Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Σάββατο 9 Ιουνίου 2012

Crocodiles – Endless Flowers

Έρχονται από το San Diego για να ταρακουνήσουν για τα καλά τα νερά της indie μουσικής σκηνής. Μάλλον καλύτερα, τα έχουν ήδη ταρακουνήσει με τους δύο προηγούμενους δίσκους τους, με τον δεύτερο ειδικά το 2010 να τους εκτοξεύει στην κορυφή. Οι Crocodiles επιστρέφουν φέτος με το τρίτο τους άλμπουμ για να μας γεμίσουν με τις ψυχεδελικές τους μελωδίες και τις παραμορφωμένες κιθάρες τους, καθώς το “Endless Flowers” απο την αρχή μέχρι το τέλος του αποτελεί έναν δίσκο που παραπέμπει πλήρως σε δεκαετία ’60.
Αμέσως το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου σε βάζει στον κόσμο των Crocodiles με την πιασάρικη μελωδία του. Η «βρωμιά» στις κιθάρες είναι πορωτική, με τα κρουστά να ακολουθούν τον γρήγορο και όμορφο ρυθμό τη στιγμή που η παραμόρφωση περνάει από κόσκινο τα φωνητικά του Brandon Welchez. Το τέμπο παραμένει στο ίδιο μήκος κύματος καθ’ όλη την διάρκεια του άλμπουμ. Έτσι, δεν μπορείς να διακρίνεις κάποιο κομμάτι από τα 10, τα οποία όλα μαζί συνθέτουν μια πανδαισία από 60’s μουσικές. Από τον σύγχρονο κόσμο της indie μουσικής, θα τους έβαζα δίπλα στους Arctic Monkeys (Suck It and See) αλλά στο πιο παραμορφωμένο τους. Το ντουέτο των Αμερικάνων γνωρίζει να συνδυάζει τον pop κόσμο με την πιο noise αλλά απαλή rock.
Το “Endless Flowers” είναι από εκείνους τους δίσκους που τους ακούς για πολύ καιρό με ευχαρίστηση και πόρωση. Μπορεί να είναι της μόδας το «επιστροφή σε παλαιότερες δεκαετίες» με αρκετή «βρώμικη» κιθάρα, ωστόσο υπάρχουν συγκροτήματα που αυτό το κάνουν με εξαιρετικό τρόπο. Ένα από αυτά είναι οι Crocodiles, οι οποίοι έχουν αφήσει πλέον για τα καλά το στίγμα τους στο συγκεκριμένο είδος μουσικής.

Παρασκευή 8 Ιουνίου 2012

Safe House

Ο Matt Weston είναι ένας πράκτορας της CIA που θέλει να αποδείξει πως αξίζει κάτι καλύτερο από την τωρινή του θέση, δηλαδή φύλακας σε ένα μυστικό φυλάκιο στο Cape Town της Ν. Αφρικής. Η ευκαιρία θα του δοθεί όταν ξαφνικά θα του φέρουν στο φυλάκιο τον διαβόητο Tobin Frost, έναν αποστάτη πράκτορα που τώρα πια πουλάει κρατικά μυστικά σε όποιον δώσει την μεγαλύτερη τιμή. Ο Matt και ο Tobin, αν και φαινομενικά εντελώς διαφορετικοί, θα πρέπει αναγκαστικά να συνεργαστούν καθώς το κρησφύγετο θα δεχθεί σφοδρή επίθεση χωρίς να ξέρουν από ποιους.
Το σενάριο της ταινίας αναπόφευκτα θυμίζει άλλες δουλειές, καθώς η ιστορία δεν είναι ιδιαιτέρως πρωτότυπη. Ο σκηνοθέτης της όμως Daniel Espinosa, μας θυμίζει με τα πλάνα του και την τριλογία του Bourne, με την γρήγορη κοντινή κάμερα και της μάχες σώμα με σώμα. Η δράση είναι αμείωτη στην διάρκεια της ταινίας καθώς οι ήρωες τρέχουν συνεχώς να ξεφύγουν από τους διώκτες τους, ενώ πολύ καλή δουλειά έχει γίνει και στην φωτογραφία της ταινίας από τον Oliver Wood, ο οποίος έχει δουλέψει και στην τριλογία του Bourne. Φυσικά, όλη η ταινία γυρίζει γύρω από τους δύο πρωταγωνιστές της και από αυτό κερδίζει πολλούς πόντους. Ο Ryan Reynolds (Buried) υποδύεται πολύ καλά τον πρωτάρη αλλά με όρεξη να ανέβει σε ανώτερα κλιμάκια, πράκτορα Matt Weston ενώ, στον ρόλο του Tobin Frost βλέπουμε τον μοναδικό Denzel Washington (American Gangster, The Book of Eli), ο οποίος για ακόμη μια φορά επιλέγει ποιο action μονοπάτια από αυτά που χαρακτήρισαν την καριέρα του τα προηγούμενα χρόνια.
Το Safe House, αν και αρχικά το μόνο ενδιαφέρον που παρουσιάζει είναι το όνομα του Denzel Washington, τελικά πρόκειται για μια πολύ καλή περιπέτεια καταδίωξης, με πολλές και δυνατές σκηνές δράσης. Χωρίς να κουράσει λεπτό στην διάρκειά της, τον σκοπό της, δηλαδή την διασκέδαση του θεατή, τον πετυχαίνει εύκολα.

