Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Δευτέρα 21 Μαΐου 2012

Coriolanus

Η δρόμοι της Ρώμης έχουν γεμίσει από τους φτωχούς ανθρώπους που πεινάνε την στιγμή που η υψηλότερη τάξη της πόλης ζει μέσα στα πλούτη. Ο Coriolanus είναι ένας αντι-ήρωας, που την μία στιγμή πνίγει τις επαναστάσεις του λαού και αφαιρεί τα δικαιώματά τους, ενώ την άλλη πολεμάει για το καλό της Ρώμης υπερασπίζοντας τα ισχυρά ιδανικά του απέναντι στον αρχηγό μιας άλλης πόλης, τον Aufidius. Μετά από μια αποτυχημένη του προσπάθεια να ασχοληθεί με τα κοινά, ο κόσμος της Ρώμης τον εξορίζει και αυτός συμμαχεί με τον Aufidius, με σκοπό να λεηλατήσει την Ρώμη και να πάρει εκδίκηση από αυτούς που τον έδιωξαν.
Ο Ralph Fiennes (The Reader, The Constant Gardener) μετά από μια μεγάλη καριέρα ως ηθοποιός, με το Coriolanus ξεκινάει την ενασχόληση του με την σκηνοθεσία. Ο Ralph, μαζί με τον σεναριογράφο του Gladiator, John Logan, μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη το ομότιτλο διάσημο έργο του Shakespeare. Η μορφή της ταινίας του Ralph είναι αρκετά περίεργη, καθώς διατηρεί τους διαλόγους και την ατμόσφαιρα του αρχικού έργου αλλά τα μεταφέρει σε ένα σύγχρονο σκηνικό όπου η αντίθεση των πραγμάτων πιθανώς να φανεί κωμική. Αυτή την περίεργη και τολμηρή επιλογή όμως έρχεται και στηρίζει ο ίδιος ο Ralph Fiennes από τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Coriolanus. Ο Fiennes είναι συγκλονιστικός στον ρόλο αυτού του τραγικού Σεξπηρικού χαρακτήρα, άκρως θεατρικός, όπως προστάζει ο ρόλος, με ένα βλέμμα που απορρέει την δυναμική του ήρωα. Δίπλα του, βλέπουμε την εξίσου δυναμική και θεατρική Vanessa Redgrave(Anonymous, The Whistleblower), στον ρόλο της μητέρας του Coriolanus. Το cast συμπληρώνουν ο Gerard Butler (RocknRolla , Machine Gun Preacher) στον ρόλο του Aufidius και η Jessica Chastain (The Debt, Take Shelter) στον ρόλο της γυναίκας της του Coriolanus.
Το Coriolanus είναι ένα περίεργο, πρωτότυπο έργο που προσπαθεί να ενώσει μια τραγική ιστορία του Shakespeare για την Αρχαία Ρώμη, με την σημερινή εποχή και τα σύγχρονα προβλήματα. Το αποτέλεσμα, αν και σίγουρα σε πολλούς δεν θα αρέσει, είναι αρκετά ενδιαφέρον και για πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Ralph Fiennes κρίνεται επιτυχημένη, όπως φυσικά και η ερμηνεία του.

