Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Δευτέρα 30 Ιουλίου 2012

Rampart

Ο David Brown είναι ένας βετεράνος του Βιετνάμ που δουλεύει στο τμήμα Rampart της αστυνομίας του Los Angeles. Το σωστό από το λάθος το ξεχωρίζει με δικούς του τρόπους ενώ καθημερινά στην δουλειά του χρησιμοποιεί ανορθόδοξους, τουλάχιστον, μεθόδους για να αποδώσει δικαιοσύνη. Οι περίεργες ισορροπίες που κρατάει στη ζωή θα ανατραπούν όταν μία κάμερα θα τον καταγράψει να ασκεί ανεξέλεγκτη και αναίτια βία, ενώ παράλληλα το Rampart θα βρεθεί στο προσκήνιο, μέσα από μια επιχείρηση για την πάταξη της διαφθοράς της αστυνομίας. Ο Brown θα προσπαθήσει να κρατηθεί όρθιος την στιγμή που όλα όσα ήξερε γύρω του καταρρέουν.
Το σενάριο του Rampart βασίζεται στο αληθινό ομότιτλο σκάνδαλο που είχε συγκλονίσει την Αμερικανική κοινωνία στα τέλη των 90’. Υπεύθυνος για την μεταφορά του στο σενάριο της ταινίας είναι ο James Ellroy των L.A. Confidential και The Black Dahlia ενώ σκηνοθέτης είναι ο Oren Moverman. Η ανάπτυξη της ταινίας είναι αρκετά αργή ενώ, χτίζει τον χαρακτήρα του Brown χωρίς να τον κρίνει και απλά τον παρατηρεί καθώς αυτός συνεχώς κάνει τις λάθος επιλογές. Σημαντικό κομμάτι στην ταινία κατέχει φυσικά ο πρωταγωνιστής της, Woody Harrelson, ο οποίος δίνει μια τρομερή ερμηνεία σε ένα πολύ δύσκολο ρόλο. Βοηθούμενος από το ισχυρό παρουσιαστικό του, που αναπόφευκτα μαγνητίζει τον θεατή, ο Harrelson αναπαριστά τέλεια τον διεφθαρμένο, με τον δικό του κώδικα αξιών, αστυνομικό.
Το Rampart ξεφεύγει από τις συνηθισμένες φόρμες και παρουσιάζει ένα προσωπικό δράμα ενός ανθρώπου που δεν δέχεται πως οι αλλαγές των εποχών του έχουν προσπεράσει. Το σενάριο είναι πολύ γερό και ο Harrelson σε έναν από τους καλύτερούς του ρόλους, ενώ η επιτηδευμένα αργή εικόνα του Moverman μπορεί να κουράσει κάποιους.