Πέμπτη 7 Ιουνίου 2012

Patti Smith – Banga

Η Patti Smith αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι της παγκόσμιας ροκ σκηνής, με τραγούδια που έχουν μείνει στην ιστορία, με στίχους αμιγώς πολιτικούς και με μια συνεχή, αυθεντική παρουσία στην δισκογραφία. Φέτος ήρθε η στιγμή του ενδέκατου στούντιο άλμπουμ της και η 65χρονη πλέον Αμερικανίδα δείχνει να έχει ακόμα πολλά να δώσει. Το “Banga”, όπως είναι ο τίτλος του δίσκου, περιλαμβάνει εξαιρετικούς στίχους που μιλάνε για τα συναισθήματα του κόσμου αλλά και την παγκόσμια καταστροφή που έχει βαλθεί το ανθρώπινο είδος να πράξει πάνω στον ίδιο του τον εαυτό.
Ο δίσκος ανοίγει με την Patti Smith να αφηγείται κάτω από την μουσική της, το ταξίδι του Amerigo Vespucci σε ένα νέο κόσμο το 1947. Η συνέχεια ανήκει στο πρώτο single, “April Fool”, το οποίο όμως δεν μπορείς να πεις πως κάνει την διαφορά στο σύνολο του άλμπουμ. Και αυτό διότι, αν είναι να σου μείνει κάτι από τον δίσκο, αυτό θα είναι το ομώνυμο κομμάτι και το τραγούδι “Fuji-san” που είναι αφιερωμένο στον λαό της Ιαπωνίας για τον περσινό, καταστροφικό σεισμό που έζησαν. Στα συγκεκριμένα τραγούδια ακούμε περισσότερο το ηλεκτρικό στοιχείο, με το οποίο μας έχει συνηθίσει η Patti Smith. Στη συνέχεια, με το “Tarkovsky (The Second Stop is Jupiter)” μπαίνουμε σε πιο ατμοσφαιρικά μονοπάτια. Αρκετά κομμάτια είναι αφιερωμένα σε πρόσωπα και καταστάσεις, όπως τα “This is The Girl” και “Nine” που αφιερώνονται στην μνήμη της Amy Winehouse και στον Johnny Depp (The Rum Diary) αντίστοιχα. Προς το κλείσιμο του δίσκου, δεσπόζει το “Constantine’s Dream”, ένα υπέροχα ενορχηστρωμένο δεκάλεπτο κομμάτι με την τραγουδοποιό να εναλλάσσεται μεταξύ αφήγησης και ερμηνείας ενώ όργανα και φωνητικά να ξεσπούν σταδιακά.
Το “Banga”είναι ένας μεστός δίσκος, με τα απαραίτητα χαρακτηριστικά που χρειάζεται ένας δίσκος για να είναι όμορφος. Μπορεί να λείπει το ηλεκτρικό στοιχείο, συγκριτικά με προηγούμενα πονήματα, ωστόσο η δυναμική που χαρακτηρίζει την Patti Smith και τις δισκογραφικές της δουλειές υπάρχει και με το παραπάνω.

