Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Σάββατο 10 Μαρτίου 2012

Kimbra – Vows

Το επόμενο μεγάλο όνομα στην μουσική βιομηχανία ακούει στο όνομα Kimbra Johnson, η οποία έρχεται με φόρα για να κατακλύσει την παγκόσμια μουσική σκηνή από τη Νέα Ζηλανδία. Η πρώτη της εμφάνιση αποτελεί η συνεργασία της με τον Gotye στο τραγούδι “Somebody I Used To Know”. Έκτοτε, η 21χρονη Kimbra απασχολεί τον παγκόσμιο χώρο της μουσικής, καθώς αποφασίζει να ηχογραφήσει και να κυκλοφορήσει τον ντεμπούτο της δίσκο. Τα πρώτα singles που βγήκαν από το συγκεκριμένο άλμπουμ απογείωσαν τη νεαρή τραγουδοποιό, αφού αποτελούν τον καλύτερο οιωνό για αυτή την δισκογραφική της δουλειά. Το “Vows”, όπως είναι ο τίτλος, κυκλοφόρησε τέλη Αυγούστου στη Νέα Ζηλανδία και την Αυστραλία, δημιουργώντας κύμα αποθεώσεων για την χαριτωμένη – κατά τ’ άλλα – Νεοζηλανδέζα.
Το “Vows” αποτελείται από 12 κομμάτια, όπου στίχοι και μουσική οφείλονται εξ ολοκλήρου στην ίδια την Kimbra (πλην ενός τραγουδιού). Δεν δείχνει να είναι μία απλά καλή φωνή ακόμη που ερμηνεύει κάποια όμορφα τραγούδια κάποιου συνθέτη. Φαίνεται να γνωρίζει πολύ καλά τί θέλει να βγάλει προς τα έξω με τα τραγούδια της, τραγούδια που, αν πάρει την απόφαση η νεαρή τραγουδοποιός να μετακινηθεί προς αμερικανικά μέρη, θα αποκτήσουν τεράστια απήχηση παγκοσμίως (όχι ότι τώρα που βρίσκεται στην ήπειρο της Ωκεανίας δεν θα έχει όλο το μέλλον της μπροστά αλλά όπως και να το κάνουμε άλλο Αμερική). Από τις πρώτες κιόλας μελωδίες ξαφνιάζεσαι ευχάριστα. Είναι κάτι περίεργο, κάτι που σπάνια το έχεις ξανακούσει, ένα μίγμα από soul, pop και πολύ αλτερνατίβα. Το “Settle Down” που ανοίγει τον δίσκο και που αποτελεί το πρώτο single αποτελεί εξαιρετικό άνοιγμα, δίνοντας με τον καλύτερο τρόπο τη σκυτάλη στο αμέσως επόμενο και εξίσου όμορφο κομμάτι, “Cameo Lover”. Το τέμπο που επικρατεί είναι συμπαθητικό, δίνοντας στην ποπ της Kimbra μια όμορφη ζωντάνια χωρίς τις υπερβολές που θα μπορούσαν να «βαρύνουν» τα κομμάτια. Τα jazz ψίγματα που ξεπετάγονται κάνουν ακόμη πιο funky την όλη κατάσταση του “Vows”.

Όμορφη στιγμή του δίσκου αποτελεί το “Good Intent” που αρχίζει να αποκτά την δική του αναγνωρισιμότητα ενώ το “Call Me” – το μοναδικό που στίχοι και μουσική δεν είναι της Kimbra – αποτελεί την κορυφή του άλμπουμ με το μπάσσο να απογειώνει το κομμάτι αλλά και τα εκπληκτικά soul φωνητικά της τραγουδοποιού από τη Νέα Ζηλανδία. Η φωνή της Kimbra μπορεί να χαρακτηριστεί το λιγότερο καταπληκτική. Μονάχα με τα φωνητικά της δίνει το κάτι παραπάνω στα τραγούδια, με αυτά τα απαλά και συγχρόνως ανεβαστικά φωνητικά. Στο κλείσιμο του δίσκου υπάρχει και ένα κρυφό κομμάτι μετά το “Somebody Please”, με το οποίο η Kimbra μας αποχαιρετάει αφήνοντάς μας με τις μεγαλύτερες ελπίδες για το επόμενο δισκογραφικό της βήμα. Το “Vows” μπορεί να έχει κυκλοφορήσει εδώ και 6 μήνες στο νοτιοανατολικό μέρος της υφηλίου, ωστόσο το πλήρωμα του χρόνου ήρθε να δείξει σε παγκόσμιο επίπεδο πως ο συγκεκριμένος δίσκος είναι απλά καταπληκτικός.

