Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου 2012

The Killers – Battle Born

Από το 2004 όπου σχηματίστηκαν έχουν χτίσει το όνομά τους με χρυσά γράμματα στην ιστορία της παγκόσμιας, ροκ μουσικής σκηνής. Ξεκίνησαν με το καταπληκτικο ντεμπούτο τους “Hot Fuss”, συνέχισαν με το τρομερό – απίστευτο – αριστουργηματικό “Sam’s Town” που τους εκτόξευσε στην κορυφή των charts πάρα πολλών χωρών ενώ το 2008 πραγματοποίησαν μία στροφή προς το ηλεκτρονικό σκηνικό με το “Day & Age”, απογοητεύοντας αρκετούς φαν της μπάντας. Φέτος έφτασε η στιγμή για την πολυαναμενόμενη επιστροφή του συγκροτήματος, το οποίο δεν είναι άλλο από τους Killers. Η 5μελής μπάντα έκανε 4 χρόνια να κυκλοφορήσει κάτι καινούριο και επιτέλους το “Battle Born” είναι εδώ.
Ο ήχος που μας έχουν συνηθίσει οι τέσσερις από το Las Vegas παραμένει σε γενικές γραμμές ο ίδιος και σε αυτό τον δίσκο. Βλέπουμε, όμως, σταδιακά το αμερικανικό γκρουπ να στρέφεται ολοένα και περισσότερο προς την pop-rock μουσική, αφήνοντας την «βρώμικη» ηλεκτρική κιθάρα και τα δυνατά κρουστά. Προσωπικά, πιστεύω πως με αυτή την μουσική συνέχεια που έχουν οι Killers θα χάσουν μια μεγάλη μερίδα των οπαδών τους, οι οποίοι τους λάτρεψαν για τα πορωτικά τραγούδια τους. Όχι ότι οι μελωδίες τους τώρα δεν είναι ανεβαστικές, το αντίθετο μάλιστα. Αλλά λείπει αυτο το κιθαριστικό riff-άκι, το ρεφρέν που θα σου κολλήσει αμέσως στο μυαλό και που θα το σιγοτραγουδήσεις από την πρώτη κιόλας αρκόαση. Και τί να κάνουν; Να αναπαυθούν στις δάφνες τους και βγάλουν κομμάτια – επιτυχίες που θα παίζονται στο ραδιόφωνο; Προφανώς και όχι, διότι ένα συγκρότημα που σέβεται την μουσική που παίζει και τους ακροατές του πρέπει να προσπαθεί να προχωρήσει μουσικά, να μπει σε νέα μονοπάτια και να δοκιμάσει καινούρια πράγματα. Εξάλλου, αυτός ο δίσκος δεν μπορεί να θεωρηθεί «πείραμα», αφού αυτό έγινε με τον προηγούμενο το 2008.
Δεν είναι, λοιπόν, έκπληξη πως τα τραγούδια από το “Battle Born” που τραβούν την προσοχή είναι εκείνα που περιλαμβάνουν περισσότερη ηλεκτρική κιθάρα και λιγότερο συνθεσάϊζερ. Σίγουρα θα χρειαστείς αρκετές ακροάσεις για να κατασταλάξεις σε πλευρά θα βρίσκεσαι. Σε αυτή του ενθουσιασμού γι’ αυτό που μόλις άκουσες ή στην άλλη με εκείνους που ξενέρωσαν. Βέβαια υπάρχει και η ενδιάμεση λύση του χαίρομαι να ακούω τα συγκεκριμένα κομμάτια αλλά μέχρι εκεί. Έτσι, ο Brandon Flowers μαζί με την παρέα του παρουσιάζουν έναν ώριμο δίσκο, στον οποίο αν επιμείνεις σίγουρα θα ψαρέψεις κάτι καλό. Αρχικά, το πρώτο single “Runaways” που στην αρχή ξίνισε. Με την πάροδο του χρόνου όμως το λάτρεψα και πολύ πιθανό να αποτελεί μία εκ των κορυφών του άλμπουμ. Βασικό χαρακτηριστικό των Killers είναι το ανεβαστικό τέμπο που διαθετούν τα τραγούδια τους κι ας μην είναι hitάκια. Τρανά παραδείγματα το “Flesh and Bone” που κάνει την αρχή και το εξαιρετικό “The Rising Tide” που είναι απο εκείνα τα κομμάτια που σου μένουν. Δεν ξέρω όμως πόσες ευκαιρίες μπορεί να δώσει κάποιος σε ορισμένα κομμάτια (ελάχιστα ειναι στον δίσκο), τα οποία είναι πολύ υποτονικά, όπως το “Be Still”. Ωστόσο, στο κλείσιμο του άλμπουμ υπάρχει το ομώνυμο τραγούδι, όπου είναι πραγματικά μια κομματάρα και μας θυμίζει κάτι από τους παλιούς, πορωτικούς Killers.