Σάββατο 28 Ιουλίου 2012

Dr John – Locked Down

Έχει κυκλοφορήσει πάρα πολλούς δίσκους (αν κάτσεις να τους μετρήσεις θα σου χρειαστεί αρκετή ώρα) από την δεκαετία του ’60 μέχρι και φέτος, όπου ηχογράφησε ολοκαίνουρια τραγούδια. Προσωπικές δισκογραφικές δουλειές, με τους Bluesiana Triangle και συνεργασίες με άπειρους καλλιτέχνες συνθέτουν το παζλ αυτού του χαρισματικού μουσικού που δείχνει μέχρι και σήμερα ότι γνωρίζει να κυκλοφορεί καταπληκτικούς δίσκους. Ο λόγος για τον Malcolm John Rebennack, Jr., ή κατά κόσμο Dr John, ο οποίος παρουσιάζει το ολόφρεσκο “Locked Down”, του οποίου παραγωγός αλλά συνεργάτης του 71χρονου καλλιτέχνη είναι ο Dan Auerbech, frontman των Black Keys (Rubber Factory, El Camino).
Κάνεις το πιο απλό πράγμα για να ακούσεις τον δίσκο. Αφήνεσαι στις, δια χειρός Dr John, μελωδίες που αυτές με την σειρά τους θα σε ταξιδέψουν σε αμερικανικές πόλεις και παλιές εποχές όπου τα blues, η funk και η groove μουσική βασίλευαν. Όμως, από τη στιγμή που βγαίνουν δίσκοι, όπως ο συγκεκριμένος, μπορούμε να μιλάμε για στον ενεστώτα και πως αυτές οι όμορφες μελωδίες ακόμα βασιλεύουν και ηχούν γλυκά στα αυτιά μας. Η καλύτερη συνεργασία αποδεικνύεται αυτή μεταξύ του Dr John και του Dan Auerbech, καθώς ο δίσκος βγάζει μια φρεσκάδα και μια «νέα» ματιά σε όλα αυτά που θέλει να πει ο γερόλυκος από τη Νέα Ορλεάνη. Το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου σε παίρνει αμέσως από το χέρι και σε οδηγεί στο καταπληκτικό “Revolution” με τα εξαιρετικά πνευστά αλλά και το ηλεκτρονικό πιάνο που εντυπωσιάζει. Από το funky “Kingdom of Izzness” μέχρι το κορυφαίο του δίσκου “You Lie”, το “Locked Down” αποτελεί έναν πολύ δεμένο δίσκο και χωρίς κάποια κοιλιά που θα σε κάνει να βαρεθείς.
Γενικά, το άλμπουμ κινείται σε υψηλά επίπεδα και χωρίς κάποια αμφιβολία θα κοσμεί, στο τέλος της χρονιάς, πολλές λίστες με τους καλύτερους δίσκους για το 2012. Ο Dr John το έκανε πάλι το μουσικό του θαύμα και εμείς δεν έχουμε παρά απολαύσουμε μες στο καλοκαίρι τις groov-ιές του και τις funky νότες του. Τέλος, δεν πρέπει να ξεχνάμε τον Dan Auerbech, ο οποίος εκτελίσσεται σε μεγάλο μουσικό

Παρασκευή 27 Ιουλίου 2012

[REC]³ Génesis

Ο Koldo και η Clara ετοιμάζονται για την πιο σημαντική ημέρα της ζωής τους, το γάμο τους. Ο γάμος τελειώνει και όλοι οι φίλοι του ζευγαριού μαζεύονται σε ένα κέντρο δεξιώσεων για να γιορτάσουν μαζί με τους νιόπαντρους το ευχάριστο γεγονός. Όλα φαίνονται πως είναι καλά, μέχρι την στιγμή που ο θείος του γαμπρού θα αρχίσει να φέρεται περίεργα. Γρήγορα μια ανεξέλεγκτη μανία για βία θα μεταδοθεί στους καλεσμένους και ένα λουτρό αίματος θα ξεκινήσει. Αφού μέσα στον πανικό, το ζευγάρι θα χωριστεί, θα χρειαστεί να περάσουν από πολλές δοκιμασίες για να καταφέρουν να βρεθούν ξανά μαζί.
Η σειρά ταινιών τρόμου REC είναι ιδιαιτέρως αγαπητή τόσο στην Ισπανία όσο και έξω από αυτή. Οι δύο προηγούμενες ταινίες είχαν δημιουργήσει έναν ενδιαφέρον χαρακτήρα με την λήψη από κάμερα στον ώμο και το κλειστοφοβικό σκηνικό μιας πολυκατοικίας. Η τρίτη ταινία όμως είναι πολύ διαφορετική, καθώς η δράση μεταφέρεται σε πιο ανοικτό χώρο ενώ το mockumentary στοιχείο παρουσιάζεται μόνο σε ένα μικρό μέρος της ταινίας. Αυτή τη φορά, το δίδυμο των προηγούμενων ταινιών, Jaume Balagueró - Paco Plaza σπάει, καθώς στο REC 3 βλέπουμε μόνο τον Plaza, στην θέση του σκηνοθέτη και σεναριογράφου. Η δουλειά του Plaza διαφέρει πολύ και φέρνει περισσότερο σε cult ταινίες του 80’, ενώ προσθέτει και το χιούμορ μέσα στην ταινία. Από την ταινία ξεχωρίζει με την δυναμική της παρουσία η Leticia Dolera στον ρόλο της Clara.
To REC 3 θα μπορούσε κάλλιστα να κυκλοφορήσει με κάποιον άλλον τίτλο και κανείς δεν θα το καταλάβαινε. Οι επιλογές του Paco Plaza μετέτρεψαν την ταινία σε b-movie άλλης δεκαετίας και γι' αυτό ο τίτλος της είναι τουλάχιστον παραπλανητικός. Όσοι παρασυρθούν από το όνομα της ταινίας μάλλον θα απογοητευτούν, καθώς η ταινία απευθύνεται μόνο σε λάτρεις των b-movies.

