Ξανά μαζί σε λίγες ημέρες

Pet Shop Boys – Electric

Οι Pet Shop Boys αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της ηλεκτρονικής σκηνής που εδώ και τρεις δεκαετίες βγάζουν τραγούδια με άκρως χορευτική διάθεση

Dark Skies

Οι Daniel και Lacy Barrett ζουν μια γαλήνια προαστιακή ζωή στην Αμερική, σε ένα μεγάλο σπίτι με τα δύο τους παιδιά

Susanne Sundfor – The Silicone Veil

Με μια σταθερή – και ταπεινή – πορεία από το 2007 η Susanne Sundfor χτίζει το δικό της όνομα στην εναλλακτική μουσική σκηνή της Νορβηγίας και πλέον της Ευρώπης.

Happiness Never Comes Alone

Ο Sacha ως ορκισμένος εργένης που είναι βγαίνει κάθε βράδυ για ποτά, χρούς και ξέφρενα πάρτυ. Επίσης, ως συνθέτης και εκπληκτικός πιανίστας ξενυχτάει συνθέτοντας κομμάτια και με το μπουκάλι ποτού ανά χείρας.

Τετάρτη 3 Οκτωβρίου 2012

Baby Guru – Pieces

Οι Baby Guru συγκαταλέγονται στην λίστα με τα πιο ελπιδοφόρα συγκροτήματα της ελληνικής μουσικής σκηνής. Με έναν άκρως ψυχεδελικό δίσκο, το τρίο από την Αθήνα μας συστήθηκε πριν ενάμιση χρόνο με τον ομορφότερο τρόπο που θα μπορούσε. Το ομώνυμο άλμπουμ τους αποτέλεσε ένα από τα καλύτερα ελληνικά άλμπουμ του 2011 και όλοι (όσοι άκουσαν αμέτρητες φορές τα τραγούδια τους) περίμεναν πως και πως το επόμενο δισκογραφικό βήμα της μπάντας. Αυτό συνέβη και ο δεύτερος δίσκος των Prins Obi, King Elephant και Sir Kosmiche (τα ψευδώνυμά τους είναι) μόλις κυκλοφόρησε και φέρει τον τίτλο “Pieces”.
Η ψυχεδελική τάση υπάρχει και σε αυτό τον δίσκο, ωστόσο όχι τόσο πολύ όσο στο προηγούμενο άλμπουμ. Εδώ συναντάμε αρκετή κιθάρα – πράγμα που έλειπε εντελώς πριν – και μια πιο ποπ προσέγγιση των τραγουδιών. Αυτό που ακούμε από τα 13 τραγούδια του άλμπουμ είναι σίγουρα η υψηλή παραγωγή που υπάρχει (ειδικά για ελληνικό σχήμα) και το «θάρρος» των Baby Guru να γυρίζουν την πλάτη τους στον πολύ επιτυχημένο πρώτο δίσκο τους και να ψάχνονται σε νέα μουσικά μονοπάτια. Βέβαια, η αλήθεια είναι πως πολύ πειραματισμό δεν ακούμε στα κομμάτια. Η δημιουργικότητα, όμως, και η έμπνευση υπάρχουν. Πιο πολύ τα φωνητικά θυμίζουν κάτι από Jim Morrison ενώ το ηλεκτρονικό στοιχείο έχει μπει για τα καλά στο παιχνίδι. Πολύ δύσκολα ξεχωρίζεις κάποια τραγούδια καθώς τα 36 λεπτά που διαρκεί ο δίσκος ξεκινούν και τελειώνουν με μια αρκετά καλή ροή, χωρίς να χαλιέσαι σε κάποιο σημείο. Από την άλλη, λείπει αυτό το «ξέσπασμα» που χρειάζεται ένα άλμπουμ για να κάνει την διαφορά.
Δεν εντυπωσιάζεσαι, δεν βαριέσαι. Κάπου στη μέση βρίσκεσαι και παλεύεις με το να βρεις αν ο δίσκος είναι καλός ή κακός. Το “Pieces” κλίνει προς το «καλό» χωρίς, όμως, να σε ενθουσιάζει κιόλας. Σίγουρα το καλό της υπόθεσης είναι πως οι Baby Guru δεν δείχνουν να επαναπαύονται στην προηγούμενη επιτυχία τους και συνεχίζουν ακάθεκτοι να ψάχνονται μουσικά.

