Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2012

Parov Stelar – The Princess Part I & II

Αποτελεί έναν εκ των δημιουργών αυτού που λέμε electroswing, δηλαδή ένα μείγμα jazz μελωδιών με ηλεκτρονικά στοιχεία που έχει ως αποτέλεσμα στο τέλος μια χορευτική μουσική. Καταφέρνει να ξεσηκώνει το ακροατήριό του στις συναυλίες του αλλά και γενικά τον κόσμο στα μαγαζιά όπου παίζει η μουσική του. Έρχεται από την Αυστρία και ονομάζεται Parov Stelar, επομένως τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Αποτελεί πηγή έμπνευσης για πολλούς καλλιτέχνες του συγκεκριμένου είδους μουσικής, όπως οι Γάλλοι Caravan Palace (Panic). Στις αρχές της νέας χιλιετίας ξεκίνησε να δραστηριοποιείται δισκογραφικά και έκτοτε έχει κυκλοφορήσει 7 δίσκους ενώ φέτος επιστρέφει με την «Πριγκίπισσα», την οποία παρουσιάζει σε δύο μέρη.
To “The Princess”, λοιπόν, κυκλοφορεί σε δύο άλμπουμ και συνολικά 28 τραγούδια είναι έτοιμα να μας συναπάρουν με τις χορευτικές μελωδίες. Το υπέροχο και προφανώς πολύ επιτυχημένο «κόλπο» του Parov Stelar είναι η ένωση διαφορετικών εποχών. Μελωδίες από παλιές δεκαετίες όταν το swing είχε ανθίσει για τα καλά και βρισκόταν στην κορυφή των τότε μουσικών συνδυάζονται με τα σημερινά beat-άκια και το αποτέλεσμα είναι να έχεις κολλημένα τα αυτιά σου σε κάθε νότα την στιγμή που κουνάς το πόδι σου ρυθμικά διότι η χορευτική διάθεση που αναδύει δεν σε αφήνει να μείνεις απαθής στην μουσική. Πολύ όμορφες οι εναλλαγές στα φωνητικά από γυναικεία σε ανδρικά και αντίστροφα, πράγμα που δεν κάνει τον δίσκο μονότονο. Εξάλλου, δεν θα μπορούσε το άλμπουμ να είναι μονότονο αφού το κάθε τραγούδι διαφέρει πολύ από το προηγούμενό του, πράγμα και αυτό δύσκολο όταν μιλάμε για τόσα πολλά κομμάτια. Προς το κλείσιμο της πρώτης «πριγκίπισσας» ακούμε τον Αυστριακό καλλιτέχνη να κατεβάζει κάπως τους νότους και το ανεβαστικό τέμπο, δείχνοντάς μας και μια άλλη όψη από το είδος που συνθέτει.
Το δεύτερο μέρος ανοίγει όπως και το πρώτο, δηλαδή χορευτική διάθεση και μάλιστα λίγο περισσότερη απ’ ότι το Part 1. Εδώ συναντάμε περισσότερο το swing, την κιθάρα να κυριαρχεί στην μουσική και περισσότερη τρομπέτα. Σε ολόκληρη την μία ώρα που διαρκεί το μέρος δεύτερο τα beat-άκια δεν σταματάνε να ηχούν ενώ και το πιάνο παίρνει την κατάσταση στα χέρια του πιο πολύ από πριν. Ανεβαστικός ρυθμός και ο χορός δεν σταματάει για κανένα λόγο. Ο δεύτερος δίσκος είναι στην ουσία ένα γύρισμα σε παλαιότερα τραγούδια με μια διαφορετική μουσική ματιά από τον Parov Stelar. Είναι κομμάτια που τον έκαναν ευρέως γνωστό και που παρουσιάζονται εδώ «πειραγμένα» από τον ίδιο τον συνθέτη τους. Μια πολύ καλή προσέγγιση αυτών των κομματιών που σε κάνουν να χορεύεις ασταμάτητα αλλά μέχρι εκεί. Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να ακούστεί αυτός ο δίσκος πολύ χωρίς να κουράσει, όπως το πρώτο μέρος του άλμπουμ.