Πέμπτη 26 Ιουλίου 2012

Shearwater – Animal Joy

Αυτός είναι ο δωδέκατος χρόνος που διανύει το συγκρότημα. Ένα συγκρότημα, το οποίο έχει προλάβει μέσα σε αυτά τα δώδεκα χρόνια να κυκλοφορήσει έξι δίσκους, και μάλιστα οι περισσότεροι εκ των οποίων πλήρως επιτυχημένοι. Φέτος, οι Shearwater ηχογράφησαν το έβδομο στούντιο άλμπουμ τους, με το οποίο συνεχίζουν να χτίζουν την δική τους ιστορία στην indie rock μουσική ενώ ήρθαν και από τα μέρη μας για μία συναυλία. Το “Animal Joy” έχει κυκλοφορήσει εδώ και τέσσερις μήνες και συγκαταλέγεται ήδη στην λίστα με τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς που διανύουμε.
Το “Animal Life”, που ανοίγει τον δίσκο, δίνει έναν δυναμικό ρυθμό με την δική του «έκρηξη» που κάνει προς το τέλος. Το πιάνο που παίρνει φωτιά αποτελεί και το ωραιότερη μέρος του τραγουδιού. Στην συνέχεια, έρχονται τα “Breaking the Yearlings” και “Dread Sovereign” με τα οποία πέφτει κάπως το τέμπο, πράγμα όμως που σε χαλάει διότι σε εντυπωσιάζει αμέσως ο παραμορφωμένος ήχος της κιθάρας. Για να έρθει μετά το γρήγορο “You As You Were” να σε ενθουσιάσει, με τα φωνητικά, προσωπικά, να μου θυμίζουν αρκετά τον Brandon Flowers των Killers (Day & Age). Ακριβώς το ίδιο πράγμα παρουσιάζεται και στο, ιλιγγιώδης ταχύτητας, “Immaculate”, την στιγμή που τα υπόλοιπα πέντε κομμάτια κινούνται μέσα σε ήρεμες μελωδίες, στις οποίες ωστόσο δεν λείπουν οι παραμορφώσεις.
Το “Animal Joy” άνετα μπορεί να αποτελέσει μέρος των ομορφότερων δίσκων του 2012. Υπερβολές δεν συναντάς, εξαιρετικούς στίχους ακούς, μουσικές που είναι πειραματικές. Από την αρχή μέχρι το τέλος, αφήνεις να παρασυρθείς σε αυτό το όμορφο μουσικό ταξίδι που σχηματίζουν τα 11 τραγούδια του άλμπουμ, με την επόμενη σκέψη στο μυαλό σου να είναι πως οι Shearwater είναι ήδη στα συγκροτήματα που συμπαθείς.