Τρίτη 2 Οκτωβρίου 2012

Muse – The 2nd Law

Και το όνομα αυτού, “The 2nd Law”! Μία από τις πολυαναμενόμενες κυκλοφορίες της χρονιάς είναι πλέον γεγονός. Οι τρεις τους αποτελούν ίσως την κορυφαία μπάντα της Μεγάλης Βρετανίας αυτή τη στιγμή και μία από τις πιο δημοφιλείς παγκοσμίως. Από το 2000, που δραστηριοποιούνται δισκογραφικά, έχουν κυκλοφορήσει πέντε δίσκους και πραγματικά ο ένας είναι καλύτερος από τον άλλον. Με ανοδική πορεία και με τον συνεχή πειραματισμό στις μουσικές τους αποδεικνύουν το πόσο μεγάλο συγκρότημα είναι. Οι περισσότεροι τους μάθαμε μέσα από το “Black Holes and Revelations” που βγήκε το 2006 και τους έκανε να γεμίζουν στάδια σε κάθε συναυλία τους, όπως έγινε φυσικά και το 2007 στην Ελλάδα. Ο λόγος για τους Muse, που φέτος πραγματοποιούν την μεγάλη επιστροφή τους στην δισκογραφία, ύστερα από τρία χρόνια και το “Resistance”, με το οποίο μπήκαν σε διαφορετικούς μουσικούς δρόμους από ότι μας είχαν συνηθίσει όλη την προηγούμενη δεκαετία.
Καταρχάς, δεν γίνεται να αρκεστείς στην μία ακρόαση του δίσκου. Κυριολεκτικά κολλάς στις τρομερές μελωδίες των τραγουδιών και θες να ξεκινήσεις πάλι από την αρχή τα κομμάτια με την σειρά για να συνηδειτοποιήσεις πως όσα ακούς είναι τρομερά και αριστουργηματικά. Αυτό το καταλαβαίνεις από το “Supremacy” που κάνει εξαιρετική αρχή για το άλμπουμ, με τα απίστευτα δυνατά riffάκια του Matthew Bellamy. Δεύτερο στην σειρά βρίσκεται το ένα εκ των δύο πρώτων singles, το “Madness”, για το οποίο έχουν ειπωθεί πολλά. Από την μία ότι αποτελεί το τραγούδι της χρονιάς και από την άλλη ότι είναι μια μίμηση των Queen ή ακόμα και του Prince. Το ότι έχουν επηρεαστεί από την μουσική των Queen το ακούμε σε ολόκληρο τον δίσκο, ωστόσο οι Muse δεν φτάνουν στα όρια της μίμησης. Όπως και να έχει, το συγκεκριμένο κομμάτι είναι φανταστικό και αποτελεί ένα ακόμα βήμα του συγκροτήματος στον γενικό πειραματισμό που κάνουν.
Αν το “Madness” μοιάζει με Queen, τότε το “Panic Station” είναι σα να βγήκε από δίσκο του Freddie Mercury. Στην συνέχεια, το μονόλεπτο “Prelude” κάνει την εισαγωγή για το “Survival”, το πρώτο τραγούδι που έφεραν στην δημοσιότητα οι Muse από νωρίς. Πρόκειται για το επίσημο τραγούδι των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου και αποτελεί κλασική σύνθεση της βρετανικής μπάντας, δηλαδή ξέσπασμα στο ρεφρέν και όμορφο κιθαριστικό σόλο. Μία από τις κορυφαίες στιγμές του δίσκου είναι το “Follow Me”. Πορωτική μελωδία και παιχνίδια ηλεκτρονικών στοιχείων και beats με την ηλεκτρική κιθάρα και τα κρουστά, για να μπούμε μετά σε ήρεμες καταστάσεις με τρία κομμάτια που ρίχνουν κάπως τους τόνους αλλά δεν σε ξενερώνουν καθόλου. Και εδώ οι Muse προσφέρουν λίγο από την ικανότητά τους στην σύνθεση. Προς το κλείσιμο του δίσκου ο ρυθμός παίρνει και πάλι τα πάνω του με το γρήγορο “Liquid State” αλλά και το απίστευτο “The 2nd Law: Unsustainable” που αν δεν γνώριζα ότι αυτό που ακούω είναι Muse, θα στοιχημάτιζα ότι ακούω ένα τραγούδι του Skrillex.

