Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Κυριακή 23 Σεπτεμβρίου 2012

Dreams of a Life / 18ες Νύχτες Πρεμιέρας

Ένα πρωϊνό του 2006 μεσίτες επισκέπτονται μια μονοκατοικία την οποία αποφάσισαν να θέσουν προς ενοικίαση. Ο λόγος που τους οδήγησε στην συγκεκριμένη απόφαση είναι η συνεχή απουσία της γυναίκας που έμενε εκεί, με αποτέλεσμα να βγάλουν το σπίτι εγκαταλελειμμένο. Παραβιάζοντας την πόρτα για να μπουν παρατήρησαν ένα φρικτό σκηνικό στο εσωτερικό της κατοικίας, την τηλεόραση ανοιχτή, κάτι τυλιγμένα χριστουγεννιάτικα δώρα στο πάτωμα και τον σκελετό της νεαρής Joyce Vincent. Τότε ξεκίνησαν οι έρευνες για τα αίτια του θανάτου της κοπέλας. Το πόρισμα που βγήκε ήταν πως η 38χρονη είχε πεθάνει το 2003 και στα επόμενα τρία χρόνια δεν υπήρξε κανένας άνθρωπος που προσπάθησε να μάθει νέα της.
Η Carol Morley γράφει και σκηνοθετεί ένα δραματικό φιλμ με θέμα το κενό που μπορεί να υπάρξει στην ψυχή του ανθρώπου και πώς αυτό μπορεί να τον οδηγήσει σε άσχημα αποτελέσματα για την ζωή του. Ένα κενό που πολλές φορές είναι απόρροια των εποχών που ζούμε, εποχών όπου η επικοινωνία αναπτύσσεται με γρήγορους ρυθμούς και παρόλο αυτά η ανθρώπινη ψυχή δεν καλύπτεται. Δεν είναι τυχαίο πως η ιστορία εκτυλίσσεται στο Λονδίνο, σε μια μεγαλούπολη με εκατομμύρια κατοίκους. Η Joyce φεύγει από την ζωή και κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να ρωτήσει, να ψάξει για την ίδια αυτά τα τρία χρόνια που είχε εξαφανιστεί. Έτσι, η σκηνοθέτις έχει στόχο να ανακαλύψει όσα περισσότερα μπορεί γύρω από το συγκεκριμένο θέμα συλλέγοντας αρκετές αναφορές από φιλικά και κοντινά πρόσωπα της Joyce αλλά και από τους συνεργάτες της στην δουλειά.
Η ταινία έχει τον χαρακτήρα του ντοκιμαντέρ, με διάφορα άτομα να μιλούν για την ζωή και τον τύπο της Joyce Vincent και γι’αυτό δεν στέκεσαι πολύ στην σκηνοθεσία και στον ρόλο της Zawe Ashton ως Joyce. Η ιστορία ξετυλίγεται σταδιακά, χωρίς να κουράζει ενώ όσο προχωράμε προς το θάνατο της 38χρονης σε κρατάει ολοένα και περισσότερο. Το “Dreams of a Life” δεν είναι πολύ δυνατή ταινία, ωστόσο θα σε κάνει να σκεφτείς την μοναχικότητα που μπορεί να έχει μέσα ένας άνθρωπος, ασχέτως αν περιβάλλεται από πολλούς ανθρώπους.

Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου 2012

Mushrooming / 18ες Νύχτες Πρεμιέρας

Ο Aadu είναι ένας Εσθονός πολιτικός που δέχεται τα πυρά των δημοσιογράφων για κάποιες λάθος επιλογές προώθησής του. Σε ένα ταξίδι στην εξοχή με την γυναίκα του, με σκοπό να μαζέψουν μανιτάρια από το δάσος, θα συναντήσουν τον Zak, έναν διάσημο ροκά, ο οποίος θα τους ακολουθήσει για να τον πάνε μετά στην πόλη. Στην διαδρομή, ο Aadu πληροφορείται πως ένα σκάνδαλό του πρόκειται να μαθευτεί, ενώ το δάσος στο οποίο έχουν βρεθεί δεν φαίνεται καθόλου φιλόξενο. Γρήγορα όλοι θα βρεθούν σε πρωτόγνωρες καταστάσεις, καθώς θα αναγκαστούν να περάσουν την νύχτα στο δάσος.
Ο Toomas Hussar κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με το Mushrooming, στο οποίο υπογράφει και το σενάριο. Πρόκειται για μια σουρεαλιστική, μαύρη κωμωδία, που περιέχει όμως και αρκετές στιγμές τρόμου και έντονου σασπένς. Ο Hussar επιλέγει να σατιρίσει μέσα από την ταινία του τον βρόμικο κόσμο της πολιτικής και, περισσότερο, τον media, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα όλοι οι άλλοι. Η ταινία φαίνεται πως έχει κάτι να πει αλλά ο Hussar, ως άπειρος άλλωστε, δεν καταφέρνει να μεταφέρει αυτό που υπόσχεται η ταινία στο τελικό αποτέλεσμα. Τα αστεία είναι καλά αλλά όχι αρκετά, ενώ η “γροθιά” στο σύστημα που υπονοείται, τελικά δεν έρχεται ποτέ, καθώς και σε αυτό τον τομέα μένει στην μετριότητα. Αυτό που σώζει όμως όλη την ταινία, είναι το πολύ καλό τέλος της.
Τo Mushrooming είναι από τις ταινίες που δημιουργούν περισσότερες προσδοκίες από αυτές που μπορούν να φέρουν εις πέρας. Ο Toomas Hussar κάνει αρκετά καλή δουλειά για πρωτάρης, αλλά το αποτέλεσμά του δεν έχει κάτι για να ξεχωρίσει, είτε ως κωμωδία είτε ως σάτιρα, και μάλλον θα αφήσει τον θεατή αδιάφορο.

Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου 2012

Eden / 18ες Νύχτες Πρεμιέρας

Η Hyun Jae είναι μια νεαρή κοπέλα Ασιατικής καταγωγής, που βοηθάει τους γονείς της στο μαγαζί που έχουν και το βράδυ βγαίνει με την φίλη της σε μπαρ, αν και η ηλικία της το απαγορεύει. Η αφέλειά της θα την ρίξει σε χέρια απαγωγέων και γρήγορα θα βρεθεί μπλεγμένη σε κύκλωμα εμπορίου λευκής σαρκός. Εκεί, οι απαγωγείς της θα την υποχρεώσουν να εκδίδει τον εαυτό της και να υπομένει τις επιθυμίες του κάθε πελάτη. Η Eden, όπως θα μετονομαστεί η κοπέλα, θα χρειαστεί να κάνει ότι μπορεί για να επιβιώσει από αυτό το καθημερινό μαρτύριο.
Η ανερχόμενη σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας, Megan Griffiths, προσπαθεί να γνωστοποιήσει την αληθινή αυτή ιστορία και μαζί της, να ξυπνήσει το ενδιαφέρον των πολιτών για αυτό το μεγάλο και υπαρκτό πρόβλημα. Το Eden είναι μια ταινία που ακολουθεί την μεταμόρφωση της μικρής, αφελής κοπέλας με τα σιδεράκια, Hyun Jae, στην γεμάτη θέληση για επιβίωση και έτοιμη για όλα, Eden. Η Griffiths εστιάζει περισσότερο πάνω στην πρωταγωνίστρια της και αφήνει σε δεύτερο πλάνο τις συνθήκες διαβίωσης πολλών άλλων γυναικών και την οργάνωση μια τεράστιας παράνομης επιχείρησης. Η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Eden μεταφέρεται στον θεατή χωρίς υπερβολές, καθώς όσα δεν φαίνονται ευκόλως εννοούνται. Η Jamie Chung, γνωστή από το Αμερικάνικο MTV, εκπλήσσει τους πάντες με την ερμηνεία της στον ρόλο της Eden και σίγουρα βάζει το όνομά της στη λίστα με τα πιο ανερχόμενα ταλέντα. Άλλο ένα δυνατό κομμάτι της ταινίας είναι η φωτογραφία της, καθώς τα απειλητικά και ερημικά τοπία στα οποία γυρίστηκε βοηθούν ακόμα περισσότερο τον θεατή να κατανοήσει την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Eden.
Το Eden ασχολείται με ένα πολύ καυτό θέμα και μια πραγματική ιστορία. Η Griffiths εστιάζει μάλλον περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε στην προσωπική ιστορία της Eden, και αφήνει (αρκετά) πίσω το γενικότερο πρόβλημα, δημιουργώντας μια ταινία σκληρή ταινία επιβίωσης που προσπαθεί όμως να αφυπνίσει και τους θεατές ενώ, η μεγάλη ερμηνεία της Jamie Chung δεν γίνεται να περάσει απαρατήρητη. Η ταινία μάγεψε το κοινό του SXSW όπου κέρδισε και το Βραβείο Κοινού.