Τετάρτη 25 Ιουλίου 2012

Lockout

Ο Snow είναι ένας πράκτορας των ΗΠΑ που κατηγορείται για κατασκοπεία και φυλακίζεται. Η κόρη του προέδρου, Emilie, αποφασίζει να επισκεφτεί μια υψίστου ασφαλείας φυλακή, η οποία βρίσκεται σε τροχιά γύρω από την Γη και, κρατά τους πιο επικίνδυνους φυλακισμένους σε καταστολή. Ένα ατύχημα θα φέρει το χάος, καθώς οι φυλακισμένοι θα καταλάβουν την φυλακή και θα κρατήσουν ως όμηρο την Emilie. Ο Snow θα αναλάβει να φέρει πίσω ζωντανή την Emilie αλλά ταυτόχρονα, θα προσπαθήσει να αποδείξει και την αθωότητά του.
Ο γνωστός από το Leon, το Taken, το πρόσφατο Colombiana αλλά και πολλά άλλα, Luc Besson, επιστρέφει με άλλη μια περιπέτεια από την θέση του παραγωγού και του σεναριογράφου. Η καινούργια ταινία της Γαλλικής Europa έχει μια πολύ ενδιαφέρον ιδέα και χτίζει ένα καλό, απλό σενάριο το οποίο υποστηρίζεται από αρκετά καλά εφέ. Ο Stephen Leger μαζί με τον James Mather, κάνουν ένα καλό σκηνοθετικό ντεμπούτο, παραδίδοντας μια αρκετά καλή περιπέτεια με κάποια στοιχεία θρίλερ καθώς μέρος της δράσης εκτυλίσσετε σε κλειστούς χώρους. O Guy Pearce (Don't Be Afraid of the Dark , Memento ) στον ρόλο του Snow είναι πολύ καλός και δίνει πολλούς πόντους στην ταινία, ενώ το υπόλοιπο cast περιλαμβάνει γνωστά πρόσωπα, κυρίως από την τηλεόραση, όπως την Maggie Grace ( Taken, 24) και τον Lennie James (Jericho ).
Το Lockout είναι μια πολύ αξιόλογη, ευρωπαϊκή παραγωγή, από αυτές που συχνά μας φέρνει η Europa του Luc Besson. Η δομή της δεν ξεφεύγει πολύ από τις παλιότερες δουλειές του Besson, κοινώς η δράση είναι το πρωταρχικό στοιχείο της ταινίας, ενώ το σενάριο και το δράμα έρχονται δεύτερα. Αυτό μαζί με μια έξυπνη ιδέα και ένα ωραία στημένο σκηνικό δημιουργούν μία ευχάριστη ταινία, που μπορεί να μην θυμάσαι για πολύ αλλά που, θα καταφέρει να σε διασκεδάσει.

Τρίτη 24 Ιουλίου 2012

Joss Stone – The Soul Sessions Vol 2

Την τελευταία δεκαετία έχει μαγέψει με την φωνή της, μια φωνή που αναμφίβολα θα μείνει στην ιστορία της soul και funk μουσικής ως μία από τις ωραιότερες. Η Joss Stone επιστρέφει μες στο κατακαλόκαιρο έτσι όπως ξεκίνησε την δισκογραφία της. Το 2003 κυκλοφόρησε το debut άλμπουμ της με τον τίτλο “The Soul Sessions”, το οποίο περιείχε διασκευές τραγουδιών κυρίως των δεκαετιών του ’60 και του ’70. Έτσι, η 25χρονη ερμηνεύτρια, μετά την συμμετοχή της στο σχήμα του Mick Jagger Superheavy, ηχογραφεί 11 κομμάτια διασκευασμένα με τον δικό της μοναδικό τρόπο.
Την αρχή κάνει ένα – μάλλον άγνωστο – τραγούδι της Labi Siffre ενώ η συνέχεια ανήκει στο “(For God’s Sake) Give More Power to The People” του 1971 από τους Chi-Lites, ενός γκρουπ από το Σικάγο. Σειρά έχει το πρώτο single του δίσκου, το “While You’re Out Looking For Sugar”, το οποίο κυκλοφόρησε το 1969. Και σε αυτή την δισκογραφική δουλειά, η Joss Stone διαλέγει κατεξοχήν τραγούδια από τις δεκαετίες των 60’s και 70’s αλλά και νεότερα όπως τα “Teardrops” και “The High Road”. Το δεύτερο αποτελεί δημιούργημα του Danger Mouse (Rome), γνωστού μουσικού που έχει συνεργαστεί με πάρα πολλούς καλλιτέχνες και έχει βάλει το χεράκι του σε μεγάλες επιτυχίες. Η παραγωγή του άλμπουμ είναι πολύ καλή, όπως πολύ καλή είναι και η Joss Stone που δείχνει να στέκεται επάξια στον χώρο της soul, jazz, funk σκηνής.
Ενώ οι προηγούμενοι δίσκοι αποτελούνται από τραγούδια που η ίδια η Joss Stone έγραψε παρέα μαζί άλλους καλλιτέχνες, τώρα προτίμησε να διασκευάσει. Την αξία της την έχει δείξει μέσω των τεσσάρων άλμπουμ της, τα οποία είναι εξαιρετικοί, γι’ αυτό το λόγο η κίνησή της να κυκλοφορήσει δίσκο με διασκευές δεν είναι κατακριτέο. Το αντίθετο μάλιστα, αφού οι εκτελέσεις των κομματιών είναι κάτι παραπάνω από φοβερές.