Το ότι το τέμπο στο δεύτερο μέρος είναι πιο γρήγορο και ανεβαστικό δεν σημαίνει κιόλας ότι είναι και ο δεύτερος δίσκος είναι και καλύτερος από τον πρώτο. Προσωπικά, διαλέγω το Part 1 για λιώσιμο διότι διαθέτει περισσότερες όψεις. Electro swing, beats που ξεσηκώνουν και είναι και πιο μεστό. Το φετινό διπλό άλμπουμ του Parov Stelar δεν αποτελεί πλέον έκπληξη. Το “The Princess” είναι ένας αριστουργηματικός δίσκος που αγγίζει το αψεγάδιαστο. Απλώς τον βάζεις να παίζει και εσύ χάνεσαι στις ξεσηκωτικές μελωδίες οι οποίες ταιριάζουν για όλες τις φάσεις, χαλαρός και καθιστός ή όρθιος και να χορεύεις. Ο Parov Stelar ίσως είναι ο κορυφαίος αυτή την στιγμή σε αυτό το είδος της μουσικής και δικαίως αφού το “The Princess” είναι σίγουρα μία από τις καλύτερες δισκογραφικές δουλειές του 2012 και θα ακούγεται για πολύ ακόμα. Τέλος, πολλά συγχαρητήρια αξίζει και η μπάντα του 37χρονου συνθέτη η οποία αποτελείται από τους Cleo Panther(φωνή), Max The Sax(σαξόφωνο), Jerry Di Monza(τρομπέτα), Michael Wittner(μπάσο), Willie Larsson Jr.(κρουστά), Gerd Schneider, Klaus Hainy και Wolfgang Stieger.

Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2012

Ματούλα Ζαμάνη – Varligali

Την πρωτοείδα το 2010 στο πλευρό του Θανάση Παπακωνσταντίνου (Ο Ελάχιστος Εαυτός) να ερμηνεύει καταπληκτικά τα τραγούδια του Λαρισαίου τραγουδοποιού. Κάπου εκεί άρχισε να ξεπηδάει το όνομά της ολοένα και περισσότερο σε μουσικά άρθρα και συνεργασίες με την Μάρθα Φριντζήλα (Η Μ. Φριντζήλα Τραγουδά Θέμο Σκανδάμη), την Ορχήστρα του Δρόμου μέχρι που την συναντήσαμε και με τους Burger Project (We Live in Athens) και τώρα πλέον κάνει τα δικά της live σε μουσικές σκηνές (παρέα με τους Angry Birds). Η Ματούλα Ζαμάνη, όμως, δεν δείχνει να επηρεάζεται από όλα αυτά και συνεχίζει τον χαβά της, δηλαδή να τραγουδάει. Πριν λίγο καιρό, πέρα της ιδιότητας της τραγουδίστριας, μάθαμε και εκείνη της συνθέτριας. Ο πρώτος δίσκος της Ματούλας Ζαμάνη είναι γεγονός με 11 τραγούδια υπό τον τίτλο “Varligali”.
Καταρχάς, το “Varligali”, σύμφωνα με την (πλέον) τραγουδοποιό, σημαίνει «πέρα – δώθε» στα βλάχικα. Οι στίχοι και η μουσική των κομματιών είναι της Ματούλας Ζαμάνη, με εξαίρεση ένα του οποίου τους στίχους έχει γράψει ο Γιάννης Σιούτης και το διασκευασμένο «Μην μου Ξυπνάς το Παρελθόν» σε μουσική Σταύρου Κάξου και στίχους Χαράλαμπου Βασιλειάδη . Ο δίσκος ανοίγει με το καταπληκτικό “Aamononoke” που σε προϊδεάζει με τον πιο ευχάριστο τρόπο για την συνέχεια. Το καλό και μάλλον δυνατό σημείο του άλμπουμ είναι ο στίχος, ο οποίος μιλάει για τα συναισθήματα που γεννιούνται στην ανθρώπινη φύση ενώ οι στίχοι που μπορούν να θεωρηθούν κάπως πιο ανάλαφροι δίνουν μια αστεία αλλά και αληθινή πλευρά στα κομμάτια. Από την άλλη μεριά, σε πολλά σημεία οι συνδυασμοί πολλών διαφορετικών ήχων προξενεί μια δυσαρέσκεια, όπως η «Φολέγανδρος» που κατα τ’ άλλα είναι ένα όμορφο τραγούδι. Για το κλείσιμο η νεαρή ερμηνεύτρια κράτησε ένα αστείο κομμάτι, με τον τίτλο – λογοπαίγνιο «Αρνήσου το Αρνί σου», και κάποιες κουβέντες της με την μπάντα της κατά την ηχογράφηση.
Η πειραματική σκοπιά στις μουσικές είναι έντονη και γι’ αυτό ίσως τα κομμάτια κάποιες φορές ξενίζουν. Όπως, επίσης, και η «σταθερότητα» της φωνής που νομίζω πως κάνει όλα τα τραγούδια πάνω κάτω του ίδιου μήκους κύματος. Φαινόταν αναμενόμενο πως η Ματούλα Ζαμάνη θα έκανε το δικό της δισκογραφικό βήμα και μάλιστα καθόλου καταστροφικό. Μπορεί ο δίσκος να μην εντυπωσιάζει αλλά από τις συνθέσεις της καταλαβαίνεις πως το μέλλον είναι όλο δικό της. Το “Varligali” είναι το πρώτο μουσικό άλμα της Ζαμάνη και αξίζει η ακρόασή του.