Safety Not Guaranteed / 18ες Νύχτες Πρεμιέρας

Στην στήλη με τις αγγελίες στην εφημερίδα εμφανίζεται η παρακάτω «Ζητείται κάποιος να πάει πίσω στον χρόνο μαζί μου. Δεν πρόκειται για αστείο. Θα πληρωθεί όταν επιστρέψουμε. Πρέπει να φέρει τα δικά του όπλα. Καμία εγγύηση περί ασφάλειας». Ένας δημοσιογράφος, ο Jeff, θα προσπαθήσει να ανακαλύψει τί κρύβεται πίσω από την αγγελία έχοντας μαζί του δύο νέους βοηθούς, την Darius και τον Arnau. Γρήγορα θα καταλάβουν πως, όπως και ο συντάκτης της αγγελίας, όλοι τους θέλουν να αλλάξουν πράγματα στην ζωή τους.
Η κεντρική ιδέα του σεναρίου του Derek Connolly είναι προσπάθειά μας να διορθώσουμε τα λάθη που κάναμε στο παρελθόν και διαμορφώσανε τις ζωές μας, ενώ εμπνεύστηκε το sci-fi κομμάτι της ταινίας από μία πραγματική αγγελία που ζήταγε έναν συνεπιβάτη για ταξίδι στον χρόνο, που προφανώς ήταν φάρσα. Η ταινία που δημιούργησαν μαζί με τον σκηνοθέτη Colin Trevorrow, είναι μια κωμωδία με έντονο ρομαντικό στοιχείο και μερικές sci-fi πινελιές, που αν και ακούγεται περίεργο σύνολο αρχικά, το αποτέλεσμα, με budget μόλις 750.000, είναι μοναδικό και δικαιώνει. Σημαντικό στοιχείο της επιτυχίας της ταινίας είναι οι πολύ καλές ερμηνείες των πρωταγωνιστών της, καθώς και η εμφανής χημεία μεταξύ αυτών. Οι Aubrey Plaza και Mark Duplass ξεχωρίζουν και δημιουργούν ένα ταιριαστό, ρομαντικό και geeky δίδυμο ενώ ο Jake Johnson και ο Karan Soni συμπληρώνουν μια πολύ καλή και εξίσου περίεργη ομάδα.
Το Safety Not Guaranteed είναι μια ρομαντική κωμωδία φτιαγμένη για τον κόσμο των nerd και των geek. Η πολύ καλή Aubrey Plaza και το πρωτότυπο και καλογραμμένο σενάριο της, για το οποίο άλλωστε η ταινία βραβεύτηκε στο φεστιβάλ του Sundance, εγγυούνται πως ο θεατής θα ευχαριστηθεί με την επιλογή του.

Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου 2012

The Killers – Battle Born

Από το 2004 όπου σχηματίστηκαν έχουν χτίσει το όνομά τους με χρυσά γράμματα στην ιστορία της παγκόσμιας, ροκ μουσικής σκηνής. Ξεκίνησαν με το καταπληκτικο ντεμπούτο τους “Hot Fuss”, συνέχισαν με το τρομερό – απίστευτο – αριστουργηματικό “Sam’s Town” που τους εκτόξευσε στην κορυφή των charts πάρα πολλών χωρών ενώ το 2008 πραγματοποίησαν μία στροφή προς το ηλεκτρονικό σκηνικό με το “Day & Age”, απογοητεύοντας αρκετούς φαν της μπάντας. Φέτος έφτασε η στιγμή για την πολυαναμενόμενη επιστροφή του συγκροτήματος, το οποίο δεν είναι άλλο από τους Killers. Η 5μελής μπάντα έκανε 4 χρόνια να κυκλοφορήσει κάτι καινούριο και επιτέλους το “Battle Born” είναι εδώ.
Ο ήχος που μας έχουν συνηθίσει οι τέσσερις από το Las Vegas παραμένει σε γενικές γραμμές ο ίδιος και σε αυτό τον δίσκο. Βλέπουμε, όμως, σταδιακά το αμερικανικό γκρουπ να στρέφεται ολοένα και περισσότερο προς την pop-rock μουσική, αφήνοντας την «βρώμικη» ηλεκτρική κιθάρα και τα δυνατά κρουστά. Προσωπικά, πιστεύω πως με αυτή την μουσική συνέχεια που έχουν οι Killers θα χάσουν μια μεγάλη μερίδα των οπαδών τους, οι οποίοι τους λάτρεψαν για τα πορωτικά τραγούδια τους. Όχι ότι οι μελωδίες τους τώρα δεν είναι ανεβαστικές, το αντίθετο μάλιστα. Αλλά λείπει αυτο το κιθαριστικό riff-άκι, το ρεφρέν που θα σου κολλήσει αμέσως στο μυαλό και που θα το σιγοτραγουδήσεις από την πρώτη κιόλας αρκόαση. Και τί να κάνουν; Να αναπαυθούν στις δάφνες τους και βγάλουν κομμάτια – επιτυχίες που θα παίζονται στο ραδιόφωνο; Προφανώς και όχι, διότι ένα συγκρότημα που σέβεται την μουσική που παίζει και τους ακροατές του πρέπει να προσπαθεί να προχωρήσει μουσικά, να μπει σε νέα μονοπάτια και να δοκιμάσει καινούρια πράγματα. Εξάλλου, αυτός ο δίσκος δεν μπορεί να θεωρηθεί «πείραμα», αφού αυτό έγινε με τον προηγούμενο το 2008.
Δεν είναι, λοιπόν, έκπληξη πως τα τραγούδια από το “Battle Born” που τραβούν την προσοχή είναι εκείνα που περιλαμβάνουν περισσότερη ηλεκτρική κιθάρα και λιγότερο συνθεσάϊζερ. Σίγουρα θα χρειαστείς αρκετές ακροάσεις για να κατασταλάξεις σε πλευρά θα βρίσκεσαι. Σε αυτή του ενθουσιασμού γι’ αυτό που μόλις άκουσες ή στην άλλη με εκείνους που ξενέρωσαν. Βέβαια υπάρχει και η ενδιάμεση λύση του χαίρομαι να ακούω τα συγκεκριμένα κομμάτια αλλά μέχρι εκεί. Έτσι, ο Brandon Flowers μαζί με την παρέα του παρουσιάζουν έναν ώριμο δίσκο, στον οποίο αν επιμείνεις σίγουρα θα ψαρέψεις κάτι καλό. Αρχικά, το πρώτο single “Runaways” που στην αρχή ξίνισε. Με την πάροδο του χρόνου όμως το λάτρεψα και πολύ πιθανό να αποτελεί μία εκ των κορυφών του άλμπουμ. Βασικό χαρακτηριστικό των Killers είναι το ανεβαστικό τέμπο που διαθετούν τα τραγούδια τους κι ας μην είναι hitάκια. Τρανά παραδείγματα το “Flesh and Bone” που κάνει την αρχή και το εξαιρετικό “The Rising Tide” που είναι απο εκείνα τα κομμάτια που σου μένουν. Δεν ξέρω όμως πόσες ευκαιρίες μπορεί να δώσει κάποιος σε ορισμένα κομμάτια (ελάχιστα ειναι στον δίσκο), τα οποία είναι πολύ υποτονικά, όπως το “Be Still”. Ωστόσο, στο κλείσιμο του άλμπουμ υπάρχει το ομώνυμο τραγούδι, όπου είναι πραγματικά μια κομματάρα και μας θυμίζει κάτι από τους παλιούς, πορωτικούς Killers.