Μία από τις πολυαναμενόμενες κυκλοφορίες του φθινοπώρου συνέβη και το λογικό είναι πως το άλμπουμ θα φτάσει τα ίδια επίπεδα εμπορικότητας με τα προηγούμενα άλμπουμ. Ο δίσκος των Killers δεν είναι άσχημος ενώ αρκετά σημεία του αγγίζουν τα παλαιότερα καταπληκτικά τραγούδια του συγκροτήματος που ακόμα παίζονται. Απλώς χρειάζεται τον χρόνο του για να το συμπαθήσεις. Το “Battle Born” σίγουρα δεν θα περάσει απαρατήρητο αλλά δύσκολα θα ανέβει σε υψηλές θέσεις σε λίστες των καλύτερων δίσκων καθώς λείπουν επικά κομμάτια του στυλ "When You Were Young", "Somebody Told Me", "Read My Mind" και πάει λέγοντας.

Τετάρτη 19 Σεπτεμβρίου 2012

Resident Evil Retribution

Η Alice ξυπνάει μέσα στις εγκαταστάσεις της Umbrella Corporation όπου κρατείται και ανακρίνεται. Η Umbrella έχει βάλει ως στόχο την εξαφάνιση του ανθρώπινου είδους και γι' αυτό ετοιμάζει νέες λεγεώνες από σαρκοφάγα τέρατα. Η Alice, η μοναδική ελπίδα των ανθρώπων στην μάχη για την επιβίωση, θα χρειαστεί να παλέψει πολύ σκληρά για να αποδράσει αλλά και να καταστρέψει τις εγκαταστάσεις της Umbrella. Σε αυτό θα την βοηθήσουν κάποιοι παλιοί φίλοι και μερικοί νέοι σύμμαχοι, ενώ θα συναντήσει αναπάντεχα και κάποιους γνώριμους από το παρελθόν.
Με την πέμπτη ταινία της σειράς, το Resident Evil κλείνει 10 χρόνια στον κινηματογράφο και σίγουρα, ο Paul W.S. Anderson δεν θα μπορούσε να προβλέψει την πορεία του franchise όταν σκηνοθετούσε την πρώτη ταινία της σειράς. Στο Retribution αναλαμβάνει ξανά την θέση του σκηνοθέτη και του σεναριογράφου και προσπαθεί να δώσει μια νέα πνοή στην σειρά. Η ταινία ξεκινάει με μια γρήγορη αναφορά στις προηγούμενες περιπέτειες της Alice αλλά γρήγορα γίνεται αντιληπτό πως η νέα ταινία δεν είναι συνέχεια της προηγούμενης, αλλά μια νέα αρχή ίσως, καθώς σεναριακά υπάρχει ένα ανεξήγητο κενό ανάμεσα στο τέλος της 4ης και την αρχή της 5ης ταινίας. Η δράση δεν αργεί να ξεκινήσει ενώ δεν σταματά ποτέ, καθώς στην ήδη μικρή διάρκεια της ταινίας, χρόνος για διαλόγους και εξέλιξη χαρακτήρων δεν υπάρχει, αφού τα ζόμπι και τα υπόλοιπα τέρατα δεν αφήνουν τους ήρωες της ταινίας ούτε λεπτό. Η φιλοσοφία της ταινίας μοιάζει πολύ με video game, με τις σκηνές να μοιάζουν με πίστες που αφού τις περάσεις πας αμέσως στην επόμενη. Ένα ακόμα στοιχείο αλλαγής στην σειρά είναι η επαναφορά χαρακτήρων γνώριμων από τα βιντεοπαιχνίδια, αλλά και η μεταφορά γνωστών τεράτων από αυτά.
Αν η μονοδιάστατη εξέλιξη της ιστορίας μπορεί να ενοχλήσει τον θεατή, εκεί που η δουλειά του Anderson αποζημιώνει είναι στις σκηνές δράσης και στις τεχνικές που χρησιμοποιεί. Τόσο στο πανέμορφο reverse slo-mo της αρχικής σκηνής όσο και στις καταπληκτικές χορογραφίες των μαχών, το επίπεδο της παραγωγής φαίνεται υψηλό και στοχευμένο στην διασκέδαση του θεατή. Το πακέτο ολοκληρώνεται με την σωστή, για το είδος της ταινίας, χρήση του 3D, καθώς είναι από τις λίγες ταινίες στις οποίες η τρίτη διάσταση προσθέτει ουσιαστικά στοιχεία. Το cast προφανώς δεν γίνεται παρά να ξεκινάει με την γυναίκα του Paul Anderson, Milla Jovovich, στον ρόλο, που φυσικά την έχει σημαδέψει, της Alice. Στο πλευρό της βλέπουμε την ξανθιά (!) Sienna Guillory στον ρόλο της Jill Valentine, την Michelle Rodriguez σε διπλό ρόλο, την Bingbing Li ως Ada Wong, νέα βοηθό της Alice και ο Johann Urb στον ρόλο του Leon Kennedy.
Το Resident Evil Retribution προσπαθεί να επανασυνδεθεί με την αισθητική και την ιστορία (όσο μπορεί πια) των βιντεοπαιχνιδιών στα οποία βασίζεται. Η επαναφορά χαρακτήρων όπως η Jill Valentine και η εμφάνιση του Leon Kennedy και της Ada Wong (χαρακτήρες από τα παιχνίδια) και οι τρομερές μάχες με τέρατα που έχουμε ξαναδεί στα παιχνίδια, κάνει την ταινία must για τους λάτρεις της σειράς, αλλά και γενικότερα για τους λάτρεις της ασταμάτητης δράσης, καθώς η ταινία στέκεται εύκολα ως αυτόνομη.