Πέμπτη 13 Σεπτεμβρίου 2012

Jessie Ware – Devotion

Η πιτσιρίκα Jessie Ware συνάντησε τον εξαιρετικό παραγωγό SBTRKT και εγένετο το ντεμπούτο δισκογραφικό βήμα της πρώτης. Χωρίς να έχει να παρουσιάσει κάτι μουσικό από πριν, η πρωτάρα Ware ηχογραφεί 11 τραγούδια για τον πρώτο της δίσκο και αποδεικνύει πως μονάχα πρωτάρα δεν μπορεί να θεωρηθεί αφού πολύ απλά ο δίσκος είναι καταπληκτικός. Η 27χρονη ερμηνεύτρια έσκασε την πρώτη βόμβα πολύ πιο πριν με το single “Running” να κυκλοφορεί τον περασμένο Φεβρουάριο και να προκαλεί αίσθηση. Μέχρι να βγει ολόκληρο το άλμπουμ άλλα τρία τραγούδια είδαν τον δρόμο προς τα singles και με αυτό το τρόπο η Jessie Ware έθεσε αρκετούς σε μια αναμονή μέχρι να κυκλοφορήσει ο δίσκος ολοκληρωμένος με τον τίτλο “Devotion”.
Ο ήχος του δίσκου είναι ένα κράμα από pop, soul, r&b που μαζί με την όλη ηλεκτρονική φάση που αποτελεί την βάση σου βγάζει κάτι το ευχάριστο στο άκουσμά του. Δύο είναι οι συνταγές για την επιτυχία του συγκεκριμένου άλμπουμ. Η πρώτη ονομάζεται Dave Okumu (ή SBTRKT) – τραγουδιστής του ηλεκτρονικού συγκροτήματος The Invisible – ο οποίος είναι υπεύθυνος για την εξαιρετική παραγωγή αλλά και για τους στίχους των τραγουδιών. Ο δεύτερος λόγος για την επιτυχία είναι η ίδια η Jessie Ware, ή μάλλον τα καταπληκτικά της φωνητικά. Οι ερμηνείες της είναι φανταστικές και η φωνή της είναι από τις ιδανικότερες για κομμάτια όπως αυτά του δίσκου. Από τα 11 τραγούδια δεν υπάρχει κάποιο που να ξεχωρίζει υπερβολικά από τα υπόλοιπα και να αποτελέσει ένα hit-άκι για το ραδιόφωνο. Απλά αφήνεις να παίζει ο δίσκος και να χαθείς στις soul μελωδίες του.
Το “Devotion” είναι το καλύτερο ντεμπούτο για το ξεκίνημα της Jessie Ware, μιας και αποτελείται από εξαιρετικά τραγούδια και το φως της εμπορικότητας που θα δει, ίσως ειναι μονόδρομος. Σε λίγους μήνες και αφού θα έχει ακουστεί για τα καλά, μπορεί να αποτελεί έναν από τους πιο εμπορικούς δίσκους της χρονιάς. Το θέμα είναι η δισκογραφική επιστροφή της Βρετανίδας αργότερα και κατά πόσο θα μπορέσει να κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ υψηλής παραγωγής και σύνθεσης, όπως το "Devotion".

Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου 2012

To Rome With Love

Η Phyllis και ο Jerry ταξιδεύουν στην Ρώμη για να γνωρίσουν τους γονείς του φίλου της κόρης τους. Ο Jerry, φρέσκος συνταξιούχος, για να ικανοποιήσει τη νοσταλγία του για την δουλειά του, βρίσκει στο πρόσωπο του Ιταλού συμπεθέρου του, ο οποίος διευθύνει ένα γραφείο κηδειών, την επόμενη μεγάλη φωνή της κλασικής μουσικής. Ο Jack σπουδάζει αρχιτεκτονική μαζί με την κοπέλα του, την Sally, όπου κάποια μέρα θα συναντηθεί με τον John, έναν σπουδαίο αρχιτέκτονα, ο οποίος θα προσπαθήσει να αποτρέψει το νεαρό φοιτητή να συνάψει σχέση με την κολλητή φίλη της κοπέλας του. Ο Leopoldo ένα συνηθισμένο πρωϊνό ξεκινάει από το σπίτι του για την δουλειά αλλά δεν φαντάζεται αυτό που τον περιμένει. Έξω από την πόρτα του σπιτιού του τον περιτριγυρίζουν δεκάδες δημοσιογράφοι και φλας και ξαφνικά γίνεται το διασημοτέρο πρόσωπο της Ιταλίας, χωρίς καν να γνωρίζει τον λόγο. Ο Antonio και η Milly ταξιδεύουν στην Ρώμη για να γνωρίσουν τους θείους του πρώτου. Ένα μπέρδεμα, όμως, θα φέρει την Milly να περιπλανιέται στα σοκάκια της πόλης και τον Antonio να μπλέκει χωρίς να το θέλει με την Anna, μια πόρνη.
Αυτές είναι τέσσερις αυτοτελείς ιστορίες που συμβαίνουν στο κέντρο της «αιώνιας πόλης». Ο Woody Allen συνεχίζει ακάθεκτος να γυρίζει ταινίες σε ευρωπαϊκές χώρες και αυτή την φορά την τιμητική της την είχε η Ρώμη. Γνώριμα σκηνικά για τον Αμερικανό σκηνοθέτη και ιστορίες που περιστρέφονται γύρω από τον ρομαντισμό, την αγάπη, τον έρωτα, την απιστία, το ψέμα, την απληστία και γενικά όσα παρουσιάζει στις ταινίες του τα τελευταία χρόνια. Οι τέσσερις πλοκές δεν ενθουσιάζουν με το σενάριό τους, ωστόσο υπάρχουν πράγματα που μπορούμε να κρατήσουμε και να αφήσουμε. Προφανώς, τα όμορφα πλάνα από την Ρώμη αξίζουν πολύ και μπορούν να σε πείσουν να την επισκεφθείς. Η σκηνοθεσία του Allen είναι, επίσης, εξαιρετική με τα περάσματα από την μία ιστορία στην άλλη χωρίς να χάνεσαι αλλά και να κρατιέσαι σε μια «εγρήγορση». Εκτός αυτών, όμως, όσο και να το θέλουμε δεν μας μένει κάτι παραπάνω από την ταινία, αφού σεναριακά δεν εκπλήσσει και εδώ και χρόνια φαίνεται ο Woody Allen να επαναλαμβάνεται μέχρι αηδίας.
Σύνηθες θέμα είναι η ταινία, στην οποία παίζει ο ίδιος ο Woody Allen να μην αρέσει σε πολλούς. Οι κινήσεις του, οι αντιδράσεις του, ακόμα και οι αστείες ατάκες του έχουν γίνει προβλέψιμες. Ωστόσο, υπάρχει πληθώρα μεγάλων ηθοποιών που δεν σε αφήνει ασυγκίνητο. Καταρχάς, για τον Roberto Benigni δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Ο τύπος παίζει αυτό που είναι, δηλαδή έναν ανοιχτό άνθρωπο, γεμάτο χαρά και ενθουσιασμό και που ανεβάζει από μόνος του την ταινία. Τρομερός ρόλος στο φιλμ είναι εκείνος του Alec Baldwin (Rock of Ages) που προσφέρει άφθονο γέλιο. Οι νεαροί της παρέας, Jesse Eisenberg, Greta Gerwig και Ellen Page, δίνουν μια φρεσκάδα, η οποία όμως δεν είναι ικανή για να εντυπωσιάσει. Τέλος, η Penelope Cruz στον ρόλο της πόρνης μάλλον περνάει αδιάφορη.
Μετά το “Midnight in Paris” (ναι, ήταν πολύ καλή ταινία) ο γνωστός σκηνοθέτης επιστρέφει παρουσιάζοντάς μας την ιταλική πρωτεύουσα και την κουλτούρα των Ιταλών. Όμως, φαίνεται να έχει περάσει η μπογιά του και επιπλέον δεν κάνει κάτι γι’ αυτό. Τα τελευταία χρόνια (για να μην πω την τελευταία δεκαετία) επεναλαμβάνεται ενώ το σενάριό του είναι κάτι παραπάνω από βαρετό. Όχι ότι το “To Rome With Love” δεν αξίζει την ευκαιρία του, απλώς στο τέλος της προβολής θα βγει μια φωνή από μέσα σου ψιθυρίζοντας «άλλο ένα κλασικό δύωρο Woody Allen».

Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου 2012

Bob Dylan – Tempest

Δύο από τις κατηγορίες των καλλιτεχνών είναι πρώτον, εκείνοι οι οποίοι αξίζουν πολλά κείμενα και ιδιαίτερη μνεία για όλα αυτά που έχουν πράξει σε μουσικό επίπεδο και δεύτερον, εκείνοι για τους οποίους δεν πρέπει καν να μπαίνεις στον κόπο να μιλήσεις για το άτομό τους. Στην δεύτερη κατηγορία, όμως, ανήκουν άνθρωποι οι οποίοι όχι μόνο έχουν συνθέσει απίστευτα τραγούδια αλλά αποτελούν σημαντικότατο κομμάτι της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Οπότε τα λόγια για αυτούς είναι περιττά. Όπως για έναν από τους μεγαλύτερους τραγουδοποιούς των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών, τον κύριο Bob Dylan. Από το 1962 κυκλοφορεί ασταμάτητα δίσκους αποτελώντας έναν από τους κύριους μοχλούς της μουσικής των δεκαετιών του ’70, του ’80, του ’90 αλλά και του ’00. Από αυτόν εμπνεύστηκαν οι περισσότεροι μουσικοί πριν 30 χρόνια ενώ ίσως αν δεν υπήρχε να μην είχε τόση άνθηση η μουσική τα χρόνια των 60’s. 40 χρόνια αργότερα από το δισκογραφικό ντεμπούτο του πιο γνωστού τραγουδοποιού της folk και της country και 34 στούντιο άλμπουμ, ο Bob Dylan επιστρέφει φέτος τον Σεπτέμβρη με το 35ο πόνημά του με τον τίτλο “Tempest”.
Ο 71χρονος καλλιτέχνης δείχνει ότι παρά την ηλικία του έχει δίψα, έχει έμπνευση και μπαίνει στο στούντιο για να ηχογραφήσει 10 καινούρια τραγούδια. Το αξιοπερίεργο είναι πως ο αειθαλής τραγουδοποιός συνεχίζει να συνθέτει όμορφα κομμάτια με την κλασική προσωπική του νότα και φυσικά με αυτή την βραχνάδα στην φωνή του που απογειώνει το κάθε τραγούδι. Στην αντίπερα όχθη υπάρχουν και εκείνοι που χαρακτηρίζουν την μουσική του Dylan βαρετή, πολλά κομμάτια του ίδια και ιδιαίτερα τώρα που δείχνει να «πιέζει» τον εαυτό του σε αυτή την ηλικία να βγάλει καινούρια τραγούδια. Όπως και να έχει, μια καινούρια κυκλοφορία από τον Bob Dylan αποτελεί από μόνη της τεράστια μουσική είδηση. Το “Tempest” με την πρώτη ακρόαση ακούγεται ευχάριστο. Έχει τις καλές στιγμές του, έχει και τις κοιλιές του. Το καλό όμως είναι πως οι καλές στιγμές παρά είναι καλές και σκεπάζουν τα όποια βαρετά σημεία υπάρχουν. Δεν μπορείς να μην σταθείς δηλαδή στα καταπληκτικά “Narrow Way” και “Pay In Blood” και να ξεχάσεις αμέσως την άσχημη παρένθεση του νοχελικού “Long and Wasted Years”. Όπως στα περισσότερα άλμπουμ του έτσι και εδώ ο αμερικανός καλλιτέχνης παρουσιάζει τραγούδια μεγάλης διάρκειας, χωρίς αυτό όμως να αποτελεί αρνητικό παράγοντα για το συνολικό αποτέλεσμα. Μάλλον με μια εξαίρεση, το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου που διαρκεί 14 λεπτά και πραγματικά πιστεύω πως είναι ανούσιο και κουραστικό. Για το τέλος ο Bob Dylan συνθέτει ένα τραγούδι αφιερωμένο σε έναν άλλο μεγάλο καλλιτέχνη, τον John Lennon, με τον τίτλο "Roll on John".
Ο δίσκος κυμαίνεται στα γνώριμα μουσικά μονοπάτια του Bob Dylan με τα κλασικά ρυθμικά κρουστά, την ηλεκτρική κιθάρα που σε κάποιες στιγμές ξεφεύγει με όμορφο τρόπο από το συνηθισμένο τέμπο και φυσικά το βιολί και την φυσαρμόνικα που παραμένουν πιστοί σύντροφοι στις συνθέσεις του. Δεν πιστεύω πως υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν πως ο τραγουδοποιός απο την Μινεσότα έχει ακόμα την σπίθα και την έμπνευση να κυκλοφορήσει εξαιρετικούς δίσκους. Προφανώς και ο Bob Dylan δεν είναι αναγκασμένος να αποδείξει σε κανέναν τίποτα όσον αφορά τις μουσικές του γιατί πολύ απλά αυτός προχώρησε την παγκόσμια rock, country, folk μουσική σκηνή πολλά βήματα μπροστά. Εκτός αυτών, το “Tempest” είναι ένα πολύ καλό άλμπουμ με τραγούδια πιασάρικα και ας λείπει η πολύ παθιασμένη ερμηνεία. Αυτός ο τύπος συνεχίζει ακάθεκτος να ηχογραφεί, να μας ενθουσιάζει και να μας κάνει να τον εξυμνούμε για όλες αυτές τις τρομερές συνθέσεις του. Ο Bob Dylan είναι εδώ και παρουσιάζει τον αρκετά καλό δίσκο του, τον υπ’ αριθμόν 35 παρακαλώ!

Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου 2012

The Chef

Ένας από τους πιο γνωστούς σεφ της Γαλλίας, ο Alexandre Lagarde, «απειλείται» με την κατάργηση του τρίτου αστεριού από τους κριτές της γαστρονομίας, την στιγμή που οι σχέσεις του με τον ιδιοκτήτη του εστιατορίου στο οποίο εργάζεται δεν είναι και οι καλύτερες. Η κατάσταση χειροτερεύει όταν οι ιδέες και οι εμπνεύσεις του μεγάλου μάγειρα αρχίζουν να στερεύουν και η μαγειρική του γίνεται ολοένα και πιο συνηθισμένη και απλοϊκή ενώ ταυτόχρονα δέχεται και τον πόλεμο από την κόρη του, την οποία έχει παραμελήσει λόγω των επαγγελματικών του καθηκόντων. Λίγο πριν φτάσει, όμως, στο αδιέξοδο – επαγγελματικό και προσωπικό – θα γνωρίσει τον Jacky Bonnot με τον οποίο θα περάσουν πολλά και θα αλλάξει η ζωή και των δύο.
Μια ευχάριστη γαλλική κωμωδία στην καρδιά του Παρισιού. Για το ότι είναι γυρισμένη στην πόλη του φωτός δεν χωράει αμφισβήτηση. Ούτε για το ότι είναι κωμωδία χωράει κάποια αμφισβήτηση. Το πρόβλημα έγκειται στο αν είναι ευχάριστη η ταινία. Βλέπεται ευχάριστα και άνετα αλλά κατά πάσα πιθανότητα στην επόμενη μισή ώρα μετά την προβολή της, θα την έχεις ξεχάσει. Το καλό είναι ότι η διάρκεια του φιλμ φτάνει την μία ώρα και τα 20 λεπτά, οπότε δεν προλαβαίνει να σε κουράσει. Από τα πρώτα, κιόλας, πέντε λεπτά έχεις καταλάβει την πλοκή της ταινίας, το τί θα γίνει στην συνέχεια και απλώς στοιχηματίζεις με τον διπλανό σου (ή τον εαυτό σου) σε ποιά χρονική στιγμή θα πραγματοποιηθεί η κάθε φάση. Βέβαια, υπάρχει και το άλλο ενδεχόμενο, να αρχίζεις χτίζεις το δικό σου σενάριο και πώς θα μπορούσες εσύ ο ίδιος να κάνεις μια ταινία που βλέπεις, πολύ καλύτερη.
Ο Daniel Cohen γράφει και σκηνοθετεί το “The Chef” και από ότι φαίνεται δεν κάνει το σκηνοθετικό του άλμα μετά και τις δύο (μάλλον) αποτυχημένες ταινίες του το 1999 και το 2007. Μπορεί πριν δεις την ταινία το όνομα του Jean Reno να σου πέρασε γλυκά από τα αυτιά και να σε ψάρωσε, ωστόσο ούτε αυτός ο μεγάλος ηθοποιός σώζει την παρτίδα. Ο «Σεφ και ο Σεφ του», όπως είναι ο ελληνικός τίτλος, δεν είναι κάτι παραπάνω από μια ευχάριστη ταινία, με κάποιες ελάχιστες στιγμές γέλιου και φυσικά «απαγορευτική» για κινηματογράφο. Διότι, υπάρχουν χίλιες δυο ιδανικότερες για να δεις στο μεγάλο πανί και μάλλον θα κλαις τα χρήματά σου στο τέλος.

Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου 2012

Grimes – Visions

Δραστηριοποιείται τα τελευταία 3 χρόνια και έχει καταφέρει ήδη να κεντρίσει το ενδιαφέρον πολλών κριτικών της μουσικής αλλά και να αποκτήσει πολλούς φαν. Η Claire Boucher, ή κατά κόσμο Grimes, έχει κυκλοφορήσει τρεις δίσκους με τους δύο πρώτους να βγαίνουν το 2010 ενώ το τρίτο και καινούριο της άλμπουμ να κυκλοφορεί στις αρχές του 2012. Αμέσως από τα πρώτα τραγούδια που ηχογράφησε, η 24χρονη Καναδή εντυπωσίασε πολλούς ακροατές με το ιδιαίτερο στυλ των κομματιών της. Μετά τα “Geidi Primes” και “Haflaxa”, η Grimes επιστρέφει φέτος με 13 τραγούδια και το “Visions”.
Αξιοπερίεργοι στίχοι και μουσικές από έναν άλλο πλανήτη συνθέτουν το μουσικό σκηνικό του δίσκου. Τα beat-άκια δίνουν και παίρνουν δημιουργώντας πολλές φορές, σε συνδυασμό με τα φωνητικά της Grimes, ένα συνοθύλευμα διαφορετικών ειδών μουσικής και γενικά μιας ηλεκτρονικής pop που περνάει από πολλές μουσικές στάσεις. Αυτό άλλοτε κουράζει και άλλοτε εντυπωσιάζει. Στην προκειμένη περίπτωση γίνονται και τα δύο. Όντως είναι κάπως εντυπωσιακό να ακούς μελωδίες που θεωρούνται περίεργες αλλά που έχουν να δώσουν κάτι στον ακροατή την στιγμή που φτάνεις στην τρίτη ακρόαση του δίσκου και λες πως δεν αντέχεις. Ανάμεσα στα 13 κομμάτια του άλμπουμ θα βρεις κάποια «εύπεπτα», όπως το πρώτο single “Oblivion”, και κάποια άλλα με τα οποία χάνεις λίγο την μπάλα, όπως το “Circumambient”.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι η Grimes δεν συνθέτει αυτές τις μελωδίες στην τύχη ή απλώς για να πει πως δημιούργησε κάτι. Αυτά θέλει να πει και αυτά λέει. Πολύ απλά ως μια άλλη Bjork (Biophilia) της οποίας φαίνεται να ακολουθεί τα δισκογραφικά βήματα. Το “Visions” είναι μια καλή δισκογραφική δουλειά από εκείνες που δεν βγαίνουν και συχνά. Οπότε τα 50 λεπτά της συνολικής διάρκειάς του αξίζουν να ακουστούν.

