τον τουρνουά είναι Ρώσος, ή ότι ο ένας γιος έχει είναι ήρωας του πολέμου στο Ιράκ. Έχει όμως μια πολύ δυνατή σκηνοθεσία που μαζί με τις καταπληκτικές ερμηνείες προσφέρουν ένα πολύ ισχυρό θέαμα στον θεατή που θα την προσέξει την αληθινή ιστορία της ταινίας.

Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου 2012

Don’t Let Them Kill… Your Taste!!!

Δέκα κομμάτια από τέσσερα ελληνικά συγκροτήματα, ηχογραφημένα κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Πρόκειται για την επανακυκλοφορία, σε ψηφιακή μορφή, μιας συλλογής από την ΓΑΒ Production, με τίτλο “Don’t let them kill… your taste!!!”. Η εν λόγω συλλογή είχε προοριστεί να διανεμηθεί δωρεάν μαζί με το δεύτερο τεύχος του “Semedic” ‘zine, ωστόσο το όλο πράγμα δεν εξελίχθηκε. Απόροια του συγκεκριμένου γεγονότος ήταν, η συλλογή να κυκλοφορήσει εν τέλει τον Μάρτιο του 1998 δωρεάν, σε μορφή βινυλίου, μαζί με το τέταρτο fanzine «Χωρίς Κανόνα». Έτσι, ήρθε η στιγμή να επανακυκλοφορήσουν αυτά τα δέκα τραγούδια ξανά χωρίς κανένα απολύτως αντίτιμο, εντελώς δωρεάν από την ιστοσελίδα http://gab-productions.bandcamp.com/.
Closer, Altered Faces, Sunsteps και Nudos Ahora είναι τα τέσσερα σχήματα, των οποίων τα τραγούδια απαρτίζουν την συλλογή. Τους Closer τους ακούμε σε τρία κομμάτια τους, εκ των οποίων το ένα, το “Blue Pussy”, το συναντάμε και στο άλμπουμ τους “In The Market” που κυκλοφόρησε το 1998. Το “Ghost Eyes”, όπου ανοίγει και την συλλογή, μπορώ να το χαρακτηρίσω τουλάχιστον πορωτικό τραγούδι. Σε γενικές γραμμές, και οι τέσσερις μπάντες κινούνταν στα μονοπάτια της post punk rock, με ολίγον τι αλτερνατίλες. Γνωστό πως η δεκαετία των 90’s ήταν από τις ομορφότερες περιόδους της εγχώριας μουσικής σκηνής, με συγκροτήματα και τραγούδια γεμάτα αυθεντικότητα. Οι Closer κλείνουν με το “TV Babies”, ένα φοβερό και με γρήγορο τέμπο κομμάτι, δίνοντας την σκυτάλη για την συνέχεια στους Altered Faces. Το punk δεν λείπει ούτε από εδώ, με την μπάντα να τα δίνει όλα στο “Lost Ships”, αλλά και στο εξίσου όμορφο “Altered Faces”, με τα δυνατά φωνητικά στο τέλος του. Ήρθε η στιγμή για τους Sunsteps, οι οποίοι σχηματίστηκαν το 1989. Εδώ είναι πιο «χαλαρά» τα πράγματα με το μελωδικό “Nothing More Than A Bad Dream?”, ωστόσο αμέσως μετά μας απογειώνουν με το “Celebrate”. Τέλος, οι Nudos Ahora που, σχηματίστηκαν στη Δράμα, κλείνουν την συλλογή με τα δικά τους τρία τραγούδια.
Εξαιρετική κίνηση από την ΓΑΒ Production να επανακυκλοφορήσει σε ψηφιακή μορφή το “Don’t Let Them Kill… Your Taste!!!”. Η μετεγγραφή του βινυλίου σε ψηφιακή μορφή πραγματοποιήθηκε από τον John Shaw (http://shawsounds.net/), ενώ το (re-)mastering από τον d*pon. Ένθετα και εξώφυλλο διατίθενται σε ψηφιακή μορφή, με το δωρεάν κατέβασμα της συλλογής.

Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου 2012

50/50

Ο 27χρονος Adam μένει μαζί με την πανέμορφη κοπέλα του, Rachael, και δουλεύει σε μια δουλειά που του αρέσει, το ραδιόφωνο. Μια μέρα όμως, πηγαίνει για εξετάσεις λόγω δυνατών πόνων στην πλάτη, όπου και του γίνετε διάγνωση για μία σπάνια μορφή καρκίνου που του δίνει 50% πιθανότητες να ζήσει. Ο Adam, με την βοήθεια του παιδικού του φίλου Kyle και της ψυχοθεραπεύτριας του, Katherine, θα προσπαθήσει να ανταπεξέλθει στα νέα δεδομένα που μπήκαν στην ζωή του.
Το 50/50 είναι μια δραματική κομεντί που αγγίζει ένα πολύ δύσκολο και βαρύ θέμα όπως είναι ο καρκίνος και η πιθανότητα κάποιος να μάθει πως υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να πεθάνει. Ο Jonathan Levine κρατά αρκετά καλά τις ισορροπίες μεταξύ της κωμωδίας και του δράματος, αποφεύγοντας τις υπερβολές και από τις δύο πλευρές. Σε αυτό τον βοηθάει το καλοδουλεμένο σενάριο που βασίζετε πάνω στην προσωπική ιστορία του σεναριογράφου Will Reiser. Η ταινία μπορεί να μην αποφεύγει αρκετά cliché, αλλά η ρεαλιστικότητα της κατάστασης αλλά και του κεντρικού χαρακτήρα σε παρασέρνει. Ο Joseph Gordon-Levitt (Inception, The Lookout) είναι πολύ καλός στο ρόλο του Adam, αλλά εξίσου καλώς είναι και ο Seth Rogen (Knocked Up) στον ρόλο του φίλου Kyle, ο οποίος προσθέτει το απαραίτητο κωμικό στοιχείο. Παίζουν επίσης η Anna Kendrick (Up in the air, Twilight) και η Bryce Dallas Howard (The Village, The Help).
Η νέα ταινία του Gordon-Levitt χωρίς να υπερβάλει καταφέρνει να σε συγκινήσει αλλά θα σε κάνει και να γελάσεις σε αρκετές στιγμές. Το 50/50 δεν απογειώνετε λόγω της αρκετά διαφαινόμενης εξέλιξης στην πλοκή του, αλλά παραμένει μια πολύ καλή ταινία.

Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2012

Lana del Rey – Born to Die

Ίσως ο μεγαλύτερος ντόρος για μια νέα καλλιτέχνιδα, πριν καν κυκλοφορήσει το ντεμπούτο της άλμπουμ. Με ένα demo το 2010 και τα καινούρια της singles από τον επερχόμενο δίσκο να κυκλοφορούν μέσα στο φθινόπωρο, η Lana del Rey έχει καταφέρει να επισκιάσει τους πάντες και τα πάντα στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα, πριν καλά καλά ακουστεί ολόκληρη η δισκογραφική της δουλειά. Βέβαια όλα αυτά δικαίως, καθώς η Elizabeth Grant – όπως ειναι το πραγματικό της όνομα – έχει συνθέσει έναν τρομερό δίσκο με τίτλο “Born to Die”. Και μόνο που αναφέρει τρεις εντελώς διαφορετικούς καλλιτέχνες μεταξύ τους, τους Elvis Presley, Kurt Cobain και Britney Spears, ως μουσικές της επιρροές, σε κάνει να την ακούσεις.
Με το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου να ανοίγει τον «χορό» των τραγουδιών, μπαίνεις για τα καλά στον θαυμαστό μουσικό κόσμο της 25χρονης τραγουδοποιού. Από τα πρώτα ακούσματα καταλαβαίνεις πως έχεις να κάνεις με μια αληθινή περσόνα που γνωρίζει τί κάνει. Η φωνή της σε παραπέμπει στη δεκαετία του ’50 και σε εποχές του blues. Στη συνέχεια, έρχεται το “Off The Races” που διαφέρει από την αισθητική της μουσικής μιας πιο παλιάς εποχής, θυμίζοντάς μας ότι το indie pop δεν χρειάζεται πάντα να είναι άσχημο mainstream. Αμέσως μετά συναντούμε το “Blue Jeans”, ίσως το ομορφότερο τραγούδι του άλμπουμ, με τη μελωδία να σου καρφώνεται στο μυαλό και τους στίχους να σου μένουν χαρακτηριστικά με την αισθησιακή φωνή της Νεοϋορκέζας. Τη σειρά των singles κλείνει το πρώτο κομμάτι με το οποίο ολόκληρη η υφήλιος γνώρισε την Lana del Rey, το “Video Games”. Απλώς τέτοιος ήχος είχε να ακουστεί πολλά χρόνια και η Rey τον επανέφερε με τον ομορφότερο τρόπο, χωρίς το φόβο αποτυχίας. Έτσι, μια μέρα του καλοκαιριού του ’11 αποφάσισε να ανεβάσει το κομμάτι στο YouTube και το αποτέλεσμα είναι πλέον γνωστό.

Μετά τη τετράδα των ήδη πασίγνωστων singles, η Lana del Rey συνεχίζει ακάθεκτη το έργο της με εξίσου όμορφα κομμάτια. Θα συναντήσουμε το “Dark Paradise”, με το οποίο, μετά τις πρώτες δύο ακροάσεις, κολλάς. Βέβαια το ίδιο συμβαίνει και στη συνέχεια, καθώς το “Born to Die” δεν μας αφήνει στιγμή να «ξαποστάσουμε». Έρχεται το εξαιρετικό “Radio” και το μελαγχολικό “Summertime Sadness”. Κυκλοφορεί, όμως, και η deluxe έκδοση του άλμπουμ στην οποία συμπεριλαμβάνονται επιπλέον τρία τραγούδια, εκ τοων οποίων κορυφαίο αποτελεί το ξεχωριστό “Lolita”.
Δεν αποτελεί μια ακόμη περίπτωση κλασικής ερμηνεύτριας που απλώς διαθέτει εξαιρετικές φωνητικές ικανότητες και εντυπωσίαζει όσους την ακούν. Μόνη της η Lana del Rey έχει επιμεληθεί την σκηνοθεσία στα video clips της (εκτός του “Born to Die” όπου η σκηνοθεσία ανήκει στον Yoann Lemoine), ενώ στο "Born to Die" έχει βάλει το χεράκι της στην σύνθεση του κομματιού. Αν μη τι άλλο, αυτό αποδεικνύει πως η νεαρή Αμερικανίδα θέλει να έχει τον απόλυτο έλεγχο στις δημιουργίες της και το πράττει με τον καλύτερο τρόπο. Στον αντίποδα, βέβαια, ηχεί σιγανά ο φόβος για μια ακόμη φούσκα της indie σκηνής. Μια όμορφη, με φουσκωμένα χείλη αποτελεί το επόμενο fashion icon που πάνω της χτίστηκε ένα ολόκληρο πρότζεκτ για να μας θυμίσει λίγο τη μουσική των 50’s και αμέσως μετά να εξαφανιστεί αναπαυόμενη στις δάφνες της. Δεν μένει παρά να περιμένουμε τις επόμενες μουσικές της κινήσεις, οι οποίες για το καλό όλων μας (και της ίδιας προτίστως) ελπίζω να είναι ακόμη καλύτερες από το ήδη εξαιρετικό “Born to Die”.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More