Τρίτη 18 Σεπτεμβρίου 2012

Dinosaur Jr. - I Bet On Sky

Φέτος το φθινόπωρο έχουμε αρκετές, πολύ καλές δισκογραφικές επιστροφές από συγκροτήματα με μεγάλο παρελθόν. Μία από αυτές τις επιστροφές είναι και η κυκλοφορία του 10ου στούντιο άλμπουμ μιας πολυλατρεμένης μπάντας από την Μασαχουσέτη των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο λόγος για τους Dinosaur Jr. οι οποίοι συνεχίζουν να ηχογραφούν καταπληκτικές rock μελωδίες βουτηγμένες σε πολύ αλτερνατίβα, αγγίζοντας τώρα τελευταία και το indie. Το συγκρότημα είναι ενεργό από το 1985 και μέχρι το 1997 είχε κυκλοφορήσει 7 δίσκους, γνωρίζοντας μεγάλη αποθέωση από εκατομμύρια οπαδούς. Κάπου εκεί το αμερικανικό τρίο έκανε ένα «διάλειμμα» για να επανενωθεί το 2005 και να βγάλει άλλα δύο άλμπουμ. Ο φετινός Σεπτέμβρης φέρνει την ολοκαίνουρια δισκογραφική δουλειά των Dinosaur Jr. με τον τίτλο “I Bet On Sky” που αναμενόταν από τους πολλούς οπαδούς της μπάντας.
Ηλεκτρική κιθάρα σε παραμόρφωση, ντραμς που κάποιες στιγμές εξηγεί γιατί το συγκεκριμένο όργανο θεωρείται πορωτικό σε ένα τέτοιο είδος μουσικής και τα φωνητικά του J Mascis που θυμίζουν grunge καταστάσεις. Όλα αυτά σε 10 τραγούδια, τα οποία ακούς και ξανακούς χωρίς καμία κούραση. Σίγουρα η «σκληρή» πλευρά της μουσικής των Dinosaur Jr. μάλλον έχει περάσει αντιστρεπτή. Ωστόσο, η εξαιρετική alternative ροκ μουσική τους δεν σε αφήνει να ξενερώσεις και απλά χαίρεσαι να ακούς τα κομμάτια τους. Αν εξαιρέσεις την μία και μοναδική κοιλιά των “Almost Fare” και “Stick A Toe In”, ο δίσκος κυμαίνεται σε πολύ υψηλά επίπεδα. Υπάρχει μια συνοχή, μια ροή που σε κάνει να αφεθείς και να χαρείς με τις μελωδίες των Αμερικανών. Αυτό συμβαίνει αμέσως με το άνοιγμα του άλμπουμ και τα δύο πρώτα κομμάτια που εκπλήσσουν ευχάριστα.
Το “I Bet On Sky” δικαιολογεί το ένδοξο δισκογραφικό παρελθόν που έχουν οι Dinosaur Jr., οι οποίοι δεν σταματάνε για κανένα λόγο. Το προηγούμενο άλμπουμ τους “Farm” είχε δεχθεί διθυραμβικές κριτικές και δικαίως και παρόλο αυτά, οι τύποι συνεχίζουν να συνθέτουν τρομερά τραγούδια. Προφανώς και συνθέτουν τρομερά αφού είναι οι Dinosaur Jr. και έτσι μας έχουν μάθει αλλά το θέμα που υπάρχει εδώ είναι αν αυτό το μεγάλο όνομα θα μπορούσε να κυκλοφορήσει και κάτι ακόμα πιο δυνατό. Πέρα τούτου, το “I Bet On Sky” αποτελείται από μεστούς και δεμένους ήχους συγκαταλέγεται ήδη στην λίστα με τους καλύτερους δίσκους για φέτος.