Παρασκευή 9 Μαρτίου 2012

John Carter

Ο John Carter είναι ένας πρώην λοχαγός του Αμερικανικού Εμφυλίου, ο οποίος έχει αφοσιωθεί στο να βρει έναν κρυμμένο θησαυρό, ψάχνοντας σε διάφορες σπηλιές της Αμερικής. Τελικά, αντί για θησαυρό, θα βρει μια πύλη που θα τον μεταφέρει στον Άρη, ο οποίος έχει τον δικό του εμφύλιο. Ενώ αρχικά μοναδικός του σκοπός είναι να βρει τον δρόμο της επιστροφής, γρήγορα θα αποκτήσει πολλούς λόγους για να κάνει αυτόν τον πόλεμο δικό του.
Ο Andrew Stanton είναι γνωστός από τις μεγάλες animation επιτυχίες του, όπως τα Wall-E και Finding Nemo. Μετά την Pixar, η Disney τον εμπιστεύτηκε για την μεταφορά του διαπλανητικού μαχητή John Carter, εμπνευστής του οποίου είναι ο Edgar Rice Burroughs, ο γνωστός από τον μύθο του Ταρζάν συγγραφέας. Το κόστος παραγωγής έφτασε σε δυσθεώρητα ύψη, με τον πήχη για την κατασκευή της ταινίας μόνο να ξεπερνάει τελικά τα 200 εκατομμύρια δολάρια, ποσό που ο πρωτάρης στις live action ταινίες Stanton προφανώς δεν ήταν έτοιμος να διαχειριστεί σωστά.
Το αποτέλεσμα δυστυχώς είναι πολύ κάτω του αναμενόμενου, καθώς πέρα από τον όμορφο κόσμο και τις ιδιαίτερες φυλές που εξάπτουν την φαντασία, το σενάριο χαρακτηρίζετε τουλάχιστον απλοϊκό και χωρίς ιδιαίτερη συνοχή στην ροή του, ενώ οι χαρακτήρες δεν έχουν καθόλου βάθος. Η εξέλιξη της ιστορίας είναι περισσότερο από αναμενόμενη ενώ αξιοπερίεργο είναι πως με τόσο πολυδάπανη παραγωγή η ταινία δεν έχει, αντίθετα με αυτό που προστάζει το είδος, καμία μεγάλη μάχη.
Σε μια προσπάθεια ενός καινούργιου franchise, o Andrew Stanton φέρνει στην μεγάλη οθόνη έναν ακόμα αδιάφορο ήρωα και την Disney δίπλα από την οικονομική καταστροφή. Με δάνεια από το Star Wars μέχρι το Avatar, η πρώτη ταινία του John Carter αποτυγχάνει να δημιουργήσει την όποια βάση για τις επόμενες περιπέτειες του ήρωα.