Το “The 2nd Law” τα έχει όλα. Έχει τα εκπληκτικά riffάκια του Bellamy, τα εξαιρετικά ηλεκτρονικά στοιχεία - πλήκτρα, φωνητικά ξεσπάσματα που σε πορώνουν, ακόμη και dubstep. Πολύ δύσκολα θα βρούμε μελανά σημεία στον δίσκο αφού οι Muse έκαναν για μία ακόμη φορά το θαύμα τους. Βέβαια με αυτο το άλμπουμ σίγουρα έχουν χάσει πολλούς οπαδούς τους (αν αυτό δεν έχει συμβεί ήδη από το “Resistance”) που παραμένουν στις αξεπέραστες μελωδίες του “Absolution”. Matthew Bellamy, Christopher Wolstenholme και Dominic Howard ένωσαν τις δυνάμεις τους και μας παρουσιάζουν έναν τρομερά υψηλής παραγωγής δίσκο. Ίσως η συγκεκριμένη μπάντα είναι από τις ελάχιστες που πειραματίζονται αρκετά και αυτό που ηχογραφούν στο τέλος είναι κάτι το αριστουργηματικό. Αναμφισβήτητα το “The 2nd Law” είναι ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς.

Δευτέρα 1 Οκτωβρίου 2012

Beasts of the Southern Wild / 18ες Νύχτες Πρεμιέρας

Η Hushpuppy είναι 6 χρονών και ζει σε μια καλύβα, ακριβώς δίπλα από τον πατέρα της, σε μια περιοχή που λέγεται Bathtub. Από μακριά φαίνεται η πόλη, όπου οι άνθρωποι δεν είναι σαν αυτούς της Bathtub, έχουν διακοπές μόνο μια φορά τον χρόνο και βάζουν τα παιδιά τους σε καρότσια. Ένα μεγάλο τοίχος χωρίζει τις δύο περιοχές και, όταν θα έρθει μια μεγάλη καταιγίδα, η Bathtub θα πλημμυρίσει και θα μείνουν ελάχιστοι άνθρωποι πίσω. Ο πατέρας της μικρής ξέρει πως δεν θα είναι για πάντα μαζί της να την προστατεύει, γι' αυτό της μαθαίνει με σκληρή αγάπη να είναι δυνατή και να ζει με τον τρόπο της Bathtub.
Ο Benh Zeitlin πριν από το Beasts of the Southern Wild είχε σκηνοθετήσει μόνο τρεις μικρού μήκους ταινίες. Για να γυρίσει την πρώτη του μεγάλου μήκους δουλειά, μάζεψε μια μικρή ομάδα συνεργατών και κάλεσε ερασιτέχνες από την Montegut, το μέρος όπου έγιναν τα γυρίσματα, να εμφανιστούν στην ταινία του. Με ένα μικρό budget κάτω των 2 εκατομμυρίων, η δουλειά που παρουσιάζει ο Zeitlin είναι κάτι παραπάνω από συγκλονιστική. Το Beasts of the Southern Wild έχει πολλές διαφορετικές αναγνώσεις. Η αναγκαστική, απότομη ωρίμανση ενός παιδιού που πρόκειται να μείνει μόνο στον κόσμο, η τραγική ταξική διαφοροποίηση των ανθρώπων και η παγκόσμια ισορροπία μέσα στην οποία πρέπει να βρούμε την θέση μας, είναι μερικές πτυχές αυτού του τρομερού έργου.