Δευτέρα 17 Σεπτεμβρίου 2012

Yellowcard – Southern Air

Από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 και μέχρι τις αρχές της νέας χιλιετίας ένα καινούριο punk ρεύμα είχε αναπτυχθεί πολύ στις Ηνωμένες Πολιτείες γνωρίζοντας τεράστια επιτυχία παγκοσμίως. Ένα punk που δεν έμοιαζε με εκείνο των παλιών εποχών των Sex Pistols, των Ramones ή των Clash. Μια μουσική που περιείχε «βρώμικη» κιθάρα, κρουστά που εκρήγνυνται, κάπως «ελαφρούς» στίχους και φυσικά τυπάδες να κάνουν skate. Έτσι, αρχίζουν σταδιακά να σκάνε συγκροτήματα με γνωστότερα τους Offspring (Days Go By) και τους Limp Bizkit. Κάπου ανάμεσα σε όλες αυτές τις μπάντες υπάρχουν και οι Yellowcard όπου συνεχίζουν να κυκλοφορούν τους δίσκους τους με συνέπεια από το 1997. Σχετικά γρήγορα βγάζουν το όγδοο στούντιο άλμπουμ τους αφού η τελευταία δισκογραφική δουλειά τους πραγματοποιήθηκε πέρσι τον Μάρτιο. Όπως και να έχει το πράγμα, οι Yellowcard κυκλοφορούν φέτος το καλοκαίρι ολοκαίνουρια τραγούδια υπό τον τίτλο “Southern Air”.0

Βασικό χαρακτηριστικό των Yellowcard που τους διακρίνει από τα υπόλοιπα punk συγκροτήματα είναι συμβολή του βιολιού στα τραγούδια. Καταφέρνουν να συνδυάσουν τον ήχο του βιολιού με τις παραμορφώσεις της κιθάρας και των δυνατών κρουστών. Ο δίσκος ανοίγει έτσι όπως πρέπει να ανοίξει ένας punk δίσκος. Γρήγορος ρυθμός καθοδηγούμενος από τα ντραμς και την κιθάρα και στίχοι που εξαπολύονται με αστραπιαίο τρόπο από τις φωνητικές χορδές του frontman, Ryan Key. Όλα αυτά, όμως, δεν σημαίνουν πως τα τραγούδια που θα ακούσεις θα σε ενθουσιάσουν κιόλας. Από τα 10 κομμάτια του άλμπουμ, 2-3 μπορούν να ξεχωρίσουν. Εξάλλου, πιστεύω ότι δεν γίνεται να μην υπάρχουν επιφυλάξεις κατά την ακρόαση των τραγουδιών. Και αυτό, διότι το συγκεκριμένο είδος μουσικής έχει πεθάνει για τα καλά και πολύ δύσκολα μπορεί να αναγεννηθεί. Πράγματι, στα τέλη των 90’s αυτή η μουσική ήταν ξεχωριστή και πολύ επιτυχημένη. Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, τα συγκροτήματα που ανήκαν στην μουσική σκηνή εκείνων των χρόνων δείχνουν να προσπαθούν μάταια να ανακάμψουν.
Έτσι, ένας φανατικός οπαδός της punk μουσικής και πόσο μάλλον ένας φαν των Yellowcard, που ακόμα συνεχίζει να ακούει το πολύ καλό “Ocean Avenue” του 2003, σίγουρα δεν θα ενθουσιαστεί με το τελευταίο τους πόνημα. Το “Southern Air” μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί ένας βαρετός δίσκος από τον οποίο δεν κρατάς και πολλές καλές στιγμές.

Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2012

Parov Stelar – The Princess Part I & II

Αποτελεί έναν εκ των δημιουργών αυτού που λέμε electroswing, δηλαδή ένα μείγμα jazz μελωδιών με ηλεκτρονικά στοιχεία που έχει ως αποτέλεσμα στο τέλος μια χορευτική μουσική. Καταφέρνει να ξεσηκώνει το ακροατήριό του στις συναυλίες του αλλά και γενικά τον κόσμο στα μαγαζιά όπου παίζει η μουσική του. Έρχεται από την Αυστρία και ονομάζεται Parov Stelar, επομένως τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Αποτελεί πηγή έμπνευσης για πολλούς καλλιτέχνες του συγκεκριμένου είδους μουσικής, όπως οι Γάλλοι Caravan Palace (Panic). Στις αρχές της νέας χιλιετίας ξεκίνησε να δραστηριοποιείται δισκογραφικά και έκτοτε έχει κυκλοφορήσει 7 δίσκους ενώ φέτος επιστρέφει με την «Πριγκίπισσα», την οποία παρουσιάζει σε δύο μέρη.
To “The Princess”, λοιπόν, κυκλοφορεί σε δύο άλμπουμ και συνολικά 28 τραγούδια είναι έτοιμα να μας συναπάρουν με τις χορευτικές μελωδίες. Το υπέροχο και προφανώς πολύ επιτυχημένο «κόλπο» του Parov Stelar είναι η ένωση διαφορετικών εποχών. Μελωδίες από παλιές δεκαετίες όταν το swing είχε ανθίσει για τα καλά και βρισκόταν στην κορυφή των τότε μουσικών συνδυάζονται με τα σημερινά beat-άκια και το αποτέλεσμα είναι να έχεις κολλημένα τα αυτιά σου σε κάθε νότα την στιγμή που κουνάς το πόδι σου ρυθμικά διότι η χορευτική διάθεση που αναδύει δεν σε αφήνει να μείνεις απαθής στην μουσική. Πολύ όμορφες οι εναλλαγές στα φωνητικά από γυναικεία σε ανδρικά και αντίστροφα, πράγμα που δεν κάνει τον δίσκο μονότονο. Εξάλλου, δεν θα μπορούσε το άλμπουμ να είναι μονότονο αφού το κάθε τραγούδι διαφέρει πολύ από το προηγούμενό του, πράγμα και αυτό δύσκολο όταν μιλάμε για τόσα πολλά κομμάτια. Προς το κλείσιμο της πρώτης «πριγκίπισσας» ακούμε τον Αυστριακό καλλιτέχνη να κατεβάζει κάπως τους νότους και το ανεβαστικό τέμπο, δείχνοντάς μας και μια άλλη όψη από το είδος που συνθέτει.
Το δεύτερο μέρος ανοίγει όπως και το πρώτο, δηλαδή χορευτική διάθεση και μάλιστα λίγο περισσότερη απ’ ότι το Part 1. Εδώ συναντάμε περισσότερο το swing, την κιθάρα να κυριαρχεί στην μουσική και περισσότερη τρομπέτα. Σε ολόκληρη την μία ώρα που διαρκεί το μέρος δεύτερο τα beat-άκια δεν σταματάνε να ηχούν ενώ και το πιάνο παίρνει την κατάσταση στα χέρια του πιο πολύ από πριν. Ανεβαστικός ρυθμός και ο χορός δεν σταματάει για κανένα λόγο. Ο δεύτερος δίσκος είναι στην ουσία ένα γύρισμα σε παλαιότερα τραγούδια με μια διαφορετική μουσική ματιά από τον Parov Stelar. Είναι κομμάτια που τον έκαναν ευρέως γνωστό και που παρουσιάζονται εδώ «πειραγμένα» από τον ίδιο τον συνθέτη τους. Μια πολύ καλή προσέγγιση αυτών των κομματιών που σε κάνουν να χορεύεις ασταμάτητα αλλά μέχρι εκεί. Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να ακούστεί αυτός ο δίσκος πολύ χωρίς να κουράσει, όπως το πρώτο μέρος του άλμπουμ.