Μία από τις πολυαναμενόμενες κυκλοφορίες του φθινοπώρου συνέβη και το λογικό είναι πως το άλμπουμ θα φτάσει τα ίδια επίπεδα εμπορικότητας με τα προηγούμενα άλμπουμ. Ο δίσκος των Killers δεν είναι άσχημος ενώ αρκετά σημεία του αγγίζουν τα παλαιότερα καταπληκτικά τραγούδια του συγκροτήματος που ακόμα παίζονται. Απλώς χρειάζεται τον χρόνο του για να το συμπαθήσεις. Το “Battle Born” σίγουρα δεν θα περάσει απαρατήρητο αλλά δύσκολα θα ανέβει σε υψηλές θέσεις σε λίστες των καλύτερων δίσκων καθώς λείπουν επικά κομμάτια του στυλ "When You Were Young", "Somebody Told Me", "Read My Mind" και πάει λέγοντας.

Τετάρτη 19 Σεπτεμβρίου 2012

Resident Evil Retribution

Η Alice ξυπνάει μέσα στις εγκαταστάσεις της Umbrella Corporation όπου κρατείται και ανακρίνεται. Η Umbrella έχει βάλει ως στόχο την εξαφάνιση του ανθρώπινου είδους και γι' αυτό ετοιμάζει νέες λεγεώνες από σαρκοφάγα τέρατα. Η Alice, η μοναδική ελπίδα των ανθρώπων στην μάχη για την επιβίωση, θα χρειαστεί να παλέψει πολύ σκληρά για να αποδράσει αλλά και να καταστρέψει τις εγκαταστάσεις της Umbrella. Σε αυτό θα την βοηθήσουν κάποιοι παλιοί φίλοι και μερικοί νέοι σύμμαχοι, ενώ θα συναντήσει αναπάντεχα και κάποιους γνώριμους από το παρελθόν.
Με την πέμπτη ταινία της σειράς, το Resident Evil κλείνει 10 χρόνια στον κινηματογράφο και σίγουρα, ο Paul W.S. Anderson δεν θα μπορούσε να προβλέψει την πορεία του franchise όταν σκηνοθετούσε την πρώτη ταινία της σειράς. Στο Retribution αναλαμβάνει ξανά την θέση του σκηνοθέτη και του σεναριογράφου και προσπαθεί να δώσει μια νέα πνοή στην σειρά. Η ταινία ξεκινάει με μια γρήγορη αναφορά στις προηγούμενες περιπέτειες της Alice αλλά γρήγορα γίνεται αντιληπτό πως η νέα ταινία δεν είναι συνέχεια της προηγούμενης, αλλά μια νέα αρχή ίσως, καθώς σεναριακά υπάρχει ένα ανεξήγητο κενό ανάμεσα στο τέλος της 4ης και την αρχή της 5ης ταινίας. Η δράση δεν αργεί να ξεκινήσει ενώ δεν σταματά ποτέ, καθώς στην ήδη μικρή διάρκεια της ταινίας, χρόνος για διαλόγους και εξέλιξη χαρακτήρων δεν υπάρχει, αφού τα ζόμπι και τα υπόλοιπα τέρατα δεν αφήνουν τους ήρωες της ταινίας ούτε λεπτό. Η φιλοσοφία της ταινίας μοιάζει πολύ με video game, με τις σκηνές να μοιάζουν με πίστες που αφού τις περάσεις πας αμέσως στην επόμενη. Ένα ακόμα στοιχείο αλλαγής στην σειρά είναι η επαναφορά χαρακτήρων γνώριμων από τα βιντεοπαιχνίδια, αλλά και η μεταφορά γνωστών τεράτων από αυτά.
Αν η μονοδιάστατη εξέλιξη της ιστορίας μπορεί να ενοχλήσει τον θεατή, εκεί που η δουλειά του Anderson αποζημιώνει είναι στις σκηνές δράσης και στις τεχνικές που χρησιμοποιεί. Τόσο στο πανέμορφο reverse slo-mo της αρχικής σκηνής όσο και στις καταπληκτικές χορογραφίες των μαχών, το επίπεδο της παραγωγής φαίνεται υψηλό και στοχευμένο στην διασκέδαση του θεατή. Το πακέτο ολοκληρώνεται με την σωστή, για το είδος της ταινίας, χρήση του 3D, καθώς είναι από τις λίγες ταινίες στις οποίες η τρίτη διάσταση προσθέτει ουσιαστικά στοιχεία. Το cast προφανώς δεν γίνεται παρά να ξεκινάει με την γυναίκα του Paul Anderson, Milla Jovovich, στον ρόλο, που φυσικά την έχει σημαδέψει, της Alice. Στο πλευρό της βλέπουμε την ξανθιά (!) Sienna Guillory στον ρόλο της Jill Valentine, την Michelle Rodriguez σε διπλό ρόλο, την Bingbing Li ως Ada Wong, νέα βοηθό της Alice και ο Johann Urb στον ρόλο του Leon Kennedy.
Το Resident Evil Retribution προσπαθεί να επανασυνδεθεί με την αισθητική και την ιστορία (όσο μπορεί πια) των βιντεοπαιχνιδιών στα οποία βασίζεται. Η επαναφορά χαρακτήρων όπως η Jill Valentine και η εμφάνιση του Leon Kennedy και της Ada Wong (χαρακτήρες από τα παιχνίδια) και οι τρομερές μάχες με τέρατα που έχουμε ξαναδεί στα παιχνίδια, κάνει την ταινία must για τους λάτρεις της σειράς, αλλά και γενικότερα για τους λάτρεις της ασταμάτητης δράσης, καθώς η ταινία στέκεται εύκολα ως αυτόνομη.