Τετάρτη 6 Ιουνίου 2012

Prometheus

Μία ομάδα εξερευνητών ανακαλύπτει κάποιες τοιχογραφίες που υποδεικνύουν πως υπάρχει ζωή σε έναν άλλον πλανήτη, από τον οποίο οι κάτοικοί του έχουν έρθει στη Γή σε διάφορες εποχές της εξέλιξής του ανθρωπίνου είδους. Μετά από αυτή την τρομερή ανακάλυψη, μία εταιρεία τους βοηθάει να πραγματοποιήσουν ένα ταξίδι στο διάστημα με στόχο να βρουν αυτόν τον πλανήτη και, όπως οι ίδιοι πιστεύουν, τις απαντήσεις που ψάχνει η ανθρωπότητα για την καταγωγή της. Όταν φτάσουν στον προορισμό τους όμως, αυτό που θα βρουν εκεί θα απέχει πολύ από αυτό που περιμένανε.
Ο Ridley Scott επιστρέφει με το Prometheus σε ένα είδος που ο ίδιος διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό με το τρομερό Alien, του 1979. Αρκετά χρόνια μετά την τεράστια επιτυχία του Alien, ο Ridley Scott δημιουργεί ένα prequel της αρχικής ταινίας, με σκοπό όμως να φτιάξει ένα ολοκαίνουριο, ανεξάρτητο και πιο φιλοσοφικό σύμπαν το οποίο θα τρέχει παράλληλα με τις παλιές ταινίες. Στο Prometheus ο άνθρωπος αναρωτιέται από πού κατάγεται και ποιος είναι ο πραγματικός δημιουργός του και προσπαθεί να βρει απαντήσεις μέσα στο αχανές διάστημα. Η φρίκη των Alien έχει δώσει την θέση της στην κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που δημιουργείται στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, ενώ σημαντικό ρόλο στην ταινία παίζει και η μουσική της επένδυση, δουλειά η οποία είναι του πάγιου συνεργάτη του Ridley Scott, Marc Streitenfeld.
Η τρομερή δουλειά στην παραγωγή συνεχίζεται στην επιλογή και κατασκευή σκηνικών για το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, πράγμα που προσδίδει μεγάλο βαθμό ρεαλισμού στα πλάνα του σκηνοθέτη, ενώ και τα special effects είναι τελευταίας τεχνολογίας. Καλή δουλειά έγινε και στην επιλογή του cast, ξεκινώντας από τον, για άλλη μια φορά, φανταστικό Michael Fassbender (Haywire, A Dangerous Method) στον ρόλο του ανδροειδούς David, ως άλλος HAL9000. Πολύ καλή είναι και η Noomi Rapace (Sherlock Holmes: A Game of Shadows) στον ρόλο της επιστήμονος Elizabeth Shaw ενώ αίσθηση προκαλεί η “ρομποτική” εμφάνιση της Charlize Theron. Το cast συμπληρώνουν οι Guy Pearce, Logan Marshall-Green και Idris Elba.
Γυρνώντας σε ένα σύμπαν με το οποίο σημαδεύτηκε τόσο ο ίδιος όσο και ο κινηματογράφος γενικότερα, ο Ridley Scott καταφέρνει να δώσει μια νέα ματιά και να δημιουργήσει έναν νέο, πολύ διαφορετικό αλλά εξίσου ενδιαφέρον κόσμο και να μας μαγέψει με τα μακρινά του πλάνα και την απίστευτη φωτογραφία του. Η φιλοσοφία του Prometheus έθεσε τα θεμέλια για ένα saga που όλοι θα περιμένουμε με αγωνία.