Σάββατο 19 Μαΐου 2012

Γιάννης Χαρούλης – Μαγγανείες

Μετά από πολλές καθυστερήσεις και τουλάχιστον ένα χρόνο αναμονής από την ανακοίνωση της κυκλοφορίας του, ο δίσκος του Γιάννη Χαρούλη επιτέλους κυκλοφορεί. Ο νεαρός τραγουδοποιός που έχει εντυπωσίασει με τις συνθέσεις του αλλά και με την ερμηνεία του, όπου θυμίζει πολύ Νίκο Ξυλούρη (αυτό δεν θεωρείται αυτόματα και καλό όμως), μετά τα δύο πρώτα άλμπουμ του επιστρέφει δισκογραφικά με τις «Μαγγανείες». Ωστόσο, η διαφορά με τις προηγούμενες δουλειές του Κρητικού έγκειται στο γεγονός πως στον καινούριο δίσκο συνεργάζεται με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου ("Ο Ελάχιστος Εαυτός"). Στίχοι και μουσική, δηλαδή, είναι του καταπληκτικού Θανάση που μας έχει χαρίσει απίστευτες συνθέσεις τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Οπότε, και μόνο που φιγουράρει το όνομα του Λαρισαίου τραγουδοποιού στο άλμπουμ, του δίνει αυτόματα μια άλλη δυναμική.
Τα τραγούδια στην πλειοψηφία τους έχουν ακουστεί πολλές φορές στις συναυλίες του Χαρούλη και του Παπακωνσταντίνου, με αποτέλεσμα να είναι γνωστά πριν κυκλοφορήσουν όλα μαζί σε ένα σύνολο. Επειδή, όμως, πάντα η στούντιο εκτέλεση είναι διαφορετική και οι ενορχηστρώσεις πολύ πιο πλούσιες, η ακρόαση του δίσκου θεωρείται απαραίτητη (πόσο μάλλον όταν η αναμονή για την ακρόαση διαρκεί ένα ολόκληρο χρόνο). Ο δίσκος ανοίγει με την ηρεμία των «Αγίων» ενώ η «Ανεμόσκαλα» αμέσως μετά ανεβάζει τον ρυθμό. Οι «Οδοιπόροι» σε κάνουν να χαίρεσαι που υπάρχουν άνθρωποι όπως ο Χαρούλης και ο Παπακωνστανίνου, οι οποίοι εισχωρούν κατά κάποιο τρόπο στην παράδοσή μας και την «πειράζουν» με τον ορθό τρόπο. Σειρά έχει το «Σκουλαρίκι», το πιο πολυπαιγμένο κομμάτι στις συναυλίες. Αρκετά ανεβαστικό με το λαούτο να παίρνει φωτιά και τον χαρακτηριστικό ήχο του καζούρου που χρησιμοποιεί στο συγκεκριμένο τραγούδι ο Χαρούλης να δίνει τον ρυθμό. Η ηχογράφηση του συγκεκριμένου κομματιού πραγματοποιήθηκε ζωντανά στον Σταυρό του Νότου.

Στη συνέχεια, συναντάμε για πρώτη φορά την πολίτικη λύρα και τον Σωκράτη Σινόπουλο στους παραδοσιακούς στίχους του «Μια μάνα που’ χε ένα γιο» ενώ το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου αποτελεί και την κορυφή του. Η συγκλονιστική ερμηνεία του Χαρούλη σε συνδυασμό με την τρομερή μουσική του Θανάση που σου καρφώνεται στο μυαλό, προκαλεί μια ανατριχίλα. Προς το τέλος του άλμπουμ ξεχωρίζει ο «Ακίνητος» αλλά και η όμορφη επανεκτέλεση του «Ραμόν».
Ενορχηστρωτικά οι «Μαγγανείες» δεν αποτελούν ένα εξαιρετικό πόνημα. Οι ερμηνείες του Γιάννη Χαρούλη είναι αυτό που μένει σίγουρα στο τέλος. Φυσικά, και χρειάζονται συγχαρητήρια στην μπάντα του Κρητικού για την προσπάθειά της, αφού στην ουσία ηχογραφούν την πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά τους όλοι μαζί. Για τους στίχους δεν χρειάζεται να πούμε κάτι από τη στιγμή που είναι γραμμένοι από τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Οι "Μαγγανείες" είναι ένας όμορφος δίσκος, με αγαπημένα τραγούδια που χιλιοτραγουδιούνται στις συναυλίες των δύο τραγουδοποιών, αλλά μέχρι εκεί.