Πέμπτη 8 Μαρτίου 2012

Bruce Springsteen – Wrecking Ball

Το αφεντικό επέστρεψε! Επέστρεψε στα παλιά καλά λημέρια, εκεί όπου εκατομμύρια άνθρωποι έγιναν φαν του και που άλλοι τόσοι – ήδη φαν του – μετατράπηκαν σε ακόμα πιο πορωμένοι οπαδοί του. Άλλωστε πώς να μην είναι «αφεντικό» στην παγκόσμια ροκ μουσική σκηνή, απο τη στιγμή που έχει κυκλοφορήσει 17 άλμπουμ, έχει στην πλάτη του πάρα πολλά επιτυχίες και γενικά έχει αφήσει το προσωπικό του στίγμα στην ροκ μουσική. Ο Bruce Springsteen, στα 62 του χρόνια, δείχνει να μην έχει ξεγράψει τον ροκά που έιχε πάντα μέσα του, και κυκλοφορεί ολοκαίνουρια δισκογραφική δουλειά – με σκοπό φυσικά να μας απογειώσει – με τίτλο “Wrecking Ball”.
Ο δίσκος βγάζει αυτόν τον αυθεντικό, κλασικό ροκ ήχο, κάτι που μας είχε λείψει ειδικά στο προηγούμενο άλμπουμ του 2009, “Working in A Dream”. Το πρώτο single που ήδη παίζει στο ραδιόφωνο και έχει γίνει γνωστό, “We Take Care Of Our Own”, αποτελεί εξαιρετικό άνοιγμα για τον δίσκο, καθώς είναι το λιγότερο τρομερό κομμάτι. Η συνέχεια ανήκει στο κάτι μεταξύ country, folk και ροκ, δηλαδή στο γνωστό ύφος που μας είχε συνηθίσει ο Bruce Springsteen και συγκεκριμένα στο “Easy Money” καθώς και στο “Shackled and Drawn”. Ενορχήστρωση και φωνητικά σε «αρχοντικά» επίπεδα, πράγμα που σε κάνει να κολλάς με τον Αμερικάνο τραγουδοποιό. Σειρά παίρνει το μπαλαντοειδή “Jack Of All Trades”, με το οποίο ηρεμούμε από το καταρρακτώδες ξεκίνημα, ενώ αμέσως μετά ο ρυθμός ανεβαίνει με το ανεβαστικό “Death To My Hometown”. Από τη συνέχεια του δίσκου ξεχωρίζει σίγουρα το ομώνυμο κομμάτι αλλά και το “You ‘ve Got It” που ξεκινάει με αργό τέμπο και καταλήγει σε ένα όμορφο ξέσπασμα.
Τα κατάφερε για άλλη μια φορά ο Bruce Springsteen. Με τις μελωδίες του να είναι βγαλμένες από μια άλλη, παλιότερη εποχή αλλά να συμβαδίζουν απόλυτα με το παρόν. Το “Wrecking Ball” αποτελεί έναν εξαιρετικό δίσκο που μπαίνει χωρίς καμία αμφιβολία στο πάνθεον των καλύτερων άλμπουμ του «αφεντικού».

Τετάρτη 7 Μαρτίου 2012

Le Havre – Το Λιμάνι της Χάβρης

Ο Marcel Marx είναι ένας ηλικιωμένος που μένει σε μια φτωχογειτονιά της Νορμανδίας και γυαλίζει τα πλούσια παπούτσια των περαστικών. Η καθημερινότητά του είναι βαρετή μέχρι θανάτου, με την γυναίκα του να μένει κλεισμένη στο σπίτι και να τον καρτερά κάθε βράδυ για να του σερβίρει το δείπνο. Κάποια μέρα στο λιμάνι καταφθάνει ένα κοντέϊνερ γεμάτο παράνομους αλλοδαπούς. Ωστόσο, όλοι αυτοί που είχαν κλείσει εισιτήριο για μια καλύτερη ζωή πέφτουν στα χέρια της τοπικής αστυνομίας, εκτός μονάχα ενός παιδιού. Ο μικρός Idrissa καταφέρνει να το σκάσει, ώσπου θα πέσει πάνω στον Marx. Ο τελευταίος θα τον αναλάβει προσωπικά, θα τον βάλει στο σπίτι του και με όλες του τις δυνάμεις θα προσπαθήσει να φυγαδεύσει τον πιτσιρικά ώστε να περάσει στην απέναντι πλευρά της θάλασσας, το Λονδίνο.
Με την γαλλική φινέτσα στα ύψη, ο Aki Kaurismaki παρουσιάζει μια γλυκιά ιστορία ενός μεσήλικα που δεν έχει ξεχάσει πώς είναι η αγνότητα και πολύ περισσότερο το πάθος για την ελευθερία (γενική και προσωπική). Με αργό ρυθμό, μινιμαλιστικά φόντα και σύντομες κουβέντες η ταινία σε κρατάει έτσι κι αλλιώς χωρίς να χρειαστεί κάποια μεγάλη υπερβολή στην εξέλιξή της. Οι χαρακτήρες είναι όσο περισσότερο γίνεται απλοποιημένοι, με έναν πολύ όμορφο τρόπο. Η αισιοδοξία που βγάζει ο πρωταγωνιστής ανεπανάληπτη, η αλληλεγγύη όλης της γειτονιάς μεταξύ της, ακόμα και η γεμάτη ανθρωπιά προσπάθεια του αστυνόμου που ψάχνει για να εξιχνιάσει την υπόθεση του μικρού μετανάστη. Όλα αυτά συντελούν στο να αγαπήσεις την ζωή (ειδικά τώρα επί κοινωνικής κρίσης).
Σε μια λούμπεν περιοχή που η αισιοδοξία και η ανθρωπιά βασιλεύουν...