Παρασκευή 7 Σεπτεμβρίου 2012

Chinese Take-Away

Ο Roberto είναι ιδιοκτήτης ενός μικρού καταστήματος τεχνικού εξοπλισμού με σιδηρικά, βίδες και εργαλεία σε μια μικρή γειτονιά του Μπουένος Άιρες. Εκτός αυτού, είναι ένας μοναχικός, σχολαστικός με την δουλειά του και συνεπής με την δική του καθημερινή ρουτίνα αλλά και δίκαιος άνθρωπος. Μια μέρα και εκεί που χάζευε τα αεροπλάνα να απογειώνονται «προσγειώθηκε» ξαφνικά ένας Κινέζος δίπλα του. Χωρίς λεφτά, χωρίς να γνωρίζει ούτε μία λέξη ισπανικά και με μεγάλο τρόμο προσπαθεί να προσεγγίσει τον Ρομπέρτο για βοήθεια. Μη μπορώντας να κάνει διαφορετικά, ο Αργεντινός τον βάζει στο αμάξι του με την ελπίδα ότι θα βρει μια λύση για τον Κινέζο είτε στην κινεζική πρεσβεία είτε στην αστυνομία. Μάταια όμως αφού οι κρατικές υπηρεσίες δεν έδειξαν την πρέπουσα σημασία με αποτέλεσμα ο Ρομπέρτο να αναγκαστεί να φιλοξενήσει έναν άνθρωπο στο σπίτι του με τον οποίο δεν μπορεί να ανταλλάξει ούτε μια κουβέντα. Ωστόσο, στο τέλος θα βρει την άκρη και θα μάθει την ιστορία του Κινέζου και το λόγο για τον οποίο βρέθηκε στην Αργεντινή.
Ο Sebastian Borensztein γράφει και σκηνοθετεί μια εκπληκτική ταινία γεμάτη από πολύ καλές ερμηνείες. Το δράμα είναι τόσο όσο χρειάζεται χωρίς να το παρακάνει ενώ σημαντικό ρόλο παίζουν οι κωμικές στιγμές που υπάρχουν. Το σημαντικότερο απ’ όλα όμως είναι το ανθρωπιστικό μήνυμα που δίνει στο τέλος το φιλμ και η αισιοδοξία που πηγάζει από αυτή την ανθρώπινη ταινία. Ο Ricardo Darin (Το Μυστικό στα Μάτια της) για άλλη μια φορά είναι συγκλονιστικός στην ερμηνεία του ενώ και ο Ignacio Huang στέκεται άξια δίπλα του, παίζοντας τον χαμένο Κινέζο που δεν έχει στον ήλιο μοίρα αλλά που όμως έχει καλή καρδιά.
Το “Chinese Take-Away” είναι μία από τις καλύτερες δραμεντί της φετινής χρονιάς. Όλα τα συναισθήματα που σου γεννάει είναι μοιρασμένα σε σωστές δόσεις χωρίς υπερβολές. Η σκηνοθεσία πολλές φορές σε εκπλήσσει ευχάριστα ενώ η έλλειψη μουσικής κάνει την ταινία κάπως πεζή αλλά ταυτόχρονα πιο πραγματική και πιο κοντά προς τα εσένα. Αξίζει η συγκεκριμένη ταινία και ας μην την θυμάσαι μετά από λίγους μήνες.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More