Παρασκευή 18 Μαΐου 2012

Tinker Tailor Soldier Spy

Οι Μυστικές Υπηρεσίες της Βρετανίας, γνωστές ως MI6, καλούν τον πρώην υπάλληλό τους, George Smiley, να γυρίσει πίσω και να τους βοηθήσει να ανακαλύψουν τον προδότη που υποψιάζονται πως έχουν μέσα στα ανώτερα κλιμάκιά τους. Το έργο του Smiley είναι πολύ δύσκολο, καθώς καλείται να ερευνήσει ποιός από τους παλιούς έμπιστους συναδέλφους του μεταφέρει πληροφορίες στον Σοβιετικό Karla. Το κατασκοπικό παιχνίδι που θα χρειαστεί να παίξει για να ξετρυπώσει τον ένοχο αναδεικνύει το ψυχροπολεμικό κλίμα της εποχής.
Το σενάριο του Tinker, Tailor, Soldier, Spy είναι βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του γνωστού συγγραφέα κατασκοπευτικών μυθιστορημάτων John le Carré και υπεύθυνοι για την μεταφορά του είναι ο Peter Straughan και η σύζυγος του Bridget O'Connor. Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Σουηδός Tomas Alfredson, γνωστός από το μαγευτικό Let the Right One In. Στην νέα του δουλειά του αναθέτει ένα πολύ μεγαλύτερο project και όπως φαίνεται έχει την ικανότητα να το φέρει εις πέρας με επιτυχία. Ο Alfredson, με την βοήθεια της τρομερής φωτογραφίας του κινηματογραφιστή Hoyte Van Hoytema, με τον οποίο είχε συνεργαστεί και στο Let the Right One In άλλωστε, αναπαριστά αριστουργηματικά την ατμόσφαιρα της ψυχροπολεμικής Αγγλίας. Παρότι το έργο είναι γεμάτο ανατροπές και δολοπλοκίες, ο Alfredson γυρνάει την πλάτη στην προφανή δράση και χρησιμοποιεί αργά και μακρόσυρτα πλάνα, ενώ απαιτεί την απόλυτη προσοχή του θεατή, καθώς ο σκηνοθέτης αποφεύγει την επεξήγηση των πολλών λεπτομερειών που κάνουν την διαφορά στην πλοκή του έργου και περιμένει από το κοινό να τις ανακαλύψει.
Σε αυτό το μεγάλο πρακτορικό θρίλερ συναντάμε και τρομερές ερμηνείες, αρχής γενομένης από τον μεγάλο Gary Oldman ( The Dark Knight, The Book of Eli ) στον ρόλο του φαινομενικά υποτονικού αλλά πανέξυπνου George Smiley, όπου ο Oldman δίνει μια από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας του και γι' αυτό προτάθηκε και για Oscar. Οι χαρακτήρες του έργου είναι εξωτερικά ήρεμοι αλλά κουβαλούν πολύ κρυφή δύναμη και ένταση. Αυτό το καταφέρνουν εξαιρετικά ο Colin Firth (The King's Speech), στο ρόλο του ενός από τους υπόπτους Bill Haydon, και ο Mark Strong (RocknRolla, John Carter), στο ρόλο ενός πράκτορα της υπηρεσίας, του Jim Prideaux. Το cast περιλαμβάνει ακόμα πληθώρα γνωστών ηθοποιών, όπως ο Ciarán Hinds (The Debt) και ο Tom Hardy (Warrior, Inception).
Το Tinker Tailor Soldier Spy είναι ένα ψυχροπολεμικό κατασκοπικό θρίλερ που περιμένει από τον θεατή να αποκωδικοποιήσει τις μπλεγμένες κινήσεις των ηρώων μέχρι να ανακαλύψει τον τελικό και πραγματικό σκοπό τους. Ο Alfredson δημιουργεί ένα έργο αντιπροσωπευτικό του είδους του και σίγουρα μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.