Τρίτη 18 Σεπτεμβρίου 2012

Dinosaur Jr. - I Bet On Sky

Φέτος το φθινόπωρο έχουμε αρκετές, πολύ καλές δισκογραφικές επιστροφές από συγκροτήματα με μεγάλο παρελθόν. Μία από αυτές τις επιστροφές είναι και η κυκλοφορία του 10ου στούντιο άλμπουμ μιας πολυλατρεμένης μπάντας από την Μασαχουσέτη των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο λόγος για τους Dinosaur Jr. οι οποίοι συνεχίζουν να ηχογραφούν καταπληκτικές rock μελωδίες βουτηγμένες σε πολύ αλτερνατίβα, αγγίζοντας τώρα τελευταία και το indie. Το συγκρότημα είναι ενεργό από το 1985 και μέχρι το 1997 είχε κυκλοφορήσει 7 δίσκους, γνωρίζοντας μεγάλη αποθέωση από εκατομμύρια οπαδούς. Κάπου εκεί το αμερικανικό τρίο έκανε ένα «διάλειμμα» για να επανενωθεί το 2005 και να βγάλει άλλα δύο άλμπουμ. Ο φετινός Σεπτέμβρης φέρνει την ολοκαίνουρια δισκογραφική δουλειά των Dinosaur Jr. με τον τίτλο “I Bet On Sky” που αναμενόταν από τους πολλούς οπαδούς της μπάντας.
Ηλεκτρική κιθάρα σε παραμόρφωση, ντραμς που κάποιες στιγμές εξηγεί γιατί το συγκεκριμένο όργανο θεωρείται πορωτικό σε ένα τέτοιο είδος μουσικής και τα φωνητικά του J Mascis που θυμίζουν grunge καταστάσεις. Όλα αυτά σε 10 τραγούδια, τα οποία ακούς και ξανακούς χωρίς καμία κούραση. Σίγουρα η «σκληρή» πλευρά της μουσικής των Dinosaur Jr. μάλλον έχει περάσει αντιστρεπτή. Ωστόσο, η εξαιρετική alternative ροκ μουσική τους δεν σε αφήνει να ξενερώσεις και απλά χαίρεσαι να ακούς τα κομμάτια τους. Αν εξαιρέσεις την μία και μοναδική κοιλιά των “Almost Fare” και “Stick A Toe In”, ο δίσκος κυμαίνεται σε πολύ υψηλά επίπεδα. Υπάρχει μια συνοχή, μια ροή που σε κάνει να αφεθείς και να χαρείς με τις μελωδίες των Αμερικανών. Αυτό συμβαίνει αμέσως με το άνοιγμα του άλμπουμ και τα δύο πρώτα κομμάτια που εκπλήσσουν ευχάριστα.
Το “I Bet On Sky” δικαιολογεί το ένδοξο δισκογραφικό παρελθόν που έχουν οι Dinosaur Jr., οι οποίοι δεν σταματάνε για κανένα λόγο. Το προηγούμενο άλμπουμ τους “Farm” είχε δεχθεί διθυραμβικές κριτικές και δικαίως και παρόλο αυτά, οι τύποι συνεχίζουν να συνθέτουν τρομερά τραγούδια. Προφανώς και συνθέτουν τρομερά αφού είναι οι Dinosaur Jr. και έτσι μας έχουν μάθει αλλά το θέμα που υπάρχει εδώ είναι αν αυτό το μεγάλο όνομα θα μπορούσε να κυκλοφορήσει και κάτι ακόμα πιο δυνατό. Πέρα τούτου, το “I Bet On Sky” αποτελείται από μεστούς και δεμένους ήχους συγκαταλέγεται ήδη στην λίστα με τους καλύτερους δίσκους για φέτος.