Το ότι το τέμπο στο δεύτερο μέρος είναι πιο γρήγορο και ανεβαστικό δεν σημαίνει κιόλας ότι είναι και ο δεύτερος δίσκος είναι και καλύτερος από τον πρώτο. Προσωπικά, διαλέγω το Part 1 για λιώσιμο διότι διαθέτει περισσότερες όψεις. Electro swing, beats που ξεσηκώνουν και είναι και πιο μεστό. Το φετινό διπλό άλμπουμ του Parov Stelar δεν αποτελεί πλέον έκπληξη. Το “The Princess” είναι ένας αριστουργηματικός δίσκος που αγγίζει το αψεγάδιαστο. Απλώς τον βάζεις να παίζει και εσύ χάνεσαι στις ξεσηκωτικές μελωδίες οι οποίες ταιριάζουν για όλες τις φάσεις, χαλαρός και καθιστός ή όρθιος και να χορεύεις. Ο Parov Stelar ίσως είναι ο κορυφαίος αυτή την στιγμή σε αυτό το είδος της μουσικής και δικαίως αφού το “The Princess” είναι σίγουρα μία από τις καλύτερες δισκογραφικές δουλειές του 2012 και θα ακούγεται για πολύ ακόμα. Τέλος, πολλά συγχαρητήρια αξίζει και η μπάντα του 37χρονου συνθέτη η οποία αποτελείται από τους Cleo Panther(φωνή), Max The Sax(σαξόφωνο), Jerry Di Monza(τρομπέτα), Michael Wittner(μπάσο), Willie Larsson Jr.(κρουστά), Gerd Schneider, Klaus Hainy και Wolfgang Stieger.

Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2012

Ματούλα Ζαμάνη – Varligali

Την πρωτοείδα το 2010 στο πλευρό του Θανάση Παπακωνσταντίνου (Ο Ελάχιστος Εαυτός) να ερμηνεύει καταπληκτικά τα τραγούδια του Λαρισαίου τραγουδοποιού. Κάπου εκεί άρχισε να ξεπηδάει το όνομά της ολοένα και περισσότερο σε μουσικά άρθρα και συνεργασίες με την Μάρθα Φριντζήλα (Η Μ. Φριντζήλα Τραγουδά Θέμο Σκανδάμη), την Ορχήστρα του Δρόμου μέχρι που την συναντήσαμε και με τους Burger Project (We Live in Athens) και τώρα πλέον κάνει τα δικά της live σε μουσικές σκηνές (παρέα με τους Angry Birds). Η Ματούλα Ζαμάνη, όμως, δεν δείχνει να επηρεάζεται από όλα αυτά και συνεχίζει τον χαβά της, δηλαδή να τραγουδάει. Πριν λίγο καιρό, πέρα της ιδιότητας της τραγουδίστριας, μάθαμε και εκείνη της συνθέτριας. Ο πρώτος δίσκος της Ματούλας Ζαμάνη είναι γεγονός με 11 τραγούδια υπό τον τίτλο “Varligali”.
Καταρχάς, το “Varligali”, σύμφωνα με την (πλέον) τραγουδοποιό, σημαίνει «πέρα – δώθε» στα βλάχικα. Οι στίχοι και η μουσική των κομματιών είναι της Ματούλας Ζαμάνη, με εξαίρεση ένα του οποίου τους στίχους έχει γράψει ο Γιάννης Σιούτης και το διασκευασμένο «Μην μου Ξυπνάς το Παρελθόν» σε μουσική Σταύρου Κάξου και στίχους Χαράλαμπου Βασιλειάδη . Ο δίσκος ανοίγει με το καταπληκτικό “Aamononoke” που σε προϊδεάζει με τον πιο ευχάριστο τρόπο για την συνέχεια. Το καλό και μάλλον δυνατό σημείο του άλμπουμ είναι ο στίχος, ο οποίος μιλάει για τα συναισθήματα που γεννιούνται στην ανθρώπινη φύση ενώ οι στίχοι που μπορούν να θεωρηθούν κάπως πιο ανάλαφροι δίνουν μια αστεία αλλά και αληθινή πλευρά στα κομμάτια. Από την άλλη μεριά, σε πολλά σημεία οι συνδυασμοί πολλών διαφορετικών ήχων προξενεί μια δυσαρέσκεια, όπως η «Φολέγανδρος» που κατα τ’ άλλα είναι ένα όμορφο τραγούδι. Για το κλείσιμο η νεαρή ερμηνεύτρια κράτησε ένα αστείο κομμάτι, με τον τίτλο – λογοπαίγνιο «Αρνήσου το Αρνί σου», και κάποιες κουβέντες της με την μπάντα της κατά την ηχογράφηση.
Η πειραματική σκοπιά στις μουσικές είναι έντονη και γι’ αυτό ίσως τα κομμάτια κάποιες φορές ξενίζουν. Όπως, επίσης, και η «σταθερότητα» της φωνής που νομίζω πως κάνει όλα τα τραγούδια πάνω κάτω του ίδιου μήκους κύματος. Φαινόταν αναμενόμενο πως η Ματούλα Ζαμάνη θα έκανε το δικό της δισκογραφικό βήμα και μάλιστα καθόλου καταστροφικό. Μπορεί ο δίσκος να μην εντυπωσιάζει αλλά από τις συνθέσεις της καταλαβαίνεις πως το μέλλον είναι όλο δικό της. Το “Varligali” είναι το πρώτο μουσικό άλμα της Ζαμάνη και αξίζει η ακρόασή του.