Η μαγεία της ταινίας ξεδιπλώνεται μέσα από την μοναδική φωτογραφία της. Τα άγρια τοπία της περιοχής μαζί με τις τρομαχτικές καταστροφές και τα μυθικά τέρατα, φτιάχνουν εικόνες σαγηνευτικές που φυλακίζουν την ματιά του θεατή. Από κοντά και η μουσική επένδυση της ταινίας, η μελωδία της οποίας θα σε ταξιδέψει την πραγματική ομορφιά της Bathtub. Είναι τρομερό, τί μπορεί να πάρει ένας σκηνοθέτης με ταλέντο από έναν ερασιτέχνη ηθοποιό, όπως έκανε ο Zeitlin με τον Dwight Henry, τον φούρναρη της περιοχής, ο οποίος υποδύεται μοναδικά τον άγριο μα γεμάτο αγάπη πατέρα της Hushpuppy. Η μεγάλη ανακάλυψη όμως του Zeitlin, είναι αυτή της μικρής και ιδιαίτερα χαρισματικής Quvenzhané Wallis. Η μικρή κλέβει την παράσταση με το μοναδικό της βλέμμα και την άγρια αθωότητά της στον ρόλο της Hushpuppy.
Το Beasts of the Southern Wild είναι μια ταινία πολύ όμορφη, τόσο λόγο του οπτικού της μεγαλείου όσο και λόγο του δυνατού σεναρίου με τις πολλές πτυχές και τα κρυφά νοήματα. Με μια σουρεαλιστική ματιά στον σύγχρονο, κακώς δομημένο, κόσμο, ο πρωτάρης Benh Zeitlin δημιουργεί μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, η οποία απέσπασε το μεγάλο βραβείο στο φεστιβάλ του Sundance ενώ τιμήθηκε και στης Κάννες.

Η Kόρη / 18ες Νύχτες Πρεμιέρας

Μια οικογένεια έχει διαλυθεί και ένα μικρό κορίτσι προσπαθεί να έχει και τους δύο του γονείς. Η σχέση που έχει με τον πατέρα της είναι πολύ στενή, και όταν αυτός ξαφνικά χαθεί για πολλές μέρες από προσώπου γης, η μικρή θα ξεκινήσει να βρει τα αίτια της εξαφάνισης. Αφού αντιληφθεί πως τα οικονομικά προβλήματα του μαγαζιού του πατέρα της ήταν τεράστια, θα πειστεί πως πίσω από την εξαφάνισή του κρύβεται ο συνεργάτης του. Τότε, η αγάπη για τον πατέρα της θα την κάνει να απαγάγει τον μόλις οχτώ χρονών γιο του συνεργάτη του πατέρα της, δείχνοντας πως είναι έτοιμη για όλα, αρκεί να έχει γυρίσει πίσω ο μπαμπάς της.
Η νέα, τρίτη ταινία του Θάνου Αναστόπουλου ασχολείται με την κρίση, όχι μόνο την οικονομική αλλά, αυτή που χτυπάει τις σχέσεις των ανθρώπων και ακόμα περισσότερο, το αντίκτυπο αυτής στα νέα παιδιά. Η σχέση την μικρής με τον πατέρα της είναι η απόλυτη αγάπη του παιδιού προς τον γονιό, αλλά μέσα από αυτή τη σχέση θα γεννηθεί μια πολύ διεστραμμένη και παράλογη συμπεριφορά. Το σενάριο της ταινίας είναι πολύ στιβαρό και καλογραμμένο ενώ, η σκηνοθεσία του Αναστόπουλου είναι θεαματική και παραδίδει σκηνές που θα κάνουν τον θεατή να ανατριχιάσει. Μέσα από την ταινία, αναδεικνύεται και ένα νέο, φρέσκο και σίγουρα ταλαντούχο πρόσωπο, αυτό της μικρής Σαβίνας Αλιμάνι, η οποία παρά το νεαρό της ηλικίας της, συγκλονίζει με το ύφος και την ματιά της.
Η “Κόρη” είναι ένα υπέροχο βραδυφλεγές, δραματικό θρίλερ, με μια σύγχρονη ιστορία που μπορεί να γεννηθεί μέσα από κάθε οικογένεια. Ο Θάνος Αναστόπουλος κάνει εξαιρετική δουλειά, όπως και η μικρή Σαβίνα, και δημιουργεί μια ταινία που μέσα στα χρόνια της κρίσης μπορεί να μας διδάξει πολλά.

Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου 2012

V/H/S / 18ες Νύχτες Πρεμιέρας

Μια παρέα προσλαμβάνεται από κάποιον άγνωστο να διαρρήξει ένα σπίτι και να κλέψει από μέσα μια σπάνια βιντεοκασέτα, η οποία κανένας δεν ξέρει τι δείχνει. Στο σπίτι όμως, βρίσκουν τον μοναδικό ένοικο νεκρό στο σαλόνι του μπροστά από την τηλεόραση. Ψάχνοντας για την κασέτα που χρειάζονται, θα δουν πως ο παππούς είχε στην συλλογή του μερικές πολύ περίεργες, ανατριχιαστικές ταινίες. Τελικά θα καταλάβουν πως η δουλειά δεν είναι τόσο εύκολή όσο φαινόταν αρχικά.
Με συνολικά 10 (!) σκηνοθέτες και άλλους τόσους σεναριογράφους, το V/H/S προσπαθεί να θέσει νέα standard στο found-footage horror είδος. Πρόκειται ουσιαστικά για μια έξυπνη ραφή 5+1 μικρών ταινιών, εντελώς διαφορετικών μεταξύ τους, τα οποία υπόσχονται πως θα καταφέρουν να σε κρατήσουν στην άκρη του καναπέ σου. Τα σενάρια των μικρών ταινιών ποικίλουν καθώς κάποια ασχολούνται με υπερφυσικά τέρατα ενώ άλλα όχι.
Τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν το σύγχρονο Αμερικάνικο horror είναι όλα εκεί, αλλά είναι από 6 φορές το καθένα, πράγμα που γρήγορα καταλαβαίνεις ότι δεν δουλεύει τόσο καλά. Η επανάληψη κάποιων πραγμάτων κουράζει ενώ και οι ίδιες οι ιστορίες δεν είναι όλες το ίδιο καλογραμμένες. Η ταινία μοιάζει με τις συλλογές ιστοριών, στις οποίες όμως μπορείς να περάσεις μερικές σελίδες και να πας στην επόμενη ιστορία αν δεν σου αρέσει αυτή που διαβάζεις. Η διάρκεια της ταινίας πλησιάζει τις δύο ώρες και σίγουρα θα ήταν πολύ καλύτερη αν ήταν λίγο μικρότερη.
Το hype που δημιουργήθηκε γύρω από την ταινία ήταν πολύ μεγάλο, με περγαμηνές που έλεγαν μέχρι και για την καλύτερη ταινία τρόμου της χρονιάς. Τελικά όλη η προσμονή δεν δικαιώθηκε από το αποτέλεσμα, χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα κακό όμως. Το V/H/S είναι ένα έξυπνο εγχείρημα και, σίγουρα, από τις καλύτερες υλοποιήσεις της found-footage τεχνικής των τελευταίων ετών. Αφού η κάμερα στο χέρι σαν τεχνική δεν λέει να παλιώσει ακόμα, τουλάχιστον πρέπει να εξελιχθεί και το V/H/S το καταφέρνει αυτό.