Τρίτη 6 Μαρτίου 2012

Μιλτιάδης Πασχαλίδης – Ξένοι Σ’ έναν Τόπο που Αλλάζει

Πρώην μέλος του συγκροτήματος Χαϊνηδες και με αρκετούς δίσκους στην πλάτη του, αποτελεί πλέον έναν από τους χαρακτηριστικότατους τραγουδοποιούς της λεγόμενης έντεχνης μουσικής σκηνής. Συνδυάζει την παραδοσιακή μουσική με ροκ στοιχεία ενώ έχει αφήσει το μουσικό του στίγμα με κομμάτια όπως οι «Βυθισμένες Άγκυρες», οι «Κακές Συνήθειες», η «Πηνελόπη» και το «Στα είπα όλα». Ο λόγος για τον Μίλτο Πασχαλίδη, ο οποίος κυκλοφορεί φέτος τον ένατο προσωπικό του δίσκο με τίτλο «Ξένοι σ’ έναν τόπο που αλλάζει».
Ο στίχοι του δίσκου είναι γραμμένοι από τον Οδυσσέα Ιωάννου με εξαιρέσεις δύο τραγούδια που το ένα είναι σε στίχους Αλέκου Λουντζή και το άλλο σε στίχους Μίλτου Πασχαλίδη. Η μουσική εξ’ ολοκλήρου ανήκει στον τραγουδοποιό από την Καλαμάτα. Ίσως ένα από τα κομμάτια που θα μείνουν από το άλμπουμ είναι εκείνο που ανοίγει τον δίσκο, το «Σκυλίσια Μέρα». Όμορφοι στίχοι – που αναφέρονται στα καλοκαίρια της Νάξου, σύμφωνα με τον ίδιο τον Μίλτο Πασχαλίδη – στολισμένοι με μια γλυκιά μελωδία. Ωστόσο, καθώς προχωράμε στις στιχουργικές δημιουργίες του Οδυσσέα Ιωάννου και στα μουσικά μονοπάτια του Μίλτου, συναντάμε 2 νεαρές και πολύ καλές ερμηνεύτριες. Η Μαρία Παπαγεωργίου ερμηνεύει το «Οι Δικοί Μου Άνθρωποι», ενώ η Μιρέλα Πάχου το «Δύο Πεταλούδες». Συμμετοχή έκπληξη αποτελεί η παρουσία των Γιάννη Ζουγανέλη και Σάκη Μπουλά στο εξαιρετικό «Ρεμάλια».
2 χρόνια μετά τον «Ξένιο – Η Κρήτη Εντός Μου», που κατ’ εμέ ήταν εξαιρετικός δίσκος – άσχετα που ο Πασχαλίδης δεν μου αρέσει σε γενικές γραμμές – ο γνωστός τραγουδοποιός επιστρέφει με ολοκαίνουρια δισκογραφική δουλειά. Το «Ξένοι σ’ έναν Τόπο που Αλλάζει» δεν αποτελεί τον τρομερό δίσκο, ωστόσο είναι μια ευχάριστη μουσική διαδρομή.