Δευτέρα 17 Σεπτεμβρίου 2012

Yellowcard – Southern Air

Από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 και μέχρι τις αρχές της νέας χιλιετίας ένα καινούριο punk ρεύμα είχε αναπτυχθεί πολύ στις Ηνωμένες Πολιτείες γνωρίζοντας τεράστια επιτυχία παγκοσμίως. Ένα punk που δεν έμοιαζε με εκείνο των παλιών εποχών των Sex Pistols, των Ramones ή των Clash. Μια μουσική που περιείχε «βρώμικη» κιθάρα, κρουστά που εκρήγνυνται, κάπως «ελαφρούς» στίχους και φυσικά τυπάδες να κάνουν skate. Έτσι, αρχίζουν σταδιακά να σκάνε συγκροτήματα με γνωστότερα τους Offspring (Days Go By) και τους Limp Bizkit. Κάπου ανάμεσα σε όλες αυτές τις μπάντες υπάρχουν και οι Yellowcard όπου συνεχίζουν να κυκλοφορούν τους δίσκους τους με συνέπεια από το 1997. Σχετικά γρήγορα βγάζουν το όγδοο στούντιο άλμπουμ τους αφού η τελευταία δισκογραφική δουλειά τους πραγματοποιήθηκε πέρσι τον Μάρτιο. Όπως και να έχει το πράγμα, οι Yellowcard κυκλοφορούν φέτος το καλοκαίρι ολοκαίνουρια τραγούδια υπό τον τίτλο “Southern Air”.0

Βασικό χαρακτηριστικό των Yellowcard που τους διακρίνει από τα υπόλοιπα punk συγκροτήματα είναι συμβολή του βιολιού στα τραγούδια. Καταφέρνουν να συνδυάσουν τον ήχο του βιολιού με τις παραμορφώσεις της κιθάρας και των δυνατών κρουστών. Ο δίσκος ανοίγει έτσι όπως πρέπει να ανοίξει ένας punk δίσκος. Γρήγορος ρυθμός καθοδηγούμενος από τα ντραμς και την κιθάρα και στίχοι που εξαπολύονται με αστραπιαίο τρόπο από τις φωνητικές χορδές του frontman, Ryan Key. Όλα αυτά, όμως, δεν σημαίνουν πως τα τραγούδια που θα ακούσεις θα σε ενθουσιάσουν κιόλας. Από τα 10 κομμάτια του άλμπουμ, 2-3 μπορούν να ξεχωρίσουν. Εξάλλου, πιστεύω ότι δεν γίνεται να μην υπάρχουν επιφυλάξεις κατά την ακρόαση των τραγουδιών. Και αυτό, διότι το συγκεκριμένο είδος μουσικής έχει πεθάνει για τα καλά και πολύ δύσκολα μπορεί να αναγεννηθεί. Πράγματι, στα τέλη των 90’s αυτή η μουσική ήταν ξεχωριστή και πολύ επιτυχημένη. Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, τα συγκροτήματα που ανήκαν στην μουσική σκηνή εκείνων των χρόνων δείχνουν να προσπαθούν μάταια να ανακάμψουν.
Έτσι, ένας φανατικός οπαδός της punk μουσικής και πόσο μάλλον ένας φαν των Yellowcard, που ακόμα συνεχίζει να ακούει το πολύ καλό “Ocean Avenue” του 2003, σίγουρα δεν θα ενθουσιαστεί με το τελευταίο τους πόνημα. Το “Southern Air” μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί ένας βαρετός δίσκος από τον οποίο δεν κρατάς και πολλές καλές στιγμές.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More