Πέμπτη 17 Μαΐου 2012

Tenacious D – Rize of the Fenix

Μία πολύ σημαντική μουσική επιστροφή πραγματοποιείται φέτος και αυτή δεν είναι άλλη από εκείνη των Tenacious D. Το εκρηκτικό ντουέτο από το Λος Άντζελες, που με δύο δίσκους στο ενεργητικό του έχει αποκτήσει εκατομμύρια οπαδούς παγκοσμίως (όπως και στη χώρα μας που δεν την έχουν επισκεφθεί προς το παρόν), μετά από αποχή 6 χρόνων είναι πάλι εδώ για να ροκάρει όπως μονάχα αυτό γνωρίζει. Jack Black και Kyle Gass ενώνουν ξανά τις μουσικές τους δυνάμεις και παρουσιάζουν το τρίτο στούντιο άλμπουμ με τον τίτλο “Rize of the Fenix”.
Ο δίσκος αρχίζει και για τα επόμενα 40 λεπτά περίπου οι T D βάζουν φωτιά στις κιθάρες τους, τα ντραμς ακολουθούν κατά πόδας ενώ ο Jack Black απογειώνει το κάθε κομμάτι με την ερμηνεία του προσθέτοντας και λίγο από την ηθοποιία του. Το ομώνυμο τραγούδι που ανοίγει τον δίσκο αποτελεί την καλύτερη έναρξη καθώς ο δυναμικός ρυθμός του σε βάζει για τα καλά στην κοσμάρα των Tenacious D και γνωρίζεις πολύ καλά πως και τα επόμενα 12 κομμάτια δεν σε αφήσουν ασυγκίνητο. Απλώς η μελωδία του συγκεκριμένου τραγουδιού είναι εκρηκτική και θα θες να το ακούσεις πολλές φορές ακόμα. Η συνέχεια είναι ανάλογη με το “Low Hangin Fruit” να σε εντυπωσιάζει συνειδητοποιώντας πως οι τύποι δεν έχουν ξεχάσει να προσφέρουν πραγματικό ροκ. Αργότερα, συναντάμε Jack και Kyle να τσακώνονται, αφού ο πρώτος πιστεύει ότι ο δεύτερος χρειάζεται να μάθει να παίζει καλύτερα την κιθάρα του. Φυσικά όλη αυτή η φάση γίνεται για το “Classical Teacher”, όπου αποτελεί το τρίτο «κομμάτι» του άλμπουμ. Ώρα να μεταφερθούμε στην Ισπανία και τις μελωδίες της Ιβηρικής χερσονήσου με το όμορφο “Senorita”.
Και ξανά προς στο γρήγορο δυναμικό τέμπο τραβά. “Deth Starr” και τα μυαλά στο καταπληκτικό riff-άκι της ηλεκτρικής κιθάρας. Η μελωδικότητα του “Roadie” σε ταξιδεύει ενώ πάλι απολαμβάνουμε έναν καβγά μεταξύ των δύο μουσικών στο “Flutes and Trombones”. Το πιο «γλυκό» κομμάτι του δίσκου είναι το “The Ballad of Hollywood Jack and the Rage Kage” με τον Jack Black να σε ανατριχιάζει με τα βραχνά φωνητικά του. Το “Rock is Dead” που ακολουθεί μας θυμίζει πώς είναι το όμορφο, γρήγορο ροκ από μια παλαιότερη δεκαετία και ότι το αυθεντικό ροκ πλέον έχει πεθάνει. Προς το κλείσιμο του δίσκου υπάρχει το “They Fucked Our Asses” που ξεκινάει μελωδικά και κλείνει με ένα ξέσπασμα των οργάνων και της φωνής του Jack Black. Το τελευταίο “39” μας αποχαιρετάει με τον ομορφότερο τρόπο, δηλαδή με μελωδικές νότες σε συνδυασμό με εκπληκτικά φωνητικά.
Η επιστροφή των Tenacious D είναι γεγονός. Ένα γεγονός πολύ ευχάριστο καθώς ο τρίτος δίσκος τους είναι κάτι παραπάνω από εκπληκτικός. Μελωδίες που σου μένουν, riff-άκια που τα σπάνε και ένα αχτύπητο δίδυμο να τα δίνει όλα. Το “Rize of the Fenix” είναι απλά ένα τρομερό άλμπουμ με αυθεντικά ροκ τραγούδια το οποίο μπορείς να ακούς με τις ώρες και να σε ανεβάζει κυριολεκτικά κάθε φορά που το βάζεις.