Τρίτη 5 Ιουνίου 2012

Δημήτρης Μητσοτάκης και οι Ευδαίμονες – Ο Μπερντές

Ντραμίστας και ιδρυτικό μέλος των Ενδελέχεια (Σ’ ένα Μεγάλο Αύριο), ο Δημήτρης Μητσοτάκης δραστηριοποιείται πλέον μουσικά σε προσωπικό επίπεδο. Μετά τον επιτυχημένο, πρώτο, ομώνυμο δίσκο επιστρέφει φέτος με φρέσκια δισκογραφική δουλειά, με τον τίλο «Ο Μπερντές». 11 καινούρια τραγούδια σε στίχους και μουσική του Δημήτρη Μητσοτάκη, ο οποίος δεν είναι μόνος του, καθώς από πίσω του ακολουθούν οι Ευδαίμονες, δηλαδή οι Θανάσης Σολούκος (ακορντεόν, πιάνο, πλήκτρα), Αρετή Κοκκίνου (μαντολίνο, κιθάρα), Γιώργος Μητσοτάκης (κρουστά), Σταύρος Αναστασιάδης (κοντραμπάσο) και Εύα Λαύκα (φωνή).
Το ομώνυμο κομμάτι ανοίγει τον χορό των τραγουδιών του δίσκου με τον γρήγορο ρυθμό του και τον αισιόδοξο τόνο του. Στη συνέχεια, συναντάμε τρεις μικρές κυρίες όπως, αναφέρει ο ίδιος ο συνθέτης, όπου ερμηνεύουν το πολύ γλυκό «Καρουζέλ» μαζί με τον Δημήτρη Μητσοτάκη. Μία από τις ομορφότερες στιγμές του Μπερντέ αποτελεί το «Ρώτα», το οποίο ερμηνεύει – όπως μονάχα εκείνη γνωρίζει – η Μάρθα Φριντζήλα (Η Μάρθα Φριντζήλα Τραγουδά Θέμο Σκανδάμη). Επίσης, η γκάϊντα δίνει πολύ στην ενορχήστρωση με το συγκεκριμένο κομμάτι να σου μένει στο μυαλό και για τους ωραίους στίχους του. Επίσης, από την πρώτη ακρόαση σου τραβάει το ενδιαφέρον το «Με της Καρδιάς τον Χτύπο» με την ερμηνεία της Εύας Λαύκας μαζί με τον Δημήτρη Μητσοτάκη. Έξυπνοι είναι οι στίχοι του «Άσε, Ρε» ενώ ο δίσκος κλείνει με την συγκινητική «Πένα».
Ο Δημήτρης Μητσοτάκης και οι Ευδαίμονες παρουσιάζουν φέτος ένα αρκετά όμορφο πόνημα. Ο «Μπερντές» μπορεί να μην διαθέτει τα τραγούδια που θα κάνουν την διαφορά σε έναν δίσκο, ωστόσο στο σύνολό του αποτελεί ένα εξαίσιο άλμπουμ. Από τις ηλεκτρικές κιθάρες μέχρι το μαντολίνο και την γκάϊντα, ο δίσκος ακούγεται με ευχαρίστηση και μας θυμίζει πως ο ελληνικός στίχος δεν έχει πεθάνει και ότι ακόμα γράφονται εξαιρετικά τραγούδια.