Rent-A-Cat / 18ες Νύχτες Πρεμιέρας

Η Sayoko από τον θάνατο της γιαγιάς της και μετά μένει μόνη της σε ένα μικρό σπιτάκι γεμάτο από γάτες. Η δουλειά της είναι περίεργη αλλά και πρωτότυπη. Γυρνάει στους δρόμους με ένα καροτσάκι γεμάτο γατάκια και με μια ντουντούκα φωνάζει για να βρει λυπημένους, μοναχικούς ανθρώπους που μπορεί να θέλουν να νοικιάσουν ένα από τα γατάκια. Φυσικά, για να κλείσει η συμφωνία η Sayoko θέτει κάποιους όρους, καθώς πρέπει να σιγουρευτεί πως το γατάκι δεν θα κινδυνέψει στο νέο του σπίτι και πως θα του συμπεριφέρονται σωστά.
Η Naoko Ogigami, υπεύθυνη για το σενάριο και την σκηνοθεσία της ταινίας, δημιουργεί μια πρωτότυπη, σουρεαλιστική ταινία για την μοναξιά. Ο χαρακτήρας της Sayoko εκπέμπει έναν αυθορμητισμό που σε κάνει να την συμπαθήσεις αμέσως ενώ, φυσικά, τα γατάκια κλέβουν εύκολα την παράσταση. Η χαριτωμένη αυτή ιστορία όμως, δεν έχει τελικά κάποια κατάληξη, καθώς μετά από δύο ώρες φαίνεται πως η Naoko Ogigami δεν ήξερε πώς να κορυφώσει το θέμα που θίγει μέσα στην ταινία της. Οι αστείες στιγμές είναι πολλές αλλά και αυτές από ένα σημείο και μετά δεν καταφέρνουν να κάνουν τον χρόνο να κυλήσει λιγότερο αργά.
Το Rent-A-Cat προωθήθηκε ως το Γιαπωνέζικο αντίστοιχο Amelie. Αν και οι λόγοι πίσω από την σύγκριση είναι εμφανείς, το αποτέλεσμα είναι πολύ μακριά από το αριστούργημα με την Audrey Tautou. Στην αρχή χτίζει κάποιες προσδοκίες αλλά στην συνέχεια μένουν ανεκπλήρωτες. Για την γλυκιά πρωταγωνίστρια και τα δεκάδες γατάκια ίσως αξίζει να της δώσει κάποιος, φίλος του Ιαπωνικού σινεμά, μια προσπάθεια.

Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου 2012

Sister / 18ες Νύχτες Πρεμιέρας

Ο μικρός Simon παίρνει κάθε μέρα το τελεφερίκ και ανεβαίνει σε ένα πολυτελές χιονοδρομικό θέρετρο. Εκεί δεν πάει για να διασκεδάσει, πάει για να κλέψει ό,τι βρει από τους πλούσιους, για να τα πουλήσει μετά στην γειτονιά του σε χαμηλές τιμές ώστε να βγάλει τα προς το ζην. Ο ίδιος μένει με την μεγαλύτερή του αδερφή, Louise, που δεν μπορεί να βρει σίγουρη δουλειά και στηρίζεται στις κλεψιές του αδερφού της. Η “δουλειά” που έχει ξεκινήσει ο Simon αναπόφευκτα θα φτάσει σε ένα τέλος, και τότε ένα βαθιά κρυμμένο μυστικό θα αλλάξει την σχέση του Simon και της Louise.
Η Ursula Meier επιστρέφει μετά το πολύ καλό Home του 2008 με μια ταινία γροθιά στην υποκρισία της Ελβετικής κοινωνίας. Το Sister είναι ένα δράμα με πολλές πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις. Την ώρα που ο Simon προσπαθεί να ζήσει μέσα σε μια πολύ περίεργη οικογένεια, η απόσταση των φτωχών οικογενειών από την βιτρίνα των πλουσίων είναι συγκλονιστική. Η Ursula Meier κάνει εξαιρετική δουλειά διατηρώντας τον ρεαλισμό των εικόνων της, ενώ σοκάρει με το σεναριακό twist το οποίο μπορεί να περιμένεις αλλά εσωτερικά ελπίζεις να μην έρθει. Ο χαρακτήρας του Simon είναι μοναδικός και αμέσως ξεχωρίζει, και σε αυτό βοηθάει η πολύ καλή ερμηνεία του μικρού Kacey Mottet Klein. Η Léa Seydoux (Mission: Impossible - Ghost Protocol) στον δύσκολο ρόλο της Louise είναι πολύ καλή, εμφανίζοντας ξανά το γνωστό μόνιμα θλιμμένο ύφος της που ταιριάζει απόλυτα στον χαρακτήρα της. Στην ταινία εμφανίζεται σε μικρότερο ρόλο και η Gillian Anderson.
Το Sister είναι ένα συγκινητικό έργο, που προσπαθεί να πει πολλά , αποφεύγοντας περιττές υπερβολές. Έχει πολύ καλές ερμηνείες ενώ η δουλειά της Ursula Meier είναι μοναδική, γι' αυτό και τιμήθηκε στο φεστιβάλ του Βερολίνου. Η Σουηδία έχει επιλέξει το Sister ως την ταινία που θα την αντιπροσωπεύσει στα φετινά βραβεία Oscar.