Τετάρτη 16 Μαΐου 2012

Μαριέττα Φαφούτη – Try a little romance

Η Μαριέττα Φαφούτη μας παρουσιάζει το ντεμπούτο της δίσκο με τιτλο “Try a little romance”. Μέσα απο τα τραγούδια της μας παρακινει να δοκιμασουμε λίγο ρομαντισμο στη ζωη μας, πραγμα που εχει λειψει πολυ στις μερες μας. Φτιάχνοντας μουσικη μόνη της, χάριζε τις δημιουργιες της στο σινεμα, σε θεατρικες παραστασεις, διαφημίσεις και τελος, έφτιαξε το soundtrack για την ταινια της Λουκίας Ρικάκη «Κράτησε με». Μέχρι που την ανακάλυψε η δισκογραφικη εταιρεια Inner Ear μέσω του MySpace και δεν άργησε να γίνει η πρόταση και να δημιουργηθει ο πρωτος μουσικος δίσκος της Μαριεττας.
Ιστορίες αγάπης, μελαγχολία, χαρά, όμορφα τοπία, χρώματα συνθέτουν τα τραγούδια του δίσκου. Δυναμικό ξεκίνημα με το “Ouverture” και συνέχεια με το καταπληκτικότερο, κατ’εμέ, τραγούδι του άλμπουμ, το «Don’t Stop”, για το οποίο προσφάτως γυρίστηκε και video clip. Ο δίσκος συνεχίζει στο ίδιο χαρούμενο τέμπο, ενώ στα μέσα γεύεσαι τις μελαγχολικές μελωδίες του “The girl who loved the rain”. Τα “A true romance” και “Lalala” σε κάνουν να αγαπήσεις τη Μαριέττα, επειδη μόνο και μόνο με το ακουσμα τους γίνεσαι χαρούμενος και χαμογελαστός. Ηρεμούμε με τα “If” και “My beautiful girl”, ενω το τελος του δίσκου δεν θα μπορούσε να μην είναι δυναμικό, έχοντας το “Just go on”.
Η Μαριέττα Φαφούτη αποτελει αποδειξη για το οτι η ελληνική ποπ με ξενόγλωσσο στίχο ζει και βασιλεύει. Μπορείς να χαμογελάσεις, να συγκινηθείς, να μελαγχολήσεις, και όλα αυτα μέσα σε αυτά τα 11 τραγούδια. Αναμφισβήτητα θα μας απασχολήσει και τα επόμενα χρόνια, ελπίζοντας για καλύτερα πράγματα, έχοντας ανεβάσει τον πήχη ήδη ψηλά.

Once upon a time in Anatolia

Σε μία μικρή πόλη της Ανατολίας, ένας φόνος έχει φέρει την αναστάτωση στην καθημερινότητα της μικρής κοινωνίας. Ο δράστης έχει συλληφθεί και μαζί με μια ομάδα ξεκινάνε να βρουν το νεκρό πτώμα κάπου στα βάθη της Ανατολής. Ο αστυνομικός, ο γιατρός, ο εισαγγελέας και ο ύποπτος, θα περάσουν ένα βράδυ που θα φέρει στην επιφάνεια πολλά περισσότερα απ' όσα περιμένανε στην αρχή.
Ο γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη Nuri Bilge Ceylan, με το Once upon a time in Anatolia προσθέτει άλλη μια εξαιρετική ταινία στην μεγάλη καριέρα του. Το αρχικό έγκλημα είναι η αρχή για ένα ντόμινο κοινωνικοπολιτικού σχολιασμού για τους ανθρώπους αλλά και για την εσωτερική Τουρκία, που είναι τόσο διαφορετική από την εικόνα της μεσογειακή πλευρά της. Κάθε χαρακτήρας έρχεται με αυτά που αντιπροσωπεύει και κατά την διάρκεια της νύχτας αναγκάζεται να αποκαλύψει τα πραγματικά προβλήματα που κρύβει από πίσω. Η δουλειά του σκηνοθέτη είναι καταπληκτική, με τα τρομερά μονοπλάνα του να μαγεύουν και να καθηλώνουν τον θεατή, παρ' όλη την παντελή έλλειψη δράσης. Σημαντικό κομμάτι της ταινίας είναι και η φανταστική φωτογραφία της, με κύριο στοιχεία τα απέραντα πλάνα από τις περίεργα σαγηνευτικές στέπες της Ανατολής.
Ο Nuri Bilge Ceylan χωρίς φραγμούς σχολιάζει, σατιρίζει και ειρωνεύεται το κοινωνικό και πολιτικό σύστημα της χώρας του, εμφανίζοντας τα βαθιά προβλήματα που ακόμα αυτό έχει. Ο ρυθμός της ταινίας είναι αργός, μεθυστικός, που ζητάει από τον θεατή να αφεθεί για να τον τραβήξει. Το Once upon a time in Anatolia είναι από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, γυρισμένη μακριά από το Hollywood, και τιμήθηκε, μεταξύ άλλων, και με το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών.