Πέμπτη 13 Σεπτεμβρίου 2012

Jessie Ware – Devotion

Η πιτσιρίκα Jessie Ware συνάντησε τον εξαιρετικό παραγωγό SBTRKT και εγένετο το ντεμπούτο δισκογραφικό βήμα της πρώτης. Χωρίς να έχει να παρουσιάσει κάτι μουσικό από πριν, η πρωτάρα Ware ηχογραφεί 11 τραγούδια για τον πρώτο της δίσκο και αποδεικνύει πως μονάχα πρωτάρα δεν μπορεί να θεωρηθεί αφού πολύ απλά ο δίσκος είναι καταπληκτικός. Η 27χρονη ερμηνεύτρια έσκασε την πρώτη βόμβα πολύ πιο πριν με το single “Running” να κυκλοφορεί τον περασμένο Φεβρουάριο και να προκαλεί αίσθηση. Μέχρι να βγει ολόκληρο το άλμπουμ άλλα τρία τραγούδια είδαν τον δρόμο προς τα singles και με αυτό το τρόπο η Jessie Ware έθεσε αρκετούς σε μια αναμονή μέχρι να κυκλοφορήσει ο δίσκος ολοκληρωμένος με τον τίτλο “Devotion”.
Ο ήχος του δίσκου είναι ένα κράμα από pop, soul, r&b που μαζί με την όλη ηλεκτρονική φάση που αποτελεί την βάση σου βγάζει κάτι το ευχάριστο στο άκουσμά του. Δύο είναι οι συνταγές για την επιτυχία του συγκεκριμένου άλμπουμ. Η πρώτη ονομάζεται Dave Okumu (ή SBTRKT) – τραγουδιστής του ηλεκτρονικού συγκροτήματος The Invisible – ο οποίος είναι υπεύθυνος για την εξαιρετική παραγωγή αλλά και για τους στίχους των τραγουδιών. Ο δεύτερος λόγος για την επιτυχία είναι η ίδια η Jessie Ware, ή μάλλον τα καταπληκτικά της φωνητικά. Οι ερμηνείες της είναι φανταστικές και η φωνή της είναι από τις ιδανικότερες για κομμάτια όπως αυτά του δίσκου. Από τα 11 τραγούδια δεν υπάρχει κάποιο που να ξεχωρίζει υπερβολικά από τα υπόλοιπα και να αποτελέσει ένα hit-άκι για το ραδιόφωνο. Απλά αφήνεις να παίζει ο δίσκος και να χαθείς στις soul μελωδίες του.
Το “Devotion” είναι το καλύτερο ντεμπούτο για το ξεκίνημα της Jessie Ware, μιας και αποτελείται από εξαιρετικά τραγούδια και το φως της εμπορικότητας που θα δει, ίσως ειναι μονόδρομος. Σε λίγους μήνες και αφού θα έχει ακουστεί για τα καλά, μπορεί να αποτελεί έναν από τους πιο εμπορικούς δίσκους της χρονιάς. Το θέμα είναι η δισκογραφική επιστροφή της Βρετανίδας αργότερα και κατά πόσο θα μπορέσει να κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ υψηλής παραγωγής και σύνθεσης, όπως το "Devotion".

Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου 2012

To Rome With Love

Η Phyllis και ο Jerry ταξιδεύουν στην Ρώμη για να γνωρίσουν τους γονείς του φίλου της κόρης τους. Ο Jerry, φρέσκος συνταξιούχος, για να ικανοποιήσει τη νοσταλγία του για την δουλειά του, βρίσκει στο πρόσωπο του Ιταλού συμπεθέρου του, ο οποίος διευθύνει ένα γραφείο κηδειών, την επόμενη μεγάλη φωνή της κλασικής μουσικής. Ο Jack σπουδάζει αρχιτεκτονική μαζί με την κοπέλα του, την Sally, όπου κάποια μέρα θα συναντηθεί με τον John, έναν σπουδαίο αρχιτέκτονα, ο οποίος θα προσπαθήσει να αποτρέψει το νεαρό φοιτητή να συνάψει σχέση με την κολλητή φίλη της κοπέλας του. Ο Leopoldo ένα συνηθισμένο πρωϊνό ξεκινάει από το σπίτι του για την δουλειά αλλά δεν φαντάζεται αυτό που τον περιμένει. Έξω από την πόρτα του σπιτιού του τον περιτριγυρίζουν δεκάδες δημοσιογράφοι και φλας και ξαφνικά γίνεται το διασημοτέρο πρόσωπο της Ιταλίας, χωρίς καν να γνωρίζει τον λόγο. Ο Antonio και η Milly ταξιδεύουν στην Ρώμη για να γνωρίσουν τους θείους του πρώτου. Ένα μπέρδεμα, όμως, θα φέρει την Milly να περιπλανιέται στα σοκάκια της πόλης και τον Antonio να μπλέκει χωρίς να το θέλει με την Anna, μια πόρνη.
Αυτές είναι τέσσερις αυτοτελείς ιστορίες που συμβαίνουν στο κέντρο της «αιώνιας πόλης». Ο Woody Allen συνεχίζει ακάθεκτος να γυρίζει ταινίες σε ευρωπαϊκές χώρες και αυτή την φορά την τιμητική της την είχε η Ρώμη. Γνώριμα σκηνικά για τον Αμερικανό σκηνοθέτη και ιστορίες που περιστρέφονται γύρω από τον ρομαντισμό, την αγάπη, τον έρωτα, την απιστία, το ψέμα, την απληστία και γενικά όσα παρουσιάζει στις ταινίες του τα τελευταία χρόνια. Οι τέσσερις πλοκές δεν ενθουσιάζουν με το σενάριό τους, ωστόσο υπάρχουν πράγματα που μπορούμε να κρατήσουμε και να αφήσουμε. Προφανώς, τα όμορφα πλάνα από την Ρώμη αξίζουν πολύ και μπορούν να σε πείσουν να την επισκεφθείς. Η σκηνοθεσία του Allen είναι, επίσης, εξαιρετική με τα περάσματα από την μία ιστορία στην άλλη χωρίς να χάνεσαι αλλά και να κρατιέσαι σε μια «εγρήγορση». Εκτός αυτών, όμως, όσο και να το θέλουμε δεν μας μένει κάτι παραπάνω από την ταινία, αφού σεναριακά δεν εκπλήσσει και εδώ και χρόνια φαίνεται ο Woody Allen να επαναλαμβάνεται μέχρι αηδίας.
Σύνηθες θέμα είναι η ταινία, στην οποία παίζει ο ίδιος ο Woody Allen να μην αρέσει σε πολλούς. Οι κινήσεις του, οι αντιδράσεις του, ακόμα και οι αστείες ατάκες του έχουν γίνει προβλέψιμες. Ωστόσο, υπάρχει πληθώρα μεγάλων ηθοποιών που δεν σε αφήνει ασυγκίνητο. Καταρχάς, για τον Roberto Benigni δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Ο τύπος παίζει αυτό που είναι, δηλαδή έναν ανοιχτό άνθρωπο, γεμάτο χαρά και ενθουσιασμό και που ανεβάζει από μόνος του την ταινία. Τρομερός ρόλος στο φιλμ είναι εκείνος του Alec Baldwin (Rock of Ages) που προσφέρει άφθονο γέλιο. Οι νεαροί της παρέας, Jesse Eisenberg, Greta Gerwig και Ellen Page, δίνουν μια φρεσκάδα, η οποία όμως δεν είναι ικανή για να εντυπωσιάσει. Τέλος, η Penelope Cruz στον ρόλο της πόρνης μάλλον περνάει αδιάφορη.
Μετά το “Midnight in Paris” (ναι, ήταν πολύ καλή ταινία) ο γνωστός σκηνοθέτης επιστρέφει παρουσιάζοντάς μας την ιταλική πρωτεύουσα και την κουλτούρα των Ιταλών. Όμως, φαίνεται να έχει περάσει η μπογιά του και επιπλέον δεν κάνει κάτι γι’ αυτό. Τα τελευταία χρόνια (για να μην πω την τελευταία δεκαετία) επεναλαμβάνεται ενώ το σενάριό του είναι κάτι παραπάνω από βαρετό. Όχι ότι το “To Rome With Love” δεν αξίζει την ευκαιρία του, απλώς στο τέλος της προβολής θα βγει μια φωνή από μέσα σου ψιθυρίζοντας «άλλο ένα κλασικό δύωρο Woody Allen».

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More