Σάββατο 2 Ιουνίου 2012

Blood Red Shoes – In Time To Voices

Φέτος κυκλοφορούν το τρίτο τους στούντιο άλμπουμ και άλλο συγκρότημα στη θέση τους με τη μουσική που ηχογραφούν θα είχαν αποκτήσει απίστευτη διασημότητα. Πιστοί στο alternative rock, οι Blood Red Shoes συνεχίζουν την πολύ καλή πορεία που άρχισαν να διαγράφουν με τα δύο πρώτα τους άλμπουμ. Ήδη από το 2004 και με τις προηγούμενες δουλειές τους έχουν στο ιστορικό τους πολλά singles, θέτοντάς τους ως το “the next big thing” της Μεγάλης Βρετανίας. Αυθεντική indie rock με πολλά στοιχεία αλτερνατίβας που προέρχεται από την βρετανική ροκ συνθέτει τον ήχο του ντουέτου από το Μπράϊτον που σιγά σιγά αρχίζει να καθιερώνει την δική του μουσική.
Το “In Time To Voices” είναι σκληρός ήχος, είναι τα κιθαριστικά riff-άκια, είναι τα συμπαθητικά κρουστά με τα αλλεπάλληλα crash, είναι τα όμορφα φωνητικά της Laura – Mary Carter αλλά και του Steven Ansell. Ήδη από το ομώνυμο κομμάτι που ανοίγει τον δίσκο συνειδητοποιείς ότι έχεις να κάνεις με ένα καθαρόαιμο ποπ – ροκ στοιχείο στην πιο «σκληρή» του εκδοχή. Το τέμπο ανεβαστικό σε κρατάει σε εγρήγορση με ελάχιστες εξαιρέσεις όπως τα “Two Dead Minutes” και “Night Light”. Εκπληκτική στιγμή του άλμπουμ αποτελεί το μόλις 1:28 κομμάτι, “Je Me Perds”, που θυμίζει πολύ White Stripes με την δυναμική του.
Φουλ παραμόρφωση στις χορδές της ηλεκτρικής κιθάρας, ντραμς που ακολουθούν κατά πόδας το έγχορδο και εξαιρετική παραγωγή δίσκου. Τίποτα λιγότερο τίποτα περισσότερο. Οι Blood Red Shoes μπορούν άφοβα πλέον να θεωρούνται παράδειγμα για τις υπόλοιπες – μικρότερου βεληνεκούς – βρετανικές μπάντες.

Παρασκευή 1 Ιουνίου 2012

The Flowers of War

Η εισβολή της Ιαπωνίας στην τότε πρωτεύουσα της Κίνας, Nanking, έχει χαρακτηριστεί ως “Ο βιασμός της Νανκίνγκ”, καθώς οι Ιάπωνες στρατιώτες δολοφόνησαν άοπλους πολίτες και βίασαν κάθε κοπέλα που βρήκαν στο δρόμο τους. Μια ομάδα ιερόδουλων βρίσκει καταφύγιο σε μια εκκλησία όπου, ο Αμερικάνος John Miller προσπαθεί να σώσει από την τρέλα του πολέμου τα κορίτσια που ζουν εκεί.
Το σενάριο της ταινίας βασίζεται πάνω στο βιβλίο του Geling Yan με τίτλο “Οι 13 Γυναίκες του Νανκίνγκ”, και προσπαθεί να μας βάλει μέσα σε μία από ποιο μαύρες σελίδες της ανθρωπότητας. Ο σκηνοθέτης Yimou Zhang, γνωστός από τα Hero και House of Flying Daggers, δημιουργεί ένα πολύ δυνατό ιστορικό δράμα, ακολουθώντας πιο “χολιγουντιανές” μεθόδους απ' ότι μας έχει συνηθίσει, χωρίς να χάνει όμως στον ρεαλισμό των πλάνων του. Δυνατότερο κομμάτι της ταινίας, δεν είναι άλλο από την έξοχη φωτογραφία που σου μεταφέρει με κάθε λεπτομέρεια την καταστροφή της πόλης, υπεύθυνος για την οποία είναι ο Xiaoding Zhao. Άλλο ένα σημαντικό κομμάτι της ταινίας είναι ο Christian Bale (The Dark Knight, The Fighter), αφού απογειώνει τον χαρακτήρα του John Miller, ενός ανθρώπου που όταν χρειάστηκε ρίσκαρε την ζωή του για το καλό των άλλων.
Το Flowers of War ήταν η επίσημη πρόταση της Κίνας για τα βραβεία Όσκαρ, όπου τελικά δεν προτιμήθηκε από την επιτροπή. Σε αυτό πιθανόν να έπαιξε ρόλο η υπερβολική εμφάνιση των Ιαπώνων στρατιωτών ως απάνθρωπών τεράτων, την στιγμή που ακόμα και για την εγκυρότητα του ιστορικού γεγονότος υπάρχουν υποψίες προπαγάνδας. Στα 146 λεπτά διάρκειας της ταινίας πάντως η πλοκή και τα πλάνα του Yimou Zhang κρατάνε το ενδιαφέρον του θεατή αμείωτο.