Τρίτη 15 Μαΐου 2012

Gossip – A Joyful Noise

Δραστηριοποιούνται στην δισκογραφία εδώ και 12 χρόνια ενώ σταδιακά αρχίζουν να αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη απήχηση παγκοσμίως. Χρειάστηκαν 6 χρόνια για να κάνουν το μπαμ στο μουσικό στερέωμα με το “Standing in the Way of Control” και 9 χρόνια για να γίνουν πασίγνωστοι με το “Music for Men” στο οποίο συμπεριλαμβάνεται η Νο1 επιτυχία τους που συνεχίζει να παίζει ασταμάτητα σε ραδιόφωνο και μαγαζιά, “Heavy Gross”. Οι Gossip, λοιπόν, επιστρέφουν φέτος με το πέμπτο τους στούντιο άλμπουμ με τίτλο “A Joyful Noise”.
Η φετινή δισκογραφική δουλειά της αμερικανικής μπάντας είναι περισσότερο προσεγμένη από οποιαδήποτε προηγούμενη. Λογικό, καθώς παραγωγός του δίσκου είναι ο Brian Higgins, ο οποίος έχει αναλάβει την παραγωγή δίσκων των Pet Shop Boys, της Kylie Minogue και πολλών άλλων καλλιτεχνών της ποπ μουσικής. Περισσότερο ποπ οι μελωδίες του “A Joyful Noise” οι οποίες σε συνδυασμό με τα beat-άκια συνθέτουν έναν πλήρως χορευτικό δίσκο. Η τραγουδίστρια του γκρουπ, Beth Ditto, δήλωσε πως για την ηχογράφηση των καινούριων τραγουδιών επηρεάστηκε ακούγοντας μονάχα ABBA. Από το πρώτο κιόλας κομμάτι του άλμπουμ, “Melody Emergency”, καταλαβαίνεις ότι τα επόμενα 45 λεπτά θα είναι γεμάτα χορευτικές μελωδίες γεμάτα δυνατά beats. Το “Perfect World” δικαίως αποτελεί το πρώτο single με το ρεφραίν να σου μένει απευθείας και τα όμορφα γυρίσματα της frontwoman της μπάντας να κάνουν την διαφορά. Επόμενη στάση έχει στο “Move in the Right Direction” το οποίο ίσως αποτελεί και το πιο ανεβαστικό κομμάτι του δίσκου. Το “Get Lost” σε πηγαίνει αμέσως στη δεκαετία του ’70 δείχνοντας το πόσο έχει επηρεαστεί το γκρουπ από τους ΑΒΒΑ ενώ το “Involved” εντυπωσιάζει και αυτό μετα beat-άκια του.
Ένα κράμα από pop, punk, dance-rock αποτελεί το “A Joyful Noise”. Η ηλεκτρική κιθάρα βέβαια λείπει κατά πολύ σε σχέση με τους προηγούμενους δίσκους αλλά το σύνολο είναι εξαιρετικό. Από την αρχή μέχρι το τέλος, με εξαίρεση 2-3 κομμάτια, ο δίσκος δεν σε αφήνει να ηρεμήσεις και οι Gossip πλέον να αποτελούν ένα αγαπημένο σου συγκρότημα.