Δευτέρα 23 Ιουλίου 2012

Moonrise Kingdom

Το καλοκαίρι του 1965, σε ένα μικρό νησί της Αγγλίας, δύο μικρά παιδιά αποφασίζουν να το σκάσουν από τους δικούς τους χωρίς κάποιο συγκεκριμένο προορισμό, για να ζήσουν τον έρωτά τους. Από την μία, ο Sam την κοπανάει από την κατασκήνωση των προσκόπων και από την άλλη η Suzy φεύγει μέσα σε ένα βράδυ από το σπίτι της και την πιεστική οικογένειά της. Το συμβάν θα ταράξει τις τοπικές, αστυνομικές αρχές καθώς και τους υπόλοιπους προσκόπους αλλά και την οικογένεια του μικρού κοριτσιού.
Ένας παιδικός έρωτας πολύ διαφορετικός από τους υπόλοιπους. Με μια πολύ προσεγμένη ματιά ο Wes Anderson παρουσιάζει το “Moonrise Kingdom” και τα όνειρα που έχουν τα μικρά παιδιά. Η ταινία σε όλη την διάρκειά της περιλαμβάνει αστείες σκηνές και ξεκαρδιστικούς διαλόγους, σατυρίζοντας γενικά την κοινωνία και τις οικογενειακές σχέσεις. Γεμάτο τρυφερότητα, το φιλμ αναφέρεται στην παιδική ηλικία με τόσο απλό τρόπο όσο χρειάζεται αλλά πολύ ιδιαίτερο για να σου τραβήξει την προσοχή. Κατά καιρούς βγαίνουν τέτοιου είδους ταινίες αλλά η διαφορά στην συγκεκριμένη ταινία έγκειται στο γεγονός πως το σενάριο είναι αρκετά πρωτότυπο και ενδιαφέρον, όπως πολύ ενδιαφέρουσα είναι η φωτογραφία της και η μουσική επένδυση.
Το cast της ταινίας μεγάλο, από ποσοτικής και ποιοτικής άποψης, και υπέροχο. Από πού να ξεκινήσεις και πού να τελειώσεις. Ο Bruce Willis (Red) υποδύεται τον αστυνομικό της περιοχής με μια καλή ερμηνεία. Όχι, όμως, τόσο τρομερή ερμηνεία όπως εκείνη του Edward Norton (The Incredible Hulk), του αρχηγού των προσκόπων, που τον βλέπουμε εδώ σε ένα ρόλο που σπάνια τον έχουμε συνηθίσει και ομολογώ πως του πάει πολύ. Οι Bill Murray και Frances McDormand παίζουν με εκπληκτικό και αστείο τρόπο τους γονείς της μικρής αγνοούμενης ενώ ειδική μνεία πρέπει να γίνει στους δύο μικρούς πρωταγωνιστές, Jared Gilman και Kara Hayward, οι οποίοι προσφέρουν και αυτοί με την σειρά τους άφθονο γέλιο. Μια μικρή παρουσία έχει και η τεράστια για την ηθοποιία της Tilda Swinton (We Need to Talk About Kevin) στον ρόλο της κακιάς υπεύθυνης της Πρόνοιας.
Το “Moonrise Kingdom” αποτελεί μια πολύ προσεγμένη ταινία που στην αρχή ίσως σου φανεί η σκοπιά της κάπως περίεργη. Αλλά στο τέλος θα δικαιωθείς με το μιαμισάωρο που αφιέρωσες και φυσικά ενδείκνυται και για μια δεύτερη προβολή μετά από κάποιο διάστημα. Τέλος, πολύ καλός συνδυασμός είναι η παρακολούθησή της σε θερινό κινηματογράφο.