Πέμπτη 31 Μαΐου 2012

Μαριέττα Φαφούτη – Homemade Joy

Μία από τις πιο ελπιδοφόρες παρουσίες της ελληνικής μουσικής σκηνής είναι η Μαριέττα Φαφούτη. Με την γλυκιά φωνή της, τους γεμάτους συναισθήματα στίχους και τις ξεσηκωτικές της μελωδίες, κάνει την διάθεσή σου να ανεβαίνει στα ύψη. Το 2010 κυκλοφορεί τον ντεμπούτο της δίσκο, “Try a Little Romance”, με τον οποίο καταφέρνει να εντυπωσίασει τους πάντες και να μιλάνε με κολακευτικά λόγια για την μουσική της. Ένα άλμπουμ πλήρως επιτυχημένο και με τραγούδια που θα τα συναντήσεις στο ραδιόφωνο αλλά και σε πολλά μαγαζιά. Φέτος, είναι η στιγμή για το επόμενο δισκογραφικό βήμα της Μαριέττας, το οποίο τιτλοφορείται “Homemade Joy” και κυκλοφορεί από την Inner Ear.
Ήδη έχει γίνει πασίγνωστο το πρώτο single του δίσκου “Kookoobadi” που βγήκε πριν λίγο καιρό. Ένα απίστευτα ανεβαστικό κομμάτι που απλώς υποκύπτεις στο μεγαλείο της έμπνευσης της Μαριέττας και το βάζεις στο repeat χωρίς να υπάρχει ο φόβος να το βαρεθείς. Το τρομπόνι σε πηγαίνει αμέσως σε εποχές δεκαετίας 60’s με τον ρυθμό του τραγουδιού να σε απογειώνει πραγματικά και να κολλάς μαζί του. Το “Kookoobadi” δεν υπάρχει ως λέξη ενώ αποτελεί ένα μαγικό ξόρκι που κάνει τους ανθρώπους να χαμογελάνε και να παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους. Στη συνέχεια, το “Morricone” σε σαγηνεύει με την απαλή μελωδία του ενώ το “Get Up” ανεβάζει πάλι τον ρυθμό όπου σε συνδυασμό με το καταπληκτικό “Become The Sun” δημιουργούν μια πλήρως ανεβαστική διάθεση. Το τέμπο πέφτει με την μπαλάντα “Home”, στην οποία η Μαριέττα συνεργάζεται με τον Tareq στα φωνητικά. Το δεύτερο μισό του δίσκου ανοίγει με δύο χαλαρά στο τέμπο τραγούδια, τα “June 2” και “Galaxy D”, για να έρθει σαν σίφουνας μετά το ξεσηκωτικό “Sail Away”. Προς το κλείσιμο συναντάμε δύο ακόμα συνεργασίες με τους Voyage Limpid Sound στο “This is Not The End” και με τον Ρένο Παπασταύρο στο “Stay”. Το τελευταίο αποτελεί μια απίστευτη σύνθεση, με την οποία κλείνει ο κύκλος των 10 τραγουδιών.
Μετά από 35 λεπτά – όπου δεν καταλαβαίνεις πώς πέρασαν τόσο γρήγορα – νιώθεις μια ευφορία και επόμενο είναι να βάλεις από την αρχή τον δίσκο και την ένταση ακόμη πιο δυνατά. Το μόνο σίγουρο είναι πως τα “Kookoobadi”, “Become The Sun” και “Sail Away” θα ηχούν στα αυτιά μου για πολύ καιρό ακόμα. Το “Homemade Joy” στέκεται επάξια ως απόγονος του “Try a Little Romance”, με το οποίο μας είχε «προειδοποιήσει» πριν 2 χρόνια η νεαρή τραγουδοποιός πως έχει κάτι μέσα της. Αυτό το κάτι το εξέφρασε με τον ωραιότερο τρόπο, δηλαδή με αυτά τα άλμπουμ της. Εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι παραπάνω, από το να ακούμε τις συνθέσεις της και ανεβαίνει η διάθεσή μας. Τέλος, το άλμπουμ του “Homemade Joy” αποτελεί μια πολύ προσεγμένη δουλειά από όλες τις απόψεις, από την δισκογραφική Inner Ear.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More