Δευτέρα 14 Μαΐου 2012

J. Edgar

Ο John Edgar Hoover ήταν σε θέση να γνωρίζει τα μυστικά των πάντων στην Αμερική. Όντας διευθυντής του FBI για πάρα πολλά χρόνια, είχε στην κατοχή του πληροφορίες που έκαναν πολλούς να τον φοβούνται, ενώ με τις ριζοσπαστικές μεθόδους του μετέτρεψε το FBI στην σημαντική οργάνωση που είναι σήμερα. Η εικόνα που έδειχνε προς τα έξω όμως, έκρυβε πολλά στοιχεία του εαυτού του που μετά τον θάνατό του άρχισαν να αποκαλύπτονται σιγά σιγά.
Η τελευταία ταινία του Clint Eastwood ασχολείται με έναν από τους σημαντικότερους άντρες τις Αμερικής, το έργο του οποίου, όσο αμφιλεγόμενο και αν ήταν, έχει αφήσει τα σημάδια του μέχρι και σήμερα. Ο J. Edgar ήταν μια αντιφατική προσωπικότητα που εκβίαζε πολιτικούς γνωρίζοντας πολλά μυστικά για αυτούς, ενώ κυνηγούσε τους ομοφυλόφιλους, την ώρα που ο ίδιος διατηρούσε σχέση με τον έμπιστο συνεργάτη του, Clyde Tolson. Η ιστορία της ζωής ενός τόσο ισχυρού άνδρα, στην πραγματικότητα έχει πάρα πολλές διαφορετικές πτυχές, είτε την εξετάσει κανείς από την πολιτική πλευρά είτε από την κοινωνική. Ο Clint Eastwood αποφασίζει να επικεντρωθεί στην σχέση του Edgar με την πιεστική μητέρα του και τον κρυφό δεσμό του, τον Clyde, και στον τρόπο που ο Edgar προσπαθεί να κρύψει τον πραγματικό του εαυτό. Τα πολιτικά στοιχεία της ταινίας είναι πολύ λιγότερα απ' όσα θα έπρεπε, ενώ και το κοινωνικό και ψυχολογικό πρόβλημα στο οποίο εμπλέκεται ο Edgar καταλήγει να μοιάζει περισσότερο με μελόδραμα. Ο Clint Eastwood φαίνεται πως φοβάται να προκαλέσει και έτσι η ταινία του δεν καταφέρνει να φτάσει την δυναμική που φέρνει μαζί του το όνομα του J. Edgar.
Δυνατότερο στοιχείο της ταινίας αυτής είναι ο πρωταγωνιστής της, Leonardo DiCaprio(Shutter Island, Body of Lies, Inception). Ο DiCaprio ξεχωρίζει για άλλη μια φορά με την ερμηνεία του αυτή, λόγω της οποίας προτάθηκε και για Χρυσή Σφαίρα. Δίπλα του βλέπουμε τον Armie Hammer στον ρόλο του Clyde Tolson και την Naomi Watts (Dream House) στον ρόλο της πιστής γραμματέως, Helen Gandy. Τα προβλήματα της ταινίας όμως εμφανίζονται ξανά, καθώς οι δεύτεροι χαρακτήρες δεν δημιουργούν κανένα ενδιαφέρον ενώ το μακιγιάζ, που χρειάστηκε ο DiCaprio είναι πολύ κακό, ειδικά για μια τέτοια παραγωγή.
Ο Clint Eastwood χρησιμοποιεί ως θέμα στην ταινία του ένα πολύ δυνατό όνομα για να δημιουργήσει αντίστοιχης δυναμικής προσδοκίες. Οι επιλογές του σκηνοθέτη μεταφέρουν το παιχνίδι εξουσίας, δολοπλοκίας αλλά και πρωτοπορίας που χαρακτηρίζει την ζωή του Edgar και προτιμά να αναλωθεί σε ένα μελόδραμα μεταξύ δυο ανθρώπων. Το αποτέλεσμα δεν εκπληρώνει ποτέ τις αρχικές προσδοκίες και αναπόφευκτα αφήνει ανάμικτα συναισθήματα. 

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More