Σάββατο 21 Ιουλίου 2012

Flea – Helen Burns

Συγκαταλέγεται στους καλύτερους μπασίστες της εποχής μας. Το παίξιμό του είναι απίστευτο ενώ πολλές φορές που τον ακούς νομίζεις ότι οι χορδές του μπάσου είναι έτοιμες να σπάσουν. Αλλά ο συγκεκριμένος τύπος γνωρίζει τόσο καλά να «συμπεριφέρεται» στο μουσικό του όργανο που δικαίως λαμβάνει τα συγχαρητήρια όλων των φίλων της ροκ, και ειδικά των οπαδών των Red Hot Chili Peppers (I’m With You). Φυσικά, ο λόγος για τον Flea, ο οποίος δεν περιορίζεται στην μεγάλη επιτυχία που έχει με την γνωστή μπάντα και μπαίνει σε διάφορα μουσικά projects, όπως τους Atoms For Peace (The Eraser), το δεύτερο συγκρότημα του Thom Yorke, τραγουδιστή και συνθέτη των Radiohead (King Of Limbs). Φέτος, ο 49χρονος μουσικός κινήθηκε μουσικά μοναχός του, κυκλοφορώντας χθες μέσω του διαδικτύου την πρώτη του προσωπική δισκογραφική δουλειά.
Πρόκειται για ένα ΕΡ έξι τραγουδιών, το οποίο ο Flea αποφάσισε να διαθέσει για κατέβασμα, δίνοντας ο καθένας όσα χρήματα θελήσει ή και δωρεάν. Τα κομμάτια γράφτηκαν από τον ίδιο τον μπασίστα, εκτός από ένα όπου έβαλε το χεράκι της και η Patti Smith (Banga). Σύμφωνα με τον ίδιο, ο τίτλος του άλμπουμ προέρχεται από έναν χαρακτήρα της νουβέλας Jane Eyre. Τα τραγούδια στην πλειοψηφία τους είναι ορχηστρικά ενώ ο ήχος τους δεν μοιάζει καθόλου με τις μουσικές των Peppers.
Το “333” ανοίγει τον δίσκο με κάποια ψυχεδέλεια, καθώς το τέμπο πάει κι έρχεται με ηλεκτρονικούς ήχους την στιγμή που το τραγούδι κλείνει έτσι όπως ξεκινάει, με πιάνο το οποίο δένει πολύ όμορφα με τα ηλεκτρονικά στοιχεία. Το δεύτερο “Pedestal of Infamy” ηρεμεί κάπως τα πράγματα όσον αφορά τον ρυθμό ενώ το “A Little Bit of Sanity” αναμειγνύει ξανά το πιάνο με τους ηλεκτρονικούς ήχους, μαζί με τα beat-άκια που κρατάνε την γραμμή του τραγουδιού. Στην συνέχεια, ακολουθεί το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, το οποίο περιλαμβάνει μονάχα πιάνο και είναι το μοναδικό που έχει στίχους, όπου ερμηνεύει η Patti Smith. Την κορυφή του δίσκου αποτελεί το τελευταίο κομμάτι, “Lovelovelove”, στο οποίο συναντάμε την χορωδία του ωδείου του Silverlake, αποτελούμενη από ενήλικες και μικρά παιδιά. Σου δημιουργείται μια ευφορία ακούγοντας να μπαίνει η χορωδία στην μέση του τραγουδιού ενώ ακριβώς πριν έχεις περάσει από τα ψυχεδελικά μονοπάτια του “333 Revisited”.
Το “Helen Burns” αποτελεί μια επιπλέον απόδειξη πως ο Flea είναι ένας καταπληκτικός μουσικός, του οποίου οι μουσικές ματιές δεν περιορίζονται καθόλου. Οι μουσικές του είναι εξαιρετικές και σε ταξιδεύουν ενώ ταυτόχρονα δεν είναι κοινότυπες. Δεν γνωρίζω αν ο Flea ήθελε να ηχογραφήσει κάτι εξεσυζητημένο αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως το έκανε με την καρδιά του και το αποτέλεσμα είναι φοβερό.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More