Teddy Bear / 18ες Νύχτες Πρεμιέρας

Ο Dennis είναι ένας μποντιμπίλντερ που αν και έχει φτάσει 38 χρονών, δεν έχει καταφέρει ακόμα να απαγκιστρωθεί από την μητέρα του. Η επαφή με τον περίγυρό του και ιδιαίτερα με το γυναικείο φύλο είναι προβληματική. Ο θείος του, του προτείνει να ταξιδέψει μέχρι την Ταϋλάνδη, γιατί εκεί θα βρει πιο εύκολα κοπέλα. Ο Dennis θα πάει στην Pattaya αλλά αυτό που θα ανακαλύψει εκεί, είναι πολύ μακριά από αυτό που ζητάει. Η ελπίδα όμως δεν σβήνει και δεν αργεί να βρει αυτό που πραγματικά του ταιριάζει.
Σε σενάριο και σκηνοθεσία του Δανού Mads Matthiesen, το Teddy Bear ασχολείται με το οιδιπόδειο σύμπλεγμα που παρατηρείται ανάμεσα στην μικροκαμωμένη ασπρομάλλα μητέρα και στον θηριώδη γίγαντα γιο της, τον οποίο τυραννικά δεν αφήνει να βγει στην ζωή και τον κρατά εγκλωβισμένο δίπλα της. Μέσα από την κεντρική ιστορία εμφανίζεται και το διπλό πρόσωπο της Ταϋλάνδης, με τον αχαλίνωτο σεξοτουρισμό αλλά και τους φιλικούς ανθρώπους και τα μαγευτικά τοπία. Ο Matthiesen έχει κάνει εξαιρετική δουλειά στο σενάριο και έχει δημιουργήσει ένα αργό, ανθρώπινο δράμα, ενώ δεν πέφτει σε εύκολες υπερβολές με το σώμα και την εμφάνιση του πρωταγωνιστή του. Τελικά ο Matthiesen καταφέρνει να κάνει τον θεατή να δεθεί με τον γίγαντα ήρωα του, και αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον καταπληκτικό Kim Kold και στο παιδικό και αγαθό βλέμμα του που δεν ταιριάζει καθόλου με την εμφάνισή του.
Το Teddy Bear βασίζεται σε μικρού μήκους ταινία του σκηνοθέτη, με την οποία τότε είχε διακριθεί σε πολλά φεστιβάλ. Τώρα, με την μεταφορά της σε μεγάλου μήκους ταινία, κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας του Sundance. Η ιστορία της καθυστερημένης ενηλικίωσης του Dennis μένει τελικά χωρίς το ξέσπασμα που σε κάνει να περιμένεις, αλλά τα συναισθήματα που δημιουργεί είναι εξίσου δυνατά.

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More