Δευτέρα 5 Μαρτίου 2012

The Rum Diary – Μεθυσμένο Ημερολόγιο

Το Πουέρτο Ρίκο σε γενική κρίση, οι κάτοικοί του σε κατάσταση απελπισίας και το ρούμι που μοιάζει ατέλειωτο να ρέει ακατάπαυστα στο αίμα. Ο Πολ Κεμπ (Johnny Depp) είναι δημοσιογράφος και μόλις καταφθάνει από τη Νέα Υόρκη στο Πουέρτο Ρίκο για να πιάσει δουλειά σε μια τοπική εφημερίδα, η οποία παραπέει. Ο Αμερικάνος δημοσιογράφος όμως, ο οποίος κουρασμένος από την τρέλα της μεγαλούπολης και αποφασισμένος να αλλάξει ζωή, είναι αλκοολικός με το χρώμα των ματιών του να τον προδίδουν συνεχώς. Έτσι, αρχίζει η περιπλάνηση του Πολ Κεμπ στα στενά της πόλης ενώ αρχίζει να αναπτύσσει σχέσεις με περιθωριακούς ανθρώπους αλλά και πρόσωπα της πρώτης τάξεως της κοινωνίας.
Κάπου εκεί θα καταλάβει ο πρωταγωνιστής πως μερικοί άνθρωποι θέλουν να καταστρέψουν την τοπική κοινωνία με παράνομες κτηματομεσιτικές διαδικασίες. Ο Πολ Κεμπ βρίσκεται αντιμέτωπος μπροστά σε μια από τις μεγαλύτερες «υπόγειες» συζητήσεις των μεγάλων προσώπων του Πουέρτο Ρίκο και στο δίλημμα να επιλέξει αν θα ακολουθήσει το κεφάλαιο ή την δική του «φτωχή» ζωή. Ο Johnny Depp με τον αέρα του ρομαντικού και του ειλικρινή ανθρώπου στήνει τον πρωταγωνιστή με εξαιρετικό τρόπο. Για άλλη μια φορά αποδεικνύει ότι δικαίως θεωρείται ένας από τους καλύτερους χολιγουντιανούς ηθοποιούς. Στον ρόλο της μοιραίας γυναίκας, η Amber Heard εντυπωσιάζει ενώ ο Michael Ripsoli δίνει μεγάλες και αρκετές ανάσες γέλιου στο ρόλο του τοπικού συναδέλφου του Πολ Κεμπ κατά τη διάρκεια του φιλμ.
Ο Bruce Robinson αναβιώνει την ιστορία του δημοσιογράφου – συγγραφέα Χάντερ Τόμσον, η οποία γράφτηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’50. Η ταινία θα μπορούσε να ήταν μικρότερης διάρκειας (είναι 2 ώρες) ενώ κατά την διάρκειά της χαζεύουμε την ζωή των κατοίκων του Πουέρτο Ρίκο και τα σοκάκια της κεντρικής πόλης. Το «Μεθυσμένο Ημερολόγιο» είναι μια ευχάριστη ταινία, μια ταινία μάλλον για ένα ευχάριστο και χαλαρό δίωρο στο σπίτι.

Σάββατο 3 Μαρτίου 2012

The Cranberries – Roses

Μια μεγάλη επιστροφή από ένα μεγάλο συγκρότημα που σημείωσε τεράστια επιτυχία την δεκαετία του ’90. Η εν λόγω μπάντα βρέθηκε στην κορυφή των charts πολλών χωρών ενώ οι περισσότεροι δίσκοι της έγιναν πολυπλατινένιοι. Με την μελωδική φωνή της Dolores O’Riordan, οι Cranberries μετά από ένα διάλειμμα 6 χρόνων, στο οποίο η frontwoman του γκρουπ ακολούθησε σόλο καριέρα, επιστρέφουν ξανά στις επάλξεις. Το 2009 ανακοινώνουν πως επανενώνονται για παγκόσμια περιοδεία ενώ φέτος ήρθε και η στιγμή για την κυκλοφορία καινούριου υλικού. Έτσι, το “Roses” έρχεται για να μας θυμίσει τις παλιές καλές στιγμές του Ιρλανδικού συγκροτήματος και αξέχαστα κομμάτια όπως τα “Zombie”, “Dreams, “Promises”, “Linger”, “Salvation” και άλλα που έχουν αφήσει την δική τους ιστορία.
Ωστόσο, κατά πόσο είναι εφικτό οι Cranberries να επιστρέψουν εκεί που βρίσκονταν πριν αρκετά χρόνια, δηλαδή στην κορυφή; Συνήθως, τέτοιες περιπτώσεις – που η μπάντα κάνει ένα μεγάλο διάλειμμα και ξαναενώνεται – δεν έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα που θα θέλαμε. Το “Roses” ανοίγει με το “Conduct”, το οποίο αποτελεί μια όμορφη εισαγωγή του δίσκου και μας θυμίζει αμέσως το προσωπικό μουσικό στίγμα της μπάντας. Αμέσως μετά συναντάμε ένα εκ των δύο singles που έχουν βγει από το άλμπουμ, με τίτλο “Tomorrow”. Σύμφωνα με τα λεγόμενα της Dolores O’Riordan, το συγκεκριμένο κομμάτι μιλάει για το πώς μπορεί κάποιος να σκέφτεται τα πράγματα όσο είναι σε νεαρή ηλικία και πώς σε μια μεγαλύτερη ηλικία. Στα μέσα του δίσκου βρίσκεται το “Schizophrenic Playboy”, ένα από το ομορφότερα κομμάτια με ένα αρκετά όμορφο, γρήγορο τέμπο, ενώ με το μπαλαντοειδές “Waiting In Walthamstow” ο ρυθμός κάπως ηρεμεί. Μέχρι να πέσουμε πάνω στο πρώτο single του δίσκου, “Show Me The Way” που μας απογειώνει ξανά. Στο κλείσιμο του άλμπουμ βρίσκεται το ομώνυμο κομμάτι που κλείνει με γλυκό τρόπο τον δίσκο.
Χρειάστηκαν 11 χρόνια για να κυκλοφορήσουν ξανά δίσκο μαζί οι Cranberries και μονάχα η κυκλοφορία καινούριας δισκογραφικής δουλειάς χαρμόσυνη είδηση αποτελεί. Το “Roses”, δυστυχώς, για τους οπαδούς του συγκροτήματος, που περίμεναν πως και πως την επανένωσή του, δεν αποτελεί τον δίσκο που θα χαρακτήριζε με τον καλύτερο τρόπο την επιστροφή της 4μελής μπάντας. 

Παρασκευή 2 Μαρτίου 2012

In Time

Στο μέλλον τα σώματα των ανθρώπων μεγαλώνουν μέχρι την ηλικία των 25. Από εκεί και πέρα η εξωτερική εμφάνιση μένει ίδια αλλά ένα ρολόι που έχει ο καθένας στο χέρι του μετράει αντίστροφα πόσο χρόνο έχει ακόμα για να ζήσει. Ο χρόνος είναι πια το κύριο νόμισμα, κάνοντας τους πλούσιους πρακτικά αθάνατους ενώ τους φτωχούς να παλεύουν καθημερινά για να κερδίσουν την επόμενη μέρα ζωής τους. Όλα θα αλλάξουν όταν ο Will Salas, ένας φτωχός νέος, αποφασίσει να πάει ενάντια στο σύστημα, μαζί με την Sylvia Weis, μια πλούσια κοπέλα η οποία προτιμά να ζήσει την πραγματική ζωή μακριά από την υπερβολική σιγουριά που τις παρέχει η οικογένειά της.
Ο Andrew Niccol είναι γνωστός για τις καταπληκτικές ιστορίες του, καθώς όλα του τα σενάρια χαρακτηρίζονται από την ευρηματικότητα τους και από τα νοήματα που κρύβουν. Μετά το πολύ καλό Lord of War ο διάσημος σκηνοθέτης και σεναριογράφος επιστρέφει με ένα σενάριο, η κεντρική ιδέα του οποίου, ότι ο χρόνος είναι χρήμα, είναι μια scifi έκδοση της πραγματικότητας που ζούμε και σήμερα. Ο Niccol κριτικάρει της ταξικές διαφορές και δίνει στο πιάτο τις λόγους ύπαρξής τους. Ενώ στο σενάριο η δουλειά του είναι αρκετά καλή, o Niccol χάνει την ταινία στην σκηνοθεσία, καθώς φαίνεται σαν να μην υπάρχει συνέχεια στην ροή της ιστορίας αλλά κολλημένες μεγάλες σκηνές. Από ένα σημείο και μετά, η ταινία χάνει την μυθολογία της και αρχίζει να μοιάζει περισσότερο σε Ρομπέν των δασών ή καλύτερα σε Μπόνι και Κλάιντ.
Περιέργως αλλά η επιλογή του Justin Timberlake (Friends with Benefits, The Social Network) στον ρόλο του Will Salas κρίνεται τουλάχιστον θετική, ενώ η Amanda Seyfried (Mamma Mia!) στον ρόλο της Sylvia Weis, παρά την ιδιαίτερη ομορφιά της, αποτυγχάνει να δείξει οτιδήποτε άλλο από το παγωμένο βλέμμα που έχει από την αρχή μέχρι το τέλος της ταινίας. Στον ρόλο ενός αστυνομικού, υπεύθυνου για την σωστή διανομή του χρόνου, βλέπουμε τον Cillian Murphy(Inception).
Το In Time δεν είναι κακή ταινία, αλλά θα μπορούσε στα χέρια ενός πιο έμπειρου σκηνοθέτη να γίνει αριστούργημα. Αν κάποιος ψάχνει μια περιπέτεια με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας, χωρίς να έχει πολλές απαιτήσεις όμως, τότε το In Time είναι μια καλή επιλογή.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More